~ Jada
We noemen hem onze God. Omdat we geen andere keuze hebben.
Wie anders zou hij voor ons kunnen zijn? Onze leider. Onze Alfa. Niemand is te vergelijken met zo'n krachtig woord. Kael is een krachtig persoon. Dat weet ik.
Ik ben nooit bijzonder dol op hem geweest. Misschien heb ik hem nooit ontmoet, maar zijn regime past perfect bij wie hij is. Ik heb niet achttien jaar op een kostschool gezeten om tot een andere conclusie te komen. Het is intrigerend om te zien hoe handig hij ons leven voor ons uitstippelt, zonder van ons bestaan af te weten. Dat is een mate van macht waar velen naar zouden streven.
Het is dat irritante woord dat me elke keer raakt. Verplicht. Ik denk dat het zijn favoriet is.
Het is verplicht om zonder mededogen bij je familie weggehaald te worden om tot je achttiende naar een kostschool te gaan. Het is verplicht om nog vijf jaar verder te studeren om een topbaan te krijgen. Word advocaat of arts. Iets saais, zoiets.
Tenzij je natuurlijk een buitenbeentje bent. Een delinquent. Een buitenstaander.
Dan word je op transport gezet om handmatig te worden opgeleid tot niet meer dan een beveiliger bij een van Kaels vele gevangenisinstellingen. Het is jammer dat deze Pack, de Discipline Pack, zijn naam zo letterlijk volgt.
Gezien mijn slagingskans zal ik niet meer worden dan dat. Een beveiliger.
De onvermijdelijkheid van dit alles is me naar het hoofd gestegen. Ik ben gestopt met doen alsof ik om school geef. Niet dat ik daar ooit goed in was. Met al die toetsen om onze geschiktheid voor deze prestigieuze scholen te bepalen, ga ik het nooit halen; mijn geduld is op.
En dat geldt ook voor de surveillantes op mijn kostschool, die betaald worden om mij in het gareel te houden.
“Jada Luccana Michaels!” Een schelle stem galmt achter me. “Stop onmiddellijk.”
Mijn schoenen, versleten door soortgelijke situaties, schuiven gevaarlijk over het linoleum. Mijn familie stuurde me nooit veel geld tijdens mijn jaren op de kostschool, dus de maat zeven van drie jaar geleden moet het nog steeds doen.
“Sorry, Mevrouw Cunningham, u weet dat dat geen optie is,” roep ik over mijn schouder.
Mijn handen duwen van de gangmuren af, terwijl ik prikborden verstoor met foto’s en prestaties van de beste leerlingen. Ik ren nooit echt zo snel. Dat is het spel. Ik houd van de achtervolging, en als ze me grijpen, is er niets om bang voor te zijn. Behalve misschien de overwoekerde snor boven de lip van de surveillante.
De gangen van mijn school lijken eindeloos. Ik zou Mevrouw Cunningham overal heen kunnen leiden. Haar hart sneller laten kloppen, haar wangen rood doen aanlopen. Ze kan niet zo snel rennen. Niet met het gewicht boven haar heupen en de stof die dat op zijn plaats houdt.
“Dit is de druppel, Michaels,” roept ze, haar stem hijgend en geïrriteerd. Het tovert alleen maar een glimlach op mijn gezicht.
Ik ben de enige op deze school die dit doet. Dat verklaart waarom ik niet veel vrienden heb. Mevrouw Cunningham wijt het aan mijn leeftijd. Ik ben een jaar ouder dan de andere meisjes hier. Mijn moeder en vader hebben me een jaar voor de autoriteiten verborgen gehouden, tot ik gevonden werd. Ze hadden geen andere keus dan mij met jongere meisjes naar school te sturen.
Mijn schoenen piepen protesterend onder me terwijl ik dartel en draai door de gangen. De middagzon straalt trots op mij neer, en feliciteert me met mijn baldadigheid. Zo zie ik het graag.
Ik mag mezelf niet laten verdwijnen uit het zicht van Mevrouw Cunningham. Anders roept ze een fittere surveillante en dan is er geen lol meer aan. Ze probeert me al jaren uit haar sectie te krijgen. Jammer dat elk verzoek aan het hoofd van de afdelingen wordt afgewezen.
Niemand anders wil mij.
Het is niet mijn bedoeling om zo te zijn. Routine heeft me nooit gepast. Discipline is een regel die ik nauwelijks begrijp. Ik hoor hier niet thuis. Volgens Mevrouw Cunningham ben ik binnenkort Packloos. En dat is prima voor mij. Tot die tijd zal ik de enige leuke tijd hier benutten.
Verzonken in gedachten heb ik de kleine, stevige vrouw niet achter me aan horen komen. Ze grijpt stevig mijn onderarm, knijpt tot mijn huid brandt en ik van protest gil.
“Oké, dit verdien ik,” mompel ik, terwijl ik zonder veel weerstand met haar meeloop. Ze heeft me te pakken. Goed gedaan van haar. “Maar kunnen we vandaag de preek overslaan? Er is straks een traktatie na de lunch. Ik hoop op die zoete maple cakes–”
“Doe niet alsof je dat verdient,” snauwt ze, terwijl ze me haar kantoor in sleurt. Ze slaat de deur achter ons dicht, zodat al het papier op haar bureau trilt.
Ik neem plaats waar ik meestal zit. Recht tegenover haar bureau, zodat ze me kan aanstaren met haar staalgrijze ogen, omringd door uitvallende wimpers. Ze wekt afkeer bij me op. Niet per se haar uiterlijk, al neem ik de grijze haren volledig voor mijn rekening. Maar vooral omdat zij de enige bekende surveillante is die haar handen op een kostschoolleerling durft te leggen. Ik kan begrijpen waarom ze het bij mij doet, maar niet bij de jongere meisjes.
Dat is iets waar de hogere instanties van zullen horen. Als ik ze ooit te spreken krijg.
“Ik ben dit zat,” mompelt ze binnensmonds, strompelt op haar kromme knie en ploft in haar stoel. “Ik zal zo blij zijn als ik je morgen zie afstuderen.”
“Ik ook,” zeg ik opgewekt. “Misschien kus ik dit kantoor nog wel vaarwel, eerlijk is eerlijk. Ik zal vast het aroma van oude lavendel en mottenballen missen. En de ongepaste rommel midden in deze kamer.”
Mijn priemende blik botst op haar woedende staren.
“Heb je een vriendje, Jada?” vraagt ze plotseling, haar toon wat milder, haar rug buigt zich in de stoel. Mijn ogen vernauwen zich alleen maar als ik haar motief probeer te achterhalen.
“We mogen geen jongens ontmoeten tot na onze schooltijd,” zeg ik wantrouwend. Zij en ik weten allebei dat meisjes hier brieven sturen naar het jongensinternaat, op zoek naar romantische aandacht. Ik heb daar nooit aan meegedaan.
Haar glimlach is dun en zelfgenoegzaam. “Ben je niet zo'n mooi meisje? We zijn allemaal jaloers op die groene ogen van jou.”
Ik weet niet waar ze heen wil, maar het is niet in mijn voordeel.
“Ik heb wel eens een piemel gezien,” zeg ik. Dat verandert haar uitdrukking direct. Haar dikke wenkbrauwen schieten omhoog en haar kaak zakt open. “Ik ben stiekem het lokaal van een docent binnengeslopen en heb met haar onbeveiligde internet daarnaar gezocht. Dacht dat ik voorbereid moest zijn, aangezien geen van de surveillantes hier daar iets van weten.”
Ik ben bijdehand en snibbig. Ik ben niet makkelijk om aardig te vinden. Maar ik geef mezelf dat mee: niet veel mensen durven deze vrouw te weerstaan. Ik zou mezelf nu een schouderklopje geven.
“Het heeft geen zin, snotaap,” snauwt Cunningham opeens. “Jij zult nooit liefde vinden. Je hebt het nu niet, en je zult het nooit hebben.”
De glimlach verdwijnt nauwelijks van mijn lippen, maar het raakt me recht in mijn borst.
Mijn familie heeft me in twee jaar geen brieven gestuurd. Ik heb een onmogelijke moeite met vrienden maken. En mijn liefdesleven bestaat niet. Liefde is iets waar ik in het verleden, en zelfs nu, nauwelijks mee bekend ben geweest.
“Je kunt maar beter hopen dat iemand je na het afstuderen aanneemt,” zegt ze streng tegen me.
Ik slik ongemakkelijk. Want ik weet niet of iemand dat zal doen.
Veeg omhoog om door te gaan
~Jada
Tot nu toe keek ik uit naar het afstuderen. Nu wil ik er niets meer mee te maken hebben.
Aan de andere kant van het dikke toneeldoek klinkt gemompel en geroezemoes tussen onze potentiële scouts en familieleden die zijn gekomen om de ceremonie bij te wonen. Aan deze kant huppelen meiden rond, brengen make-up aan op elkaars gezicht, strijken hun jurken glad en spelden hun haar in belachelijke patronen op hun hoofd.
Hun hoop is groot. Achter dit gordijn wachten universiteitscontactpersonen, en scouts houden hun ogen open voor de beste potentiële student. Ze oefenen hun toespraken, vol met hun prestaties en toekomstplannen.
Ik heb niets voorbereid. Hier zit ik dan, onderuitgezakt op mijn stoel, nog steeds gekleed in mijn uniform, in plaats van de nette kleding die de andere meiden dragen.
Meesteres Cunningham laat ons allemaal op alfabetische volgorde opstellen. Ik sta precies in het midden, tussen een aankomend advocaat en een bedrijfskunde student. Volgens deze opstelling krijgen de gasten aan de andere kant een heel authentiek, simpel tussenspel te zien.
Ik haat dit.
Meesteres Cunningham loopt de rij langs, schopt tegen de voeten van meiden die verkeerd staan, trekt jasjes recht en legt haar over de schouders van meisjes. Mij raakt ze niet aan. Ze kijkt me niet eens aan. Ze weet dat ik geen schijn van kans maak, daar achter dat gordijn. Elke meesteres van deze meiden zal straks benaderd worden, met aanbiedingen van tal van universiteiten.
"Denk eraan, meisjes," zegt Meesteres Cunningham vanaf de zijkant van het podium, de onflatteuze hoeveelheid blush die ze vanmorgen heeft aangebracht gloeit vrolijk, "lachen!"
Plotseling worden de gordijnen opengetrokken, en onthult zich een menigte wachtende mensen. Meteen kan ik de scouts onderscheiden van de ouders. Sommige families zwaaien naar de meiden op het podium, stralend en fluisterend tegen elkaar. Scouts staan daar, klemborden in de hand, noteren hun eerste indrukken.
Dit is als een veiling. Van mensenlevens.
Meesteres Cunningham schrijdt het podium op, microfoon in de hand. Ze staat bijna recht voor me, in een nogal kinderachtige manoeuvre. Vast heeft ze een glorieuze glimlach op haar gezicht terwijl ze het publiek toespreekt. Haar carrière hangt af van de meiden op dit podium. Hoe hoger de scholen waar zij terechtkomen, hoe beter zij ervoor staat.
"Goedemorgen en welkom allemaal," zegt ze, haar stem opgezwollen van haar entree. Ze zou beter wat meer tijd kunnen besteden aan sporten dan aan het opjagen van haar studenten. "Zoals u kunt zien, hebben we een aantal prachtige jonge vrouwen op dit podium, die allemaal op zoek zijn naar een plek op uw universiteit."
Ik werp haar een vernietigende blik toe.
"Als u in uw programma kijkt, ziet u bij wie elk meisje hoort. Bent u geïnteresseerd, spreek dan na afloop met hun Meesteres," gaat ze verder, terwijl ze over het podium gebaart. Tenminste beschermt haar grote lichaam mij tegen het felle licht van de spot, waardoor het zweet al over mijn voorhoofd begint te parelen.
Cunningham zegt nog wat meer, probeert charmant en aantrekkelijk over te komen, voordat ze wankelend het podium verlaat.
De bittere smaak in mijn mond wordt alleen maar erger als de fonkelende halo van het spotlicht op het eerste meisje valt. Zij bevriest niet – ze heeft geoefend.
Zelfverzekerd stapt ze naar voren. "Mijn naam is Brenna Aaliyah, en ik streef ernaar een plek te krijgen op een prestigieuze rechtenfaculteit. Ik ben het waard, want dit jaar heb ik..."
Het duurt niet lang voordat ik afdwaal. Misschien ben ik jaloers, maar dit maakt me ongemakkelijk. Ik ken Brenna al lang, en twijfel er niet aan dat zij zal slagen met haar onweerstaanbare glimlach, briljante zelfvertrouwen en overdonderende schoonheid die haar zelfs met haar cijfers wel ergens binnen krijgt.
Het spotlicht beweegt langs de rij, waardoor mijn handpalmen steeds zweteriger worden.
Een paar meisjes stotteren onder de druk. Eén loopt zelfs huilend weg, bezwijkend onder het gewicht van haar falen. Het is voor de rest van ons geen prettig gezicht, en ik voel de meiden naast me – ooit trots en zelfverzekerd – nu gespannen en nerveus worden.
Tegen de tijd dat het mijn beurt is, weet ik precies wat ik wil zeggen.
"Hallo allemaal, mijn naam is Jada Michaels, al zegt dat u waarschijnlijk niets, want ik betwijfel ten zeerste dat u mij voor iets zult kiezen," roep ik, terwijl ik zelfverzekerd een stap naar voren zet.
Er valt een verbijsterde stilte.
"Wat mijn ambities betreft, zou ik zeggen dat mijn grootste wens is om zo ver mogelijk bij deze plek vandaan te komen. Dat is alles."
De stilte rekt zich ongemakkelijk uit. Niemand beweegt. Niemand krabbelt geïnteresseerd op zijn clipboard. Geen enkel familielid buigt zich naar de ander om trots te fluisteren. Ze staren allemaal alleen maar, onzeker over hoe ze zich moeten gedragen. Ik ben daar trots op. Ik heb mijn punt gemaakt, en nu zal ik een van de weinigen zijn die achterblijft, wachtend om opgehaald te worden door een vertegenwoordiger van de gevangenis.
Het andere meisje naast me staart me aan, terwijl het spotlicht naar haar verschuift. Ze slikt ongemakkelijk, voordat ze nerveus aan haar toespraak begint. Ten minste kan zij het niet slechter doen dan ik.
Toen de ceremonie voorbij was, gingen sommige meisjes naar hun families, anderen om hun spullen te pakken, en sommigen wachtten met hun meesteressen op nieuws.
Niet in staat het overdreven enthousiasme aan te horen van meisjes die te horen kregen dat hun droomschool hen had aangenomen, sjok ik naar mijn kamer om te pakken.
Maar Meesteres Cunningham snijdt me de pas af voordat ik de kans krijg.
"Mijn kantoor," snauwt ze, "nu."
Geweldig. Als ik niet zo uitgeput was na dat hele debacle, had ik geprotesteerd. Ik weet mijn lot al, en een preek over mijn gedrag op het podium is niet iets waar ik naar uitkijk. Als iemand mijn dag nog erger kan maken, is het Meesteres Cunningham wel.
Ze leidt me naar haar kantoor, dat, niet verrassend, leeg is. Ze sluit snel de deur achter me.
Ze is gestrest, dat kan ik zien. Iemand moet hebben vermeld hoe ongemakkelijk mijn optreden hen maakte. En nu zit zij met een gênante last opgescheept. Misschien willen zelfs de gevangenissen me niet meer hebben. Het zal niet lang duren voordat ik, net als de rest, een celgenoot ben.
"Kijk, is een sorry genoeg?" vraag ik aan de ijsberende Meesteres, terwijl ik op mijn gebruikelijke stoel ga zitten. Ze pauzeert en staart me aan alsof ik zojuist iets slechts heb gezegd over onze perfecte Alpha. "Eerlijk, je had het kunnen zien aankomen."
Ze knippert een paar keer met haar ogen en schudt dan haar hoofd. "Dat is niet mijn probleem."
Ik ben verbaasd. Waarom ziet ze er dan zo van streek uit? Misschien heeft ze te horen gekregen dat de gevangenissen me niet willen en moet ze me nog een jaar houden. Er staat een versteende uitdrukking op haar gezicht die boekdelen spreekt wanneer ze aan de afgelopen jaren van kwelling terugdenkt.
"Wat dan wel?"
Ze gaat achter haar bureau zitten, voordat ze haar handen in haar haar begraaft. Ik ben op mijn hoede, niet zeker waarom ze zich zo gedraagt. Ze zou daarbuiten moeten zijn, lachend en speurders begroetend, luisterend naar aanbiedingen voor haar meisjes. In plaats daarvan zit ze hier, starend naar mij alsof ik een buitenaards wezen ben.
"Ik ben benaderd door iemand die interesse in je heeft. Ze zijn bereid je een extreem zeldzame kans te geven," vertelt ze me, alsof ze haar eigen woorden niet gelooft. "Ze zijn gelieerd aan onze Alpha, Jada. Begrijp je dat?"
Ik staar haar sprakeloos aan, zonder iets te zeggen. Maakt ze een grap?
"Ze hebben gebeld en iemand van hogerop komt hier om met je te praten," zegt ze. Ze staat weer op en loopt naar me toe. Mijn mond valt open terwijl ik probeer het te verwerken.
"Ik snap het niet," fluister ik. "Waarom ik?"
Meesteres Cunningham probeert mijn uniform recht te trekken, strijkt door mijn haar. Ik ontwijk haar, trek me terug. Dit nieuws is overweldigend, en ik hoef niet dat ze me nog mooier probeert te maken voor een vreemde. Ik was er zo van overtuigd dat ik een slaaf van een gevangenisbewaarder zou worden, dus dit te horen is... Ik weet nauwelijks wat ik met mezelf aan moet.
"Fladder met je wimpers, ze zijn mooi lang. Je ogen moeten je verkooppunt zijn," zegt Cunningham.
"Ik denk niet dat ik dit kan," zeg ik haar. Een deel van mij is zo ziek van de zenuwen dat ik zou kunnen overgeven. Het andere deel van mij is nieuwsgierig en wil blijven om te ontdekken waarom ze interesse in mij hebben genomen.
Cunningham kijkt geschrokken bij mijn woorden.
Ze grijpt mijn handen vast, de zachtste aanraking die ik in lange tijd heb gevoeld. "Luister, Jada. Ik begrijp niet waarom ze interesse in je hebben. Ik ga daar niet over liegen. Maar dit is de eerste keer dat iemand uit het management van Alpha Kael interesse toont in een van mijn leerlingen. Je moet dit doen."
"Wat willen ze van mij?" vraag ik. Ik probeer te negeren dat ze me voor haar eigen voordeel gebruikt.
"Ik weet het niet," zegt ze, haar stalen blik vertroebeld door verwarring. "Maar het moet iets groots zijn als onze Alpha erbij betrokken is. Zeg me dat je deze kans grijpt."
Voordat ik iets kan zeggen, klinkt er een klop op haar kantoordeur.
We wisselen een blik uit, voordat Cunningham opstaat en naar de deur loopt. Ik draai me om, kijkend over mijn schouder, terwijl een zeer punctuele vrouw de kamer binnenkomt. En ik weet zeker: de toekomst die ik voor mezelf gepland had, is misschien niet wat het Lot voor ogen had.
Veeg omhoog om door te gaan