passion

My Passion

Action

Littérature féminine

Fantaisie

Nouvel adulte

Urbain surnaturel

Amour

Chaud

Thriller suspens

YA/Ado

Bibliothèque
searchsearch
frfr

FR

The 10 Year Gap par Precious Pages

The 10 Year Gap

/

Chapitre 1

Chapter 1

I came from a very rich family. And because I was the only child, I could easily get what I wanted. Kapag may gusto ako, nakukuha ko agad. Hindi ko na kailangan pang magsabi nang dalawang beses. They would always give me everything my heart and eyes desired. Maybe that was the only way they knew to express their love and care for me.

My mom and dad were both busy with our business ever since I was little. Palagi silang wala sa tabi ko. I did not even remember any good memories wherein they were both by my side. Mas marami pa silang oras na ginugugol sa pag-aasikaso ng mga business namin rather than taking care of me. That was why they poured their love through material things I asked from them. They thought that the most expensive things in the world were enough to fulfill their duties as my parents.

I was aware that everybody around me hated me so much. They often called me names behind my back—spoiled brat, sutil, masamang ugali, demonyita, and so on. But I did not really care about the things they said about me. People who talk behind your back are worse than trash. Hindi ko naman sila masisisi kung gano’n ang tingin nila sa akin kung gumagawa ako ng mga paraan para mapaalis sila sa mansiyon.

Habang lumalaki ako, gumagawa ako ng mga kalokohan para isa-isang mawala ang mga katulong at guards sa mansiyon. Nandiyan iyong susunugin ko ang mga damit nila; bubuhusan ko sila ng juice sa mukha; maglalagay rin ako ng mga palaka sa maids’ quarter at magkakalat kahit kalilinis lang. I know, cruel as it may seem, pero `yon lang ang alam kong paraan para makuha ang atensiyon ng mga magulang ko.

I thought kapag wala nang mga katulong and guards sa mansiyon, uuwi sila para sila na mismo ang mag-alaga sa akin. Para magkaroon na sila ng time para sa kaisa-isa nilang anak. I really wanted my dad to ride with me whenever I go to school. I always wanted my mom to comb my hair when I wake up. Gusto ko sila kaagad ang makikita ko sa umaga paggising ko. You know, typical family bonding everyday. Material things weren’t important to me because I had always dreamed of their attention and love.

But no matter how hard I tried, my parents didn’t seem to care. Kapag may umaalis na katulong, may makukuha agad sila. Kapag may magre-resign na guard, may pamalit agad sila. Ganyan ang cycle na nangyayari sa mansiyon. But I didn’t give up. Habang lumalaki ako, parami nang parami ang umaalis at dumadating sa mansiyon namin. It was getting frustrating, really. Nakakapagod manlimos ng atensiyon sa sarili mong mga magulang. It was like the loneliness that was living inside my body was slowly drowning me.

Naalala ko ang family bonding sa school namin before. I was just eight years old back then. Hindi naman ako umasang makakarating pa ang mga magulang ko, pero sinabi ko pa rin na may event sa school. They told me they were going to attend dahil tapos na ang business trip nila outside the country. Sa sobrang saya ko, napatalon ako sa kama while screaming. Halos mapunit ang mga labi ko sa kakangiti. I was looking forward to that day. I was looking forward to our family bonding.

Napansin ng mga katulong namin na hindi na ako gumagawa ng kalokohan. Akala nila, nagbago at bumait na ako. Hindi lang nila alam na masaya ako dahil uuwi ang mga magulang ko para samahan akong um-attend sa event. Iyon ang kauna-unahang beses na dadalaw sila sa school na kasama ko. Halos hindi na ako makatulog sa kahihintay na dumating ang araw na uuwi sila.

Dumating na ang araw ng family day sa school. Ang aga kong nagising noon. Ako na mismo ang naligo at nagbihis mag-isa. Todo ang ngiti ko habang naglalakad papunta sa kuwarto ng mga magulang ko. Kabado pa ako nang buksan ang pinto nila. I took a deep breath before opening the door.

“Good mor—” Naputol ang sasabihin ko nang tumambad sa akin ang empty room ng parents ko. It wasn’t really empty, though. Their room was filled with expensive and luxurious things. But because my parents weren’t there, it felt empty inside.

Nilakasan ko ang paninindigan sa sarili. Even if I were on the verge of crying, I fought the feeling. Kahit ang bata ko pa, nakaramdam na agad ako ng paninikip ng dibdib. They had sworn to me they would attend my special day, but they failed to keep their promise. Umasa ako kaya nasaktan ako. I smiled bitterly. Ano pa ba’ng bago? Palagi namang ganito. Kailan ba sila naglaan ng oras para sa sarili nilang anak?

Dumating ako sa school na walang expression sa mukha. My eyes were as cold as ice. My lips were in a straight line. Hindi ko magawang makaramdam ng kahit anong emosyon habang nakatingin sa paligid. Lahat ng schoolmates ko ay kasama ang mga magulang nila. They were happily talking to each other, laughing to their hearts’ content. While here I was, walking with my maid beside me.

That time, I really felt unwanted. I felt like I was walking alone in the dark side of the Earth. Everything that I was seeing seemed so far away from me. Lahat ay nasa malayo. Ako lang ang nag-iisa.

Ilang beses ko nang gustong umiyak, pero hindi ko magawa. Ayokong iyakan ito. Kahit bata pa ako, sinabi ko sa sarili ko na malakas akong babae. I am Angeline Cruzette Sy—the daughter of one of the richest families here in the Philippines. I marked to myself that nobody wanted me. Nobody really cared for me. Even my own parents didn’t want me. I was alone. I had everything, but at the same time, I had nothing.

Mas naging doble ang kasamaan ng ugali ko habang lumilipas ang panahon. There were times pa na umiiyak na ang mga katulong sa harap ko. May ginupitan ako ng buhok. May binuhusan ng pintura. Naglagay ng mga pulang langgam sa damit ng isa sa kanila. Lahat ng kalokohan ay ginagawa ko na hanggang sa mapaiyak na lang sila at umalis ng mansiyon.

One time, habang nag-iikot sa garden ng aming mansiyon ay narinig kong nag-uusap ang mga maid sa sarili nilang quarter. Sumilip ako sa bintana at nakita kong nag-iimpake na ang maid na kararating lang noong isang araw.

“Grabe na talaga `yang batang `yan. Hindi ko alam kung saan nagmana. Ang bata-bata pa, pero ubod na ng sama ang ugali. Mababait naman sina Mr. and Mrs. Sy. Kaya siguro hindi `yan binibigyan ng atensiyon dahil masama ang ugali. Paano mo mamahalin ang anak na ang sama ng ugali?”

“Sinabi mo pa. Walong taong gulang pa lang pero ang sungay, ang haba-haba na. Hindi ko na kayang tumagal dito. Ayoko na. Magre-resign na ako. Hindi ko na kaya ang mga pinaggagagawa ng demonyitang bata na `yan. `Yan ang papatay sa akin, eh.”

“Kaya hindi ko masisisi si Mr. and Mrs. Sy kung mas gusto nilang wala rito kaysa kasama ang anak nila. Magkaroon ka ba naman ng ganyang anak, tingnan na lang natin kung hindi ka masuka.”

Sumikip ang dibdib ko dahil sa mga sinabi nila. But just like before, I didn’t cry. Their words were like sharp swords that were continuously stabbing my heart. I was weak inside, but I never let it show. I continued to pretend that I was tough and strong outside. I immediately went inside their quarter, saka nagsalita.

“O, tapos na kayo?” seryoso kong tanong sa kanila. “Mga mahihirap! Lumayas na kayo rito. Hindi ko kailangan ng mga katulong na pangit.”

“Talagang lalayas na ako rito!” Sumagot ang isang katulong. “Hindi ko kayang tumagal sa isang lugar na kasama ang demonyitang tulad mo. Kay bata-bata pa, pero ang sungay ang haba na!”

“Kung demonyita ako, ano ka? Kabit ni Satanas o baka naman kanang-kamay ni Lucifer?” natatawa kong tanong. “At ikaw!” Turo ko ro’n sa isa pang katulong. “Mag-impake ka na rin. Lumayas ka na kasama ng kabit ni Satanas at bumalik na kayo sa ilalim ng lupa. Mga mukhang nuno sa punso.”

Lumayas na ako sa harap nila pagkatapos kong sabihin `yon. Alam kong masyadong matabil ang dila ko para sa edad ko noon. Pero masisisi ba nila ako? Everything I said came from them. Sa kanila ko lang natutunan ang mga salitang hindi dapat sinasabi ng isang bata.

Pagrabe nang pagrabe ang ginagawa ko sa kanila. Ang pinakamaikling maid na nag-stay ay twenty-four hours habang ang pinakamatagal naman ay three days. Lahat sila umiiyak habang nililisan ang mansiyon namin. Habang ako naman ay nakatingin lang sa kanila habang nakangiti, tulad ng isang demonyita na sinasabi nila.

Lahat ng tao sa mansiyon at even sa school ay ilag sa akin. Walang lumalapit para makipagkaibigan. Walang gustong kumilala sa isang tulad ko at sa totoong ako. Lahat sila’y naglalagay ng distansiya sa sarili nila. Para akong may sakit na nakakahawa kaya iniiwasan. Siguro kung walang malaking share ang mga magulang ko sa school, matagal na akong na-kickout. Pinapakisamahan lang nila ako dahil ayaw nilang ma-cut ang financial support na natatamo nila sa mga magulang ko. Pero alam kong every single person in our school hated me to death.

Hindi lumilipas ang araw na wala akong ginagawa sa mga maid sa mansiyon. Parang naging routine ko nang paiyakin sila at palayasin isa-isa. I was like that growing up—mean and rebellious. But honestly, I was only a kid who wanted attention. Ginagawa ko lang daw lahat ng iyon dahil masama ang ugali, spoiled brat, sutil, at demonyita ako. Little did they know I only did those things because I wanted to get noticed, acknowledged, and loved.

One time, may isang bagong katulong na dumating. I thought she was just like the other maids that came in before her. Akala ko, hindi siya magtatagal. Ginawa ko ang lahat ng kalokohan sa kanya, pero hindi siya nagagalit. Instead, ngingiti lang siya sa akin saka aalis sa harap ko. Ibang-iba siya sa mga katulong na panlilisikan na ako ng mga mata kapag inapi-api ko, pero siya, hindi. Kumikinang pa rin sa ngiti ang mga mata niya.

Nasa swimming pool area ako noon at kumakain ng dessert. Naglilinis sa swimming pool ang bagong katulong. Nakaisip ako ng bagong kalokohan kaya mabilis akong tumayo at itinulak siya sa pool. Tinawanan ko siya no’n at hinintay siyang magalit, pero hindi nangyari. Nakitawa lang din siya saka ako winisikan ng tubig na parang nakikipaglaro.

“Ahh! Gusto mong magwisikan ng tubig! Yari ka sa akin,” sabi niya habang umaahon sa tubig.

Napatitig lang ako sa kanya dahil sa naging reaksiyon niya. Why? Why didn’t she get mad? Dapat ay magagalit siya. Dapat sasabihan na niya ako ng kung ano-anong masasakit na salita. Bakit nakangiti pa rin siya?

Tinitigan ko lang siya saka bumalik sa kinauupuan ko. Iniisip ko kung bakit hindi siya marunong magalit. Naramdaman ko na lang na umupo siya sa tabi ko saka nagsalita.

“Alam mo, Angeline, naiintindihan kita,” panimula niya. Hindi ako tumitingin sa kanya. “Alam kong ginagawa mo lang `yang mga kalokohan na `yan dahil gusto mong mapansin. Gusto mo ng atensiyon. Gusto mong makaramdam ng pagmamahal sa paligid mo. Nais mo lang ng isang tao na titingin sa `yo bilang isang batang humihingi ng kalinga. Pero dahil hindi ka naiintindihan ng mga tao sa paligid mo, sinasabihan ka nila ng masasakit na salita.”

Napatingin ako sa kanya at nakita kong nakatingin din siya sa akin. Muli siyang ngumiti.

“Huwag kang mag-alala. Nandito ako. Ako na ang titingin sa `yo. Ako na ang kakalinga sa `yo. Hindi mo na kailangan magbalat-kayo na isang sutil na bata, na isang demonyita. Alam kong sa kaibuturan ng puso mo ay mabuti ka. Hindi ka naman talaga demonyita at isa kang angel. Parang pangalan mo.” Ngumiti siya.

Doon ko unang naramdaman na gusto kong umiyak hindi dahil nasasaktan ako, kung hindi dahil natuwa ako sa sinabi ng bagong katulong. Sa kauna-unahang pagkakataon, may isang taong nakaintindi sa akin, may isang tao na nakakita sa kung ano talaga ako. Naramdaman ko na lang ang sarili ko na lumuluha kaya nagulat ako nang bigla niya akong yakapin.

Naging maayos ang pakikitungo ko kay Yaya Lordes pagkatapos n’on. Sa lahat ng katulong namin, siya lang ang kaisa-isang pinakikisamahan ko nang maayos. Palagi siyang nasa tabi ko—sa pagkain, sa school, sa paglalaro, at sa pagtulog. Parang siya na ang tumayong magulang ko. Sa unang pagkakataon, nakaramdam ako ng pagmamahal mula sa isang taong hindi ko kaano-ano.

But I thought it would last long.

May usap-usapan ang mga maid nang mapadaan ako sa kitchen. Kasalukuyang nanonood kami ni Yaya Lordes ng isang anim é movie noon. Kukuha sana ako ng cookies nang marinig ko ang pag-uusap nila.

“Nawawala ang ilang alahas ni Madam sa kuwarto niya. Hindi ko alam kung sino ang kumukuha do’n, pero sigurado akong nando’n lang `yon noong isang araw dahil ako ang naglinis ng kuwarto.”

“Sigurado ka ba riyan? Naku, malilintikan tayo nito. Ang mamahal ng alahas ni Madam.”

“Nakita ko si Lordes noong isang gabi na lumabas ng kuwarto ni Madam. No’ng tinanong ko siya kung ano ang ginagawa niya, sabi lang niya, may pinakuha si Angeline.”

Natahimik ako dahil sa narinig ko. Wala akong naaalalang may pinakuha ako sa kuwarto nina Mommy kay Yaya Lordes. Ayokong isipin na totoo ang mga sinasabi nila dahil mahal ko si Yaya Lordes. Siya ang unang tao na nag-appreciate sa isang tulad ko. Siya ang unang nakakita na gusto ko lang ng atensiyon.

Hindi ako mapakali nang gabing iyon. Pinatulog na ako ni Yaya Lordes kaya ang ginawa ko ay nagtulog-tulugan ako para makita ko mismo kung totoo ang mga sinasabi tungkol sa kanya. Hatinggabi na nang pumuslit ako palabas ng kuwarto. Ang dilim na ng pasilyo. Naglakad ako papunta sa kuwarto nina Mommy at may narinig akong boses mula sa loob.

Boses ni Yaya Lordes!

Idinikit ko ang tainga ko sa pinto para marinig ko kung may kasama ba siya sa loob, pero wala. Parang sa cell phone lang siya may kausap.

“Oo! Kukuha ako ngayong gabi. Maraming alahas naman `to kaya hindi mapapansin na may mawawala,” pagsasalita ni Yaya Lordes. “Sapat na naman ang nakukuha ko kaya malaking halaga na rin `to kahit papaano. Aalis na rin ako. Wala akong pakialam sa batang `yon. Pinakikisamahan ko lang naman `yang Angeline na `yan para tumagal ako rito. Pero ngayon, hindi na. Aalis na ako. Ayokong tumagal sa isang lugar kasama ang sutil na batang `yon.”

Muli na namang nanikip ang dibdib ko dahil sa narinig ko. Nag-init ang sulok ng mga mata ko dahil sa sinabi ni Yaya Lordes. Akala ko ay totoo ang lahat ng ipinakita niya at sinabi, pero hindi pala. Katulad lang din siya ng iba, mga mukhang pera. Pera lang ang habol nila kaya dumidikit sila sa akin.

Sampung taong gulang lang ako noon, pero ilang beses na akong nasaktan dahil sa mga sinasabi ng iba. Napatagal yata ang titig ko sa pinto. Bumukas iyon at parehas kaming nagulat ni Yaya Lordes sa isa’t isa. Nakita kong may hawak siyang isang kuwintas na gold na mabilis naman niyang itinago sa likuran niya.

“O… Angeline, kanina ka pa riyan?” kabado niyang tanong. “Tara na... matulog ka na. May tiningnan lang ako sa kuwarto ng Mommy mo. Kuwentuhan uli kita ng fairy tale stories.”

Napalabi ako. Fairy tale stories? Mga kuwentong hindi totoo. Parang si Yaya Lordes. Hindi totoo ang mga ipinapakita at sinasabi niya sa akin.

Nagpatay-malisya ako sa natuklasan ko dahil ayokong umalis si Yaya Lordes. Para sa akin, kahit peke ang mga pinapakita niyang pag-aaruga, ayos lang. Ayoko siyang umalis dahil mag-iisa na naman ako. Nagbulag-bulagan ako sa mga nakita kong pagnanakaw niya. Pero hindi `yon nagtagal. Dumating ang araw na nahuli siya at agad na pinalayas.

Nagmamakaawa siya sa akin na tulungan ko siya kaya ginawa ko `yon. Nakiusap ako sa mga magulang ko na iurong ang demanda, pero hindi nila ginawa. Hinayaan nilang mawala sa tabi ko si Yaya Lordes. Hinayaan nila akong mag-isang muli. Dahil doon, lalong lumaki ang galit ko sa mga tao sa paligid ko at sa mga magulang ko. Lumalaki akong may galit na nakabalot sa puso ko.

I set up a wall na walang sinumang makakatibag. Naging demonyita na naman ako. Bumalik sa mga kalokohan at pang-aapi sa mga katulong. Kahit sarili ko ay hindi ko na maramdaman. Para akong walang kaluluwa. Punong-puno ng panlalamig ang buong katawan ko. My parents didn’t even notice that. Wala naman silang pakialam sa akin. But that was okay, I was used to it.

I was just ten years old back then, but I felt different kinds of pain. I was living in a world where people around me didn’t really care for my existence. My heart became colder. I didn’t really know what kindness meant. Sa mga mata ko, lahat ng taong lalapit sa akin ay may hidden agenda. That was why I isolated myself from the people around me. I was waiting for someone who was strong enough to pull back the light I was longing for.

KaRarating ko lang sa mansiyon galing school nang magulat ako dahil naabutan ko ang parents ko sa sala na nag-uusap. I was already fifteen years old then. They greeted me and kissed my cheek, then they asked how I had been. I told them I was okay and nothing unusual happened. Paakyat na sana ako ng kuwarto ko nang magsalita si Mommy.

“Angeline, baby, may ipapakilala ako sa `yo,” sabi niya sa akin nang nakangiti kaya napahinto ako. “May bago kang katulong. Manang Lusing, pakitawag nga ang bagong dating!”

Bagong katulong? tanong ko sa sarili. Mukhang may bago na naman akong makakasama rito sa mansiyon na mapaglalaruan. I wondered kung ilang araw ang itatagal niya. Who did she look like? How old was she? Nasa hagdan lang ako at hinihintay ang bagong dating na katulong nang mapatingin ako sa pintuan. May isang lalaki na sa tingin ko ay matanda sa akin nang sampung taon ang nakita ko. He was just wearing a simple shirt and faded maong. Mukha siyang nanggaling sa mahirap na pamilya.

But his outside appearance did not caught my attention the most. Nang magtama ang mga mata namin ay bigla siyang ngumiti. He smiled as if he was looking at the most beautiful girl he had ever met. Matangkad siya at ang ganda ng built ng katawan niya. I could even say na ang guwapo niya para sa isang mahirap na tao. I was just fifteen years old that time and I felt some unknown dancing butterflies inside my stomach.

“Baby, this is Paolo. Bago siyang katulong. Siya ang makakasama mo sa lahat ng bagay,” nakangiting sabi ni Mommy sa akin.

“Katulong? Ba’t lalaki, Mom?” nagtataka kong tanong. Nakangiti lang ang lalaking nagngangalang Paolo.

“Kasi wala na kaming makuhang babaeng katulong sa mga agency. Lahat sila dine-decline na ang offer namin ni Daddy mo.” She sighed. “Pamangkin si Paolo ni Manang Lukring. Remember her?”

I nodded. “Yeah. The one on whom I poured paint all over the body,” I said.

“Baby, stop being a spoiled brat, will you? Dahil sa mga kalokohan mo, wala nang tumatagal na katulong sa `yo. You’re already fifteen years old, yet you’re acting like some brat!” Daddy fired his words.

Whatever, Daddy. Whatever you say, I thought to myself. May oras siyang sermunan ako, pero walang oras para alamin ang nararamdaman ko.

Hindi ako umimik. Nakatayo lang ako hanggang sa mapansin kong nasa harap ko na ang bagong katulong. Katulong, `tapos lalaki. Really? I sighed.

“Hi, Angeline? Naks. Bagay na bagay sa `yo ang pangalan mo. Parehas kayong mukhang anghel,” nakangiti niyang sabi sa akin. “Ilang taon ka na? Twenty-five years old na ako.”

“As if I am interested,” pagtataray ko sa kanya. “And don’t call me Angeline. Hindi tayo close. You’re just a servant and I am your master. Call me Miss. Mga mahihirap talaga, walang respeto.”

“Angeline Cruzette! Stop acting like that!” sigaw ni Daddy. “Napakawalang modo mong bata ka!”

Muli akong natahimik. Tinigasan ko ang mukha ko at pinakitang hindi naapektuhan sa sinabi ni Dad.

“Naku, Sir, ayos lang po,” sagot ni Paolo, pagkatapos muling bumaling sa akin. “Kung ayaw mong tawagin kitang Angeline, eh, di Cruzette na lang, ayos ba?” Tumaas-taas pa ang mga kilay niya.

“Whatever!” iritado kong sagot saka umakyat papunta sa kuwarto.

Bago na namang katulong, pagkatapos lalaki pa? Ano ba? Bakit ba hindi maisip ng mga magulang ko na hindi katulong ang kailangan ko, kundi sila mismo? I sighed again. I hated that guy. Kahit ngayon lang kami nagkakilala, I just hated him so much. I hated the way he smiled. It irritated the hell out of me.

Bigla kong naalala ang sinabi ng Paolo na iyon. He was just twenty-five years old? Ang bata pa niya kumpara sa mga namasukan dito sa mansiyon.

He was twenty-five years old.

I was fifteen years old.

And we have a ten-year gap.

Glissez vers le haut pour continuer

Chapter 2

I hated everything in our school. I hated the teachers and students. They were all fake. Ang lalakas ng loob nilang ngitian ako kapag nakakasalubong ko sila, pero kapag nakatalikod naman ako, kung ano-ano na ang mga sinasabi nila. They said I was a bitch, a relationship wrecker, a boyfriend stealer, a slut, and even a hooker. As if naman maaapektuhan ako sa mga sinasabi nila. Bata pa lang ako, kung ano-ano na ang nasasabi sa akin kaya hindi na ako masasaktan. Fakers!

What I abhorred the most was when they accused me as a boyfriend stealer, slut, and even a hooker. Sure, I was a bitch, I was mean. But being a boyfriend stealer? My God. What was wrong with their twisted little minds? Wala akong ninanakaw na boyfriend. Wala nga akong friends na nakakasama tuwing free time ko, pagkatapos boyfriend pa kaya? Nag-iisip ba sila? They made me vomit. Breathing the same air they were breathing just made me sick. Fake, fake, fake.

“Kumusta ang school? Nag-enjoy ka ba?”

Napairap ako sa kawalan nang magsalita ang driver ko. Ganyan ang palagi niyang tanong tuwing sinusundo niya ako. As if he really cared. This guy really knew how to ruin my mood. Sira na nga ang mood ko, pero lalo pang nasira dahil sa pagsasalita ng lalaking mahirap na ito. Sinamaan ko lang siya ng tingin, pero tanging ngiti lang ang iginanti niya sa akin. I rolled my eyes. Buwisit na `yan. Bakit kasi hindi ko mapaalis-alis `tong buwisit na `to?

It had been been a year since he started working as my so-called maid. Katulad ng dumaan sa aking mga katulong ay pinahirapan ko rin siya. Umaasa akong mawawala agad siya sa landas ko at hindi ko na makikita ang nakakabuwisit niyang ngiti, but I failed. Kahit ano-anong kalokohan na ang ginagawa ko ay nag-stay pa rin siya. Palagi niya lang akong tatawanan. Hindi rin siya nagagalit sa akin. Palagi niya akong sinasalubong ng isang ngiti.

Nginingitian niya ako na parang hindi ako masamang tao. I hated the kindness he was showing.

I tried everything. Lahat ng ginawa kong kalokohan sa mga dati kong katulong ay ginawa ko rin sa kanya. Pinaliguan ko siya ng pintura, pero tinawanan niya lang ako at saka binuhusan din ng pintura. Nilagyan ko ng mga palaka ang tinutulugan niya, but it just turned out na nilaro-laro niya lang ang mga palaka. Sinunog ko ang damit niya, pero sabi niya ay ayos lang daw dahil luma na raw naman iyon. Gosh, hindi ba siya marunong magalit? Or he was just really good in hiding the anger that he really felt?

Minsan pa nga, habang naglilinis siya sa bakuran ay pinakawalan ko ang tatlong labrador naming aso. Akala ko ay hahabulin siya at kakagatin. But my plan backfired on me. Ako ang hinabol ng mga asong iyon. Napatalon tuloy ako sa swimming pool nang wala sa oras. He just laughed as he walked towards me.

Lalo akong nabubuwisit sa kanya habang tumatagal. Insulto sa akin ang pagngiti-ngiti niya. Paano niya nagagawang ngumiti kung mahirap lang naman siya at hikahos sa buhay? Habang tumatagal lalo akong nagagalit sa kanya. Did I already say that I hate him?

“Hoy!” pagtawag ko sa kanya. Tumingin lang siya sa rearview mirror. Nakangiti na naman siya.

“Yes, Miss?” sagot niya. “Sasagutin mo na ba ang tanong ko? Kumusta ang school mo? Masaya ba?”

“As if!” I rolled my eyes “Bakit nagwo-work ka pa rin sa akin? Pinahirapan na kita nang ilang ulit, pero hindi ka pa rin umaalis. Ganyan ka ba kahirap? Pera lang talaga ang mahalaga sa inyong mahihirap, ano? Tell me, magkano ang kailangan mo para umalis ka na sa trabaho mo.”

Napatitig siya sa akin saka ngumiti na naman. “Hindi importante sa akin ang pera, Miss Cruzette. Sure, mahirap lang akong tao at nagtatrabaho ako para maiahon sa hirap ang pamilya ko. Pero kung hindi ko pagpapaguran ang kinita ko, wala ring saysay. Gusto kong paghirapan ang mga kinikita ko. Gusto ko na ang kinakain ng pamilya ko ay galing sa dugo at pawis ko.”

“Mukhang pera lang `kamo kayong mahihirap,” tudyo ko.

Itinuon lang niya ang pansin sa dinadaanan. “Hindi naman sa gano’n. Pero tama ka. May mga mahihirap na tanging pera lang ang iniisip. Hindi mo kasi naranasan ang maghirap, eh. Ipinanganak kang nasa harap mo na ang lahat. Pero kami? Kailangan pa naming magtrabaho para lang kumain at mairaos ang pang-araw-araw,” dugtong pa niya. “Gusto ko `tong trabaho ko. Noong una, mahirap pero habang tumatagal napapamahal na ako. Lalo na sa `yo. Kaibigan ang turing ko sa `yo at hindi amo.”

“Ang kapal ng mukha!” hiyaw ko. “Amo mo ako at hindi kaibigan. Wala akong kaibigan. Ang mga tao sa paligid ko, isa lang ang kailangan kaya gusto akong maging kaibigan. Puro pera. Mga mukhang pera.”

“Hindi naman lahat. Hindi ako gano’n, Miss Cruzette.” Ngumiti siya. “Gusto kitang maging kaibigan. Kahit sampung taon ang agwat ng edad natin sa isa’t isa, gusto kitang maging kaibigan. Alam kong malungkot ka. Alam kong gusto mo lang mapansin kaya ganyan ang trato mo sa mga tao sa paligid mo. Tinutulak mo sila palayo, pero ang totoo, mas gusto mo silang lumapit sa `yo.”

Kinuha ko ang bag ko saka ibinato sa kanya. “Wala kang alam!” sigaw ko. “Manahimik ka! Wala kang alam! Shut up!” patuloy kong sigaw.

Nang huminto ang sasakyan sa loob ng mansiyon ay agad akong bumaba. Padabog ko pang isinara ang pinto ng sasakyan. Gusto kong magwala. Gusto kong sumigaw. Ang sikip na naman ng dibdib ko. May mga basura sa gilid kaya binuhat ko iyon at ikinalat sa loob ng mansiyon. Natahimik ang mga katulong na nakasalubong ko. Tinapunan na naman nila ako ng tingin gamit ang kanilang mapanghusgang mga mata.

“Ate Minda, ako na ang bahala. Ako na ang maglilinis diyan,” narinig kong sabi ng buwisit na Paolo na iyon bago ako makapasok ng kuwarto ko.

Lagi niyang inaayos ang ikinakalat ko. Lagi niya akong pinagtatakpan sa mga kalokohan ko. Pinapalabas niya na siya ang may gawa ng mga kinakalat ko. I hated him for that. I just really abhorred that guy.

Nagkulong lang ako sa kuwarto ko. Hindi ako lumabas. Hindi ako kumain. Wala akong ganang gumalaw. Na-bother ako sa sinabi ni Paolo kanina habang nasa kotse kami.

Natawa ako nang mapakla. H acted like he really knew me, ah. Ang kapal ng mukha ng mahirap na `yon.

“Alam kong gusto mo lang mapansin kaya ganyan ang trato mo sa mga tao sa paligid mo.”

Naalala ko ang sinabi niya kanina. Sumikip ang dibdib ko. Sabi na, eh. Katulad lang din siya ng mga ibang katulong. Katulad lang din ng Paolo na `yon si Yaya Lordes. Nagbabait-baitan para makuha ang loob ko, pero once na kumagat ako sa bitag nila, gagamitin lang ako para makuha ang totoong nais nila. Mga mapanlinlang. Mga mapagbalat-kayo. I hated all people. They were all fake. They only showed kindness to get what they really wanted from me.

Tumatagal na ang pamamalagi ng Paolo na iyon sa mansiyon kaya panay ang pag-iisip ko kung paano siya mapapaalis sa pamamahay ko. But no matter how many times I tried, wala na akong maisip. Parang lahat ay nagawa ko na. Lahat ng kalokohan ay nasubukan ko na sa kanya. Pero sadyang matiisin talaga siya. Kaya niyang tiisin ang mga pagpapahirap ko sa kanya. Hindi talaga siya nagagalit at kung hindi tawa ang isasagot niya ay ngiti naman.

What I hated the most was his smile! Ayoko ng paraan niya ng pagngiti. Mahirap siyang tao kaya kailangan nahihirapan siya. Wala siyang karapatang ngumiti na parang hindi nahihirapan sa buhay. Ako itong mayaman pero hindi ako masaya. Ano ang karapatan ng isang mahirap na tulad niya para maging masaya?

My parents seldom come home. Kung dati three times a month sila kung umuwi, ngayon isang beses na lang pero minsan hindi pa. Bihira ko silang makita sa loob ng isang taon. Kahit mga special occasions ay hindi sila umuuwi. Even my birthday, Christmas, and New Year. I spent them all alone. Ang mga special days na iyon ay naging ordinary days na sa akin. Unti-unti ko nang nakalimutan ang meaning ng isang pamilya dahil sa kanila.

I was walking in the hallway when I decided to go to the kitchen to get some water. Hindi pa ako nakakapasok sa kitchen nang may marinig akong nag-uusap. Si Agatha na nakakairita ang pagmumukha na bagong katulong saka si Paulo na buwisit. Hindi talaga ako gumagalang sa kanila kahit mas nakakatanda sila sa akin. Amo ako at katulong sila. Sila dapat ang gumalang.

“Hindi ka ba naiinis diyan kay Angeline, Paolo? Ang sama-sama ng ugali. Kung damit ko ang susunugin niya, naku, papatulan ko talaga `yan. Wala akong pakialam kahit mapaalis ako rito sa mansiyon,” sabi ni Agatha na mukhang mangkukulam.

Nanggagalaiti na ako habang nakasilip sa pinto. Hindi lang damit niya ang gusto kong sunugin kundi pati na rin ang buong pagkatao niya. Ang kapal din ng mukha niya. Kunsabagay, makakapal lahat ng katulong at nagtatrabaho sa mansiyon na ito.

Narinig kong tumawa si Paolo. “Gusto kong magalit sa kanya sa totoo lang,” paninimula niya. Nakinig lang ako nang tahimik sa sasabihin ng buwisit na Paolo na iyan. Tingnan ko lang kung hindi siya magsalita ng masasama tungkol sa akin. Alam ko namang nagbabait-baitan lang siya tuwing kaharap ako, eh. Ngayon na nakatalikod ako, sigurado akong lalabas din ang katotohanan.

“Eh, `yon naman pala, eh. Eh, di magalit ka. Hindi ka dapat kinakawawa ng demonyitang Angeline na `yan! Dapat diyan ay tinuturuan ng leksiyon,” sagot naman ng impaktang Agatha.

“Gusto kong magalit sa kanya, pero kahit ano’ng gawin ko ay hindi ko magawa,” seryosong sagot ni Paolo na naging dahilan para matigilan ako. “Cruzette is just a lost girl. Hindi niya lang alam ang ginagawa niya. Hindi hate at pangaral ang kailangan niya kundi isang tao na iintindi at makikinig sa kanya. Hindi `yon magawa ng mga magulang niya kaya ako ang gagawa. Kahit anong kalokohan ang gawin niya, hindi ako aalis. Lagi akong nasa tabi niya. Lagi ko siyang iintindihin.”

Napatitig ako sa kawalan dahil sa sinabi niya. Pakiramdam ko, naluluha na naman ako. Alam ko ang ganitong pakiramdam. Naramdaman ko ito noong nakilala ko si Yaya Lordes. Hindi dapat ako magpaloko. Isang kasinungalingan lang lahat ng iyon. Matatamis na salita para mabilog ang ulo ko.

“Cruzette never cries. I know she is lonely. Nalaman kong simula pagkabata ay hindi niya nakakasama madalas ang mga magulang niya. Naging maloko siya dahil do’n at gumawa ng mga kalokohan sa mga tao sa paligid niya. Every time I look at her, it reminds me how sad and lonely she is. Yet she hasn’t cried. I’m so proud of her. Kahit wala pa siya sa tamang edad ay natutunan na niyang maging malakas. Kung magsalita at kumilos, akala mo isa na siyang matanda. Hindi siya dumedepende sa ibang tao. She is a strong girl. Gusto ko pa siyang makasama nang matagal. Gusto kong makita na mag-grow siya into a fine woman.”

Bigla kong narinig na tumawa si Impaktitang Agatha. “Wow! Kung makapagsalita ka parang in love ka kay Angeline, ah. Naku, child abuse `yan, Paolo.”

He chuckled. “Of course not. Hindi ako in love. Besides, sampung taon ang agwat namin sa isa’t isa, `no? There’s no chance para sa ganoong bagay.”

Umalis na ako sa pintuan at dumeretso malapit sa swimming area para mag-isip-isip. Nakatitig lang ako sa kawalan nang maramdaman kong tumulo na pala ang mga luha ko. Naguguluhan ako. Hindi ko alam kung kailangan ko bang maniwala sa mga narinig ko. I was sure na kapag naniwala ako, masasaktan lang ako uli. Sobrang sakit sa akin noong niloko at ginamit lang ako ni Yaya Lordes. Ayoko na uling maranasan iyon. Ayoko nang ma-attach sa isang tao dahil sigurado akong iiwan din niya ako kapag dumating ang panahon. Watching them as they left me just broke my heart into pieces.

Patuloy lang ako sa pagluha nang may sumulpot na panyo sa harap ko. Agad akong napatingala at nakita si Buwisit na Paolo na nakatayo sa harap ko, pero nakabaling naman ang ulo niya sa kanan. Hindi siya nakatingin sa akin.

“Hindi ako umiiyak! Aanhin ko `yang panyo mo?” pagtataray ko sa kanya. Pinipigilan ko ang luha ko, pero hindi ko magawa. Napayuko ako para pakalmahin ang sarili ko.

“Alam kong hindi ka umiiyak,” seryoso niyang sagot. “Pawis lang ang mga mata mo kaya may tubig na tumutulo. Malakas kang babae, `di ba? Hinding-hindi ka iiyak. Kaya ipunas mo na `tong panyo. `Wag kang mag-alala. Kahit pang mahirap na panyo `yan, malinis `yan.”

Wala na akong nagawa kaya kinuha ko na ang panyo sa kanya. Hindi pa rin siya nakatingin. Siguro ayaw niya lang talaga akong makita na umiiyak dahil alam niyang maiinis ako. Ayokong may nakakakita ng kahinaan ko.

“Sigurado kang malinis `to? Hindi mo pa `to nagagamit?” paniniguro ko.

“Oo, promise. Malinis `yan.” Ngumiti siya kahit nakabaling ang ulo niya sa ibang direksiyon. “Hindi ko pa `yan nagagamit.”

Inamoy ko muna ang panyo bago ipunas sa mga mata ko. Tama nga siya, malinis pa dahil mabango pa. Parang amoy ng damit ng buwisit na Paolo na ito.

Pinupunasan ko na ang mukha ko nang magsalita siyang muli.

“Hindi ko pa `yan nagagamit nang dalawang beses. Isang beses pa lang,” sabi niya saka humalakhak.

Napatigil ako sa pagpunas at agad tumayo saka siya itinulak papunta sa swimming pool. Agad naman siyang nalaglag.

“Buwisit ka!” sigaw ko saka ibinato sa kanya ang panyo.

Hindi naman siya tumigil sa pagtawa dahil sa naging reaksiyon ko. Nag-walk out ako at pumasok sa loob ng kuwarto ko.

He was twenty-five years old that time and I was just fifteen years old.

For the first time in history, I felt relaxed because of him.

Glissez vers le haut pour continuer

The 10 Year Gap

The 10 Year Gap

14 Chapitres

close

Paramètres

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

fr

Français

fr
book

14

Contenu

Aa