~ Julianna ~
"Juli, gaat het wel goed met je?" hoorde ik de stem van mijn kleine broertje Noah. Ik wilde huilen. Want uiteindelijk zal het nooit goed met me gaan zonder hem, omdat ik geen geld heb om aan zijn ziekte te besteden. Shit.
"Het gaat goed, lieverd. Wat wil je eten?" vroeg ik hem terwijl hij naar me toe kwam en me omhelsde.
"Ik wil brood met kaas, Juli." Ik keek neer op zijn kleine lijfje en mijn hart kneep samen, want hoe kan ik hem redden? Ik hou van hem en ik kan me geen dag zonder hem voorstellen. Ik glimlachte naar hem en knikte voordat ik de keuken in ging. Na het ontbijt ging ik samen met Noah naar het ziekenhuis. Toen ik het ziekenhuis binnenkwam, zag ik dokter Peterson. Hij was degene die alles voor Noah deed en altijd hielp.
"Goedemorgen, kleintje," zei hij met een glimlach en Noah giechelde blij, want hij mocht dokter Peterson echt graag.
"Goedemorgen Pete," grapte Noah terwijl hij naar de dokter toe rende. Toen tilde hij Noah op en knikte naar mij voordat hij Noah's kamer in liep. Even later kwam dokter Peterson terug.
"Julianna, kan ik je even spreken?" vroeg hij en ik knikte, maar dit is precies het moment waar ik het meest bang voor ben in dit leven. Ik heb geen idee wat de dokter me wilde vertellen, maar ik wist dat het over Noah’s gezondheid zou gaan. Misschien is het goed nieuws, misschien slecht, maar ik was gewoon bang.
"Noah's gezondheid wordt slechter. We moeten de operatie zo snel mogelijk doen." Mijn hart brak in duizend stukjes toen ik hem dat hoorde zeggen. Onbedoeld vulden mijn ogen zich met tranen. Waarom overkomt ons dit?
"Julianna, ik weet dat je geldproblemen hebt. Het spijt me zo," dokter Peterson klopte op mijn schouder. Ik zuchtte want hoe dan ook, ik zal het geld voor zijn operatie vinden en hem beter maken.
"Dokter, ik zal geld vinden," zei ik terwijl ik mijn tranen wegveegde.
"Je hebt maximaal tien maanden. Het zou geweldig zijn als je het eerder vindt." Ik knikte en keek door de glazen wand naar Noah en hij lachte naar een verpleegkundige terwijl hij met haar praatte. Ik kan niet toestaan dat er iets met hem gebeurt, want hij is de enige die ik heb.
"Noah moet vanaf vandaag in het ziekenhuis blijven." Ik bleef naar Noah kijken. Hij is zo schattig en hij zal later vast een knappe man worden, dus als zijn zus moet ik hem gewoon beschermen.
"Goed, dokter." Daarmee liep ik Noah's kamer binnen en ging op het bed naast hem zitten.
"Ga ik dood, Juli?" Ik slikte mijn tranen in want ik wilde niet voor hem huilen. Ik glimlachte geforceerd en nam hem op schoot terwijl ik begon te strelen door zijn zijdezachte donkerbruine haar.
"Nee. Je gaat heel snel weer beter worden, oké?" Ik kuste zijn hoofd en liet mijn kin op zijn hoofd rusten.
"Dat is fijn," begon hij te giechelen. Ik klemde mijn kaken op elkaar omdat ik niet wilde huilen. Mijn hart deed pijn en het voelde alsof iemand mijn hart keihard samenkneep.
"Ik hou zo veel van jou, Noah," zei ik terwijl ik een kus op zijn kleine wang drukte.
"Ik hou nog veel meer van jou, Juli," antwoordde hij en hij kuste mijn voorhoofd. Ik beet zo hard op mijn onderlip vanwege de pijn die ik in mijn hart voelde, maar geen enkele pijn kon tippen aan die in mijn hart.
"Noah, je moet hier een paar maanden blijven. Is dat goed, lieverd?" vroeg ik en Noah knikte met een blije glimlach.
"Ik ga de hele dag met Pete spelen," zei hij terwijl hij sprong. Ik glimlachte naar hem en stond op om te vertrekken.
"Maar Juli, je komt me toch elke dag opzoeken?" Hij trok een pruillip terwijl hij op zijn lip beet.
"Ja. Dat beloof ik." Daarmee verliet ik het ziekenhuis en ging naar huis. Ik moest eigenlijk naar de universiteit, maar mijn hoofd was een warboel dus ik ging rechtstreeks naar huis. Toen ik thuis was, sprong ik op mijn bed en begon te huilen omdat ik moe was en bang voor Noah’s leven.
Toen ik klaar was met huilen, ging ik naar de badkamer, waste mijn gezicht en trok schone kleren aan. Toen hoorde ik een klop op de deur en ging open doen. Toen ik de deur opendeed, zag ik tante Elise.
"Julianna, je hebt gehuild, hè?" vroeg ze terwijl ik geforceerd glimlachte. Toen vroeg ze wat er gebeurd was en vertelde ik alles wat ik voelde in mijn hart en over mijn machteloosheid. Ze slaakte een diepe zucht en trok me in een warme omhelzing. Ze was echt als een moeder voor me, zorgde altijd voor mij en Noah, maar nu wordt ze oud en ik wil haar niet lastigvallen met onze problemen.
“Juli, het spijt me dat ik je dit moet vertellen, maar ik kan niet weggaan zonder het je te laten weten en ik heb ook niet veel geld.” zei ze met een zucht. Maar het kon me allemaal niet schelen, het enige wat ik wilde was geld. Ik wilde zo snel mogelijk betalen voor Noah’s operatie.
“Vertel het me maar, tante Elise. Op dit punt doe ik alles voor het leven van mijn broer. Zelfs als ik mijn lichaam moet verkopen,” zei ik, terwijl ik haar handen pakte en ze op mijn borst legde.
“Ik weet het niet, Juli, maar ik zal het je vertellen en jij neemt de beslissing.” Ik knikte snel naar haar en ze zuchtte opnieuw.
“Een rijke familie zoekt een draagmoeder. Ze willen zo snel mogelijk een erfgenaam en ze betalen $100.000 aan de draagmoeder,” zei ze en keek me aan. Mijn hart trok samen en ik keek naar beneden. Een draagmoeder? Dus moet ik een kind baren voor een onbekende man?
“Wat zijn hun voorwaarden?” vroeg ik. Ik keek in het gezicht van tante Elise en ik wist dat ze verdrietig was en mij zo niet wilde zien. Zij was de vrouw die mij geleerd had te wachten op onze voorbestemden en dat ons leven gelukkig zou worden als zij eenmaal kwamen.
“Je hebt alles wat ze zoeken. Schoonheid, intelligentie en maagdelijkheid. En je bezit die dingen meer dan ze verwachten.” Ik sloot mijn ogen en dacht er goed over na. Dus ik moet mijn maagdelijkheid geven? Het is oké, alles komt goed en ik doe dit voor mijn broer. Het is gewoon leven geven om er één te redden.
“Ik ga akkoord. Ik zal hun draagmoeder zijn, maar alsjeblieft, laat Noah hier niets van weten,” zei ik terwijl ik haar een glimlach schonk. Ik zag de gekwetste uitdrukking op haar gezicht, maar ze knikte en glimlachte geforceerd terug. Ze gaf echt om me en ik zal haar altijd dankbaar zijn.
“Ik laat het ze weten en neem je erheen.” Ik knikte terwijl ze opstond en vertrok. Ik zuchtte en keek naar het plafond. Is dit wat er met ons leven gaat gebeuren, mam? Ik ben mijn ouders verloren en nu lijd ik door dat verlies. Urghh. Alles komt goed zolang Noah maar veilig en gezond is.
………………………………………………………..
~ Ryan ~
“Ryan, wanneer ga je ons een achterkleinkind geven? We staan al zo dicht bij ons sterfbed.” Urgh… Wanneer kan ik eens rustig slapen? Waarom willen ze zo graag een achterkleinkind? Ze hebben al een kleinzoon.
“Ik wil niet, oma. Ik ben er niet klaar voor om een kind te krijgen,” zei ik terwijl ik uit bed stapte en naar haar toe liep.
“Ga je soms sterven als maagd? Iedereen weet het, Ryan… Ze denken dat je homo bent,” huilde mijn grootmoeder terwijl ze hard op mijn borst sloeg.
“Au, oma, dat doet pijn,” zei ik terwijl ze me een geniepige blik gaf en luid begon te huilen. Urghh, drama queen. Toen kwamen zowel mijn opa als mijn vader mijn kamer binnen en ze keken me streng aan.
“Kijk, ik vroeg alleen om een achterkleinkind, maar hij schreeuwde tegen mij,” snikte ze terwijl ze mijn vader omhelsde. Ik zuchtte en keek hen aan.
“Ryan, vervul onze laatste wens, lieverd… We willen nog een prinsje of prinsesje zien voor we sterven,” dit keer begon mijn opa ook te acteren.
“Ik heb geen vrouw, dus hoe moet ik een baby krijgen? Ik kan het niet alleen. Dat weten jullie toch?” zei ik, hopend dat ze hun laatste wens zouden opgeven.
“Goed, dan trouw je met Lidia. Zij zal je een kind geven.” Wat de fuck? Lidia? Die sluwe en walgelijke slet?
“Nee. Niet zij. Ik hou niet van vrouwen als haar en ze slaapt elke dag met andere mannen. Eww,” bracht ik mijn afkeer naar voren en keek mijn oma aan, die dit voorstel had gedaan. Haar gezicht vertrok ook van afschuw.
“Goed, heb je dan iemand die je leuk vindt?” Waarom kunnen ze me niet begrijpen? Als ik een vrouw leuk vond, had ik haar allang genomen en haar zwanger gemaakt.
“NEE. Ik vind geen enkele vrouw leuk,” zei ik en wendde me van hen af.
“Oh mijn god! Mijn arme jongen, is hij homo? Zijn de geruchten waar?” hoorde ik oma zachtjes zeggen.
“Ik ben ook niet homo,” zei ik terwijl ik haar weer aankeek. Ze zuchtte.
“Goed, dan krijg je een baby. Ik kies een vrouw voor je met grote schoonheid, intelligentie en vooral maagdelijkheid.” Mijn hart begon snel te kloppen toen ze dat zei. Waarom? Wat de fuck?
“Ik… Ik…” Voordat ik kon uitspreken wat ik wilde zeggen, onderbrak oma mij.
“Je antwoord is niet nodig, wees maar klaar.” Met die woorden verlieten opa en oma mijn kamer.
Veeg omhoog om door te gaan
Nadat ze vertrokken waren, keek ik naar mijn vader die nog steeds voor me stond en me aankeek met een geforceerde glimlach.
"Pap..." zei ik, terwijl hij zuchtte.
"Je oma’s wens is om een achterkleinkind te zien voordat ze sterft, dus doe het. Ik weet wat je nu voelt. Het spijt me, zoon." Hij keek me verdrietig aan en verliet de kamer.
"Godverdomme," vloekte ik. Toen begon ik me klaar te maken om naar kantoor te gaan. Ik was te laat door dat gedoe met oma. Toen ik mijn huis uitliep, kwam mijn chauffeur naar me toe en begroette me. Ik knikte naar hem.
"Meneer, met welke auto wilt u vandaag gaan?" vroeg hij. Urghh... Ik haat dit. Waarom kan die man niet gewoon een auto kiezen en naar me toe komen?
"De auto die ik altijd gebruik en onthoud: het is de Rolls Royce Ghost. Als je me deze vraag ooit nog een keer stelt, snijd ik je tong af." Hij keek me angstig aan en knikte. Wat is dit nou? Het was maar een grapje. Shit. Ik had vandaag zoveel werk en ik was wat documenten aan het lezen. Toen stopte mijn chauffeur ineens de auto.
"Meneer, er steekt een oude vrouw over," zei hij, terwijl ik naar de weg keek en inderdaad een oude vrouw zag oversteken. Ik knikte naar hem en keek uit het raam, waarna ik iets zag waardoor mijn hart sneller ging kloppen. Een vrouw…
Ze liep het ziekenhuis uit en veegde haar ogen af. Huilde ze? Toen keek ze plotseling mijn kant op. Ik had het gevoel dat ze naar me keek, maar ik wist dat ze me niet kon zien door het raam van deze auto. Na een paar seconden keek ze weg en liep door. Verdomme, ze was echt prachtig. De manier waarop ze mijn kant op keek... Verdomme. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Ze had natuurlijk lichtbruine haren tot haar taille en grijze ogen. Godver... Waarom voel ik me ineens zo? Shit. Ik dwong mezelf dat gevoel te vergeten terwijl de auto weer begon te rijden.
Na een paar minuten kwam ik op kantoor en deed mijn jas uit en gooide hem weg. Ik keek weer achterom en zag dat hij al op de grond lag. Ik zuchtte en raapte hem weer op en legde hem op de sofa. Toen kwam er een vrouw mijn kantoor binnen. Wat is dit nou? Hoe durft ze?
"Wie de fuck heeft jou hierheen gestuurd?" vroeg ik, want ik was woest.
"President... Ik kwam alleen vragen of u nog iets nodig heeft?" Wat is dit nou weer? Ze glimlachte verleidelijk. Ha... Probeert ze me te verleiden?
"Ik wil dat je oprot uit mijn zicht en je bent ontslagen," zei ik terwijl ze me geschokt aankeek.
"Pr...president... Ik..." Probeert ze nu zielig te kijken? Pff.
"Oprotten!" schreeuwde ik, terwijl ze al huilend mijn kantoor uit rende. Ze verdiende het.
Toen ging ik op mijn stoel zitten en begon verder te lezen in de documenten waar ik vanmorgen in bezig was. Opeens verschenen die grijze ogen in mijn gedachten. Heeft ze een of andere spreuk over me uitgesproken? Shit. Dit is de eerste keer dat dit gebeurt.
"Yoo Ryan..." hoorde ik een irritante stem en keek waar het vandaan kwam.
"Wat?" vroeg ik aan Chris.
"Kwam je even zien," zei hij terwijl hij op de sofa ging zitten.
"Zeg maar wat je deze keer wilt," zuchtte ik en keek hem aan. Ik wilde hem gewoon op zijn gezicht slaan, maar het is mijn neef en beste vriend.
"Er is een meisje op de IT-afdeling. Mag ik haar meenemen? Ze is het er ook mee eens." Ik wist het, ik wist het gewoon. Wat een perverse klootzak.
"Met hoeveel vrouwen heb je seks gehad in dit bedrijf? Ik bedoel in dit. Niet in mijn andere bedrijven," vroeg ik, terwijl ik de pen die ik vasthield naar hem gooide.
"Hier? Ik denk dat het er maar vijftien zijn." Ik keek hem aan, hij zei het alsof het niets was. Shit.
"Oprotten," zei ik, en begon weer mijn documenten te lezen terwijl hij snel opstond.
"Fijne dag bro, ze heeft echt mooie borsten." Bah. Daarmee rende hij mijn kantoor uit voordat ik iets kon doen. Shit…
Eindelijk, na een lange dag, kwam ik ’s avonds thuis. Na te hebben gedoucht, trok ik snel een joggingbroek en een t-shirt aan. Daarna liep ik naar beneden om aan te schuiven bij het avondeten, want iedereen hoort samen te eten, wat voor problemen ze ook hebben. Dat is de regel. Toen ik de eetkamer binnenkwam, zag ik oma glimlachen en praten met opa. Ik ging zitten op mijn stoel terwijl zij naar me keek.
“Hier ben je, Ryan. Ik heb een meisje voor je gevonden. Ze zal de draagmoeder zijn en ze heeft goede eigenschappen.” Ik zei niets, ik luisterde alleen naar haar omdat ik wist dat ik hier niet aan kon ontsnappen.
“Voordat het zover is, moeten we haar voedingsstoffen geven, want dat zal belangrijk zijn voor de gezondheid van de baby. Dus Ryan, na twee weken zal je haar hebben.” Ik klemde mijn kaken op elkaar toen ze dat zei. Waarom willen ze me dwingen om een baby te krijgen? Shit.
“Ik heb haar medische rapporten en de kans om zwanger te raken is erg groot na twee weken. Dus doe het.” Ik keek naar oma en zag de ernst op haar gezicht. Ik zuchtte diep en sprak.
“Ik zal het doen, maar ze mag mij niet kennen en mag niet weten dat ze de erfgenaam van de familie Winston baart,” zei ik, want ik wist wat voor soort vrouwen er in deze maatschappij leefden. Gierige goudzoekers. Als ze erachter zou komen dat het mijn kind was, zou ze zeker proberen voordeel uit de baby te halen. Dat wil ik niet laten gebeuren.
“Ze weet het niet en ze zal het nooit weten. Zodra ze bevallen is nemen we de baby van haar af en zal ze het kind nooit meer zien. Dat is alles.” Oma sprak terwijl ik pijn en verdriet door mijn borst voelde trekken. Dus mijn baby zal ook geen moeder hebben, net als ik. Ik keek naar mijn vader en zag iets vreemds op zijn gezicht. Was hij verdrietig? Wist hij waar mijn moeder was? Of was zij ook een draagmoeder die mijn oma voor hem gekozen had? Plots keek papa me aan terwijl hij zijn vreemde blik in een normale veranderde. Hij schonk me een klein glimlachje en keek naar oma.
“Mam, hoe oud is ze?” vroeg hij en ik keek ook naar oma.
“Twintig,” zei ze terwijl ze haar maaltijd begon te eten. Twintig? Vier jaar jonger dan ik. Urghh... Ik heb geen idee wat voor soort vrouw ze is en waarom ze ermee instemde draagmoeder te zijn voor een man die ze nooit kende, maar toen herinnerde ik me dat geld alles kan doen. Ik lachte om die gedachte en begon verder te eten.
……………………….
~ Julianna ~
Het is nu twee weken geleden sinds ik in dit grote landhuis kwam. Ik heb Noah al twee weken niet kunnen zien omdat deze mensen me het huis niet uit laten. Elke dag gaven ze me voedzaam eten. Ik zat voor een groot raam. Ik keek naar de lucht, het werd donker en ik wist dat er snel een zware, stormachtige regen zou komen. Ik zuchtte en glimlachte, want wat er ook met mij gebeurt, ik ga Noah’s leven redden. Toen voelde ik dat er iemand de kamer binnenkwam.
“De jonge meester komt vanavond. Wees voorbereid en je krijgt de helft van je geldbedrag morgen.” Ze was een oudere vrouw en heeft de afgelopen twee weken voor me gezorgd. Zij is de enige die in dit grote luxe huis woont en ik heb geen idee wat voor rijkdom de eigenaar van dit huis had. Ik gok dat hij de jonge meester is waar ze het net over had.
“Kan ik niet al het geld krijgen? Want ik wil het geld echt snel hebben.” Ik wilde zo snel mogelijk de operatiekosten voor Noah betalen omdat dat hem in leven zou houden, maar tot mijn teleurstelling schudde ze haar hoofd.
“Je krijgt de rest van je geld nadat je de baby hebt gebaard.” Mijn hart trok samen. Moet ik negen maanden wachten? Ik knikte toen ze de kamer verliet. Ik zuchtte en stond op, toen ging ik naar de badkamer om te douchen. Ik was bang. Ik had besloten dit onder ogen te zien, maar toch ben ik bang. Ik heb geen idee wat voor soort man hij is of hoe oud hij is. Misschien een oude man. Ik voelde me walgelijk, maar liet die gedachte los terwijl ik aan Noah dacht.
‘Ik doe dit voor Noah. Wees sterk,’ sprak ik tot mezelf en dacht aan Noah’s prachtige, schattige glimlach. Die glimlach stelde me gerust, dus ik zuchtte en begon te douchen. Toen ik uit de badkamer kwam keek ik op de klok en het was al 20.20 uur. Verdorie. Hoeveel uur heb ik in de badkamer doorgebracht? Shit. Ik trok het nachthemd aan dat ze me hadden gegeven en keek uit het raam; het regende al flink. Donder en bliksem. Toen kwam die oudere vrouw weer de kamer in.
“Drink deze soep snel op,” zei ze, en ik dronk het.
“De jonge meester komt over een paar minuten,” zei ze, terwijl mijn hart sneller begon te kloppen en ik bang was.
“W-wat doet u?” vroeg ik omdat ze twee lange zwarte satijnen linten pakte en begon mijn handen vast te binden.
“Je mag de jonge meester niet zien en ook niet aanraken.” Daarmee bond ze ook mijn ogen vast. Wat is dit in godsnaam? Wat voor jonge meester is hij?
“Wees gehoorzaam en doe wat hij je vraagt te doen.”
Veeg omhoog om door te gaan