I hated everything in our school. I hated the teachers and students. They were all fake. Ang lalakas ng loob nilang ngitian ako kapag nakakasalubong ko sila, pero kapag nakatalikod naman ako, kung ano-ano na ang mga sinasabi nila. They said I was a bitch, a relationship wrecker, a boyfriend stealer, a slut, and even a hooker. As if naman maaapektuhan ako sa mga sinasabi nila. Bata pa lang ako, kung ano-ano na ang nasasabi sa akin kaya hindi na ako masasaktan. Fakers!
What I abhorred the most was when they accused me as a boyfriend stealer, slut, and even a hooker. Sure, I was a bitch, I was mean. But being a boyfriend stealer? My God. What was wrong with their twisted little minds? Wala akong ninanakaw na boyfriend. Wala nga akong friends na nakakasama tuwing free time ko, pagkatapos boyfriend pa kaya? Nag-iisip ba sila? They made me vomit. Breathing the same air they were breathing just made me sick. Fake, fake, fake.
“Kumusta ang school? Nag-enjoy ka ba?”
Napairap ako sa kawalan nang magsalita ang driver ko. Ganyan ang palagi niyang tanong tuwing sinusundo niya ako. As if he really cared. This guy really knew how to ruin my mood. Sira na nga ang mood ko, pero lalo pang nasira dahil sa pagsasalita ng lalaking mahirap na ito. Sinamaan ko lang siya ng tingin, pero tanging ngiti lang ang iginanti niya sa akin. I rolled my eyes. Buwisit na `yan. Bakit kasi hindi ko mapaalis-alis `tong buwisit na `to?
It had been been a year since he started working as my so-called maid. Katulad ng dumaan sa aking mga katulong ay pinahirapan ko rin siya. Umaasa akong mawawala agad siya sa landas ko at hindi ko na makikita ang nakakabuwisit niyang ngiti, but I failed. Kahit ano-anong kalokohan na ang ginagawa ko ay nag-stay pa rin siya. Palagi niya lang akong tatawanan. Hindi rin siya nagagalit sa akin. Palagi niya akong sinasalubong ng isang ngiti.
Nginingitian niya ako na parang hindi ako masamang tao. I hated the kindness he was showing.
I tried everything. Lahat ng ginawa kong kalokohan sa mga dati kong katulong ay ginawa ko rin sa kanya. Pinaliguan ko siya ng pintura, pero tinawanan niya lang ako at saka binuhusan din ng pintura. Nilagyan ko ng mga palaka ang tinutulugan niya, but it just turned out na nilaro-laro niya lang ang mga palaka. Sinunog ko ang damit niya, pero sabi niya ay ayos lang daw dahil luma na raw naman iyon. Gosh, hindi ba siya marunong magalit? Or he was just really good in hiding the anger that he really felt?
Minsan pa nga, habang naglilinis siya sa bakuran ay pinakawalan ko ang tatlong labrador naming aso. Akala ko ay hahabulin siya at kakagatin. But my plan backfired on me. Ako ang hinabol ng mga asong iyon. Napatalon tuloy ako sa swimming pool nang wala sa oras. He just laughed as he walked towards me.
Lalo akong nabubuwisit sa kanya habang tumatagal. Insulto sa akin ang pagngiti-ngiti niya. Paano niya nagagawang ngumiti kung mahirap lang naman siya at hikahos sa buhay? Habang tumatagal lalo akong nagagalit sa kanya. Did I already say that I hate him?
“Hoy!” pagtawag ko sa kanya. Tumingin lang siya sa rearview mirror. Nakangiti na naman siya.
“Yes, Miss?” sagot niya. “Sasagutin mo na ba ang tanong ko? Kumusta ang school mo? Masaya ba?”
“As if!” I rolled my eyes “Bakit nagwo-work ka pa rin sa akin? Pinahirapan na kita nang ilang ulit, pero hindi ka pa rin umaalis. Ganyan ka ba kahirap? Pera lang talaga ang mahalaga sa inyong mahihirap, ano? Tell me, magkano ang kailangan mo para umalis ka na sa trabaho mo.”
Napatitig siya sa akin saka ngumiti na naman. “Hindi importante sa akin ang pera, Miss Cruzette. Sure, mahirap lang akong tao at nagtatrabaho ako para maiahon sa hirap ang pamilya ko. Pero kung hindi ko pagpapaguran ang kinita ko, wala ring saysay. Gusto kong paghirapan ang mga kinikita ko. Gusto ko na ang kinakain ng pamilya ko ay galing sa dugo at pawis ko.”
“Mukhang pera lang `kamo kayong mahihirap,” tudyo ko.
Itinuon lang niya ang pansin sa dinadaanan. “Hindi naman sa gano’n. Pero tama ka. May mga mahihirap na tanging pera lang ang iniisip. Hindi mo kasi naranasan ang maghirap, eh. Ipinanganak kang nasa harap mo na ang lahat. Pero kami? Kailangan pa naming magtrabaho para lang kumain at mairaos ang pang-araw-araw,” dugtong pa niya. “Gusto ko `tong trabaho ko. Noong una, mahirap pero habang tumatagal napapamahal na ako. Lalo na sa `yo. Kaibigan ang turing ko sa `yo at hindi amo.”
“Ang kapal ng mukha!” hiyaw ko. “Amo mo ako at hindi kaibigan. Wala akong kaibigan. Ang mga tao sa paligid ko, isa lang ang kailangan kaya gusto akong maging kaibigan. Puro pera. Mga mukhang pera.”
“Hindi naman lahat. Hindi ako gano’n, Miss Cruzette.” Ngumiti siya. “Gusto kitang maging kaibigan. Kahit sampung taon ang agwat ng edad natin sa isa’t isa, gusto kitang maging kaibigan. Alam kong malungkot ka. Alam kong gusto mo lang mapansin kaya ganyan ang trato mo sa mga tao sa paligid mo. Tinutulak mo sila palayo, pero ang totoo, mas gusto mo silang lumapit sa `yo.”
Kinuha ko ang bag ko saka ibinato sa kanya. “Wala kang alam!” sigaw ko. “Manahimik ka! Wala kang alam! Shut up!” patuloy kong sigaw.
Nang huminto ang sasakyan sa loob ng mansiyon ay agad akong bumaba. Padabog ko pang isinara ang pinto ng sasakyan. Gusto kong magwala. Gusto kong sumigaw. Ang sikip na naman ng dibdib ko. May mga basura sa gilid kaya binuhat ko iyon at ikinalat sa loob ng mansiyon. Natahimik ang mga katulong na nakasalubong ko. Tinapunan na naman nila ako ng tingin gamit ang kanilang mapanghusgang mga mata.
“Ate Minda, ako na ang bahala. Ako na ang maglilinis diyan,” narinig kong sabi ng buwisit na Paolo na iyon bago ako makapasok ng kuwarto ko.
Lagi niyang inaayos ang ikinakalat ko. Lagi niya akong pinagtatakpan sa mga kalokohan ko. Pinapalabas niya na siya ang may gawa ng mga kinakalat ko. I hated him for that. I just really abhorred that guy.
Nagkulong lang ako sa kuwarto ko. Hindi ako lumabas. Hindi ako kumain. Wala akong ganang gumalaw. Na-bother ako sa sinabi ni Paolo kanina habang nasa kotse kami.
Natawa ako nang mapakla. H acted like he really knew me, ah. Ang kapal ng mukha ng mahirap na `yon.
“Alam kong gusto mo lang mapansin kaya ganyan ang trato mo sa mga tao sa paligid mo.”
Naalala ko ang sinabi niya kanina. Sumikip ang dibdib ko. Sabi na, eh. Katulad lang din siya ng mga ibang katulong. Katulad lang din ng Paolo na `yon si Yaya Lordes. Nagbabait-baitan para makuha ang loob ko, pero once na kumagat ako sa bitag nila, gagamitin lang ako para makuha ang totoong nais nila. Mga mapanlinlang. Mga mapagbalat-kayo. I hated all people. They were all fake. They only showed kindness to get what they really wanted from me.
Tumatagal na ang pamamalagi ng Paolo na iyon sa mansiyon kaya panay ang pag-iisip ko kung paano siya mapapaalis sa pamamahay ko. But no matter how many times I tried, wala na akong maisip. Parang lahat ay nagawa ko na. Lahat ng kalokohan ay nasubukan ko na sa kanya. Pero sadyang matiisin talaga siya. Kaya niyang tiisin ang mga pagpapahirap ko sa kanya. Hindi talaga siya nagagalit at kung hindi tawa ang isasagot niya ay ngiti naman.
What I hated the most was his smile! Ayoko ng paraan niya ng pagngiti. Mahirap siyang tao kaya kailangan nahihirapan siya. Wala siyang karapatang ngumiti na parang hindi nahihirapan sa buhay. Ako itong mayaman pero hindi ako masaya. Ano ang karapatan ng isang mahirap na tulad niya para maging masaya?
My parents seldom come home. Kung dati three times a month sila kung umuwi, ngayon isang beses na lang pero minsan hindi pa. Bihira ko silang makita sa loob ng isang taon. Kahit mga special occasions ay hindi sila umuuwi. Even my birthday, Christmas, and New Year. I spent them all alone. Ang mga special days na iyon ay naging ordinary days na sa akin. Unti-unti ko nang nakalimutan ang meaning ng isang pamilya dahil sa kanila.
I was walking in the hallway when I decided to go to the kitchen to get some water. Hindi pa ako nakakapasok sa kitchen nang may marinig akong nag-uusap. Si Agatha na nakakairita ang pagmumukha na bagong katulong saka si Paulo na buwisit. Hindi talaga ako gumagalang sa kanila kahit mas nakakatanda sila sa akin. Amo ako at katulong sila. Sila dapat ang gumalang.
“Hindi ka ba naiinis diyan kay Angeline, Paolo? Ang sama-sama ng ugali. Kung damit ko ang susunugin niya, naku, papatulan ko talaga `yan. Wala akong pakialam kahit mapaalis ako rito sa mansiyon,” sabi ni Agatha na mukhang mangkukulam.
Nanggagalaiti na ako habang nakasilip sa pinto. Hindi lang damit niya ang gusto kong sunugin kundi pati na rin ang buong pagkatao niya. Ang kapal din ng mukha niya. Kunsabagay, makakapal lahat ng katulong at nagtatrabaho sa mansiyon na ito.
Narinig kong tumawa si Paolo. “Gusto kong magalit sa kanya sa totoo lang,” paninimula niya. Nakinig lang ako nang tahimik sa sasabihin ng buwisit na Paolo na iyan. Tingnan ko lang kung hindi siya magsalita ng masasama tungkol sa akin. Alam ko namang nagbabait-baitan lang siya tuwing kaharap ako, eh. Ngayon na nakatalikod ako, sigurado akong lalabas din ang katotohanan.
“Eh, `yon naman pala, eh. Eh, di magalit ka. Hindi ka dapat kinakawawa ng demonyitang Angeline na `yan! Dapat diyan ay tinuturuan ng leksiyon,” sagot naman ng impaktang Agatha.
“Gusto kong magalit sa kanya, pero kahit ano’ng gawin ko ay hindi ko magawa,” seryosong sagot ni Paolo na naging dahilan para matigilan ako. “Cruzette is just a lost girl. Hindi niya lang alam ang ginagawa niya. Hindi hate at pangaral ang kailangan niya kundi isang tao na iintindi at makikinig sa kanya. Hindi `yon magawa ng mga magulang niya kaya ako ang gagawa. Kahit anong kalokohan ang gawin niya, hindi ako aalis. Lagi akong nasa tabi niya. Lagi ko siyang iintindihin.”
Napatitig ako sa kawalan dahil sa sinabi niya. Pakiramdam ko, naluluha na naman ako. Alam ko ang ganitong pakiramdam. Naramdaman ko ito noong nakilala ko si Yaya Lordes. Hindi dapat ako magpaloko. Isang kasinungalingan lang lahat ng iyon. Matatamis na salita para mabilog ang ulo ko.
“Cruzette never cries. I know she is lonely. Nalaman kong simula pagkabata ay hindi niya nakakasama madalas ang mga magulang niya. Naging maloko siya dahil do’n at gumawa ng mga kalokohan sa mga tao sa paligid niya. Every time I look at her, it reminds me how sad and lonely she is. Yet she hasn’t cried. I’m so proud of her. Kahit wala pa siya sa tamang edad ay natutunan na niyang maging malakas. Kung magsalita at kumilos, akala mo isa na siyang matanda. Hindi siya dumedepende sa ibang tao. She is a strong girl. Gusto ko pa siyang makasama nang matagal. Gusto kong makita na mag-grow siya into a fine woman.”
Bigla kong narinig na tumawa si Impaktitang Agatha. “Wow! Kung makapagsalita ka parang in love ka kay Angeline, ah. Naku, child abuse `yan, Paolo.”
He chuckled. “Of course not. Hindi ako in love. Besides, sampung taon ang agwat namin sa isa’t isa, `no? There’s no chance para sa ganoong bagay.”
Umalis na ako sa pintuan at dumeretso malapit sa swimming area para mag-isip-isip. Nakatitig lang ako sa kawalan nang maramdaman kong tumulo na pala ang mga luha ko. Naguguluhan ako. Hindi ko alam kung kailangan ko bang maniwala sa mga narinig ko. I was sure na kapag naniwala ako, masasaktan lang ako uli. Sobrang sakit sa akin noong niloko at ginamit lang ako ni Yaya Lordes. Ayoko na uling maranasan iyon. Ayoko nang ma-attach sa isang tao dahil sigurado akong iiwan din niya ako kapag dumating ang panahon. Watching them as they left me just broke my heart into pieces.
Patuloy lang ako sa pagluha nang may sumulpot na panyo sa harap ko. Agad akong napatingala at nakita si Buwisit na Paolo na nakatayo sa harap ko, pero nakabaling naman ang ulo niya sa kanan. Hindi siya nakatingin sa akin.
“Hindi ako umiiyak! Aanhin ko `yang panyo mo?” pagtataray ko sa kanya. Pinipigilan ko ang luha ko, pero hindi ko magawa. Napayuko ako para pakalmahin ang sarili ko.
“Alam kong hindi ka umiiyak,” seryoso niyang sagot. “Pawis lang ang mga mata mo kaya may tubig na tumutulo. Malakas kang babae, `di ba? Hinding-hindi ka iiyak. Kaya ipunas mo na `tong panyo. `Wag kang mag-alala. Kahit pang mahirap na panyo `yan, malinis `yan.”
Wala na akong nagawa kaya kinuha ko na ang panyo sa kanya. Hindi pa rin siya nakatingin. Siguro ayaw niya lang talaga akong makita na umiiyak dahil alam niyang maiinis ako. Ayokong may nakakakita ng kahinaan ko.
“Sigurado kang malinis `to? Hindi mo pa `to nagagamit?” paniniguro ko.
“Oo, promise. Malinis `yan.” Ngumiti siya kahit nakabaling ang ulo niya sa ibang direksiyon. “Hindi ko pa `yan nagagamit.”
Inamoy ko muna ang panyo bago ipunas sa mga mata ko. Tama nga siya, malinis pa dahil mabango pa. Parang amoy ng damit ng buwisit na Paolo na ito.
Pinupunasan ko na ang mukha ko nang magsalita siyang muli.
“Hindi ko pa `yan nagagamit nang dalawang beses. Isang beses pa lang,” sabi niya saka humalakhak.
Napatigil ako sa pagpunas at agad tumayo saka siya itinulak papunta sa swimming pool. Agad naman siyang nalaglag.
“Buwisit ka!” sigaw ko saka ibinato sa kanya ang panyo.
Hindi naman siya tumigil sa pagtawa dahil sa naging reaksiyon ko. Nag-walk out ako at pumasok sa loob ng kuwarto ko.
He was twenty-five years old that time and I was just fifteen years old.
For the first time in history, I felt relaxed because of him.
Glissez vers le haut pour continuer
Lumipas ang mga buwan at dumating ang isa sa mga kinaiinisan kong araw. Tomorrow was my sixteenth birthday. My parents asked me what I wanted for my special occasion. Of course, we only talked over the phone. Ganoon naman lagi, eh. Mas madalas ko silang makausap sa cell phone kaysa makita rito sa mansiyon. Palagi silang malayo sa akin kahit birthday ko. Kaya wala akong ganang i-celebrate ang kaarawan ko since wala naman ang dalawang tao na gusto kong makasama.
I said nothing. I told them I did not want anything and I was fine with the things I already had. They insisted pero sinabi ko nang paulit-ulit na wala akong kailangan. Gusto ko sanang sabihin na atensiyon lang nila ay masaya na ako. Pinigilan ko lang ang sarili ko. Alam kong hindi nila iyon maibibigay. Attention was one of the rarest things parents could ever give to their own child. Isang himala kung mabigyan nila ako niyon.
They asked me, too, if I wanted to throw a birthday party. But I just declined their suggestion. Sabi ko, ayoko. Kung magbago raw ang isip ko, tawagan ko lang daw sila agad para maasikaso ng secretary nila. As if namang magbabago ang isip ko. Never akong nagkaroon ng birthday party. Wala akong matandaan na nagkaroon ako ng gano’n. Wala naman akong mga kaibigan na papapuntahin. Even my relatives. They were living abroad. As if namang uuwi sila para lang makisalo sa pinakakinaiinisan nilang kamag-anak.
I did not give a damn when my birthday came. Isa lang iyong ordinaryong araw para sa akin. Itinutulog ko lang maghapon ang araw na iyon. May mga bumati sa akin sa social networks and even on the phone, pero wala akong pinasalamatan o sinagot man lang. Naglalabasan ang mga fake tuwing birthday ko. As if may makukuha sila sa akin.
Nasa balcony ako habang nakikinig ng mga kanta ni Taylor Swift sa bago niyang album na 1989 sa Macbook ko. Wala ako ng album na ito dahil laging out of stock sa mga album shops kaya nag-settle na lang ako sa iTunes. While I was listening to her songs, I heard someone speak behind me. Paglingon ko, nakita ko ang kinabubuwisitan kong lalaki. Nakangiti na naman siya sa akin.
“What do you need?” iritadong tanong ko sa kanya. “Saka, hindi ka ba marunong kumatok? `Sabagay, wala nga palang pinto ang mga mahihirap.”
“May pinto kaya kami sa bahay,” natatawa niyang sagot. “`Yon nga lang gawa sa plywood.”
“O, `tapos? Kung wala kang sasabihin, lumabas ka na sa kuwarto ko. Istorbo ka, eh.” Inirapan ko siya.
“Ano’ng gusto mong regalo bukas?”
Napatigil ako sa tanong niya. Nang lumingon ako, nakangiti pa rin siya. Naiinis na naman tuloy ako.
“Bakit, ano ba’ng mayroon bukas?”
“Birthday mo, `di ba,” sagot niya. “Last year, hindi kita nabigyan ng regalo, `di ba? Naubos kasi sa tuition ng mga kapatid ko, eh. Pero ngayon nagtabi talaga ako. So, ano’ng gusto mong regalo?”
Napakunot ang noo ko. “`Wag ka nang mag-abala pa. Itago mo na lang `yang pera mo.”
“Ikaw ang `wag mag-alala. Talagang itinabi ko `tong pera na `to para sa birthday mo. Para may pang regalo ako. So, ano nga?”
“I have everything. So, wala akong kailangan,” untag ko.
Napatitig naman siya sa akin for a moment na parang sinusuri ang pagkatao ko.
“Bakit mo `ko tinititigan?”
“Wala lang.” Umiling siya. “Alam ko na kung ano’ng ireregalo ko sa `yo.” Ngumiti siya. “Wala ka bang birthday party bukas?”
“Wala,” matigas kong sagot “Wala naman akong mga kaibigan. Saka, I don’t bother myself throwing one. Puro fake lang ang pupunta. Ayokong makasalamuha ang mga pekeng tao.”
“May pupuntahan tayo bukas,” sagot niya “`Wag kang aalis, ah.”
“At saan naman?”
“Basta.” Ngumisi siya. “Dapat sini-celebrate ang birthday kahit papaano. Kahit maliit na salo-salo man lang. Pagpapasalamat sa isang taon sa buhay mo.”
“`Di ba, katulong kita and driver?” Tumango siya. “Kailan ka pa naging Padre?”
Tumawa siya. “Secret. Sige, maglilinis na ako ng garden. Tawagin mo lang ako kung may kailangan ka.”
“Whatever!” Umirap ako pero ngiti lang ang iginanti niya. Lumabas na rin siya ng kuwarto ko.
What was with that guy? Hindi ba siya aware na iritado ako sa kanya? Gosh. What a naïve guy! Para sa isang twenty-six years old guy, napaka-dense niya.
My birthday arrived. Like I expected, marami na naman akong greetings na natanggap mula sa iba’t ibang fake na taong kilala ko. Pati mga kamag-anak ko abroad ay nag-send din ng gifts para sa akin. Lahat ay halatang mamahalin. Pero hindi ko pinagbububuksan. Sinabi ko lang sa mga katulong na itambak sa guest room. Sinunod naman nila ako. Pati ang mga katulong ay binati ako habang nakangiti pa. Pinag-iirapan ko lang sila. More birthdays to come pa raw.
As if naman na bukal sa loob nila ang pagbati. Alam ko namang hinihiling nila na sana last birthday ko na `to para mawala na ang tulad kong demonyita sa mansiyon. Mga plastic talaga. Ang sasarap n’yong sunugin lahat.
Aalis sana ako ngayon para mag-mall nang may biglang humawak sa braso ko. Pagtingin ko, nakita ko si Buwisit na Paolo na nakaayos. Naka-pants siya at naka-V-neck na shirt na kulay-blue. Bagay sa kanya ang suot niya dahil maganda nga ang built niya. Bigla na naman akong nairita dahil nakangiti siya. Nagpumiglas ako.
“`Wag mo nga akong hawakan!” iritado kong sigaw sa kanya.
“Saan ka pupunta?” tanong niya. “`Di ba, may usapan tayo ngayon? May pupuntahan tayo.”
“At saan naman, aber? Wala rin akong maalalang pumayag ako sa sinabi mo.”
“Wala kang choice!” Tumawa siya at muli akong hinawakan sa braso saka hinila papasok sa sasakyan.
“Hoy! Saan ba tayo pupunta? Ghad. Nakakabuwisit ka talaga!” hiyaw ko habang nasa loob na kami ng sasakyan.
“Pupunta tayo sa amin. Nagpaluto ako kay Inay ng spaghetti. I-celebrate natin `tong birthday mo,” nakangiti niyang sabi sa akin habang nakatingin sa rearview mirror.
Natigilan ako sa sinabi niya. Hindi ako makapagsalita at napaiwas na lang ng tingin. To tell you the truth, I had always wanted to throw a birthday party. But I was just scared. Natatakot lang ako na baka walang pumunta dahil wala namang taong may gusto sa akin. They always saw me as a bitch. Walang lumalapit sa akin dahil masama ang ugali ko at dahil na rin sa mga naririnig nila.
Ipinikit ko ang mga mata ko habang nasa biyahe kami. Naiiyak ako habang sumisikip ang dibdib ko. I was just sixteen years old, yet I was so dramatic. Normal pa ba akong teenager?
“`Wag kang umiyak. Mamaya ka na umiyak,” sabi ng buwisit na Paolo. I rolled my eyes. “`Ayan. Dapat hindi ka sumisimangot. Mas maganda ka kung nakangiti ka.”
Napatingin ako sa kanya dahil sa sinabi niya. Pero mas nagulat ako nang makita kong nakatitig din pala siya sa akin. Magkatitigan lang kaming dalawa nang maramdaman ko ang pintig ng puso ko. My heart was beating so fast. Nanlambot ang mga tuhod ko kahit nakaupo ako.
“Sa... sa daan ka nga tumingin. Baka mabangga tayo.” Napaiwas ako ng tingin.
Natawa siya. “Yes, my queen. Masusunod ang utos n’yo.”
Tahimik lang kami habang bumabiyahe. Huminto ang sasakyan sa isang squatters’ area. Agad bumaba si Paolo para pagbuksan ako ng pinto. Paglabas ko ay napatingin ako sa paligid at biglang napaawang ang bibig ko dahil sa mga taong nakita ko. Nasa lugar ako ng mahihirap. Iyong mga mukha pa ng mga tao rito parang hindi gagawa ng maganda. May mga mukhang ex-convict at mukhang gumagamit ng drugs.
“Don’t worry, Miss Cruzette. Hindi ka mapapahamak dito. Sagot kita,” nakangiting sabi ni Paolo sa akin. Tumango na lang ako at sumunod sa paglalakad.
Pansin ko na lahat dito sa lugar nila ay kilala si Paolo. Halos lahat ng makasalubong naming mga tao ay binabati siya. May ilan pang babae na halatang nagpapa-cute sa kanya. Muntik akong masuka dahil doon. Naglalakad kami nang may tumawag kay Paolo sa tindahan. Mukhang kasing-edad niya lang din.
“Paolo, sino `yang kasama mo? Pakilala mo naman ako! Chic `yan, ah. Pero parang bata pa,” sabi ng lalaki nang lumapit sa amin.
Napaatras ako dahil sa sinabi niya. Gusto ko siyang sampalin. Kaso bago ko pa magawa ay bigla na siyang itinulak ni Paolo. Sa sobrang lakas ay muntik nang mapasubsob sa lupa ang lalaki.
“`Wag na `wag mo siyang babastusin sa harap ko kung ayaw mong sumabog `yang mukha mo!” Naging seryoso ang boses ni Paolo.
Nang mapatingin ako sa mukha niya ay bigla akong natakot. Ang dilim ng mukha niya. Parang papatay siya nang mga oras na `to. Pero nang mapatingin siya sa akin ay biglang naging maamo ang mukha niya. Hindi na siya nagsalita at hinawakan na ako sa braso saka muling naglakad. Huminto kami sa isang barong-barong.
“Nandito na tayo,” nakangiting sabi ni Paolo. “Pasensiya na sa bahay namin, ah? Kahit ganyan `yan, malinis `yan,” nahihiya niyang tugon saka napakamot pa sa ulo.
Biglang bumukas ang pinto at may lumabas na bata. Sa tingin ko ay mga eight years old lang siya. Isang batang lalaki na younger version ni Paolo. Parehas sila ng mga mata at ilong.
“`Nay! `Nay, nandito na si Kuya Paolo!” sigaw ng bata saka sinalubong si Paolo at niyakap. “Welcome back, Kuya.” Tumingin sa akin ang bata. “Ikaw ba si Ate Cruzette?”
“Paul, `wag mo siyang tawaging Cruzette. Ate Angeline dapat.” Sumulyap sa akin si Paolo saka ngumiti. “Tara, pasok na tayo.” Napatango na lang ako.
Pagpasok namin sa loob ng bahay nila, napangiti ako sa loob-loob ko. Ang linis nga ng bahay nila kahit kakaunti lang ang mga gamit. May TV sila pero malabo. Nang mapatingin ako sa mesa ay mayroon doong isang bilao ng spaghetti at isang karton na mula sa isang bakeshop. Halatang cake ang laman.
“`Nay!” Nagmano si Paolo sa nanay niya. May edad na ang ginang. “Siya po ang amo ko. Siya po si Cru—este, Angeline.”
Bumaling sa akin ang nanay niya. “Kaganda mo naman pala talagang dalaga, hija. Hindi nakakapagtakang palagi kang kinukuwento ng panganay ko sa akin at sa mga kapatid niya.” Nagulat ako.
“`NAY!” Napasigaw si Paolo “Tsk. Ang daldal talaga ni Nanay. Cruzette, `wag kang makinig diyan.”
“Magandang araw po, Tita. Ako po si Angeline.” Nagmano ako sa matanda.
“Napakagalang mo pala talaga. Tama nga ang kuwento ng panganay ko. Mabait ka na at magalang pa.”
“`Nay naman!” hiyaw na naman ni Paolo. “Kain na nga tayo. Nasa’n ba sina Pearl at Paula?”
“Nasa school pa. Mamaya pa uuwi `yon. Tara na, kumain na tayo.”
Bago kami kumain, pinag-blow muna nila ako ng candle. May sixteen na candles ang nakatusok sa ibabaw ng cake. Nahihiya ako habang kinakantahan nila akong tatlo. Piniktyuran pa ako ni Paolo nang hinipan ko na ang kandila. Hindi ko lang siya masaway dahil nahihiya ako sa nanay niya. Sinabihan akong napakagalang at mabait. Napaisip tuloy ako na hindi pala sinasabi ni Paolo ang mga ginawa ko sa kanyang mga kalokohan noon.
Kumain kami ng spaghetti at cake. Pansin ko kay Paolo na close na close siya sa nanay at kapatid niya. Palagi siyang nakangiti at tumatawa. Nalaman ko rin na patay na pala ang tatay nila kaya si Paolo na ang tumutulong sa kanilang pamilya. Siya na rin ang nagpapaaral sa tatlo niyang kapatid. Nakatingin lang ako sa kanya habang nag-uusap sila ng kanyang nanay. Nang bigla siyang mapatingin sa akin ay ngumiti siya. Naramdaman ko na naman na bumilis ang tibok ng puso ko.
Masaya ang naging kaarawan ko sa bahay nina Paolo. I just realized that a home was not really measured by its size; it was measured by how you treat your family right. Pakiramdam ko, naging parte na ako ng pamilya nila habang nakikipag-usap sa nanay niya. Nagkuwento siya ng mga kalokohan ni Paolo. Habulin daw ito ng mga babae. Minsan pa nga raw, may babaeng umiyak na pumunta rito sa bahay nila at nagsabing buntis ito.
“Asa naman ang babaeng `yon. Hindi ko nga girlfriend `yon, eh. Tinuruan ko lang siya sa isang subject no’ng nag-aaral pa ako. `Tapos sasabihin niyang girlfriend ko siya at may nangyari sa amin?” iritadong sabi ni Paolo at mukhang inis na inis.
Bigla akong natawa dahil sa hitsura niya. Ngayon ko lang siya nakitang nainis. Usually, palagi siyang nakangiti at nakatawa. Nang magtama ang mga mata namin, bigla siyang ngumiti. Umamo na naman ang mukha niya.
Madilim na ang kalangitan at nasa taas kami ng bahay nina Paolo. Kahit barong-barong ang bahay nila, may balcony sila sa second floor. Malamig ang simoy ng hangin dahil medyo umulan kanina. May mga bituin na sa kalangitan.
“Masaya ka ba?” tanong sa akin ni Paolo habang nakaupo siya sa kahoy na nakaharang. Ako naman, nakaupo sa isang upuan na kahoy, pero nilagyan ni Paolo ng foam para daw hindi sumakit ang puwitan ko.
Napatango ako. “Yup. Salamat, ah.” Ngumiti ako sa kanya. Mukhang nagulat siya dahil sa pagngiti ko. Kahit ako ay nagulat din sa biglaan kong pagngiti.
“Dapat palagi ka na lang nakangiti, eh. Mas maganda ka kapag nakangiti ka.” Titig na titig siya sa akin na para bang ako lang ang nakikita niya sa mga oras na `yon.
Napaiwas ako ng tingin. Hindi ko na alam ang sasabihin ko. Pakiramdam ko, pulang-pula ang mukha ko ngayon. Ang weird lang dahil hindi ko pa nararamdaman ang ganitong bagay noon. Nanlalambot din ang mga tuhod ko dahil sa mga papuri niya.
“`Eto pala ang regalo ko.” Napatingin ako sa kanya at sa hawak niya. May dalawang regalo siyang hawak na parehas ang design ng wrapper. Kulay-pink na may floral designs.
“Bumili ka talaga ng gifts? At hindi lang isa. Kundi dalawa pa,” gulat na sabi ko.
Napakamot siya ng ulo saka napaiwas ng tingin. “Wala akong regalo last year, `di ba? Kaya `eto, dalawa ang ibibigay ko sa `yo para makabawi,” nahihiya niyang tugon. “Ito muna ang buksan mo.” Iniabot niya sa akin ang isang regalo. Matigas ito nang hawakan ko. Pagbukas ko, nakita ko ang latest album ni Taylor Swift; iyong 1989 na ang tagal-tagal ko nang gustong bilhin, pero hindi ko mabili-bili dahil palaging out of stock. Gulat akong tumingin sa kanya.
“Paano? Paano mo nalaman na gusto ko nito at saan mo nabili? Wala akong makitang ganito, eh,” nanginginig na tanong ko sa kanya.
Ngumiti siya. “Pansin ko kasing palagi mong pinapakinggan `yang mga kanta na `yan. `Tapos one time no’ng hindi mo mahanap ang charger ng Macbook mo, nagwawala ka. Sigurado akong gusto mo lang pakinggan ang mga kanta niya, pero dahil wala kang album niya, nagtitiis ka sa Macbook mo. So, `ayan. Binili ko para sa `yo,” sabi niya. “Sa Mall of Asia ko pa binili `yan. Walang ganyan sa mga mall dito sa atin, eh. Tanda mo no’ng day off ko? Hinanap ko `yang album para bilhin. Matagal na `yang nasa akin kaso humahanap lang ako ng tiyempo para ibigay sa`yo. Last stock na nga `yan, nakipag-away pa ako do’n sa isang babaeng bibili.” Napakamot siya ng ulo na parang nahihiya.
I was astonished. His words moved me. Gusto kong maiyak dahil sa mga sinabi ni Paolo. For the first time, may isang taong nag-effort para ibigay ang totoong gusto ko. Plus the fact na palagi siyang nakamasid sa akin. Palagi niyang tinitingnan ang actions ko. I always told myself that the best way to know me was through my actions and not my words. Meaning, palagi niya akong inoobserbahan. Palagi siyang nakatingin sa akin.
“O, mamaya ka na umiyak. Buksan mo muna `tong isa ko pang regalo.” Natatawa si Paolo dahil sa reaksiyon ko. Kinuha ko ang pangalawa niyang regalo.
Maliit na pahaba naman ito. Parang ball pen na nakalagay sa isang pahabang box. Nang buksan ko, nagulat ako sa aking nakita. Hindi pala ball pen ang laman kundi isang kuwintas. Isang white silver na may palawit na snowflake.
“Pasensiya ka na kung white silver lang. Ang mahal ng gold, eh. Kinapos sa budget.” Namula ang mukha ni Paolo. “Akin na, isusuot ko sa `yo. Talikod ka.”
Ginawa ko ang sinabi niya. Tumalikod ako. Naramdaman kong hinawi ni Paolo ang buhok ko kaya biglang nanginig ang katawan ko. Paghaplos niya sa batok ko, nakaramdam ako ng libo-libong charges na dumaloy sa buong katawan ko. Bigla akong nanigas sa aking kinatatayuan.
May nabasa ako dati na kapag niregaluhan ka ng isang tao ng kuwintas, ang ibig sabihin nito ay importante ka sa kanya. A necklace represents a strong connection between two people. It also represents a proclamation of love.
Naisuot na sa akin ni Paolo ang kuwintas nang bigla siyang magsalita sa tapat ng tainga ko. Parang bulong lang `yon, pero narinig ko naman nang maayos.
“Alam mo ba kung bakit snowflake ang pinili kong pendant?” pagsasalita niya. “It reminds me of you. Para kang isang snowflake. Cold yet beautiful. Malamig kapag nahawakan pero kapag natitigan, makikita ang tunay na ganda.”
Kumabog nang malakas ang puso ko dahil doon. Halos parang gusto na nitong lumabas sa dibdib ko. Nagiging wild ang puso ko dahil sa lapit ng mga labi ni Paolo sa tainga ko at dahil sa sinabi niya. My heart was like a wild animal, and my rib was its cage.
He was twenty-six years old that time while I was just sixteen years old.
And that was the first time that I felt my heart was going to explode because of so much emotions.
Glissez vers le haut pour continuer
I hated it when someone was showing kindness to me. Pakiramdam ko kasi may hidden agenda ang bawat taong nagpapakita ng kabutihan sa akin. Mas nasanay akong masasama ang tingin nila sa akin o kaya iniiwisan nila ako dahil sa ugali ko. I’ve always preferred that way. I would rather choose to be alone than be surrounded by kind people. It was because of what Yaya Lordes did a long time ago, I’ve had these unexplained trust issues I kept carrying until now. It made me think that no matter how good a person was, she still had a hidden agenda to take advantage of me.
Isang buwan na ang nakalipas mula nang mangyari ang special birthday celebration ko. I considered it special because it was the first time I celebrated it with the people I was not close with, in the first place. Malaki ang pasasalamat ko sa pamilya ni Paolo, and of course, to Paolo himself. I celebrated my 16th birthday in the place I felt I was part of their own family.
Dahil din sa nangyari, I felt uneasiness whenever Paolo was around. Nandiyan na ang biglang bibilis ang tibok ng puso ko kapag magkausap kaming dalawa. Makakaramdam ng kung anong gumagalaw sa tiyan ko kapag tumatawa siya. His laugh was like music to my ears. Minsan napapatulala na lang ako sa kanya at kung hindi niya pa ako tatawagin, hindi ko mamamalayan ang ginagawa ko. He would just laugh again. Siya ang taong palaging nakangiti at tumatawa.
I wanted to be kind to Paolo. Gusto kong gantihan ang mga kabutihan na ipinapakita niya sa akin ever since he started to work as my all around yaya. When I thought about the bad things I did to him, I felt ashamed of myself. Puro lang pala kasamaan, kalokohan at pagtataray ang ginagawa ko sa kanya. Pero kapag naiisip kong maging mabait na sa kanya, bigla ko ring maiisip ang ginawa ni Yaya Lordes before.
Naging mabait din si Yaya Lordes sa akin to get my full trust. That was why I was still hesitant to be kind to Paolo. My mind was telling me: Paolo’s façade was the only one showing. Isang pagbabalat-kayo para makuha rin ang tiwala ko at masaktan ako. I know, I should not be so judgemental, but I couldn’t blame myself. These trust issues living inside myself are hard to die. Hindi ko mawaglit sa isip ko na may malaking chance na niloloko lang ako ni Paolo.
Naging gano’n pa rin ang trato ko sa kanya. I stopped wearing the necklace he gave to me. Ang palagi ko nang sinusuot ay ang gold necklace na iniregalo sa akin ng parents ko with a pair of gold earrings. I was glad Paolo did not notice it. Or he was just pretending to not notice it at all?
Ang kinababahala ko sa lahat ay ang nararamdaman ko sa kanya. My heart would beat so fast whenever he was around. Minsan nga naiisip ko kung naririnig ba ni Paolo ang tibok ng puso ko kapag magkausap kaming dalawa. It made me paranoid. There was a time that I hardly slept because of that. Palagi kong iniisip kung ano ba `tong nararamdaman ko para sa kanya.
I was not dense. Alam ko ang mga ganitong symptoms. These symptoms I was experiencing were the same in the romance movies I’ve watched, and in the romance books I’ve read. Siyempre, in denial ako. Ayokong tanggapin na parang nagkakagusto ako sa kanya dahil sa kabutihang pinapakita niya sa `kin.
For whoever’s sake, Paolo was a twenty-six years old guy while I, on the other hand, was only sixteen years old. There was a big age gap between us. A ten-year gap. Ten freakin’ years gap. Hindi lang isa or dalawa or tatlo kundi sampu.
Though our age difference didn’t really matter at all, ang problema ay kung ano ba ang nakikita ni Paolo sa akin. Kung nakikita niya ba ako bilang isang potential lover or he was just seeing me as his younger sister. Or baka naman namamalikmata lang ako at umaasang mayroong pag-asa dahil sa mga ipinapakita niyang kabutihan sa akin? Pero what if hindi totoo ang mga ipinapakita niya? Damn. I seriously had trust issues.
Dumoble ang pagtataray ko kay Paolo. Gusto kong i-set aside `tong mga nararamdaman ko sa kanya. Umaasa akong kapag lalo kong ipinakita sa kanya na buwisit at inis ako sa kanyang pagkatao, titigil na siya sa pagpapakita ng kindness sa akin. These feelings would only lead to nowhere. Alam kong masasaktan lang ako kapag umasa ako. Ang kailangan ko ay isang lalaki na kasing-edad ko lang. Hindi ang lalaking ten years older than me.
“Pssst!”
Napatigil ako sa pag-iisip dahil sa narinig kong sumitsit sa akin. Nasa balcony ako ng kuwarto ko, trying to shrug the thoughts off my mind.
Nang yumuko ako, nakita ko si Paolo na nakatingala sa akin. He was wearing a pair of faded maong shorts with nothing on top. Mukhang katatapos niya lang linisin ang bahay ng mga aso sa likuran dahil pawis pa ang katawan niya.
“Pssst, Cruzette!” muli niyang pagsasalita dahil napatitig na naman ako sa katawan niya. “Masama ba’ng pakiramdam mo? Bakit bigla-bigla kang natutulala riyan?” nag-aalala niyang tanong.
Umirap ako. “Hindi. May iniisip lang ako,” iritado kong sagot. Madalas talaga akong mapatitig sa katawan niya. Paano siya nagkaroon ng magandang built? Naggi-gym ba siya or dahil lamang sa pagtatrabaho niya?
“May cake sa kitchen. Gusto mo? Dalhan kita diyan,” tanong niya sa akin nang nakatingala pa rin.
“Ayoko!” matigas kong sagot. “Hindi ako nagugutom.”
“Masarap `yong cake! Si Agatha ang nag-bake,” pilit niya na lalo kong kinabuwisit.
Tiningnan ko siya. “Si Agatha pala ang nag-bake kaya malamang hindi masarap `yon. Impaktita at mangkukulam ang babaeng iyon. Baka malason pa ako!”
Tumawa siya. “Hindi naman. Masarap talaga, promise. Kumain na kami ni Agatha kanina.”
Naging triple na ang inis ko ngayon. “Masarap pala, eh, di lamunin n’yong dalawa ni Agatha. Isaksak mo sa lalamunan niya lahat pati mga kaldero. Buwisit!” hiyaw ko saka nag-walk out na papasok ng kuwarto ko at humiga sa kama.
Naiinis ako tuwing binabanggit ni Paolo ang impaktitang Agatha na `yon na kamag-anak ni Satanas. Ever since dumating si Agatha na mukhang alupihang dagat, mainit na ang dugo ko sa kanya. Well, mainit din naman ang dugo niya sa akin so the feeling was mutual. Hindi ko lang siya pinapaalis dito dahil kamag-anak siya ng dating katulong at malapit kay Mommy. Kaya ang tigas ng mukhang magmalaki sa akin as if pag-aari niya `tong mansiyon.
Ang isa ko pang ikinaiinis ay kapag nakikita ko silang dalawa ni Paolo na masayang nag-uusap. Tumatawa sila na parang may nakakatawang kinukuwento ang mangkukulam na si Agatha. May pahampas-hampas pa ang kamag-anak ni Satanas na `yon sa braso ni Paolo. I was very sure na ginagawa niya lang `yon para mahaplos ang muscles ni Paolo. Hampasin ko ng dos por dos mukha niya riyan nang makita niya.
Mabait si Paolo sa lahat ng katrabaho niya rito sa mansiyon. He would treat everyone fair with his kindness. Kaya hindi ko siya masisisi kung bakit ang ilang katulong dito na kasing-edad niya ay pinag-uusapan siya. Pinupuri ang kakisigan niya and everything.
Mas nainis tuloy ako kay Paolo. Kung kaya ko lang siyang tanungin kung puwedeng sa `kin na lang niya ipakita ang kindness niya, pero hindi ko naman kaya. Hindi ko alam kung ano’ng isasagot ko kapag nagtanong siya kung bakit. Besides, ipinapakita ko nga na iritado ako sa kanya. Hindi dapat ako ma-bother sa mga ginagawa niya.
Bumaba ako at pupunta sana sa garden para magduyan. May pinagawang duyan doon dahil ini-request ko kay Mommy no’ng umuwi sila last month. Ibinigay naman niya ang gusto ko.
Sa ki tchen na sana ako dadaan palabas para hindi na ako umikot nang makita ko si Agatha at Paolo na nasa kitchen table at masayang nag-uusap. Magkaharap silang dalawa habang may juice at cake sa harap nila. Para silang nagde-date. Napatigil lang sila sa pag-uusap nang bigla akong sumulpot.
“Saan ang punta mo, Angeline?” tanong sa akin ng mahaderang si Agatha.
“Sa lugar kung saan wala ang mangkukulam na katulad mo,” sabi ko na may kasama pang pang-iirap. Palabas na sana ako nang marinig ko pa siyang nagsalita.
“Demonyita talaga `tong batang `to!”
Napatingin ako sa kanya at akmang muli siyang iirapan pero napatigil ako nang makita ko ang reaksiyon niya. Napatakip siya ng bibig habang si Paolo naman, ang sama-sama ng titig sa kanya.
“Pasensiya na, Paolo. Nadala lang ako ng inis,” kinakabahan niyang sabi.
Muli akong napairap dahil sa nangyari. `Kapal ng mukha ng impaktitang Agatha na `yan na kay Paolo humingi ng pasensiya, eh, ako naman ang sinabihan niya ng demonyita. Baka ayaw lang ni Paolo na nagsasalita ng gano’n ang pinakamamahal niyang Agatha na mangkukulam? Eh, di magsama silang dalawa. Mga buwisit sila.
Umupo ako sa duyan at sumimangot saka yumuko. Nasa gano’n akong posisyon nang may marinig akong kung anong tumunog sa lamesa na nasa harap ko. Pagtingala ko, nakita ko si Paolo na nakangiti sa akin. May inilapag siyang isang mini-sized cake na strawberry ang flavor at may strawberry juice rin.
“Nakasimangot ka na naman. Kain ka nitong cake para mawala ang nakasimangot mong mukha,” nakangiti niyang sabi. “`Di ba, sabi ko sa `yo, mas maganda ka kapag nakangiti?”
Inirapan ko siya. “Ayoko ng cake na `yan. Ayokong kumain ng cake na gawa ng impaktitang `yon.”
Biglang natawa si Paolo. “`Wag kang mag-alala. Hindi niya `to gawa.” Napatingin ako sa kanya. “Chocolate cake ang ginawa niya. Itong mini cake na `to, ako ang gumawa. Nagpaturo lang ako sa kanya. Sabi mo kasi ayaw mong kumain ng gawa niya so ginawan kita.” Lumapit siya sa gawi ko. “Siguro naman kakainin mo na `yan since ako na ang gumawa, `di ba?”
Napaiwas ako ng tingin at biglang napahawak sa dibdib ko dahil hindi ko na naman mapigilan ang tibok ng puso ko. Ganito palagi ang nararamdaman ko kapag may ginagawang ganitong effort si Paolo. Hindi ko ma-explain nang maayos `tong nararamdaman ko.
“Tsk. `Kain ka na. First time ko mag-bake para sa isang babae. Kahit sa ex-girlfriends ko, hindi ko ginawan ng ganyan.” Hinawakan niya ako sa kamay saka hinila para tumayo.
Dahil sa ginawa niya, bigla na namang nakaramdam ng kuryente ang katawan ko. Pakiramdam ko, puwede nang maging source of electricity ang katawan ko dahil doon. Agad ko tuloy binawi ang kamay ko. Mukhang nagulat siya sa ginawa ko, pero hindi naman nagsalita. Ngumiti lang siya.
Umupo ako habang siya naman ay ganoon din ang ginawa. Umupo siya sa harap ko. Nasa circle marmol na mesa kaming dalawa habang nasa ilalim ng puno ng acacia. Para kaming nagde-date dalawa. Naramdaman ko tuloy na namula ang mukha ko dahil do’n.
“Bakit namumula ang mukha mo? Masama ba ang pakiramdam mo?” titig na titig na tanong sa akin ni Paolo.
Agad akong umiling. “Mainit lang. Saka maputi ako kaya mabilis mag-react ang balat ko sa init,” pagsisinungaling ko.
“Oo nga pala. May lahi kayong Chinese, `di ba?” Tumango ako. “Ang ganda ng apelyido n’yo. Sy. Pero mas maganda ang pangalan mo. Angeline Cruzette Sy.”
Lalo akong namula dahil sa papuri ni Paolo. “`Wag ka ngang maingay, Paolo. Hindi ko matikman nang maayos `tong kinakain ko, eh.”
Natawa siya. “Sorry naman,” sabi niya. “Talagang Paolo lang ang tawag mo sa akin, `no?” Nagpangalumbaba siya habang nakatingin sa akin.
“Bakit? Gusto mo tawagin kitang Kuya Paolo?”
Umiling siya. “Nah. Mas okay na ako sa Paolo lang ang tawag mo sa akin. Para pakiramdam ko magkasing-age lang tayo.” He smiled.
Natahimik kaming dalawa kaya bigla akong nailang. Agad akong nag-isip ng topic para kahit papaano ay umingay naman.
“Wala ka pang planong mag-asawa?” tanong ko sa kanya.
Nagulat siya. “Bakit mo naitanong?” natatawa niyang tanong pabalik. “Wala pa sa plano ko `yan. Gusto ko muna mairaos ang pamilya ko sa hirap. Mapagtapos ang mga kapatid ko sa pag-aaral. High school lang ang natapos ko kaya gusto kong makatapos naman sila ng college,” sabi niya “Saka hindi ko pa nakikita ang babaeng gusto kong dalhin sa altar.” Napatigil ako. “Or baka nakilala ko na. Pero dahil wala pa akong napapatunayan sa buhay, wala pa akong karapatan sa kanya.”
Napatigil ako sa pagnguya. For a moment parang naging bato ang kinakain kong malambot na cake. Parang nahirapan ako sa naiisip kong isang araw ay aalis si Paolo rito sa mansiyon dahil magpapakasal na siya. Though, wala namang kasiguruhan kung hanggang kailan siya mamamalagi rito. Kahit ayaw ko siyang umalis, darating pa rin ang time na mapapagod siya at iiwan niya rin ako. Babalik na naman ako sa dati na walang taong nagbibigay ng atensiyon.
“May plano kang umalis dito sa mansiyon?” nakayuko kong tanong sa kanya. Hindi ko magawang tumingin sa mga mata niya. Kasi alam kong maiiyak ako kapag nagtama ang mga mata namin.
“Hmm, siguro.” Nalungkot ako sa sinabi niya. “Pero siguro matagal-tagal pa `yon. Baka nga nag-asawa ka na ay nandito pa rin ako. Maganda ang pasahod nina Mr. and Mrs. Sy kaya mahihirapan akong lisanin `to. Plus...” Bigla niyang hinawakan ang baba ko at pinatingin ako sa kanya. “You’re still here, Cruzette. Hindi ako aalis. Wala akong pupuntahan. Nandito lang ako palagi sa tabi mo. Unless paalisin mo ako at sabihin na ayaw mo na akong makita, eh, di aalis na ako.” Seryoso siyang nakatitig sa mga mata ko.
“Hindi,” mabilis kong sagot. “Hindi ko gagawin `yon. Gusto kong nandito ka lang. Mas masaya kapag palagi kitang kasama. Pakiramdam ko may kaisa-isang tao na nagpapahalaga sa akin kaya malulungkot ako kapag umalis ka ng mansiyon.” Natigilan ako dahil sa mga nasabi ko kay Paolo.
Akala ko, tatawanan niya lang ako dahil sa sudden outburst ko pero hindi. Ngumiti lang siya saka ginulo ang buhok ko.
“Ako rin,” sabi niya. “Masaya ako habang nandito ako. Masaya akong magkasama tayo. Hanggang kailangan mo ako, hindi ako aalis. Hindi kita iiwan,” sabi niya saka nagtaas ng pinky finger niya. “Let’s make a promise.”
“Parang bata naman.”
Natawa siya. “Ayos lang `yan. Dali na, pinky promise tayo.”
Napatawa na lang din ako dahil somehow, nakita ko ang childish side ni Paolo.
He was twenty-six years old while I was sixteen years old back then when we made a promise to ourselves.
A promise that we won’t leave each other no matter what would happen.
Glissez vers le haut pour continuer