passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Alpha Kael - Hoofdstuk #3 - door Sophie Hoyle

Alpha Kael

/

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 1

~Jada

Tot nu toe keek ik uit naar het afstuderen. Nu wil ik er niets meer mee te maken hebben.

Aan de andere kant van het dikke toneeldoek klinkt gemompel en geroezemoes tussen onze potentiële scouts en familieleden die zijn gekomen om de ceremonie bij te wonen. Aan deze kant huppelen meiden rond, brengen make-up aan op elkaars gezicht, strijken hun jurken glad en spelden hun haar in belachelijke patronen op hun hoofd.

Hun hoop is groot. Achter dit gordijn wachten universiteitscontactpersonen, en scouts houden hun ogen open voor de beste potentiële student. Ze oefenen hun toespraken, vol met hun prestaties en toekomstplannen.

Ik heb niets voorbereid. Hier zit ik dan, onderuitgezakt op mijn stoel, nog steeds gekleed in mijn uniform, in plaats van de nette kleding die de andere meiden dragen.

Meesteres Cunningham laat ons allemaal op alfabetische volgorde opstellen. Ik sta precies in het midden, tussen een aankomend advocaat en een bedrijfskunde student. Volgens deze opstelling krijgen de gasten aan de andere kant een heel authentiek, simpel tussenspel te zien.

Ik haat dit.

Meesteres Cunningham loopt de rij langs, schopt tegen de voeten van meiden die verkeerd staan, trekt jasjes recht en legt haar over de schouders van meisjes. Mij raakt ze niet aan. Ze kijkt me niet eens aan. Ze weet dat ik geen schijn van kans maak, daar achter dat gordijn. Elke meesteres van deze meiden zal straks benaderd worden, met aanbiedingen van tal van universiteiten.

"Denk eraan, meisjes," zegt Meesteres Cunningham vanaf de zijkant van het podium, de onflatteuze hoeveelheid blush die ze vanmorgen heeft aangebracht gloeit vrolijk, "lachen!"

Plotseling worden de gordijnen opengetrokken, en onthult zich een menigte wachtende mensen. Meteen kan ik de scouts onderscheiden van de ouders. Sommige families zwaaien naar de meiden op het podium, stralend en fluisterend tegen elkaar. Scouts staan daar, klemborden in de hand, noteren hun eerste indrukken.

Dit is als een veiling. Van mensenlevens.

Meesteres Cunningham schrijdt het podium op, microfoon in de hand. Ze staat bijna recht voor me, in een nogal kinderachtige manoeuvre. Vast heeft ze een glorieuze glimlach op haar gezicht terwijl ze het publiek toespreekt. Haar carrière hangt af van de meiden op dit podium. Hoe hoger de scholen waar zij terechtkomen, hoe beter zij ervoor staat.

"Goedemorgen en welkom allemaal," zegt ze, haar stem opgezwollen van haar entree. Ze zou beter wat meer tijd kunnen besteden aan sporten dan aan het opjagen van haar studenten. "Zoals u kunt zien, hebben we een aantal prachtige jonge vrouwen op dit podium, die allemaal op zoek zijn naar een plek op uw universiteit."

Ik werp haar een vernietigende blik toe.

"Als u in uw programma kijkt, ziet u bij wie elk meisje hoort. Bent u geïnteresseerd, spreek dan na afloop met hun Meesteres," gaat ze verder, terwijl ze over het podium gebaart. Tenminste beschermt haar grote lichaam mij tegen het felle licht van de spot, waardoor het zweet al over mijn voorhoofd begint te parelen.

Cunningham zegt nog wat meer, probeert charmant en aantrekkelijk over te komen, voordat ze wankelend het podium verlaat.

De bittere smaak in mijn mond wordt alleen maar erger als de fonkelende halo van het spotlicht op het eerste meisje valt. Zij bevriest niet – ze heeft geoefend.

Zelfverzekerd stapt ze naar voren. "Mijn naam is Brenna Aaliyah, en ik streef ernaar een plek te krijgen op een prestigieuze rechtenfaculteit. Ik ben het waard, want dit jaar heb ik..."

Het duurt niet lang voordat ik afdwaal. Misschien ben ik jaloers, maar dit maakt me ongemakkelijk. Ik ken Brenna al lang, en twijfel er niet aan dat zij zal slagen met haar onweerstaanbare glimlach, briljante zelfvertrouwen en overdonderende schoonheid die haar zelfs met haar cijfers wel ergens binnen krijgt.

Het spotlicht beweegt langs de rij, waardoor mijn handpalmen steeds zweteriger worden.

Een paar meisjes stotteren onder de druk. Eén loopt zelfs huilend weg, bezwijkend onder het gewicht van haar falen. Het is voor de rest van ons geen prettig gezicht, en ik voel de meiden naast me – ooit trots en zelfverzekerd – nu gespannen en nerveus worden.

Tegen de tijd dat het mijn beurt is, weet ik precies wat ik wil zeggen.

"Hallo allemaal, mijn naam is Jada Michaels, al zegt dat u waarschijnlijk niets, want ik betwijfel ten zeerste dat u mij voor iets zult kiezen," roep ik, terwijl ik zelfverzekerd een stap naar voren zet.

Er valt een verbijsterde stilte.

"Wat mijn ambities betreft, zou ik zeggen dat mijn grootste wens is om zo ver mogelijk bij deze plek vandaan te komen. Dat is alles."

De stilte rekt zich ongemakkelijk uit. Niemand beweegt. Niemand krabbelt geïnteresseerd op zijn clipboard. Geen enkel familielid buigt zich naar de ander om trots te fluisteren. Ze staren allemaal alleen maar, onzeker over hoe ze zich moeten gedragen. Ik ben daar trots op. Ik heb mijn punt gemaakt, en nu zal ik een van de weinigen zijn die achterblijft, wachtend om opgehaald te worden door een vertegenwoordiger van de gevangenis.

Het andere meisje naast me staart me aan, terwijl het spotlicht naar haar verschuift. Ze slikt ongemakkelijk, voordat ze nerveus aan haar toespraak begint. Ten minste kan zij het niet slechter doen dan ik.

Toen de ceremonie voorbij was, gingen sommige meisjes naar hun families, anderen om hun spullen te pakken, en sommigen wachtten met hun meesteressen op nieuws.

Niet in staat het overdreven enthousiasme aan te horen van meisjes die te horen kregen dat hun droomschool hen had aangenomen, sjok ik naar mijn kamer om te pakken.

Maar Meesteres Cunningham snijdt me de pas af voordat ik de kans krijg.

"Mijn kantoor," snauwt ze, "nu."

Geweldig. Als ik niet zo uitgeput was na dat hele debacle, had ik geprotesteerd. Ik weet mijn lot al, en een preek over mijn gedrag op het podium is niet iets waar ik naar uitkijk. Als iemand mijn dag nog erger kan maken, is het Meesteres Cunningham wel.

Ze leidt me naar haar kantoor, dat, niet verrassend, leeg is. Ze sluit snel de deur achter me.

Ze is gestrest, dat kan ik zien. Iemand moet hebben vermeld hoe ongemakkelijk mijn optreden hen maakte. En nu zit zij met een gênante last opgescheept. Misschien willen zelfs de gevangenissen me niet meer hebben. Het zal niet lang duren voordat ik, net als de rest, een celgenoot ben.

"Kijk, is een sorry genoeg?" vraag ik aan de ijsberende Meesteres, terwijl ik op mijn gebruikelijke stoel ga zitten. Ze pauzeert en staart me aan alsof ik zojuist iets slechts heb gezegd over onze perfecte Alpha. "Eerlijk, je had het kunnen zien aankomen."

Ze knippert een paar keer met haar ogen en schudt dan haar hoofd. "Dat is niet mijn probleem."

Ik ben verbaasd. Waarom ziet ze er dan zo van streek uit? Misschien heeft ze te horen gekregen dat de gevangenissen me niet willen en moet ze me nog een jaar houden. Er staat een versteende uitdrukking op haar gezicht die boekdelen spreekt wanneer ze aan de afgelopen jaren van kwelling terugdenkt.

"Wat dan wel?"

Ze gaat achter haar bureau zitten, voordat ze haar handen in haar haar begraaft. Ik ben op mijn hoede, niet zeker waarom ze zich zo gedraagt. Ze zou daarbuiten moeten zijn, lachend en speurders begroetend, luisterend naar aanbiedingen voor haar meisjes. In plaats daarvan zit ze hier, starend naar mij alsof ik een buitenaards wezen ben.

"Ik ben benaderd door iemand die interesse in je heeft. Ze zijn bereid je een extreem zeldzame kans te geven," vertelt ze me, alsof ze haar eigen woorden niet gelooft. "Ze zijn gelieerd aan onze Alpha, Jada. Begrijp je dat?"

Ik staar haar sprakeloos aan, zonder iets te zeggen. Maakt ze een grap?

"Ze hebben gebeld en iemand van hogerop komt hier om met je te praten," zegt ze. Ze staat weer op en loopt naar me toe. Mijn mond valt open terwijl ik probeer het te verwerken.

"Ik snap het niet," fluister ik. "Waarom ik?"

Meesteres Cunningham probeert mijn uniform recht te trekken, strijkt door mijn haar. Ik ontwijk haar, trek me terug. Dit nieuws is overweldigend, en ik hoef niet dat ze me nog mooier probeert te maken voor een vreemde. Ik was er zo van overtuigd dat ik een slaaf van een gevangenisbewaarder zou worden, dus dit te horen is... Ik weet nauwelijks wat ik met mezelf aan moet.

"Fladder met je wimpers, ze zijn mooi lang. Je ogen moeten je verkooppunt zijn," zegt Cunningham.

"Ik denk niet dat ik dit kan," zeg ik haar. Een deel van mij is zo ziek van de zenuwen dat ik zou kunnen overgeven. Het andere deel van mij is nieuwsgierig en wil blijven om te ontdekken waarom ze interesse in mij hebben genomen.

Cunningham kijkt geschrokken bij mijn woorden.

Ze grijpt mijn handen vast, de zachtste aanraking die ik in lange tijd heb gevoeld. "Luister, Jada. Ik begrijp niet waarom ze interesse in je hebben. Ik ga daar niet over liegen. Maar dit is de eerste keer dat iemand uit het management van Alpha Kael interesse toont in een van mijn leerlingen. Je moet dit doen."

"Wat willen ze van mij?" vraag ik. Ik probeer te negeren dat ze me voor haar eigen voordeel gebruikt.

"Ik weet het niet," zegt ze, haar stalen blik vertroebeld door verwarring. "Maar het moet iets groots zijn als onze Alpha erbij betrokken is. Zeg me dat je deze kans grijpt."

Voordat ik iets kan zeggen, klinkt er een klop op haar kantoordeur.

We wisselen een blik uit, voordat Cunningham opstaat en naar de deur loopt. Ik draai me om, kijkend over mijn schouder, terwijl een zeer punctuele vrouw de kamer binnenkomt. En ik weet zeker: de toekomst die ik voor mezelf gepland had, is misschien niet wat het Lot voor ogen had.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 2

~Jada

Ik ben niet snel geïntimideerd. Nooit geweest. Maar niemand heeft ooit zo’n kille rilling over mijn huid veroorzaakt als de vrouw tegenover mij.

Haar ogen zijn staalhard, intens hazelnootkleurig. Meestal is hazelnoot een warme, uitnodigende kleur. Niet in dit geval. Haar donkere haar is strak naar achteren getrokken, waardoor haar scherpe kaaklijn en jukbeenderen goed zichtbaar zijn. Ik weet niet uit welk gat ze is gekropen, maar het is duidelijk een zeer smetteloos gat.

"Is jouw naam Jada Luccana Michaels?" vraagt ze koel. Haar accent is doorspekt met Discipline Pack, maar er is iets aan haar dat onheilspellend onbekend overkomt. Vreemd.

Ik reik naar de koelte die ik diep in mij bewaar. "Wie vraagt dat?"

Ik negeer de felle blik die Meesteres Cunningham mij vanuit mijn ooghoek toewerpt, en blijf lief glimlachen. Ze beantwoordt mijn glimlach strak, haar vingers ineen gestrengeld.

"Je mag mij Miss Prior noemen," zegt ze. Haar toon is onverbiddelijk. Miss Prior dus, neem ik aan. "Ik ben een vertegenwoordiger van een bedrijf dat interesse kreeg in jouw toespraak. Ik ben hier om te vragen of je geïnteresseerd bent om je een tijd bij ons aan te sluiten."

"Mijn toespraak?" herhaal ik vlak. "Ik heb niets gezegd."

Aan Priors gezicht te zien, mis ik iets heel voor de hand liggends. "We zijn geïnteresseerd in jouw opstandigheid. Ik heb eerder met jouw Meesteres gesproken en zij zei dat je hier niet echt past. Je lijkt er ook een handje van te hebben om de regels niet te volgen."

In wat voor achterlijke wereld ben ik terechtgekomen?

"Het is geen gave," zeg ik moe.

Ik balanceer op de dunne lijn van geduld die ze mij biedt. Als ze zo geïnteresseerd is in mijn opstandigheid, zou dit haar niet moeten verbazen. Ze zou het moeten toejuichen. Toch verraden de gespannen kaakspieren en het lichte fronslijntje boven haar wenkbrauw iets anders.

"Er is een competitie die veel toewijding vereist, waarvan wij zeker weten dat het een geweldige ervaring voor je zal zijn," suggereert Prior, haar geforceerde glimlach weer op haar gezicht. Ze zou op zijn minst kunnen proberen oprecht te lijken.

"Een hervorming, als je wilt," valt Cunningham haar in de rede.

Mijn gezicht vertrekt. "Als je een vertegenwoordiger bent, zou je dit beter moeten uitleggen. Op dit moment lijkt cellen van criminelen vegen voor de kost leuker dan dit."

"Laat het me dan uitleggen," zegt ze kalm, hoewel er gif tussen haar woorden schuilt. "Er is een competitie waarvoor slechts twaalf deelnemers worden geselecteerd. Drie worden er telkens geëlimineerd tot er nog drie overblijven. Die drie krijgen een lucratieve baan met veel voordelen. Zoals werken voor de Alpha zelf. En zelfs reizen."

Ik wacht even met antwoorden – laat ze allemaal anticiperen op mijn volgende zet. "Oke. Nu ben ik geïnteresseerd. Maar ik weet nog steeds niet waar deze hele competitie om draait. En waarom ik er goed in zou zijn? Laten we eerlijk zijn, ik haal niet eens de eerste ronde, wat het ook is."

"Dat weet je niet," zegt ze, terwijl ze een bijtende opmerking inslikt. Tenminste, dat leid ik af uit haar uitdrukking. "Helaas is dit uiterst vertrouwelijk, dus ik kan je niet precies vertellen wat de competitie inhoudt. Je zult me gewoon moeten geloven, en het contract ondertekenen."

Ik trek een wenkbrauw op naar haar. "Dat klinkt niet bepaald redelijk, toch?"

"Velen zullen nooit zo’n eer ontvangen. Permanent cellen bewaken in totale duisternis, zonder verlichting, zal niet zulke lucratieve beloningen opleveren als deze," zegt ze tegen me.

Ze pakt een aktetas, zet die op haar schoot. Ze maakt hem open en haalt er voorzichtig een vel papier uit, dat ze voor mij uitspreidt. Een contract op één pagina. Ik reik ernaar, maar ze tikt het weg met de hand waarmee ze ook een balpen vasthoudt.

"Luister. In deze Pack wordt ons geleerd dat geloof tegengestemd moet worden. Dus je kunt me niet kwalijk nemen dat ik niet denk dat dit goed voor mij gaat uitpakken," herinner ik haar, terwijl ik achterover leun in de stoel.

"Volkomen begrijpelijk," zegt ze zuur. "Maar stel je een veelbelovend leven van reizen voor, of werken voor je Alpha. Ik beloof je, dit contract geldt alleen voor je toelating tot de competitie. We hebben later nog een contract, zodra alles je in detail is uitgelegd."

Ik weeg mijn opties af in mijn hoofd.

“Goed, ik ben erbij,” zeg ik abrupt, tot grote verbazing van iedereen in de kamer. Met mijn vingers gebaar ik haar de pen naar me toe te schuiven. “Ik heb op dit moment niets meer om voor te leven, dus ik doe mee.”

De waarheid is dat ik had geaccepteerd dat mijn leven waarschijnlijk zou betekenen dat ik opgesloten werd onder de grond, een slaaf van een gevangenisbewaarder. Uiteindelijk zou ik wel ontsnappen, zeker, maar om onopvallend te blijven, zou ik minstens een paar maanden moeten werken. En ik vreesde zo’n baan. Ik haatte het idee ervan met elke vezel in mijn lichaam. Hoeveel ik het ook niet wil toegeven, het idee van deze competitie, of misschien wel de kans om te reizen en de rest van het land te zien, lijkt erg aantrekkelijk.

Ik zette mijn handtekening op het papier voordat juffrouw het van me terugnam. Ze probeert haar triomfantelijke glimlach te verbergen, maar ik zie de onderliggende zelfgenoegzaamheid in die glimlach. Ze heeft haar doel bereikt.

Ze haalt een telefoon uit haar zak terwijl ze opstaat. “Ik moet een telefoontje plegen. Deze mannen achter je zullen je naar de auto begeleiden.”

Als ik over mijn schouder kijk, staan er twee breedgeschouderde mannen achter me, starend naar de verre muur. De een is groter dan de ander, met forsere spieren en slordig blond haar. De ander lijkt timide, maar is net zo intimiderend als de eerste. Ik draai me weer om en kijk juffrouw Prior verbaasd aan.

“Nu?” vraag ik.

“We moeten snel zijn,” zegt ze, terwijl ze nummers in haar telefoon intoetst. “Dit is een eenmalige kans. Je krijgt geen tweede als je nee had gezegd. We vertrekken nu. Je moet voor zonsondergang worden geïnformeerd.”

Daarmee loopt ze snel de deur uit, mij verbijsterd en sprakeloos achterlatend. Is dit echt gebeurd? Ik heb geen idee waarvoor ik me precies heb opgegeven, maar hoe dan ook, ik ben nerveus.

“Je kunt maar beter gaan,” is alles wat meesteres Cunningham zegt voordat ook zij vertrekt.

Ik verlies niet veel tijd. Toen ik de mannen vroeg of ze hier zouden blijven terwijl ik mijn spullen pakte, weigerden ze, en drongen ze erop aan dat ik meeging, eerst met woorden, toen met fysieke dwang, waar ik veel hekel aan had. Ze grepen mijn armen vast en duwden me door de gangen en het gebouw uit. Gelukkig was iedereen te druk met hun eigen bezigheden om mijn situatie op te merken.

Ik heb deze instelling al jaren niet verlaten. Dus naar buiten stappen, de vrijheid om me heen voelen, is al euforisch genoeg, ondanks de mannen die aan mijn zijde geplakt zitten.

Hun auto is een slank, donkerblauw voertuig dat de blonde man voor me opent. Ik kijk naar binnen, en dan om me heen. Het gebouw achter me torent hoog uit en werpt een schaduw over de binnenplaats. Er is een enorm hek om iedereen die wil ontsnappen binnen te houden. Zo dom ben ik nooit geweest. Ik verwonder me meer over het feit dat ik de heldere blauwe lucht in het echt zie, in plaats van door een mistig raam.

Ik neem plaats in de auto, terwijl de deur achter me wordt dichtgegooid. Dit is echt. Ik adem de geur van het leren interieur in terwijl ik Prior de trappen zie afdalen, voordat ze bij ons in de auto stapt.

“Waar gaan we naartoe?” vraag ik, terwijl de auto start en we de binnenplaats verlaten.

Prior draait zich om in haar stoel om mij aan te kijken. “Naar het instituut waar je zult wonen, trainen en meedoen, zolang je het volhoudt. Het ligt aan de andere kant van het Pack, dus maak het je gemakkelijk.”

Ik ben te gefascineerd door de rest van het Pack om me te vervelen in de uren die volgen. De plek is zo institutioneel als ik altijd al dacht. Elke zakenwijk is onberispelijk, de wijken keurig, en de gevangenissen verstopt achter hoge hekken. Tegen de tijd dat we aankwamen waar we moesten zijn, dacht ik dat ik alles wel gezien moest hebben in dit Pack.

Maar toen we aankwamen, besloot ik dat ik nog nooit zoiets als dit had gezien.

Een ongelooflijk hoge, dreigende muur werpt een schaduw over de poort. Hij moet wel van obsidiaan of zoiets zijn, want hij is enorm, dik en pikzwart. Zo ver ik kan kijken, strekt hij zich uit. Voor de auto opent een poort zodra we arriveren, en we glijden erdoorheen.

Aan de andere kant ligt een gladde asfaltweg. Rondom zijn kale velden, omheind door lage hekken. In de verte naderen we twee grote gebouwen. Het ene is vermoedelijk een huis, omgeven door nog een muur – al lang niet zo hoog als de buitenste. Die verbergt het grootste deel van het gebouw erachter.

We rijden er langs en gaan verder, de weg verandert in grind.

Mijn thuis voor een onbekende tijd komt snel dichterbij. Wat ik kan zien, zijn er meerdere gebouwen verspreid in de buurt, met paden die naar elk leiden. Het middelste is het kleinste, slechts één verdieping. Terwijl de andere eromheen veel groter en massiever zijn.

“Welkom in je nieuwe thuis,” zegt juffrouw Prior, terwijl ze zich omdraait en naar me glimlacht.

Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

~Jada

Dit te zien zorgt ervoor dat ik me terugtrek van mijn aanvankelijke opwinding.

Het gebouw is imposant, een pand achter het hoofdgebouw dat groter is dan elk ander. De pleisterbekleding is asgrijs, de ramen zijn donker getint en reflecterend. Het kantoor is iets warmer en verzorgde tuinen, omzoomd door kleine buxusfiguren, omlijnen een grindpad dat naar de hoofdingang leidt. De andere gebouwen lijken erop, maar hebben meer ramen. Maar buiten de op een kier staande autodeur, ondanks de kille sfeer, kwetteren vogels en verspreiden kersenbloesems van de oprijlaan een zoete geur in de lucht.

"Binnen zullen we je andere contract klaar hebben liggen om te ondertekenen als je wilt," zegt Prior, terwijl ik nerveus uit de auto glijd en de zachte stoelen van de SUV achterlaat. "En daarna gaan we verder."

Ik volg haar terwijl ze op onnatuurlijke wijze met haar hakken over het grind schrijdt, mij voorgaand door de voordeur.

Ik ging ervan uit dat dit een kantoor was. Maar er is geen receptiebalie, geen verzorgde dame of korte sofa’s in combinatie met strakke salontafels en weelderige, groene kamerplanten. In plaats daarvan is het een lege ruimte met donkergrijs tapijt en witgeschilderde muren. De kamer vouwt zich links om in een gang met deuren aan weerszijden. Prior negeert de deuren voor ons en leidt ons verder de gang in.

"Als je weg wilt, kan dat," zegt Prior tegen me, zonder zelfs maar over haar schouder naar me om te kijken. "Voordat je het contract tekent."

De vlakheid in haar stem maakt me duidelijk dat er geen weg meer terug is zodra dit contract getekend wordt. En dat maakt me zenuwachtig. Zozeer zelfs dat de muren kleiner lijken dan ze zijn terwijl ze me een vierkante, afgesloten kamer in leidt met een groot, spiegelend raam waar ik niet achter kan kijken. Iemand kijkt mij vanaf de andere kant aan. Het doet de fijne haartjes in mijn nek overeind staan.

De kamer bevat alleen een robuust, met metaal bekleed bureau in het midden dat het felle licht van boven weerkaatst, met aan weerszijden twee stoelen waar Prior en ik plaatsnemen.

Ik heb het koud. Een airconditioner striemt mijn huid met kille lucht. Ik had geen tijd om te pakken. Ik had geen tijd om snel nog een vest aan te trekken voordat ik vertrok. Kan dit moment nog slechter worden?

Ik verras mezelf door geduldig te wachten totdat Prior me vertelt waarom ik hier ben. Deze mensen laten zich niet opjagen. Ze hebben een agenda waar ze zich aan houden, of ik nu aandring of niet. Dus wacht ik, terwijl ik met mijn afgebeten nagels op het metalen oppervlak tik, terwijl Prior een contract uit haar aktetas haalt en het voor me neerlegt met een blauwe balpen. Dit contract is dikker, met een paar extra pagina’s.

"Je kunt de kleine lettertjes lezen, of ik kan je uitleggen hoe de komende weken kunnen verlopen," biedt Prior aan. Ik slik nerveus en kijk naar de woorden die voor mijn ogen tot een onleesbare brij vervloeien. Ik hoor het liever van Prior zelf, dan kan ik haar zo nodig bevragen.

"Ga je gang," mompel ik.

Prior werpt een blik op de spiegelende ruit voordat ze begint te spreken. "Zoals je weet, is dit een competitie. Je wordt in een sectie geplaatst om mee te dingen. Vier secties bevatten elk tien mensen, die geselecteerd zijn voor hetzelfde programma als jij. Slechts twee krijgen aan het einde de kans aangeboden. De afvallers worden naar de gevangenissen gebracht waar ze zullen blijven."

Mijn keel wordt onaangenaam droog. Ik wist dat dat mijn lot zou zijn, hoe dan ook, maar het idee om te gaan is nu weerzinwekkend. Ik verwacht niet te winnen, maar ik hoop ook niet dat ik teruggestuurd word. Een deel van mij wil wegrennen.

"Wat houdt het einde in?" vraag ik, mijn stem vlak en zacht. Mijn houding is veranderd. Ik ben gewoon nieuwsgierig en licht gespannen.

"Werken voor Alpha Kael, natuurlijk. Ooit gehoord van Silents?"

Ik verstijf. Ik heb gehoord van Silents, maar ik heb er nooit in geloofd. Natuurlijk, we hoorden zelden iets van Kael, maar geloven dat hij een secte van Silents heeft die hem verdedigen, die hem vrijwillig in alles gehoorzamen, lijkt absurd. De meisjes op het instituut roddelden wel eens, zeiden dat ze hen hadden zien rondscharrelen, sluipend door de schaduwen. Sommigen fluisterden dat ze er eentje persoonlijk kenden, of dat hun vriendje op afstand er eentje was. Ik rolde altijd met mijn ogen en keek de andere kant op.

Terwijl ik hier zit en in de stalen ogen van Prior kijk, is er geen grap. Er is geen leugen. En als ik naar het contract kijk, zie ik de naam van de Alpha, en het woord Silent. Een aanbod... om er zelf een te worden.

"Wat houdt het in om een Silent te zijn?" vraag ik. Mijn stem is schor, dus ik schraap mijn keel. Het geluid galmt luid, waardoor ik in een ijzige realiteit schrik. Waar ben ik in terechtgekomen?

Prior geeft me een gespannen glimlach, maar ik zie een soort medelijden in haar ogen. Misschien zou ik spijt moeten hebben van het ondertekenen van het eerste contract. Misschien had ik me moeten verzetten. Maar nee, dat had ik niet moeten doen. Anders zou ik nu leven als een gevangenisbewaarder-slaaf. Misschien had ik kunnen ontsnappen, maar waar zou ik heen zijn gegaan? Ik heb niets meer in mijn leven. Niets behalve deze kans, met aan het einde een flinterdunne strook succes.

"Dat kom je later wel te weten. Het is niet iets waar je over geïnformeerd wordt, maar iets dat je zelf ontdekt," zegt ze tegen me, waarop ik me sterk moet beheersen om mijn ogen niet te rollen. Ik had het kunnen zien aankomen. Ik weet niet zeker of ik het wel zo graag wil ontdekken. Ik zou veel liever met zekerheid weten waar ik aan begin.

"Hoe werkt de competitie?" vraag ik, terwijl mijn vingertoppen over de metalen tafel vegen, die ooit vlekkeloos was. "Zijn er juryleden?"

"Kael neemt de uiteindelijke beslissingen, want zij zijn zijn Silents. Maar hij heeft veel vertrouwde medewerkers met wie hij kan overleggen als dat nodig is. Degenen die je informeren en trainen hebben ook een stem, al is die klein," vertelt Prior me. Het horen van het woord training zorgt ervoor dat de druk op mijn borst iets afneemt.

Ik ga hier niet blindelings in. Hopelijk.

"Leg het proces aan me uit."

Prior overweegt mijn onrustige eis. "Je traint, met je secte. En je neemt het tegen hen op. Als je ver genoeg komt, mag je het tegen de andere sectes opnemen. Onthoud goed: er zijn maar twee winnaars."

Ik wil haar zo graag om meer informatie smeken. Wat ga ik doen als Silent? Wil ik er aan het eind überhaupt een zijn? Ik heb nauwelijks iets gehoord over Kael, behalve gefluisterde geruchten en de zeldzame televisieoptredens, die meer vragen oproepen dan beantwoorden. Zeker, ik sloop 's nachts door de gangen van het instituut, maar een huurmoordenaar zijn klinkt absurd.

"En wat gebeurt er als ik word uitgeschakeld? Of iemand anders?" vraag ik. "Is dat het? Is alles dan voorbij?"

Prior kijkt somber. "Je wordt teruggestuurd naar je oorspronkelijke regeling. Omdat geen universiteit of middelbare school je voor hun programma heeft gekozen, word je standaard naar de gevangenissen gestuurd. Van daaruit zal een bewaarder je toewijzen."

Dat wist ik al, ik wilde het gewoon van iemand anders horen. Ik moet dit winnen, of het op zijn minst proberen. Misschien krijg ik dan een kans om te ontsnappen, of in ieder geval een leven boven de grond te leiden.

Prior besluit dat ze genoeg heeft gepraat voor vandaag, en met een mengeling van verwachting en angst in mijn maag onderteken ik het contract, begrijpend dat ik vanaf nu niets meer kan doen. Ze neemt het papier aan, knikt naar de spiegelwand en stopt het in haar aktetas. Het is een teken van definitieve afsluiting. Mijn vorige leven is voorbij.

"Ik breng je naar je kamer. Je woont op dezelfde verdieping als een paar anderen uit je secte. We raden aan om vanavond op je kamer te blijven, je avondeten wordt naar boven gebracht. We denken dat het helpt om te wennen als je eerst wat tijd voor jezelf hebt," legt Prior uit, terwijl ze me uit het afgesloten vertrek terug de gang op leidt.

Ze loopt verder door de gang en door een glazen deur aan het einde. We lopen over een smal grindpad naar een ander gebouw, dat ze opent en waar ze me binnenleidt.

De begane grond heeft een keuken en eetruimte die me doet denken aan waar ik vroeger woonde. Maar het is veel moderner en ik kan mijn spiegelbeeld bijna zien in de glanzende linoleum vloer. Ik had nauwelijks tijd om me te verheugen op alle voorzieningen waar ik morgen gebruik van zal maken, voordat Prior me de wenteltrap op leidt.

Het tapijt in de gang is donker bordeauxrood met een marineblauw patroon. De deur waar we langs lopen is van massief donker hout, hopelijk houdt die genoeg geluid tegen om me vannacht te laten slapen. Dat lijkt echter niet het probleem, want ik hoor mijn voetstappen op het zachte tapijt.

Prior vindt mijn kamer en begeleidt me naar binnen, terwijl ze een sleutel in mijn hand legt.

Het is niet bijzonder. Het lijkt bijna precies op wat ik in het instituut had. Een enkel bed met een metalen frame tegen de muur gedrukt, witte laken strak eroverheen getrokken; netjes en precies. Een mahoniehouten nachtkastje sluit aan op het bed, en een bijpassende ladekast. Het is allemaal erg basic, merk ik op, terwijl ik met mijn vingers door het dikke stof ga dat op mijn bureaublad ligt, de drie zwevende planken erboven delen dezelfde uitstraling.

"De laatste student hier was de eerste die de vorige ronde werd uitgeschakeld," vertelt Prior me. "Dacht dat je het misschien wilde weten."

Geweldig.

"Meld je morgenvroeg bij zonsopgang in de eetkamer. We hebben de gordijnen van je raam gehaald zodat je niet kunt uitslapen. Succes," zegt ze voordat ze de deur achter zich sluit.

Ik blijf midden in de kamer staan, ongemakkelijk. Ik weet niet zeker of ik het hier wel prettig vind, en het is pas de eerste dag. En ik heb nog zoveel te weten te komen. Wat mijn schema is, wat de training inhoudt. Ik loop hier blindelings in, en dat is precies waar ik het meest bang voor was.

Met een paar stappen achteruit laat ik me op mijn bed zakken. Wat heb ik gedaan?

Ik kan niet meer terug.

Veeg omhoog om door te gaan

Alpha Kael

Alpha Kael

51 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

51

Inhoud

Aa