~ Ryan ~
Mijn hele wereld stortte in toen ik de vrouw zag die op het bed lag. Haar ogen waren bedekt en haar handen vastgebonden, maar ik herkende haar meteen. Zij was de vrouw die ik twee weken geleden voor het ziekenhuis had gezien. Ik voelde dat ze bang was. Ik keek naar haar rode lippen en mijn ogen gleden over haar lichaam. Godver... Haar borsten, slanke taille, lange benen. Shit... Ik voelde hoe mijn lichaam de controle wilde overnemen. Godverdomme, mijn lust. Mijn blik gleed naar haar hals en sleutelbeenderen. Heilige shit... Extreem aantrekkelijk. Ik kon niet meer wachten, dus ik trok mijn kleren uit en klom op het bed terwijl ik me bovenop haar lichaam plaatste. Ze was bang, doodsbang... Ik trok langzaam haar nachtjapon uit en keek naar haar. Mijn hartslag versnelde terwijl ik naar haar keek. Is ze een godin? Ongelofelijk mooi. Daarmee begon ik te doen wat ik met haar moest doen.
Ik was teder omdat ik wist dat dit haar eerste keer was en dat het pijn zou doen. Terwijl ik begon te bewegen, werd de satijnen blinddoek die haar ogen bedekte nat. Ze huilde en beet op haar lippen. Ik zag dat haar lippen al bloedden en dat was op een vreemde manier aantrekkelijk om te zien. Dus ik kon mezelf niet meer inhouden en ik kuste haar. Het was de eerste keer dat ik een vrouw kuste. Ik kuste haar en ze beantwoordde het terwijl ze me dichter tegen zich aantrok. Godver... Haar lichaam en haar aanraking voelden zo ongelooflijk goed. Door haar aanraking verloor ik elk greintje verstand en werd ik ruw en wild met haar. Ik deed het vijf keer met haar en ze was al in slaap gevallen.
Toen ik klaar was, ging ik van haar af en ging op het bed zitten. Haar ademhaling was rustig en ik wist dat ze diep sliep. Voorzichtig verwijderde ik de blinddoek en keek naar haar schoonheid. Godver... Ze is zo ongelooflijk mooi... Geen wonder dat oma zei dat ze een knappe vrouw had gevonden. Met mijn duim streek ik zacht over haar gezicht. Zo glad... Ik heb zoveel mooie vrouwen gezien, maar deze vrouw is meer dan dat. Ze is beeldschoon, puur en onschuldig. Ik kuste haar voorhoofd en stond op uit het bed. Toen zag ik de grote bloedvlek op het bed. Haar maagdelijkheid. Ik was degene die die had genomen. Haar eerste man. Ik voelde me een beetje trots omdat ik haar als eerste had en voor altijd haar man zal zijn.
"Je behoort aan mij toe," zei ik met een glimlach. Ze kan me niet horen, maar ze zal het snel weten. Daarna liep ik naar de badkamer en nam een douche. Toen trok ik mijn kleren aan en liep naar het bed. Ik dekte haar toe met de deken en kuste haar voorhoofd voordat ik vertrok.
"Wacht vanavond op me," fluisterde ik in haar oor en verliet de kamer.
"Jonge meester, is alles in orde?" Het was tante Jade die meteen na mij de kamer uit kwam. Wat de fuck? Waarom is zij wakker?
"Waarom ben je op dit tijdstip wakker?" Ik was boos. Zou deze vrouw hebben geluisterd? Verdomme...
"Oude mevrouw vroeg me wakker te blijven tot de jonge meester klaar was." Plotseling werd ik woedend toen ik die woorden hoorde. Wat is dit voor onzin? Tot ik klaar was? Waarom voelt oma ineens zo vreemd aan? Shit... laat maar.
"Ik ga weg." Daarmee verliet ik het huis. Ik wist het niet meer van mezelf. Als ik daar langer bleef, zou ik het weer met haar doen. Fuck. Ik ging naar huis en het was al vier uur ‘s ochtends. Toen ik het huis binnenkwam, zag ik dat oma wakker was en op de bank zat en een krant las.
"Oma? Waarom ben je wakker?" vroeg ik haar, want ze blijft nooit op of wordt zo vroeg wakker.
"Oh. Je bent terug. Ik was op je aan het wachten, Ryan." Ze legde de krant weg en keek me aan.
"Dus... het is gebeurd, toch?" vroeg ze, en ik knikte. Ze zuchtte en klopte op de plek naast haar op de bank. Ik ging naast haar zitten.
"Je hoeft daar niet meer heen te gaan." Wat? Waarom? Dacht ze dat een man en een vrouw in één dag een baby konden maken? Wat de fuck?
"Waarom?" vroeg ik terwijl ze zuchtte.
"Vandaag zal ze zwanger worden. Ik heb haar medische gegevens gecontroleerd en ze heeft honderd procent kans om zwanger te worden, dus je hoeft niet meer te gaan. Als ze niet zwanger is geraakt, ga je na twee maanden weer." Wat? Oma... Heeft ze dat ook gecontroleerd? Maar ik wilde haar weer zien.
"Ik ga vanavond," zei ik omdat ik haar wilde zien.
"NEE... Je gaat vanavond niet en zonder mijn toestemming zet je geen voet meer in dat huis." Wat de fuck? Waarom? Ze gaat mijn kind baren. Waarom mag ik niet gaan?
“Waarom oma? Ze gaat bevallen van mijn baby. Het is goed als ik haar kan zien.” Ik wilde echt bij haar blijven tot ze het kind baarde.
“Ben je gek? Weet je wat voor vrouw ze is en waarom ze haar lichaam heeft verkocht?” Mijn hart trok samen toen ik aan haar prachtige gezicht dacht. Maar waarom heeft ze haar lichaam aan een onbekende man verkocht? Wacht… Ik zag haar bij de ingang van het ziekenhuis. Wat is er met haar gebeurd? Een plotselinge droefheid overspoelde mijn hart.
“Haar vriend ligt in het ziekenhuis en heeft geld nodig voor zijn operatie. Ze hield zoveel van hem dat ze besloot haar lichaam te verkopen, maar vind je niet dat ze een sluwe vrouw is die haar vriend bedriegt? Ze doet dit voor haar man, maar haar lichaam verkopen aan een andere man is niet goed. Hecht je dus niet aan haar. Ze wordt misschien binnenkort een prostituee.” Mijn hart brak in stukken toen ik hoorde wat oma zei. Heeft ze echt een vriend van wie ze houdt? Heeft ze haar lichaam voor hem verkocht? Waarom doet mijn hart zoveel pijn? Ik... Ik dacht dat ik haar de mijne kon maken en van haar kon houden, maar ze heeft al iemand van wie ze houdt. Ja, ze bedriegt hem, maar doet ze het niet allemaal voor hem? Wat voor liefde had ze voor hem? Godver… waarom doet mijn hart zo’n pijn? Ik heb zoiets nog nooit gevoeld, maar waarom nu? En waarom voor haar? Shit...
“Gaat het, Ray?” Ik kwam weer bij zinnen door oma’s stem.
“Ja. Dan ga ik niet.” Mijn hart trok samen en ik verloochende mijn gevoelens. Ik wilde echt gaan en haar zien, maar oma had gelijk. Ik mag me niet aan een vrouw als zij hechten.
“Goed zo. Ray, denk er niet eens aan om daarheen te gaan en haar te ontmoeten, zelfs als ze zwanger is. Ze zal je zeker verleiden en proberen de jongedame van deze familie te worden.” Me verleiden? De jongedame worden? Maar haar gezicht was zo verdomd onschuldig en ik kan me niet eens voorstellen dat ze een man kan verleiden. Urghh maar oma heeft gelijk. Ik moet naar haar luisteren.
“Oke oma. Ik ga naar mijn kamer.” Daarmee stond ik op van de bank en liep weg. Ik kon haar foto’s gewoon niet uit mijn hoofd krijgen. Ze is gewoon zo verdomd prachtig. De manier waarop ze me omhelsde en hoe ze op mij vertrouwde. Godver… ik krijg haar niet uit mijn hoofd. Wat heeft ze met mij gedaan? Dit ben ik niet... Zo was ik vroeger niet. Ik ging naar mijn kamer en ging op het bed zitten. Shit. Ze heeft een vriend, maar als ze zoveel van hem houdt, waarom is ze dan nog maagd? En ze was ook bang, godver, ze wist niet eens hoe ze goed moest kussen. Heeft oma verkeerde informatie? Nee, zij kan niet fout zitten. Vergeet die vrouw gewoon. Ik rustte een paar uur uit en maakte me klaar om naar mijn kantoor te gaan.
Ik kwam naar buiten voor het ontbijt en iedereen was er, behalve mijn vader. Elk jaar had hij één dag waarop hij iedereen in dit huis vermeed. Dus ja, vandaag is die dag. Op die dag ging hij altijd ’s avonds weg en kwam pas terug als het ochtend was. Ik wilde de reden weten, maar was bang dat het hem pijn zou doen. Ik zuchtte en ging zitten voor het ontbijt. Niemand sprak en het was zoals altijd. Ik wilde oma ernaar vragen, maar om de een of andere reden wilde ik het van mijn vader zelf weten.
Na het ontbijt liep ik langzaam naar de kamer van mijn vader. Ik wilde hem zien. Ik opende langzaam de deur van zijn kamer, keek naar binnen en zag dat papa voor het raam zat terwijl hij iets in zijn handen vasthield. Ik liep naar hem toe en bleef achter hem staan. Ik wist dat hij voelde dat ik de kamer binnenkwam, maar het kon hem niet schelen; hij staarde alleen maar naar de ingelijste foto in zijn handen. Ik keek naar de foto. Onbekende emoties borrelden in me op toen ik naar de vrouw op de foto keek. Donkerbruin met zwart gemengd haar tot op haar knieën en blauwe ogen. Net als ik. Ze glimlachte stralend, ongetwijfeld naar de persoon die de foto nam. Ze droeg een lange witte jurk, hield een zonnebloem in haar hand en had een andere zonnebloem achter haar linker oor gestoken. Ik heb gehoord dat als een vrouw volgens de Hawaiiaanse cultuur een bloem achter haar linker oor draagt, dat betekent dat ze getrouwd is of een relatie heeft. Zonder het te merken glimlachte ik. Zo prachtig, helemaal zoals zij, alleen de ogen en het haar zijn anders. Toen keek ik naar mijn vader, die haar nog steeds aankeek alsof zijn leven van haar afhing. Wacht... Dus misschien is hij degene die die foto heeft genomen. Wie is zij? Mijn moeder? Mijn hartslag versnelde. Is zij echt mijn moeder of iemand van wie papa hield?
Veeg omhoog om door te gaan
“Je gedachten zijn juist, Ryan. Ze is je moeder.” Papa? Kan hij mijn gedachten lezen? Hoe wist hij dat? Ze is mijn moeder……. Zo prachtig.... Maar waar is ze?
“Ze is mooi,” glimlachte ik en ging naast mijn vader zitten. Ik keek naar hem en zag dat zijn ogen rood waren. Had hij gehuild? Maar hij glimlachte toen hij hoorde wat ik zei.
“Ja, ze is de mooiste vrouw,” zei hij terwijl hij zijn verdriet verborg.
“Waar is ze, papa?” vroeg ik terwijl hij me aankeek. Ik voelde verdriet en tegelijkertijd angst. Om een onbekende reden wilde ik het antwoord op mijn vraag niet horen…… Omdat ik haar nog nooit in mijn leven had gezien.
“Weg,” zei hij simpelweg en sloot zijn ogen. Weg? Waarheen? Mijn ogen werden rood. Ze is dood… Toch?
“Papa..” begon ik, maar hij onderbrak me met zijn woorden.
“Ga nu. Je komt te laat.” Ik knikte naar hem en stond op om weg te gaan, maar hij sprak opnieuw.
“Wees niet zoals ik, Ryan… Je zult lijden.” Wat? Waarom? Ik stopte en keek hem aan omdat ik een verklaring wilde.
“Wat bedoel je?” vroeg ik opnieuw omdat ik niet begreep wat hij zei.
“Je zult het wel merken.” Daarmee stond hij op en ging de badkamer in. Ik bleef nog een paar minuten daar en vertrok toen. Ik ging naar kantoor en zag dat Chris er al was terwijl hij spelletjes speelde op zijn telefoon.
“Wat doe je in mijn verdomde kantoor?” schreeuwde ik naar hem terwijl hij schrok en opstond.
“Godver… Je liet me schrikken!” Ik negeerde hem, trok mijn jas uit en gooide die in zijn gezicht terwijl ik naar mijn stoel liep en ging zitten.
“Wat doe je, Ryan?” schreeuwde hij en gooide mijn jas op de bank.
“Waarom ben je hier?” vroeg ik hem omdat ik wilde weten wat hij deze keer wilde.
“Ik hoorde dat je een baby krijgt via een draagmoeder,” zei hij op serieuze toon en kwam naar me toe.
“Hmm,” antwoordde ik hem.
“Waarom heb je ermee ingestemd?” Ik wist dat hij zich zorgen over me maakte.
“Ik heb geen keus en alles was geregeld door oma,” zuchtte ik en keek hem aan.
“Weet je iets over die vrouw?” vroeg hij me, en opnieuw begon mijn hart pijn te doen. Shit. Hoe kan ze zoveel invloed op me hebben? Ik heb haar maar twee keer gezien.
“Oma heeft me wat informatie over haar gegeven,” zei ik tegen hem terwijl hij zijn hoofd schudde.
“Man, waarom luister je altijd naar oma? Ze is ook mijn oma, maar je weet dat ik haar niet zo mag.” Ik wist dat Chris oma niet zo mocht omdat hij iets wist, maar hij heeft het nooit tegen me gezegd.
“Ik weet het niet,” zei ik simpelweg en begon me klaar te maken voor de vergadering.
“Geloof me, je zult zoveel waardevolle dingen missen door haar.” Ik keek naar Chris en zag de ernst op zijn gezicht. Hij waarschuwde me. Ik wilde iets zeggen, maar hij draaide zich om en vertrok. Wat bedoelde hij überhaupt? Zoveel waardevolle dingen? Urghh. Vergeet gewoon wat die idioot zei.
…………….
De tijd verstreek en het is al twee maanden later. Ik wilde haar zien, maar oma liet het me niet toe telkens als ik toestemming vroeg. Ik heb geen idee waarom, maar ze liet me haar niet zien. Soms was ik nieuwsgierig naar oma’s gedrag. Ik vroeg oma om het volledige bedrag te betalen na de dag dat ik met haar sliep en oma stemde daarmee in. Ik was egoïstisch en wilde haar niet zien met haar vriend, maar ik had er geen hart voor om dat te doen. Hij had kanker en ik wist hoe ze leden, dus besloot ik haar op te geven en haar gelukkig te laten zijn met haar vriend omdat ze zoveel van hem hield en zelfs haar lichaam verkocht aan een man die ze nooit kende. Maar er was altijd een vreemd gevoel bij mij over haar vriend en zijn kanker.
Dus besloot ik naar het ziekenhuis te gaan, maar ik kon hem niet vinden. Ik vroeg het zelfs aan de artsen. Loog ze? Met die gedachte liep ik door het gebied voor kankerpatiënten in het ziekenhuis en zocht hem opnieuw. Terwijl ik haar vriend zocht, zag ik een jongetje en hij had echt elk verdomd kenmerk van haar. Grijze ogen en lichtbruin haar. Hij was gewoon zo verdomd schattig en ik voelde echt liefde voor hem. Ik keek toe hoe hij met zijn vriendjes speelde en lachte, maar ik werd verdrietig omdat hij ook een kankerpatiënt was.
Plots stopte hij met spelen en keek hij naar me. Die ogen… Zo verdomd gelijk aan die van haar. Om een onbekende reden voelde ik mijn hart pijn doen voor dit jongetje. Hij keek naar me en gaf me een grote stralende glimlach. Mijn hart smolt toen ik zijn glimlach zag. Ik glimlachte ook naar hem. Ik had nog nooit geglimlacht naar iemand die ik niet kende, maar onbewust glimlachte ik naar hem. Ik wilde met hem praten, dus liep ik langzaam naar hem toe terwijl hij een bal pakte en naar me toe kwam, maar toen ging mijn telefoon en ik nam op.
“Ze is zwanger. Kom nu naar huis.” Het was oma’s stem. Mijn hart begon zo snel te kloppen en ik voelde geluk in mij. Ik ga vader worden.
“Ik zal je weer komen opzoeken,” riep ik luid. De jongen stopte en glimlachte breed naar me en knikte.
“Ik zal op u wachten, meneer. Maar waarom bent u zo blij?” Verdomme, dat jochie. Hij kon zelfs merken dat ik blij was. Ik glimlachte naar hem en sprak opnieuw.
“Ik word vader.” Ik zag de glimlach op zijn gezicht en die was gewoon zo verdomd mooi.
“Gefeliciteerd meneer,” zei hij terwijl hij zwaaide. Ik glimlachte en knikte want hij is de eerste die me feliciteert.
“Wat is jouw naam?” vroeg ik hem.
“Noah.” Ik glimlachte naar hem en knikte.
“Wacht op me, Noah,” zei ik terwijl ik me omdraaide om weg te gaan.
“Ik zal,” hoorde ik hem zeggen en tegelijkertijd voelde ik verdriet. Ik draaide me om en zag dat hij nog steeds mijn kant op keek terwijl hij glimlachte. Ik zwaaide en glimlachte terwijl hij zich omdraaide en weer ging spelen met zijn vriendjes. Wat een schattige jongen….
Thuis aangekomen zag ik dat iedereen er was. Ik liep en ging naast oma zitten.
“Waarom ging je naar het ziekenhuis, Ryan?” hoorde ik mijn oma’s boze stem terwijl ze sprak. Ik was geschokt. Hoe wist ze dat?
“Ik..ik ging…” Ik wilde iets zeggen maar haar boze stem bracht me van mijn stuk.
“Ik weet waarom je daarheen ging. Waarom luisterde je niet naar mijn woorden? Waarom zoek je naar die vriend van die vrouw?” Wat is dit nou? Waarom is ze boos?
“Je hoeft je nergens zorgen over te maken. Ik heb het je eerder gezegd. Ik heb al haar geld betaald en zij zal voor haar man zorgen. Gewoon luisteren naar mijn woorden en ga er niet tegenin.” Ze is vandaag anders. Waarom was dat? Oma sprak nooit eerder zo… Ik keek naar haar gezicht en zag de woedende uitdrukking en de haat. Wat de fuck?
“Goed, vergeet het nu maar… Je weet dat ze al twee maanden zwanger is.” Oma zuchtte en sprak met haar zachte stem, maar ik weet niet waarom ik het gevoel had dat er iets niet klopte.
“Mag ik haar zien?” vroeg ik opnieuw omdat ik haar antwoord wilde weten. Ze keek me een tijdje aan en schudde haar hoofd.
“Luister naar me, Ray. Heb ik je niet uitgelegd wat voor soort vrouw ze is?” Ja, ze had het uitgelegd. Ik knikte en besloot naar haar te luisteren.
“Je wordt vader. Gefeliciteerd, mijn lieve jongen.” Daarmee glimlachte ze en omhelsde me, maar ik voelde me niet zo gelukkig als toen dat jongetje dat eerder tegen me zei. Ik schudde mijn hoofd en liet die gedachte los terwijl ik oma terug omhelsde.
………..
Weer twee maanden zijn voorbij en mijn baby groeit in haar. Ik wilde haar zien en mijn baby in haar voelen. Ik wil luisteren naar de geluidjes die hij maakt in de buik van zijn mama. Ik wilde hem voelen bewegen, maar oma liet het niet toe en ik had ontelbare uren op kantoor. Ik moest tegelijkertijd vijf andere bedrijven runnen en had niet eens tijd om te slapen. Ik kon dat jongetje niet eens gaan zien. Shit.. Godver die werkdruk. Toen kreeg ik een telefoontje van mijn vader.
“Hallo papa,” zei ik snel.
“Ryan, we moeten voor vier maanden naar Korea. Het is een noodgeval. Er is iets gebeurd.” Voor vier verdomde maanden? Wat de fuck…
“Kunnen we niemand anders sturen, pap? Want ik denk niet dat ik kan gaan,” zei ik en mijn hoofd deed pijn van al die shit.
“Nee… Jij moet gaan. Je moet er echt heen en je klaarmaken. We vertrekken vanavond.” Godver… Vervelende klootzakken kunnen ook nooit eens iets goed doen. Hadden we daar niet een van onze beste teams naartoe gestuurd? Shit. Ik hing op en vertrok uit het kantoor terwijl ik Chris vroeg om alles te regelen zolang ik weg was.
Veeg omhoog om door te gaan
Ik was verdomme vijf maanden weg geweest. Mijn hart was rusteloos omdat volgende week mijn baby geboren zal worden en ik daar zou moeten zijn. En het allerbelangrijkste: ik wil Noah zien. Ik heb hem gevraagd om op me te wachten. Shit. Ik zat op mijn bed, maar om een of andere onbekende reden was ik bang. Ik moet teruggaan voordat ik iets ga betreuren. Waarom voel ik me zo? Shit... Ik begon aan mijn haar te trekken. Wat is dit? Waarom doe ik zo?
"Waarom ben je van streek?" hoorde ik de stem van mijn vader toen hij mijn kamer binnenkwam.
"Ik weet het niet, pap. Ik ben bang," zei ik eerlijk. Ik was echt bang voor iets waar ik zelf geen weet van had.
"Ik was toen ook bang. Maak je geen zorgen, alles komt goed," zei hij terwijl hij mijn schouder klopte en zuchtte.
"Het ging niet om de baby, pap. Het was om iemand die ik maar één dag heb gezien." Ik begroef mijn gezicht in mijn handen en sprak.
"Wie?" Ik keek naar mijn vader en hij was een beetje nieuwsgierig.
"Een klein jongetje. Noah," zei ik en zag het verbaasde gezicht van mijn vader. Ja, hij moest wel verrast zijn omdat ik nooit om anderen gaf. Papa vroeg niet veel over hem, knikte alleen maar en glimlachte wat. Toen hoorde ik de telefoon van papa overgaan. Hij nam op, luisterde, en keek naar mij.
"Je oma is aan de lijn." Daarmee gaf hij me de telefoon.
"Ze bevalt. Ze is al in het ziekenhuis." Mijn hartslag versnelde en ik keek naar papa. Hij glimlachte en knikte.
"Gaat het goed met haar? Hoe is ze?" vroeg ik naar haar omdat ik wilde weten hoe het met haar ging; ze is tenslotte de moeder van mijn baby.
"Je hoeft niet om haar te geven, Ryan. Ze zal over een paar minuten je zoon baren." Is mijn oma harteloos? Waarom doet ze zo? Ik begrijp het niet.
"Ik kom eraan," zei ik terwijl ik ophing omdat ik boos op haar was.
"Pap, ik wil gaan. Ga je mee?" vroeg ik hem omdat hij nog wat dingen moest afmaken.
"Nee. Ga jij maar. Ik kom volgende week om mijn kleinzoon te zien." Hij is echt grootvader geworden. Ik glimlachte bij die gedachte. Hij is pas halverwege de veertig, maar niemand zou dat zeggen want hij is nog steeds knap. Ik knikte naar hem en vertrok. Ik nam niet eens mijn spullen mee, alleen mijn jas die ik aantrok. Mijn hart klopte zo verdomd snel. Ik kwam aan bij het vliegveld waar mijn privéjet stond en stapte in. Ik ging zitten en sloot mijn ogen. Ik wist dat het een paar uur zou duren maar ik kon niet wachten. Ik wilde haar zien met mijn baby. Terwijl ik mijn ogen sloot, verscheen Noah’s kleine glimlach en zijn stem in mijn gedachten en het deed me onbewust glimlachen. Ik heb geen idee waarom ik zo vaak aan dat jongetje denk. Misschien omdat hij dezelfde trekken had als de vrouw die mijn aandacht trok.
Toen ik in mijn land aankwam was het al vroeg in de ochtend. Ik ging meteen naar het ziekenhuis en liep vastberaden naar haar kamer omdat ik wist dat ze op de beste afdeling lag. Ik was eigenaar van dit ziekenhuis en niemand durfde iets te zeggen terwijl ik naar de afdeling liep. Toen ik haar kamer binnenkwam zag ik dat ze vredig sliep. Ik glimlachte toen ik haar zag. Verdomd prachtig. Waarom ben ik zo geobsedeerd door deze vrouw? Ze doet me echt aan dat jongetje denken. Ik liep langzaam naar haar bed en keek naar haar slapende gezicht. Zo mooi. De helft van haar gezicht was bedekt met haar haren. Zachtjes streek ik haar haren uit haar gezicht en was bang dat ik haar wakker zou maken.
"Dank je," fluisterde ik terwijl ik langzaam naar haar toe boog en haar lippen en voorhoofd kuste. Ze heeft echt mijn baby ter wereld gebracht. Misschien deed ze het uit liefde voor haar vriend, maar ik moet haar bedanken dat ze mijn baby heeft gebaard. Het is zwaar om een baby te krijgen en te moeten lijden, dus ik zal haar altijd dankbaar zijn.
"WAT BEN JIJ IN HEMELSNAAM AAN HET DOEN?" hoorde ik de boze stem van mijn oma. Wat doet ze hier op dit uur? Ik draaide me snel naar haar om.
"Oma... ik..." probeerde ik te zeggen, maar ze schudde haar hoofd, woedend.
"Hou je mond! Kom eruit. NU!" Daarmee draaide ze zich om en verdween. Wat is haar probleem? Ik keek nog één keer naar dat prachtige slapende gezicht en verliet toen de kamer. Ik vond oma in de privéruimte die van ons is in dit ziekenhuis.
“Je ging naar haar toe zodra je dit ziekenhuis binnenkwam in plaats van naar je baby te gaan? WAT WAS DAT, RYAN?” Plotseling nam woede haar over terwijl ze tegen me schreeuwde. Wat de fuck deed ik fout? Mag ik de vrouw niet zien die mijn zoon heeft gebaard?
“Waarom mag ik haar niet zien, oma? Wat is je probleem daarmee? Je hebt me verdomme verboden haar te zien gedurende die hele negen maanden. Ze droeg mijn verdomde baby. Ik was de man die haar geneukt heeft en haar zwanger heeft gemaakt, dus waarom mag ik haar niet zien? Waarom?” Ik schreeuwde terug naar haar, verblind door mijn woede. Ik wist dat ik niet zo tegen haar moest praten, maar waarom de hel schreeuwde zij tegen mij omdat ik de vrouw wilde zien die mijn kind op de wereld had gezet?
“Ik ben ook maar een verdomd mens en ik heb ook gevoelens en verlangens. Weet je hoe graag ik mijn baby in haar had willen voelen? Ik wilde hem aanraken en ik wilde verdomme zijn bewegingen voelen, maar ik kreeg niks omdat van jou. Het was allemaal jouw schuld.” Ik keek naar mijn oma terwijl haar ogen vochtig werden. Fuck... Waarom schreeuwde ik tegen haar? Shit.
“Ryan, schreeuw je tegen mij vanwege die vrouw die je eerder nooit kende?” Ze sprak langzaam en dat deed pijn in mijn hart. Shit…
“Het spijt me, oma. Het spijt me dat ik tegen je schreeuwde. Ik... ik was gewoon verdrietig omdat ik haar tijdens de zwangerschap niet kon zien.” Ik zuchtte en liep naar haar toe. Ik omhelsde haar en gaf haar een kus op haar wang, maar oma was anders en dat kon ik duidelijk zien aan haar houding. Urghh. Laat ook maar.
“Het is goed, Ryan, schreeuw niet meer tegen je oma.” Ze klopte op mijn schouder en zei het. Ik knikte en liet haar los.
“Dus, waar is hij?” vroeg ik hoopvol. Lijkt hij op mij of op zijn mama? Ik was echt nieuwsgierig.
“Hij lijkt zo op jou, Ryan. Jouw ogen en jouw haar.” Oma veegde haar tranen weg en glimlachte naar me. Echt? Op mij?
“Ik wil hem zien,” zei ik. Toen leidde oma mij naar de kamer en liet me mijn kleine jongen zien. Verdomme, hij slaapt als zijn moeder. Ik liep naar hem toe en knielde op de grond. Ik wilde hem niet wakker maken. Ik liet mijn vingers voorzichtig over zijn zachte huid glijden. Ik keek naar zijn wangen, verdomme, hij lijkt op haar.
“Hé kleintje, je papa is hier,” fluisterde ik. Ik ben zo verdomd gelukkig.
“Ryan, ga naar huis en rust uit. Ik neem de baby mee naar Crystal Banglo. Jij komt later wel,” zei oma en ik stond op en keek haar aan. Waarom wil ze de baby meenemen naar Crystal Banglo? Is het omdat zijn moeder daar negen maanden lang woonde?
“Oma, waarom daarheen? We kunnen de baby toch gewoon mee naar huis nemen?” vroeg ik terwijl ze haar hoofd schudde.
“Nee. Ik neem hem daarheen en jij gaat nu.” Daarmee verliet ze de kamer. Urghh. Shit. Ik besloot te vertrekken en goed te gaan slapen. Dus ik ging snel naar huis.
…………………
Ik werd wakker in de middag en maakte me klaar om naar het Crystal landhuis te gaan. Toen kreeg ik een telefoontje van Chris. Ik nam op en wachtte tot hij sprak. Urghh.
“Hallo papa.” Wat de fuck? Die idioot is echt compleet gestoord. Hij praat zelfs met een kinderstem. Fuck.
“Wat de fuck, Chris?” schreeuwde ik, want ik had genoeg van zijn stomme grappen.
“Waarom? Ben je gisteren geen vader geworden?” Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem voordat ik tegen hem sprak.
“Ja, maar ik ben jouw vader niet geworden. Eikel,” zei ik terwijl hij lachte.
“In ieder geval, gefeliciteerd bro,” zei hij, en ik voelde echt geluk van binnen omdat ik vader was geworden. Ik kan het bijna niet geloven.
“En je kunt maar beter naar je verdomde bedrijf komen en je verdomde werk doen, want ik ga weg.” Daarmee hing hij op. Hoe durft hij op te hangen als ik bel? Ik zal hem daarvoor laten boeten. Ik besloot naar kantoor te gaan en te kijken.
Toen ik klaar was met werken, ging ik naar het ziekenhuis omdat ik hem wilde zien. Het is al zeven maanden geleden en ik kon hem niet opzoeken. Ik kocht een taart voor hem en wat speelgoed, want hij was de eerste die me feliciteerde, dus wilde ik de verjaardag van mijn baby met hem vieren. Toen ik het ziekenhuis binnenkwam was het al vier uur ‘s middags en het werd donker, met tekenen van felle stormachtige regen. Ik liep direct naar de plek waar ik hem had gezien, maar er was niemand. Plotseling voelde ik me ongemakkelijk en ik weet niet waarom. Ik zocht hem overal en kon hem niet vinden, zelfs zijn kleine vriendjes zag ik niet. Dus liep ik naar een verpleegster en vroeg het haar.
“Waar is de jongen die Noah heet?” vroeg ik haar en zag de geschrokken uitdrukking op haar gezicht. Toen begon ze te blozen. Fuck, daarom haat ik vrouwen.
“Ik vraag je iets. Spreek,” zei ik boos. Ze hapte naar adem toen ik met boze stem sprak.
Veeg omhoog om door te gaan