Alpha Tate heeft ons afgewezen, ons pijn gedaan! Hij speelt vast nu met ons! Ik mag Alpha Tate niet, en zijn wolf Grey probeert altijd met mij te bekvechten. Mindlinkt Storm.
Ik weet het, Storm, hij kan niet verwachten dat we in zijn armen rennen na alles wat hij ons al die jaren heeft aangedaan, en hij heeft ons afgewezen!
Het wordt donker en kouder hier buiten. We moeten terug naar de zolder. Zeg ik.
Terug sjokkend naar het roedelhuis zie ik roedelleden zoekend rondlopen. Ze zoeken vast naar ons. Zegt Storm.
Ik sluip om het roedelhuis heen, klim via het traliewerk het dak op en blijf laag zodat niemand me kan zien.
Boven de eetkamer hoor ik Alpha Tate tegen anderen praten. Ik kruip dichter naar de rand van het dak om door het open raam onder mij te kunnen luisteren.
'Ik zeg het jullie nu. Slaaf is geen gewone wolf. Ik heb het met eigen ogen gezien. Slaaf heeft de kracht om te genezen,' zegt hij.
'Zelfs als ze deze gave heeft, wat zijn dan je bedoelingen met haar?' vraagt Sam.
'Als ze kan genezen, kunnen we haar gebruiken om andere roedels over te nemen en de sterkste, meest gevreesde roedel in de geschiedenis worden!' zegt hij.
'En hoe zou ze ons daarbij helpen? Ze kan ze toch niet dood genezen...' zegt Ava sarcastisch.
'We zullen zelf het gevecht aangaan met de roedels, en zij zal ons genezen tijdens de strijd, zodat we geen kans op verlies hebben!' legt Alpha Tate uit.
'Wat als ze weigert ons te genezen?' vraagt Sam.
'Slaaf zal ons genezen omdat ze mijn mate is, en ik ga haar markeren en paren, zodat ze Luna wordt, en dus verplicht is de roedel te helpen, of ze het nu wil of niet!' gromt hij.
'Nee!' roept Ava, 'Je had beloofd mij te markeren en mij Luna te maken!' bitst Ava.
'Jij bent niet meer dan een hoer aan de zijlijn, Ava!' schreeuwt Alpha Tate naar haar.
Ava rent huilend de kamer uit.
Vroeger was ik enthousiast over het hebben van een mate en gemarkeerd worden, maar het idee dat Alpha Tate mij markeert doet me huiveren van afkeer.
'We hebben nog een probleem. Alpha Maximus komt hier over een paar weken logeren,' waarschuwt Alpha Tate.
'Alpha Maximus als in de Lycan-prins?' vraagt Sam geschrokken.
'Ja,' antwoordt Alpha Tate.
Iedereen slaakt een kreet en praat onderling geschokt.
'Stilte!' beveelt Alpha Tate, terwijl hij zijn vuist op tafel slaat. 'Ik weet dat hij gevreesd wordt onder ons weerwolven, maar stel je voor: met Slaaf die ons geneest, kunnen we hem doden en wordt het Blood Moon-roedel van ons! Geen enkele andere roedel zal ons ooit nog lastigvallen!' zegt hij.
'Wat komt die Lycan hier eigenlijk doen?' vraagt een roedellid.
'Alpha Maximus heeft zijn mate nog niet gevonden. Dus reist hij langs elke roedel waar hij nooit eerder is geweest tot hij zijn mate vindt. Mij is onlangs verteld dat hij niet alleen bij volle maan alle controle over zijn Lycan verliest. Zijn Lycan is agressiever en sterker geworden naarmate hij ouder werd en kan op elk moment de overhand nemen.' zegt Alpha Tate.
'Je brengt de veiligheid van deze roedel in gevaar door hem hier toe te laten!' schreeuwt Sam.
'Denk je dat ik dat niet weet, Sam! Ik heb geweigerd hem hier te laten komen, maar hij zei duidelijk dat hij geen nee als antwoord zou accepteren! Daarna verzocht hij dat we een cel in de kerker voor hem beschikbaar houden voor het geval hij hier is tijdens volle maan. Dan zullen enkele roedelleden hem vastketenen tot de volle maan voorbij is. Dit zou onze beste kans kunnen zijn om hem te doden terwijl hij opgesloten zit achter tralies.
Laten we eerlijk zijn. De weerwolfgemeenschap vreest hem. We zouden helden zijn als we hem doden!' grinnikt Alpha Tate.
Lafaard!
Het laat alleen maar zien hoe zwak Alpha Tate is dat hij een andere Alpha moet opsluiten voordat hij hem aanvalt. Zegt Storm.
Hij is het niet waard een Alpha genoemd te worden. Grom ik.
Ik kruip verder naar de andere kant van het dak, reik naar mijn raam naar de zolder, maar het wil niet open.
Ik krab het ijs rondom de randen weg en uiteindelijk gaat het raam open. Ik klim naar binnen en sluit het snel achter me.
Zittend op mijn matras in de hoek, nu ineengedoken, blaas ik warme adem in mijn verstrengelde handen om ze op te warmen.
Even later hoor ik voetstappen de trap op komen. Snel ren ik naar het raam en open het. Ik ben er halverwege uit als er een arm om mijn middel slaat en me weer naar binnen trekt.
Kronkelend probeer ik los te komen. 'Jij gaat met mij mee, Slaaf,' zegt Alpha Tate terwijl hij me de trap af draagt.
Ik blijf proberen los te komen nadat ik zijn plannen heb gehoord, ik wil er geen deel van uitmaken, en ik wil niet dat hij mij markeert of met mij paart.
Hij brengt me naar de eetkamer. Alle mensen die ik eerder hoorde praten vanaf het dak zijn er nog. Hij zet me op de stoel naast hem.
'Sam! Je mes, nu!' beveelt Alpha Tate.
Sam staat op en trekt een klein mes uit zijn riem, geeft het aan Alpha Tate. Hij grijpt het mes en snijdt met een diepe snee zijn handpalm open.
Alle teven happen naar adem. Alpha Tate gooit het bebloede mes over de tafel en houdt zijn hand voor mij.
Ik staar naar zijn handpalm terwijl het bloed zich ophoopt en langs zijn pols en tussen zijn vingers druipt. Ik draai mijn hoofd om Alpha Tate verward aan te kijken.
'Genees me,' zegt hij. Iedereen buigt zich dichterbij om te kijken. Ik blijf zitten, zwijgend, onbeweeglijk. 'Verdomme Slaaf! Genees me!' snauwt hij, waardoor ik schrik.
Ik schud mijn hoofd. Hij grijpt agressief mijn hand en legt die op zijn hand, dan pakt hij mijn andere hand en legt die erbij.
'Nu! Of je krijgt een week lang geen eten!' dreigt hij. Ik kijk neer op mijn handen, bedekt met zijn bloed. Ik weet niet hoe ik het moet doen.
Niet wetend wat ik moet doen, vouw ik mijn vingers door de zijne, waardoor hij schrikt van de vonken. De kamer blijft stil terwijl ik strak naar onze handen kijk, mijn haren beginnen overeind te staan, mijn handen beginnen te gloeien en mijn ogen worden fel zilver. De warmte die ik eerder voelde stroomt opnieuw door mijn lichaam.
Als ik het enthousiasme in ieders stem hoor over mijn verschijning, begint de gloed te verdwijnen, worden mijn ogen weer blauw, en zakt mijn haar omlaag.
We staren even naar onze verstrengelde handen voordat ik loslaat. Alpha Tate staat op en veegt zijn bebloede hand over zijn borst om te laten zien dat de wond verdwenen is.
Iedereen kijkt vol ongeloof naar zijn hand, dan naar mij.
'Zie je wel!' lacht Alpha Tate.
Alpha Tate schuift een bord eten naar mij toe. 'Eet!' glimlacht hij goedkeurend naar me.
Iedereen begint te eten terwijl ze praten over mijn gave of de Lycan die naar de roedel komt.
Terwijl ik nadenkend naar het bord staar. Ik aarzel om te beginnen met eten. Ik voel me misselijk bij de gedachte Alpha Tate te hebben genezen.
Ik sta op en ren de kamer uit. Ik wil niet naar de zolder, ik weet dat Alpha Tate me daar zou vinden. Ik ga de bibliotheek in en kruip in een laag kastje, sluit het achter me. Vreemd genoeg is het hier veel warmer dan op de zolder.
Storm, ik denk dat we moeten vertrekken, morgen sluip ik een kamer van een teef binnen voor warmere kleren, en als iedereen slaapt, rennen we weg. Mindlink ik.
Waar moeten we heen? Vraagt Storm.
Ik weet het niet, als we maar zo ver mogelijk hiervandaan komen.
Maar Alpha Tate zal ons toch achterna zitten? Vraagt Storm.
Waarschijnlijk wel, maar we moeten het in elk geval proberen. Zeg ik tegen haar.
Laten we wat slapen. Hopelijk wordt dit onze laatste nacht in dit roedelhuis. Zegt Storm.
Wat als hij ons vangt? Misschien vermoordt hij ons omdat we vluchten—Storm maakt zich zorgen.
Hij zal ons niet doden als hij mij voor mijn genezende gave wil gebruiken. Zeg ik tegen haar.
Ik maak het mezelf comfortabeler en nestel mijn hoofd in mijn armen als kussen voordat ik in slaap val.
Enkele uren later word ik gewekt door Alpha Tate die de boel overhoop haalt, op zoek naar mij. 'Ik ruik je geur, Slaaf!' roept hij. 'Kom tevoorschijn, kom tevoorschijn waar je ook bent!' zingt hij alsof het een spelletje verstoppertje is.
Ik blijf zo stil mogelijk en gluur door de kier om te zien waar hij is. Plotseling verschijnt zijn hoofd in mijn gezichtsveld. Onze ogen zijn maar enkele centimeters van elkaar verwijderd, slechts een klein houten kastdeurtje ertussen.
'Gevonden!' zegt hij met een sadistische glimlach.
Veeg omhoog om door te gaan
Alpha Maximus
Mijn Beta en Gamma helpen me om me vast te ketenen in de kerker. Ik zit op een metalen stoel, bedekt met enorme kettingen. Nathan injecteert Wolvenbane in mijn arm, wat helpt mijn Lycan te verzwakken wanneer hij het overneemt. Wolvenbane is een gif dat gebruikt wordt tegen weerwolven en Lycans. Het is een van de weinige die ons kunnen verzwakken. Het is een paarse bloem, zoals lavendel. Het is op de meeste plaatsen verboden, maar wij kweken deze plant hier in Woodford. Onze Alchemist, Kayla, maakt de drankjes en medicijnen voor ons. Ik ben de laatste levende Lycan. Het aantal Lycans is gedaald omdat de meesten hun metgezel nooit vonden om zich voort te planten. Het geeft mijn Lycan, Chaos, en mij de angst dat we onze mate nooit zullen vinden. Elke Volle Maan verlies ik alle controle over mijn Lycan, waardoor mijn roedel in gevaar komt om gedood te worden. De enige manier om te voorkomen dat ik iemand pijn doe of dood, is mezelf vast laten ketenen in de kerker tot de zon opkomt. Lycans waren uiterst zeldzaam onder weerwolven. We zijn zo sterk dat één Lycan het tegelijk tegen een paar alfa's op kan nemen, zeer gevreesd door iedereen, zelfs door mijn eigen roedelleden. Meestal ben ik sterk genoeg geweest om mijn Lycan te beheersen, maar bij volle maan verlies ik alle controle.
Mijn Beta Alex sluit en vergrendelt de deur met ijzeren spijlen. 'Oke, Alpha Maximus, we zien je morgenochtend weer,' zegt Alex, terwijl hij zwaait.
'Breek er deze keer niet uit. Ik wil het roedelhuis liever niet weer opnieuw inrichten,' grijnst Nathan.
'Ik kan er niets aan doen dat mijn Lycan agressiever en sterker is geworden. Het is maanden geleden sinds hij nog met me heeft gesproken!' bijt ik hem toe.
'Rustig maar, Alpha, we hebben meer Wolvenbane als het nodig is, en deze kettingen zijn veel sterker. Het komt goed,' zegt Nathan geruststellend.
Ik knik hem toe en kijk toe hoe ze vertrekken. Ik voel me wat duizelig van de Wolvenbane. Ik staar naar de boeien en kettingen rond mijn polsen, dan omhoog naar het Maan-gat in het plafond en wacht tot de volle maan begint.
Mijn botten beginnen te breken en vacht verspreidt zich over mijn hele lichaam. Uiteindelijk verander ik in mijn Lycan en laat een woeste brul horen die iedereen van de Dark Moon-roedel en daarbuiten kan horen.
Chaos heeft nu de volledige controle. Hij vecht woedend en geïrriteerd tegen de kettingen. Uren gaan voorbij, en hij probeert nog steeds los te komen, zonder tekenen van vertraging.
Chaos... ik weet dat je niet met me wilt praten, maar ik wil dat je weet dat ik er ben. Ik voel je woede en je frustratie ook. zend ik via de mind-link.
Hij laat nog een angstaanjagende brul horen bij mijn woorden.
We zullen haar vinden, Chaos. Ik geef het zoeken naar haar niet op. zeg ik tegen hem.
Laat me nu vrij, dan vind ik haar zelf! gromt Chaos.
Ik kan je hier niet uitlaten tot ik weer de volledige controle heb! discussieer ik met hem.
Weer galmt een woeste brul door het roedelhuis.
Je weet dat je de roedel alleen maar nog bozer maakt als je ze blijft wakker maken en bang maakt! zeg ik tegen hem.
De nacht is bijna voorbij. Mijn botten breken en ik verander terug naar mijn menselijke vorm. Ik zend Alex een mind-link om mij los te maken.
'Hoe was je nacht?' vraag ik aan Alex.
Hij trekt een gek gezicht, 'Nou, dat hangt ervan af... wil je dat ik de waarheid vertel of lieg?' zegt hij.
'Welke heeft het leukste antwoord?' vraag ik.
'Het leugen,' zegt hij met een nerveuze lach.
'Oke, vertel me dan de leugen,' zeg ik terwijl ik met mijn ogen rol.
'Nou, Bella en ik hebben heerlijk geslapen. We zijn helemaal niet talloze keren wakker geworden door afschuwelijke gehuilen,' zegt hij, terwijl hij zijn armen over elkaar slaat.
'Het spijt me dat ik je mate heb wakker gemaakt en haar bang heb gemaakt,' zeg ik bedroefd.
'Het is goed, Alpha. Je kunt er niks aan doen,' zucht Alex.
Alex ontgrendelt de deur met ijzeren spijlen en maakt vervolgens de boeien van mijn polsen los.
'Alex, ik wil dat jij en Nathan een kaart voor me halen en de roedelhutten markeren waar we zijn geweest,' zeg ik tegen hem.
'Ben je iets van plan?' vraagt Alex.
'Ik moet mijn mate vinden, Alex,' zeg ik.
'Maar, elke niet-gebonden vrouwelijke uit elke roedel heeft vorige maand je bijeenkomst hier bijgewoond, Alpha,' zegt hij.
'Wat bedoel je, Alex?' snauw ik.
'Dat je mate misschien niet bestaat of...' Chaos probeert het over te nemen terwijl ik half in mijn Lycan verander, tegen mijn wil, snauwend en met mijn verlengde klauwen naar Alex slaand.
Alex smijt snel de ijzeren deur dicht zodat ik hem niet kan aanvallen. Na een paar minuten heb ik mezelf weer onder controle. Zodra ik op adem ben gekomen, staar ik Alex boos aan.
'Je verliest de controle over je Lycan meer dan ooit tevoren,' roept Alex.
Hij ontgrendelt de deur en opent hem om me eruit te laten. Ik grijp hem bij zijn nek en druk hem tegen de muur.
'Waag het nooit meer te beweren dat mijn mate niet bestaat of dood is! Anders is mijn Lycan het minste van je zorgen! Dan ben ik degene voor wie je moet vrezen!'
Ik laat Alex los en kijk toe hoe hij angstig op de grond valt.
'Breng me vandaag nog die verdomde kaart!' grom ik terwijl ik wegloop.
Ik ga weer naar boven naar mijn kamer, trek mijn broek uit, stap onder de douche en leun met mijn hoofd tegen de muur.
Ze moet bestaan. Ik weet het zeker. Een van de roedels moet niet al hun ongebonden vrouwen naar de bijeenkomst hebben gestuurd. zend ik via de mind-link naar Chaos.
Zoals verwacht, negeert Chaos me.
Ik had een Paringsbal georganiseerd, die vorige maand werd gehouden. Mijn enige doel op dat moment was het vinden van mijn partner. De bal was vol met wolvinnen, allemaal gekleed in verschillende stijlen. Ongebonden mannen zochten rond om hun mogelijke partner te vinden. Kristallen kroonluchters boven ons gaven de zaal extra elegantie terwijl een orkest muziek speelde. Mijn nek deed pijn van het zoeken en het snuffelen in de lucht naar de geur van mijn partner, maar zonder succes. Toen ik mijn partner niet kon vinden, bracht ik de rest van de tijd miserabel zittend op mijn stoel op het podium door. De afstand tussen de roedels maakte het nog moeilijker om een partner te vinden.
Aangezien weerwolven erg gehecht zijn aan het hele partnergebeuren, kwamen depressie, zelfmoord en het verliezen van je verstand vaak voor bij wolven die hun partner niet vonden. De pijn van het incompleet zijn zorgt ervoor dat je niet meer wilt leven. Dus hoopte ik dat het houden van de paringsbal anderen zoals ik zou helpen, die lijden aan diepe pijn en kwelling door het niet hebben van hun voorbestemde partner.
***
Ik draag mijn gebruikelijke zwarte pantalon, zwarte schoenen en een wit overhemd met lange mouwen waarvan de bovenste knoopjes open zijn gelaten. Ik loop de keuken binnen.
'Goedemorgen Beth. Sorry als Chaos je nacht heeft verstoord?'
'Oh, natuurlijk niet, Alpha Maximus,' zegt ze met een brede glimlach.
'Je weet dat je mijn nacht altijd mag verstoren, als je wilt!' zegt ze, en geeft me een knipoog.
'Was ik maar door de Maangodin met jou als mijn partner gezegend,' lach ik.
Beth is de kokkin en een lieve oude dame die de kok was van mijn ouders voordat ze overleden, en ik Alpha werd. Ze was altijd vrolijk. Zelfs een slechte nachtrust kon dat niet van haar afnemen, en ik wist dat zij waarschijnlijk de enige was die zich niet al te druk maakte om mijn Lycan.
'Pannenkoeken voor het ontbijt?' vraagt ze.
'Alleen een koffie deze ochtend, Beth. Ik heb vandaag veel werk te doen,' vertel ik haar.
'Nou, dan maak ik voor jou een extra grote lunch,' pruilt ze.
Ik rol met mijn ogen. 'Ja, Beth, dat is goed,' zeg ik.
Met mijn koffie ga ik in mijn grote stoel aan mijn bureau zitten. Nathan klopt aan en komt binnen. 'Goedemorgen, Alpha Maximus,'
Ik neem een slok van mijn koffie. 'Goedemorgen, Nathan. Heeft Alex de kaart al gevonden?' vraag ik.
'Ja, hij komt zo... is er iets gebeurd, Alpha Maximus? Alex leek een beetje gespannen,' zegt Nathan.
'Hij is in orde, Nathan. We waren vanochtend allebei een beetje over de schreef gegaan. Het is niets waar hij niet overheen komt,' zeg ik, naar waarheid.
Alex klopt aan. Ik kijk toe hoe hij nadert.
Nathan schuift een stoel bij voor hem, en we brengen de dag door met het doornemen van de kaart. We maken een lijst van alle roedels die ik nog niet bezocht heb.
'Oké, nu we deze lijst hebben, ga ik contact opnemen met alle Alpha's van deze roedels en hen vertellen dat we zullen komen logeren en alle potentiële wolvinnen willen ontmoeten die mijn partner kunnen zijn,' vertel ik hen.
'Er zullen volle manen zijn terwijl we op bezoek zijn. Je zult moeten zorgen dat ze je elke volle maan kunnen opsluiten en beveiligen, maar kunnen we al deze Alpha's wel vertrouwen?' vraagt Nathan.
'Klopt, we kennen veel van deze Alpha's niet, maar jij gaat met me mee, Nathan, en twaalf van mijn beste roedelstrijders. Alex blijft hier om op de roedel te passen terwijl ik weg ben,' informeer ik hen.
Ik heb alle Alpha's gecontacteerd. De meesten klonken niet al te enthousiast om me te ontvangen. Sommigen weigerden zelfs eerst. Ze waren doodsbang om een Lycan in hun midden te hebben.
Beth komt mijn kantoor binnen met een enorme stapel pannenkoeken. 'Dank je, Beth!' zeggen we allemaal, terwijl we ons op de pannenkoeken storten. 'Er is nog veel meer waar dat vandaan komt, jongens,' lacht ze.
'Wanneer vertrek je, Alpha Maximus?' vraagt Alex terwijl zijn mond vol pannenkoeken zit.
'Morgenochtend vroeg. Ik wil geen tijd meer verspillen voor de volgende volle maan,' vertel ik hem.
'Goed, ik zeg de krijgers dat ze moeten inpakken en klaar zijn om bij zonsopgang te vertrekken,' zegt Alex en vertrekt.
Na de vergadering loop ik rond om bij de halve roedel mijn excuses aan te bieden voor het bang maken van ze gisteravond en dat ik binnenkort vertrek om mijn partner en hun Luna te zoeken, en dat ik weken, misschien zelfs maanden, weg kan zijn. Maar helaas, ze leken iets te blij toen ik zei dat ik weken of maanden weg kon zijn.
Boos om hun blijdschap over mijn vertrek, herinner ik de roedelleden eraan dat ze zich gelukkig mogen prijzen dat ze in zo'n sterke en machtige roedel zitten.
Daarna kruipen ze ineen en stuiven weg als muizen. Nathan zei dat ik meer benaderbaar moet zijn en veel minder moet grommen dan ik nu doe, dan zullen de roedelleden misschien wat meer voor me opwarmen. Mijn Lycan gaf echter niets om hen en heeft vaak aangeboden mijn roedel uit te roeien. Hij wist dat ze hem verafschuwden.
Chaos, misschien zouden de roedelleden minder bang zijn voor ons als je stopt met proberen de controle over te nemen en telkens weer tekeer te gaan. Ik stuur hem een gedachtenlink.
Alles wat ik wil is partner! Ik wil wat van mij is! Haar markeren, haar vasthouden en met haar paren! gromt Chaos.
En hoe denk je dat de wolf van mijn partner zal reageren als jij zo gromt en praat? Ik betwijfel ten zeerste dat ze meteen voor je zal vallen! En Nathan zegt dat ík degene ben die meer benaderbaar moet zijn. Ik snuif.
Chaos gromt en snauwt naar me voordat hij ons gesprek blokkeert, zodat ik geen gedachtenlink meer met hem kan maken.
Het was toch tijd voor mij om uit te rusten voor mijn reis morgen.
Veeg omhoog om door te gaan
De zon komt op. Ik voel me nerveus en maak me zorgen over het idee om het roedel zo lang te verlaten en over de gedachte dat ik mijn partner niet zal vinden. Ik wil niet zonder haar terugkeren, wetend dat dat slecht zou zijn voor het roedel en voor mijzelf. Ik heb nu al moeite om Chaos onder controle te houden. Ik kan me niet voorstellen hoe erg hij zou zijn als we haar niet konden vinden.
Ik moet mijn vertrouwen stellen in de Maangodin. Zeker wil zij niet dat het Lycan-ras uitsterft? Wil ze niet dat ik gelukkig ben? En niet alleen ik, maar ook mijn partner?
Misschien zoekt ze mij wel en wil ze mij? Of misschien wil ze geen partner? En daarom kunnen we haar niet vinden, omdat ze niet gevonden wil worden of omdat ze liever een weerwolf wil dan een Lycan? Wat als ze ons afwijst?
Gestrest loop ik heen en weer, proberend niet in paniek te raken.
'Alpha, gaat het goed met je?' vraagt Nathan. Ik kijk op en grom.
Shit! Chaos! Stop! schreeuw ik tegen hem.
Mijn ogen zijn zwart als ik opkijk naar Nathan met mijn Lycan-ogen. Nathan deinst langzaam achteruit en haalt een dosis Wolfsbane tevoorschijn voor het geval ik hem aan zou vallen.
Terwijl ik tegen Chaos vecht, sla ik met mijn rug tegen de muur. Na een paar momenten buig ik voorover om op adem te komen.
Als ik weer opkijk naar Nathan, slaakt hij een zucht van opluchting als hij ziet dat ik weer de controle heb.
'Wat was dat allemaal?' vraagt Nathan. Ik was in paniek dat als we onze partner vinden, ze ons misschien afwijst omdat ik een Lycan ben, of misschien wil ze helemaal geen partner.
Chaos moet geluisterd hebben en werd boos door mijn gedachten, omdat ze helaas mogelijk zijn.
Nathan legt zijn hand op mijn schouder. 'Alpha, elke she-wolf zou gek zijn om jou af te wijzen. Ik weet dat achter Chaos en je gebrek aan kalmte een goed man en een goede Lycan schuilgaat,' zegt hij.
'Nathan, je hoeft niet tegen me te liegen...' zeg ik tegen hem.
Nathan grinnikt. 'Nou, ik heb het tenminste geprobeerd om je beter te laten voelen,' zegt hij met zijn handen in de lucht. We kijken elkaar aan en lachen.
Beth geeft me een mand met eten voor het ontbijt als ik wegga. Ik kus haar op het voorhoofd en stap naar buiten in de limo die op mij wacht. Een paar zwarte auto's met een aantal roedelstrijders volgen ons.
We hebben de halve dag gereden. De strijders willen even stoppen om hun blaas te legen en hun wolven er even uit te laten voor een korte run.
Nu leunend tegen een boom, kijk ik toe hoe ze rennen en wou ik dat ik mijn Lycan kon loslaten, maar ik weet dat hij mijn mannen aan stukken zou scheuren.
In plaats daarvan plas ik flink en klim ik in de dichtstbijzijnde boom om de omgeving te overzien. Ik zit en bewonder het uitzicht tot ik mijn mannen weer zie terugkomen. Ze zijn volledig naakt terug in menselijke vorm.
Ik klim uit de boom en stap weer in de limo. De strijders zijn nu aangekleed en terug in hun auto's.
Vier uur later komen we aan bij het Moonfall-roedel. Hun roedelhuis is een Victoriaans herenhuis van rode baksteen. Achter het huis ligt een gigantisch gematigd bos vol met redwood bomen, en ik wed dat het de plek is waar de weerwolven rennen en trainen. Alpha Dan, de leider van het Moonfall-roedel, staat voor het huis op ons te wachten. Hij heeft zwart haar, maar enkele grijze lokken ertussen.
De ontvangst voelt geforceerd. Het is duidelijk dat het Moonfall-roedel me hier niet wil hebben, maar ik begrijp waarom ze bang zijn.
Ik begroet Alpha Dan. Hij glimlacht ongemakkelijk naar me en opent dan de deur van het roedelhuis en gebaart dat ik hem moet volgen, dus loop ik achter hem aan het huis in. Het interieur van het huis ziet er zeer luxueus uit. Het heeft een middeleeuws gotisch interieur. Er is een enorme trap, en ik zie veel weerwolven in hun menselijke gedaante. Ze helpen het roedelhuis schoonmaken en lijken erg georganiseerd.
Na een tijdje leer ik dat Alpha Dan een geweldige Alpha is. Hij weet hoe hij zijn roedel moet disciplineren, en hij brengt rijkdom en voorspoed naar iedereen. Alle ogen zijn op mij gericht. De mannen staren boos, en de she-wolves doen hun best om nergens in mijn buurt te komen.
Is mijn reputatie echt zo slecht? link ik naar Nathan.
De eerlijke waarheid, of wil je liever de leugen? linkt hij terug.
Eerlijke waarheid. link ik.
Ja, het is slecht... echt slecht. antwoordt hij.
Ik slaak een diepe zucht en probeer vriendelijk te glimlachen naar een passerende she-wolf. Haar ogen worden groot en ze gilt, waarna ze wegrent.
'Wat is er gebeurd? Wat heb je gedaan, Alpha Maximus?' vraagt Alpha Dan streng.
Ik steek mijn handen in de lucht ter overgave. 'Niets! Ik zweer dat ik alleen maar naar haar glimlachte,' leg ik uit.
Alpha Dan kijkt me even aan, alsof hij me probeert te doorgronden, en barst dan in lachen uit, terwijl hij me op de rug slaat.
'Het spijt me, Alpha Maximus, maar ik ben bang dat zelfs je glimlach elke she-wolf hier zou wegjagen... niet beledigend bedoeld, maar iedereen is doodsbang dat je je Lycan niet onder controle hebt,' zegt hij.
'Ik begrijp het... misschien denken mensen hier tegen de tijd dat ik vertrek niet meer zo slecht over me,' zeg ik tegen hem.
'We zullen zien. Laten we nu eten en rusten, en morgenochtend zullen alle ongepaarde she-wolves klaarstaan om je te ontmoeten,' zegt Alpha Dan.
Ik knik en volg hem naar de eetzaal.
De tafel is lang en zwart. Er staan lange witte kaarsen op glazen kandelaars. Een enorme kroonluchter hangt aan het plafond, en aan de muren hangen portretten van de voormalige Alphas. Ik zit op een van de stoelen en Nathan zit naast me terwijl we in stilte eten. Het is erg ongemakkelijk. Al het keukenpersoneel sluipt rond alsof ze op eieren lopen.
De roedelleden aan tafel houden hun hoofd omlaag. Ik probeer de stilte te doorbreken. 'Moonfall is zo'n prachtige plek. Het is heel, ehm, aangenaam...' zeg ik.
'En wat is dit eten heerlijk,' voegt Nathan eraan toe, in een poging te helpen.
'Ik kijk ernaar uit om jullie morgen een echte rondleiding te geven,' antwoordt Alpha Dan. 'Amy, jij zult Alpha Maximus en Nathan naar hun kamers brengen.' Amy verstijft, en knikt dan.
'Deze kant op, alstublieft,' zegt ze.
We volgen haar de trap op en Nathan gaat de eerste kamer binnen. Ik volg Amy naar de volgende kamer.
'Hier bent u, meneer... Ik bedoel Alpha Maximus,' stottert ze, terwijl ze probeert afstand te houden.
'Hartelijk dank, Amy!' zeg ik terwijl ze snel wegloopt.
De kamer die ze me toegewezen hebben is zeer glamoureus. Er zijn grote ramen van vloer tot plafond met grijze gordijnen. De vloer is glanzend, maar niet glad. Het bed is zwart en grijs en er hangt een kroonluchter aan het plafond. Op het nachtkastje staat zelfs een vaas met verse sneeuwklokjes.
Wanneer ik me terugtrek voor de nacht, slaap ik over het algemeen niet goed. Maar ik kijk ernaar uit om morgenochtend de ongebonden wolvinnen te ontmoeten.
Zodra het ochtend is, maken Nathan en ik ons snel klaar voor de dag.
We ontmoeten Alpha Dan voor het ontbijt en gaan daarna naar buiten, waar hij ons een rondleiding geeft door zijn dorp.
Op de terugweg stoppen we bij de artistiek beschilderde hal waar de wolvinnen op ons wachten. Helaas zijn ze niet opgedoft en het lijkt erop dat ze zich expres onaangenaam hebben gemaakt. Ik loop naar binnen en zie acht verschillende meisjes, verstijfd en trillend.
'Oké dames, wees maar niet bang, maar Alpha Maximus zal jullie allemaal in de ogen moeten kijken om te zien of een van jullie gelukkigen zijn partner is,' zegt Alpha Dan vrolijk, terwijl hij de meisjes probeert gerust te stellen.
Als ik ze allemaal aankijk, zie ik niets anders dan angst, en geen enkele connectie. Ik kijk naar Nathan en Alpha Dan en schud mijn hoofd om aan te geven dat geen van hen mijn lotsbestemde partner is.
'Nou, dan wens ik je veel succes bij de volgende roedel,' zegt Alpha Dan, terwijl hij me op de rug klopt.
Ik bedank Alpha Dan voor zijn tijd en neem afscheid, klaar om naar de volgende roedel te reizen.
Ik stap in de limo en zit stilletjes, teleurgesteld. Nathan zit op de voorstoel van de limo om te rijden. Hij rijdt drie uur naar de volgende roedel, waar ik vijf wolvinnen ontmoet die niks van mij moeten hebben, maar de Alpha heeft ze laten meewerken.
Ik ben dankbaar dat geen van hen mijn partner is, want ze waren erg onbeschoft en egocentrisch. Ik dacht niet dat Chaos onder de indruk zou zijn geweest van een van hen.
We brengen de volgende paar weken door met het bezoeken van negen andere roedelhui zen. Sommige waren niet al te slecht en enigszins gastvrij. Anderen konden niet wachten tot ik weer vertrok.
Chaos verscheen kort na wat negatieve opmerkingen. 'Een wolvin zei dat ze medelijden heeft met het meisje dat veroordeeld is mijn partner te worden.' Chaos nam volledig over, dus Nathan had geen andere keuze dan me een dosis Wolfsbane te geven.
Het was duidelijk dat Chaos haar hoofd eraf zou hebben gerukt.
Daarna eiste de Alpha dat we hun territorium verlieten.
Het is laat op de avond en we zijn nu ver buiten hun territorium. We stoppen en stappen uit de limo.
Ik heb wat lucht en ruimte nodig. Ik trek mijn shirt uit en ren diep het bos in. Toen ik wist dat ik ver genoeg weg was om niemand pijn te doen, liet ik Chaos de controle nemen.
Hij brult en huilt van woede en pijn en kerft met zijn klauwen in de bomen, zodat de schors eraf vliegt. Uiteindelijk, na een uur van uitbarsten en het vernietigen van de helft van de bomen, ligt Chaos op zijn rug en staart naar de maan. 'Partner,' fluistert hij. Ik voel zijn pijn, zijn leed en zijn angst. Ik voel hetzelfde, maar ik moet Chaos geruststellen dat we onze partner zullen vinden. Ik moet emotioneel sterk zijn voor ons beiden en voor de veiligheid van iedereen.
Nu weer in menselijke vorm loop ik langzaam terug naar de limo. Nathan en de twaalf krijgers staan daar allemaal met een bezorgde blik op hun gezicht.
'Alpha Maximus... gaat het wel? We konden je horen... Chaos, van kilometers ver,'
Ik ben te depressief om te praten. Ik stap in de limo en ga zitten met mijn hoofd in mijn handen.
'De volgende roedel is vier uur rijden. Dus ik neem aan dat we vannacht in de auto's kunnen slapen,' zegt Nathan.
Ik knik en sluit de deur.
Ik maak me zorgen dat als ik mijn lotsbestemde partner vind, ze me zal afwijzen omdat ik de buitenstaander ben onder de weerwolven—een Lycan. Ik vraag me af hoe ze ruikt, of ze donker haar heeft of licht haar. Zou de Maangodin mij zegenen met een zachtaardige partner of een arrogante, egocentrische partner zoals de wolvin die Chaos bijna heeft gedood?
Veeg omhoog om door te gaan