passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire - Hoofdstuk #6 - door Bill

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

/

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 5: Hij Moet Wel Gek Zijn

Bianca huppelde met een glimlach naar hem toe en vroeg: "Heb je lang moeten wachten? Eerlijk gezegd hoef je niet zo vroeg te komen. Ik ben altijd op tijd, dus je hoeft alleen maar op tijd te zijn."

Dave liet zijn blik even over Bianca glijden. Ze droeg een casual T-shirt en lichtgekleurde jeans. Haar haar zat in een strakke paardenstaart, wat haar een jeugdige en knappe uitstraling gaf.

"Ik ben er niet aan gewend dat mensen op mij moeten wachten." Met die woorden draaide hij zich om en liep het winkelcentrum binnen.

Bianca haalde haar schouders op en volgde hem naar binnen.

Na verschillende herenkledingwinkels bezocht te hebben, kon Bianca een zucht niet onderdrukken. Deze man was zo knap dat alles hem goed stond. Telkens als hij de pakken paste die zij voor hem uitkoos, trok hij de aandacht van alle vrouwen in de winkel, die schaamteloos naar hem staarden.

Natuurlijk keken de vrouwen ook naar Bianca, hun blikken brandend van jaloezie.

"Meneer Evans, ik denk dat dit 'm is. Wat vindt u ervan?"

Bianca ging voor Dave staan en hielp hem met zijn stropdas. Ze keek tevreden naar het pak dat ze voor hem had uitgekozen.

Toen ze haar hoofd ophief, ontmoette ze Dave’s indringende blik. Toen ze zich realiseerde dat ze heel dicht bij elkaar stonden, werd Bianca knalrood en deed snel een paar stappen achteruit.

Haar reactie bracht een lichte glimlach op Dave’s gezicht. Plagerig als hij was, begon hij dichter naar haar toe te komen. Bianca wilde achteruitwijken, maar stootte meteen tegen een muur achter zich. Dave boog zich toen over haar heen en plaatste zijn hand op de muur naast haar oor.

Bianca’s hart bonsde in haar borst.

Ze sloeg haar armen over elkaar en keek hem behoedzaam aan. "Wat... wat ben je aan het doen?"

Toen hij haar zenuwachtigheid zag, grinnikte Dave en wees op de muur achter haar. "Als jij niet opzij gaat, hoe kan ik dan zien hoe ik eruitzie?"

Toen realiseerde Bianca zich dat ze voor de spiegel stond!

Haar gezicht kleurde zo rood als een tomaat. Snel deed ze een stap opzij, zodat er weer afstand tussen hen kwam.

"Juffrouw Scott, help je vaak mannen met hun stropdas?" vroeg Dave terloops, terwijl hij zijn manchetknopen rechtzette.

Bianca keek verbaasd. "Waarom vraag je dat?" antwoordde ze.

Dave deed het colbert uit en keek Bianca rustig aan. "Aangezien we doen alsof we een stel zijn, moet ik je toch wat beter leren kennen?"

"Goeie opmerking. Laten we praten terwijl we shoppen," zei Bianca met een sluwe glimlach. "Ga jij vaak winkelen met vrouwen?"

Dave was met stomheid geslagen.

Hij was altijd druk en had zelden tijd voor ontspanning, laat staan winkelen met vrouwen.

Om niet bij het onderwerp te blijven stilstaan, gaf hij het colbert aan Bianca en zei: "Deze ziet er goed uit."

Na het pak gekocht te hebben, slenterden Bianca en Dave door het winkelcentrum. Uiteindelijk belandden ze in de damesafdeling.

"Ik moet even naar het toilet. Kijk gerust even rond hier," zei Dave, terwijl hij bij de ingang van een winkel bleef staan.

Bianca knikte en liep de winkel binnen.

Een adembenemende jurk in de etalage trok meteen haar aandacht.

Het was een prachtige witte avondjurk met zilveren diamanten langs de taille en zoom. Onder de winkelverlichting schitterde hij als een sterrenhemel. Bianca vond hem geweldig, maar wist dat hij duur zou zijn, dus besloot ze met tegenzin hem niet te kopen.

Net toen Bianca wilde weggaan, hoorde ze een scherpe stem haar naam roepen.

"Hé, Bianca!"

Ze draaide zich om en zag een vrouw op haar aflopen. De vrouw droeg een strakke, strapless jurk en liep met zelfverzekerde tred.

Het was niemand minder dan Carla Bentley, Bianca’s rivale van de middelbare school!

Op de middelbare school werd Bianca gezien als het mooiste meisje van de klas, wat Carla jaloers maakte. Toen Bianca begon te daten met de populairste jongen van de school, sloeg Carla’s jaloezie om in wrok. Sindsdien was het Carla’s missie om Bianca’s leven zuur te maken. Na de middelbare school hadden ze elkaar niet meer gezien tot nu.

"Hé, Bianca! Lang niet gezien." Carla liep op Bianca af met zware make-up en felrode lippenstift, en bleef vlak voor haar staan. Ze wierp een blik op de jurk waar Bianca naar had gekeken en sneerde: "Vind je die jurk mooi? Waarom koop je hem niet?"

Toen sloeg Carla haar hand voor haar mond, alsof ze zich ineens iets herinnerde. Ze schakelde over op een gespeelde verontschuldigende toon en zei: "Oeps, mijn fout. Ik vergat dat de kleding hier duur is. Jij kunt ze waarschijnlijk niet betalen."

Bianca glimlachte alleen maar toen ze dit hoorde. "Het is jaren geleden, Carla, maar je bent nog steeds even gemeen."

"Jij bent..." Carla snoof meteen, zich beledigd voelend, maar haar woede werd onderbroken toen ze een lange, knappe man op zich af zag lopen.

Carla kon haar blik niet van zijn knappe gezicht en mysterieuze uitstraling afhouden. Snel herpakte ze zich, streek haar haar glad en hoopte zijn aandacht te trekken.

Tot haar verbazing keek de geweldige man niet eens naar haar. Ze zag hoe hij rechtstreeks op Bianca afliep.

"Wie is dat, Bianca?" vroeg ze vriendelijk, terwijl ze zich voordeed als een stil, lief meisje.

Bianca leunde tegen Dave aan en pakte zijn arm, terwijl ze liefdevol zei: "Dat is mijn vriend. Wat vind je ervan? Hij is echt charmant, nietwaar?"

Dave keek haar even aan en zei niets.

Carla was verbijsterd. Ze had nooit gedacht dat Bianca zo’n knappe vriend zou hebben. Toen ze aan haar eigen dikke, kalende vriend dacht, werd Carla stikjaloers.

Ze bekeek Dave van top tot teen. Toen zag ze zijn oude leren jack en ineens schoot er een gedachte door haar hoofd.

"Wat heb je aan een knap gezicht als hij niet eens mooie spullen kan kopen? Een man is maar zoveel waard als het geld dat hij heeft. Anders zal zijn vrouw alleen maar lijden. Kijk naar jou. Je kunt niet eens de kleding betalen waar je van droomt. Hoe zielig is dat?" sneerde Carla, met een gemene glimlach op haar gezicht.

Toen trok ze een bankpas uit haar tas en zwaaide ermee voor Bianca.

"Mijn vriend is anders. Ik zei dat ik meer dan genoeg kleding had, maar hij stond erop dat ik nog meer ging shoppen. Kijk! Hij gaf me een creditcard en zei dat ik alles mocht kopen wat ik wilde. Ik weet niet eens hoe ik al dat geld op moet krijgen!"

Toen de verkoopster dit hoorde, kwam ze vlug met een brede glimlach naar Carla toe en begon haar alles te vertellen over de nieuwste collectie.

Carla voelde zich erg voldaan, maar kon het niet laten Dave stiekem aan te kijken. Wat haar stoorde, was dat hij haar zelfs nu niet aankeek, zelfs niet toen ze opschepte. In plaats daarvan hield hij zijn blik op Bianca gericht. ‘Wat was er nou zo bijzonder aan haar?’

"Ik kan prima voor mezelf zorgen. Waarom zou ik afhankelijk moeten zijn van een man?" antwoordde Bianca kalm en vastberaden. Toen pakte ze Dave’s arm en zei: "Kom, laten we gaan."

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6: Een VIP Gouden Kaart

“Ga je nu al weg? Waarom kwam je überhaupt naar de winkel als je geen geld hebt?” Carla’s luide lach vulde de winkel, en zelfs de winkelmedewerker wierp Bianca stiekem een afkeurende blik toe.

Bianca klemde haar tanden op elkaar, maar ze wilde niet in discussie gaan met iemand zo onredelijk als Carla. Ze draaide zich om om weg te lopen, maar Dave trok haar onverwachts terug de winkel in.

“Mijnheer Evans?” Bianca keek hem verbaasd aan, haar ogen wijd van verbazing.

“Inderdaad, ik heb niet veel geld bij me, maar iemand heeft me een speciale kaart gegeven, alleen voor dit winkelcentrum. Misschien werkt hij hier.”

Terwijl hij sprak, haalde hij een glimmende gouden kaart uit zijn zak.

‘Wat is dit nou weer?! Hoe kan dat?!’

Carla’s ogen werden groot van schrik. Die kaart was de hoogste VIP-kaart van het winkelcentrum. Ze zeiden dat de eigenaar ervan minstens vijf miljoen dollar per jaar hier moest uitgeven. ‘Deze man, gekleed in zulke afgedragen kleren, leek helemaal niet rijk. Hoe kon hij die kaart hebben?!’

Ook Bianca zag de kaart die Dave vasthield. Verrast vroeg ze zachtjes: “Meneer Evans, is deze kaart echt?”

Dave kon een kleine lach niet onderdrukken. Het was de eerste keer dat iemand aan zijn kaart twijfelde.

Hij boog zich naar haar toe en fluisterde in haar oor: “Hij is niet echt. Ik doe alleen alsof.”

Toen ze dat hoorde, haalde Bianca opgelucht adem. “Oef, je liet me schrikken.”

Het was logisch dat hij geen echte Supreme VIP-kaart had. Waarom zou een rijke man zich anders aanmelden als huurvriendje?

Toch kon ze haar blik niet losmaken van de gouden kaart, die eruitzag als een echte, zuiver gouden kaart. Ze kon het niet laten te zeggen: “Ik moet toegeven, die kaart ziet er echt uit.”

Carla had hun fluistergesprek niet gehoord. Ze stond daar, verstijfd van verbazing.

Toen de winkelassistenten de kaart in Dave’s hand zagen, kwamen ze allemaal direct enthousiast aanlopen.

“Mevrouw, meneer, deze kant op, alstublieft!”

De assistenten die eerder om Carla heen stonden, renden nu naar Bianca en Dave, en leidden hen naar een sofa. Ze boden hen koffie aan en negeerden Carla compleet, die nog altijd midden in de winkel stond!

Carla voelde zich boos en gefrustreerd toen ze besefte dat er maar honderdduizend dollar op haar bankpas stond, wat niets was vergeleken met de Supreme VIP-kaart.

‘Waarom had Bianca altijd zoveel geluk?’

Carla kreeg ineens spijt dat ze Bianca eerder zo gemeen had behandeld. Misschien had ze dan die Supreme VIP-kaart nog van haar kunnen lenen. Die chique winkels gaven bijna nooit korting, maar met die kaart kreeg je dertig procent korting op alles in het winkelcentrum!

Geërgerd en beschaamd glipte Carla weg terwijl niemand keek.

Toen Carla vertrok, zei Bianca onhandig tegen de winkelassistenten: “Sorry, we kwamen alleen maar even kijken. We zijn niet van plan iets te kopen.”

“Geen probleem,” zeiden de winkelassistenten behulpzaam. “Kijk gerust rond. Als u iets nodig heeft, laat het gerust weten.”

Met een schuldgevoel knikte Bianca en stond samen met Dave op. Ze wilde nu zo snel mogelijk weg, voordat iemand erachter kwam dat de kaart nep was.

Net toen ze wilden vertrekken, werd hun pad versperd door een man met een loterijdoos. Hij boog respectvol naar Dave en stelde zich voor als de winkelmanager. “Hallo, ik ben de manager hier. We houden vandaag een loterij, en al onze klanten mogen meedoen.”

Terwijl hij sprak, hield hij de doos voor Bianca.

Een loterij in zo’n luxe winkel? Bianca had zoiets nog nooit meegemaakt. Ze keek vragend naar Dave, die haar bemoedigend toeknikte.

Uiteindelijk besloot Bianca mee te doen. Ze stak haar hand in de doos, pakte een opgevouwen papiertje en gaf het aan de manager.

“Oh, wauw! U heeft de hoofdprijs gewonnen! Gefeliciteerd! U krijgt een gratis tegoedbon om hier te shoppen!”

Bianca kon het niet geloven. Ze had nog nooit een loterij gewonnen, en nu had ze de hoofdprijs. Was dit echt of droomde ze?

“Mevrouw, u mag alles kiezen wat u wilt uit onze winkel,” zei de winkelmanager met een brede glimlach.

Het duurde even voordat Bianca uit haar roes kwam. Zonder te twijfelen keek ze naar de avondjurk waar ze haar oog al op had laten vallen.

“Hij is perfect voor een verlovingsfeest,” zei Dave, die naast haar kwam staan en de puur witte jurk bewonderde.

Bianca knikte en vroeg de winkelmanager: “Mag ik die hebben?”

De winkelmanager keek naar waar ze wees en glimlachte nog breder. “U heeft uitstekende smaak. Die jurk is uit onze nieuwste collectie en kost $560,000.”

“Wat?! Zo duur?!” Bianca wist wel dat het prijzig zou zijn, maar dit had ze niet verwacht! Beschaamd stelde ze voorzichtig voor: “Misschien moet ik toch iets anders kiezen?”

“Waarom? Neem die maar gewoon. Ik vind hem mooi. Wat vindt u ervan, meneer?” Dave draaide zich plotseling naar de manager.

De manager brak direct in het zweet uit. Hij stelde Bianca snel gerust: “Natuurlijk mag u hem hebben! U heeft de hoofdprijs gewonnen!”

En zo verlieten Bianca en Dave het winkelcentrum met verschillende tassen in hun handen.

Terwijl ze samen liepen, kon Bianca niet anders dan glimlachen, denkend aan haar recente geluk. Ze keek bewonderend op naar Dave. “Meneer Evans, ik weet niet waarom, maar sinds ik u heb ontmoet, lijkt mijn geluk te zijn gekeerd.”

Dave stopte met lopen en keek naar haar neer. Hun blikken kruisten elkaar, en even sloeg zijn hart een slag over.

In het licht van de ondergaande zon keken zijn ogen diep en zachtaardig, en zijn normaal zo serieuze gezicht leek zachter.

“Wil je me soms vertellen dat je bij me wilt zijn?”

Zijn ogen waren zo mooi en mysterieus als obsidiaan, en Bianca bloosde bij zijn woorden. Ze keek verlegen naar beneden terwijl ze een haarlok achter haar oor streek, maar Dave zag dat haar oor rood werd.

Het eenvoudige gebaar deed hem denken aan de dag dat Bianca hem stevig had omhelsd in de schemerige hotelkamer. Die nacht, omringd door haar lichte bloemengeur, had ze hem zachtjes gevraagd of hij knap was. Toen was ze zo moedig geweest, had zelfs het initiatief genomen om hem te kussen. ‘Waarom was ze nu zo verlegen?’

Plotseling lachte Bianca. “Nu je zo zeker weet dat ik bij je wil zijn, mag ik je dan vanavond op een diner trakteren?”

Voordat Dave kon antwoorden, ging zijn telefoon en werd hun gesprek onderbroken.

“Sorry, ik moet dit even opnemen,” zei hij.

Dave liep weg om de telefoon op te nemen.

“Hallo, meneer Evans, de videoconferentie begint zo.”

“Begrepen.”

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7: Ik Kwam Om Je Te Vinden

Nadat hij het telefoongesprek had beëindigd, keerde Dave met een verontschuldigende blik terug naar Bianca. "Sorry, er is iets dringends tussengekomen. Ik kan niet-"

"Het is goed. We kunnen het verplaatsen. Zorg eerst maar dat je regelt wat je moet doen."

Dave knikte. Na afscheid genomen te hebben, verdween hij in de menigte.

Bianca voelde zich een beetje teleurgesteld, maar ze herpakte zich snel en liep in de tegenovergestelde richting verder.

Zodra ze uit het zicht was, belde Dave Zane om hem op te halen.

Zodra Dave in de auto stapte, sprak Zane trots: "Baas, u mag trots op me zijn. Toen de eigenaar van het winkelcentrum hoorde dat u hier was, wilde hij u ontmoeten. Maar ik heb hem tegengehouden en gevraagd geen ophef te maken."

"Goed gedaan," antwoordde Dave terloops terwijl hij op zijn laptop werkte. "De loterijkaartjes waren slecht gedrukt. Let de volgende keer op de details."

"Maar ik had niet veel tijd om het voor te bereiden," begon Zane uit te leggen, maar hij zag de strenge blik van Dave in de achteruitkijkspiegel. Zich herinnerend dat Dave een hekel had aan excuses, veranderde Zane snel van toon. "Ik zal de volgende keer voorzichtiger zijn. Maar er is iets wat ik niet begrijp. Waarom wilde u juffrouw Scott een jurk geven?"

Dave sloot zijn laptop en keek uit het raam, zijn blik afwezig.

"Ze heeft iets aardigs voor me gedaan. Ik wil iets aardigs terugdoen."

****

De volgende dag keerde Bianca terug naar school.

Na haar lessen ging ze naar het kantoor van de studieadviseur en leverde de benodigde documenten in.

Crestmont University stond bekend als een van de beste van de stad. Elk jaar werd er een uitmuntende afstudeerder gekozen om een prestigieuze medaille te ontvangen vóór de diploma-uitreiking. Deze medaille opende deuren naar de beste bedrijven van de stad, en de concurrentie was zwaar. Maar Bianca had er vertrouwen in dat zij hem zou winnen.

Ze stond al vier jaar onafgebroken bovenaan haar klas, had veel artikelen gepubliceerd in schoolbladen en was actief betrokken bij sociaal werk. Ze was de meest veelzijdige student van de school.

"Denk je echt dat je dit jaar gekozen wordt? Ha! Blijf maar dromen!"

Zodra Bianca het gebouw uitliep, klonk er een scherpe stem achter haar.

Ze draaide zich om en zag Mia Davis in de buurt staan, met haar armen over elkaar. Mia keek Bianca aan en zei: "Weet je waarom ik altijd de hoofdprijs van de nationale beurs win en jij alleen de tweede plek? Omdat bij die prijzen meer wordt gekeken dan alleen prestaties. Jouw karakter schiet gewoon tekort, Bianca Scott."

Mia en Bianca zaten in dezelfde faculteit, maar niet in dezelfde klas. Ze waren allebei lid van de Studentenraad geworden en tegelijkertijd groepsleiders. Mia zag Bianca altijd als een concurrent. Ook al stond Bianca steeds op de eerste plaats bij de schooltentamens en had ze een beter academisch record, Mia won telkens de hoofdprijs voor de nationale beurs, waardoor Bianca steeds tweede werd.

Er gingen geruchten rond op school die suggereerden dat Bianca nooit de eerste plek haalde vanwege haar gedrag.

Tijdens haar drie jaar op de universiteit had Bianca vaak geprobeerd uitleg te krijgen bij de studieadviseur en schoolleiders, maar ze kreeg nooit een duidelijk antwoord.

Vroeger lieten Mia’s sneren en de geruchten op school Bianca niet onberoerd. Maar na Haris’ verraad had ze zichzelf gezworen nooit meer iemand over zich heen te laten lopen.

"Mia Davis, je zegt dat mijn karakter gebrekkig is. Kun je één moment noemen waarop ik me slecht gedragen heb? Waar is je bewijs? Je verspreidt geruchten zonder enig bewijs. Je hebt keer op keer mijn naam besmeurd, en weet je wat? Dat is een misdrijf. Ik kan je aanklagen voor laster."

Bianca sprak kalm. Ze glimlachte zacht, maar haar ogen waren koud en doordringend.

Mia was geschokt. Bianca had zich nooit eerder verdedigd als mensen haar plaagden. Hoe kon ze nu terugpraten en haar zelfs bedreigen?

Maar Bianca had gelijk; Mia had geen bewijs, wat haar even deed aarzelen. Toch probeerde ze zich zelfverzekerd en arrogant te gedragen.

"Ik ben degene die die medaille gaat winnen. Wacht maar af!"

Daarmee liep Mia weg, ogenschijnlijk vol trots.

Bianca keek haar na, haar gezicht werd iets donkerder.

Sinds ze aan de universiteit begon, droomde Bianca ervan om te werken bij Phoenix Entertainment, het grootste entertainmentbedrijf van de stad. Maar binnenkomen was ontzettend lastig. Bianca hoopte dat het winnen van de afstudeerprijs haar zou helpen daar een baan te krijgen. Als ze niet won, was haar kans klein.

Dus was ze vastbesloten dit keer niet van Mia te verliezen.

Verzonken in gedachten liep Bianca naar de schoolpoort. Plots stopte er een zwarte Honda voor haar, die haar de weg blokkeerde.

Haris stapte uit de auto en liep met een vriendelijke glimlach op Bianca af.

"Wat doe je hier?"

Bianca fronste en keek Haris behoedzaam aan.

Ze had hem niet meer gezien sinds ze die nacht was weggevlucht.

"Ik heb je de afgelopen dagen vaak gebeld, maar je nam nooit op. Dus ben ik je gaan zoeken."

Haris had haar inderdaad vaak gebeld, maar ze nam nooit op. Ze probeerde haar kalmte te bewaren, al werd ze misselijk van zijn aanblik, en antwoordde: "Oh, ik heb het de laatste tijd erg druk gehad, dus ik heb mijn telefoon nauwelijks bekeken."

Terwijl ze uitgesproken was, reikte Haris plotseling uit om haar vast te pakken.

Nog altijd op haar hoede, deinsde Bianca instinctief voor hem terug, vol afkeer.

"Ben je boos op me?" Haris fronste en keek naar beneden, als een zielig hondje. "Je was die nacht zo dronken, en ik wist niet waar je woonde, dus heb ik je naar een hotel in de buurt gebracht. Later moest ik dringend weg, en toen ik terugkwam, was je verdwenen. Ik heb je de hele nacht gezocht! Weet je wel hoe bezorgd ik was?"

Bezorgd? Waar hij zich echt zorgen over maakte, was dat hij die nacht haar leven niet kon ruïneren! Een kille glimlach gleed over Bianca’s lippen, maar ze nam snel haar onschuldige blik weer aan om Haris niet achterdochtig te maken.

"Ik ben niet boos," zei ze zachtjes.

Opgelucht dat Bianca niet boos was, grijnsde Haris naar haar. "Geen lessen meer? Laat me je meenemen uit eten."

Bianca schudde snel haar hoofd. "Sorry, ik ben op dieet. Ik eet ’s avonds niet."

"Dat klinkt niet goed. En je bent al zo dun, je hoeft helemaal geen dieet te volgen."

Terwijl Haris sprak, probeerde hij Bianca’s arm te pakken.

"Kom op, stap in de auto."

Op dat moment stonden de rector van de universiteit en andere leidinggevenden rondom een man in een casual pak, die ze naar de schoolpoort begeleidden.

De man keek op en zag hoe Bianca door een jonge man in een auto werd getrokken.

Veeg omhoog om door te gaan

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

659 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

659

Inhoud

Aa