De zon komt op. Ik voel me nerveus en maak me zorgen over het idee om het roedel zo lang te verlaten en over de gedachte dat ik mijn partner niet zal vinden. Ik wil niet zonder haar terugkeren, wetend dat dat slecht zou zijn voor het roedel en voor mijzelf. Ik heb nu al moeite om Chaos onder controle te houden. Ik kan me niet voorstellen hoe erg hij zou zijn als we haar niet konden vinden.
Ik moet mijn vertrouwen stellen in de Maangodin. Zeker wil zij niet dat het Lycan-ras uitsterft? Wil ze niet dat ik gelukkig ben? En niet alleen ik, maar ook mijn partner?
Misschien zoekt ze mij wel en wil ze mij? Of misschien wil ze geen partner? En daarom kunnen we haar niet vinden, omdat ze niet gevonden wil worden of omdat ze liever een weerwolf wil dan een Lycan? Wat als ze ons afwijst?
Gestrest loop ik heen en weer, proberend niet in paniek te raken.
'Alpha, gaat het goed met je?' vraagt Nathan. Ik kijk op en grom.
Shit! Chaos! Stop! schreeuw ik tegen hem.
Mijn ogen zijn zwart als ik opkijk naar Nathan met mijn Lycan-ogen. Nathan deinst langzaam achteruit en haalt een dosis Wolfsbane tevoorschijn voor het geval ik hem aan zou vallen.
Terwijl ik tegen Chaos vecht, sla ik met mijn rug tegen de muur. Na een paar momenten buig ik voorover om op adem te komen.
Als ik weer opkijk naar Nathan, slaakt hij een zucht van opluchting als hij ziet dat ik weer de controle heb.
'Wat was dat allemaal?' vraagt Nathan. Ik was in paniek dat als we onze partner vinden, ze ons misschien afwijst omdat ik een Lycan ben, of misschien wil ze helemaal geen partner.
Chaos moet geluisterd hebben en werd boos door mijn gedachten, omdat ze helaas mogelijk zijn.
Nathan legt zijn hand op mijn schouder. 'Alpha, elke she-wolf zou gek zijn om jou af te wijzen. Ik weet dat achter Chaos en je gebrek aan kalmte een goed man en een goede Lycan schuilgaat,' zegt hij.
'Nathan, je hoeft niet tegen me te liegen...' zeg ik tegen hem.
Nathan grinnikt. 'Nou, ik heb het tenminste geprobeerd om je beter te laten voelen,' zegt hij met zijn handen in de lucht. We kijken elkaar aan en lachen.
Beth geeft me een mand met eten voor het ontbijt als ik wegga. Ik kus haar op het voorhoofd en stap naar buiten in de limo die op mij wacht. Een paar zwarte auto's met een aantal roedelstrijders volgen ons.
We hebben de halve dag gereden. De strijders willen even stoppen om hun blaas te legen en hun wolven er even uit te laten voor een korte run.
Nu leunend tegen een boom, kijk ik toe hoe ze rennen en wou ik dat ik mijn Lycan kon loslaten, maar ik weet dat hij mijn mannen aan stukken zou scheuren.
In plaats daarvan plas ik flink en klim ik in de dichtstbijzijnde boom om de omgeving te overzien. Ik zit en bewonder het uitzicht tot ik mijn mannen weer zie terugkomen. Ze zijn volledig naakt terug in menselijke vorm.
Ik klim uit de boom en stap weer in de limo. De strijders zijn nu aangekleed en terug in hun auto's.
Vier uur later komen we aan bij het Moonfall-roedel. Hun roedelhuis is een Victoriaans herenhuis van rode baksteen. Achter het huis ligt een gigantisch gematigd bos vol met redwood bomen, en ik wed dat het de plek is waar de weerwolven rennen en trainen. Alpha Dan, de leider van het Moonfall-roedel, staat voor het huis op ons te wachten. Hij heeft zwart haar, maar enkele grijze lokken ertussen.
De ontvangst voelt geforceerd. Het is duidelijk dat het Moonfall-roedel me hier niet wil hebben, maar ik begrijp waarom ze bang zijn.
Ik begroet Alpha Dan. Hij glimlacht ongemakkelijk naar me en opent dan de deur van het roedelhuis en gebaart dat ik hem moet volgen, dus loop ik achter hem aan het huis in. Het interieur van het huis ziet er zeer luxueus uit. Het heeft een middeleeuws gotisch interieur. Er is een enorme trap, en ik zie veel weerwolven in hun menselijke gedaante. Ze helpen het roedelhuis schoonmaken en lijken erg georganiseerd.
Na een tijdje leer ik dat Alpha Dan een geweldige Alpha is. Hij weet hoe hij zijn roedel moet disciplineren, en hij brengt rijkdom en voorspoed naar iedereen. Alle ogen zijn op mij gericht. De mannen staren boos, en de she-wolves doen hun best om nergens in mijn buurt te komen.
Is mijn reputatie echt zo slecht? link ik naar Nathan.
De eerlijke waarheid, of wil je liever de leugen? linkt hij terug.
Eerlijke waarheid. link ik.
Ja, het is slecht... echt slecht. antwoordt hij.
Ik slaak een diepe zucht en probeer vriendelijk te glimlachen naar een passerende she-wolf. Haar ogen worden groot en ze gilt, waarna ze wegrent.
'Wat is er gebeurd? Wat heb je gedaan, Alpha Maximus?' vraagt Alpha Dan streng.
Ik steek mijn handen in de lucht ter overgave. 'Niets! Ik zweer dat ik alleen maar naar haar glimlachte,' leg ik uit.
Alpha Dan kijkt me even aan, alsof hij me probeert te doorgronden, en barst dan in lachen uit, terwijl hij me op de rug slaat.
'Het spijt me, Alpha Maximus, maar ik ben bang dat zelfs je glimlach elke she-wolf hier zou wegjagen... niet beledigend bedoeld, maar iedereen is doodsbang dat je je Lycan niet onder controle hebt,' zegt hij.
'Ik begrijp het... misschien denken mensen hier tegen de tijd dat ik vertrek niet meer zo slecht over me,' zeg ik tegen hem.
'We zullen zien. Laten we nu eten en rusten, en morgenochtend zullen alle ongepaarde she-wolves klaarstaan om je te ontmoeten,' zegt Alpha Dan.
Ik knik en volg hem naar de eetzaal.
De tafel is lang en zwart. Er staan lange witte kaarsen op glazen kandelaars. Een enorme kroonluchter hangt aan het plafond, en aan de muren hangen portretten van de voormalige Alphas. Ik zit op een van de stoelen en Nathan zit naast me terwijl we in stilte eten. Het is erg ongemakkelijk. Al het keukenpersoneel sluipt rond alsof ze op eieren lopen.
De roedelleden aan tafel houden hun hoofd omlaag. Ik probeer de stilte te doorbreken. 'Moonfall is zo'n prachtige plek. Het is heel, ehm, aangenaam...' zeg ik.
'En wat is dit eten heerlijk,' voegt Nathan eraan toe, in een poging te helpen.
'Ik kijk ernaar uit om jullie morgen een echte rondleiding te geven,' antwoordt Alpha Dan. 'Amy, jij zult Alpha Maximus en Nathan naar hun kamers brengen.' Amy verstijft, en knikt dan.
'Deze kant op, alstublieft,' zegt ze.
We volgen haar de trap op en Nathan gaat de eerste kamer binnen. Ik volg Amy naar de volgende kamer.
'Hier bent u, meneer... Ik bedoel Alpha Maximus,' stottert ze, terwijl ze probeert afstand te houden.
'Hartelijk dank, Amy!' zeg ik terwijl ze snel wegloopt.
De kamer die ze me toegewezen hebben is zeer glamoureus. Er zijn grote ramen van vloer tot plafond met grijze gordijnen. De vloer is glanzend, maar niet glad. Het bed is zwart en grijs en er hangt een kroonluchter aan het plafond. Op het nachtkastje staat zelfs een vaas met verse sneeuwklokjes.
Wanneer ik me terugtrek voor de nacht, slaap ik over het algemeen niet goed. Maar ik kijk ernaar uit om morgenochtend de ongebonden wolvinnen te ontmoeten.
Zodra het ochtend is, maken Nathan en ik ons snel klaar voor de dag.
We ontmoeten Alpha Dan voor het ontbijt en gaan daarna naar buiten, waar hij ons een rondleiding geeft door zijn dorp.
Op de terugweg stoppen we bij de artistiek beschilderde hal waar de wolvinnen op ons wachten. Helaas zijn ze niet opgedoft en het lijkt erop dat ze zich expres onaangenaam hebben gemaakt. Ik loop naar binnen en zie acht verschillende meisjes, verstijfd en trillend.
'Oké dames, wees maar niet bang, maar Alpha Maximus zal jullie allemaal in de ogen moeten kijken om te zien of een van jullie gelukkigen zijn partner is,' zegt Alpha Dan vrolijk, terwijl hij de meisjes probeert gerust te stellen.
Als ik ze allemaal aankijk, zie ik niets anders dan angst, en geen enkele connectie. Ik kijk naar Nathan en Alpha Dan en schud mijn hoofd om aan te geven dat geen van hen mijn lotsbestemde partner is.
'Nou, dan wens ik je veel succes bij de volgende roedel,' zegt Alpha Dan, terwijl hij me op de rug klopt.
Ik bedank Alpha Dan voor zijn tijd en neem afscheid, klaar om naar de volgende roedel te reizen.
Ik stap in de limo en zit stilletjes, teleurgesteld. Nathan zit op de voorstoel van de limo om te rijden. Hij rijdt drie uur naar de volgende roedel, waar ik vijf wolvinnen ontmoet die niks van mij moeten hebben, maar de Alpha heeft ze laten meewerken.
Ik ben dankbaar dat geen van hen mijn partner is, want ze waren erg onbeschoft en egocentrisch. Ik dacht niet dat Chaos onder de indruk zou zijn geweest van een van hen.
We brengen de volgende paar weken door met het bezoeken van negen andere roedelhui zen. Sommige waren niet al te slecht en enigszins gastvrij. Anderen konden niet wachten tot ik weer vertrok.
Chaos verscheen kort na wat negatieve opmerkingen. 'Een wolvin zei dat ze medelijden heeft met het meisje dat veroordeeld is mijn partner te worden.' Chaos nam volledig over, dus Nathan had geen andere keuze dan me een dosis Wolfsbane te geven.
Het was duidelijk dat Chaos haar hoofd eraf zou hebben gerukt.
Daarna eiste de Alpha dat we hun territorium verlieten.
Het is laat op de avond en we zijn nu ver buiten hun territorium. We stoppen en stappen uit de limo.
Ik heb wat lucht en ruimte nodig. Ik trek mijn shirt uit en ren diep het bos in. Toen ik wist dat ik ver genoeg weg was om niemand pijn te doen, liet ik Chaos de controle nemen.
Hij brult en huilt van woede en pijn en kerft met zijn klauwen in de bomen, zodat de schors eraf vliegt. Uiteindelijk, na een uur van uitbarsten en het vernietigen van de helft van de bomen, ligt Chaos op zijn rug en staart naar de maan. 'Partner,' fluistert hij. Ik voel zijn pijn, zijn leed en zijn angst. Ik voel hetzelfde, maar ik moet Chaos geruststellen dat we onze partner zullen vinden. Ik moet emotioneel sterk zijn voor ons beiden en voor de veiligheid van iedereen.
Nu weer in menselijke vorm loop ik langzaam terug naar de limo. Nathan en de twaalf krijgers staan daar allemaal met een bezorgde blik op hun gezicht.
'Alpha Maximus... gaat het wel? We konden je horen... Chaos, van kilometers ver,'
Ik ben te depressief om te praten. Ik stap in de limo en ga zitten met mijn hoofd in mijn handen.
'De volgende roedel is vier uur rijden. Dus ik neem aan dat we vannacht in de auto's kunnen slapen,' zegt Nathan.
Ik knik en sluit de deur.
Ik maak me zorgen dat als ik mijn lotsbestemde partner vind, ze me zal afwijzen omdat ik de buitenstaander ben onder de weerwolven—een Lycan. Ik vraag me af hoe ze ruikt, of ze donker haar heeft of licht haar. Zou de Maangodin mij zegenen met een zachtaardige partner of een arrogante, egocentrische partner zoals de wolvin die Chaos bijna heeft gedood?
Veeg omhoog om door te gaan
Slaaf
Alpha Tate rukt de kastdeur eraf en smijt hem door de kamer. Hij hurkt neer en kijkt me aan met een strenge, boze blik.
'En wat doe jij hier verstopt?' vraagt hij met een duivelse grijns.
Hij reikt naar binnen om me eruit te trekken. Ik sla hem herhaaldelijk met mijn vuisten. Het heeft geen enkel effect. Alpha Tate lacht.
'Je begint fel te worden, kleine Slaaf, zie ik?' zegt hij terwijl hij me op de grond trekt. Mijn lichaam resoneert van het geluid van gebroken botten. Ik voel de pijn in mijn lijf.
Ik sta op en probeer langs hem te rennen, maar hij grijpt de achterkant van mijn jurk en trekt me terug. Mijn jurk scheurt en mijn rug wordt blootgelegd.
'Je bent best leuk om mee te spelen,' grinnikt hij. 'Nu, ik heb wat dingen te bespreken met jou,' zegt hij, terwijl hij mij optilt.
Hij draagt me naar zijn kantoor, schopt de deur dicht achter ons, en gaat zitten in zijn stoel, waarbij hij me stevig op zijn schoot houdt. De haartjes op mijn armen gaan overeind staan van deze onaangename situatie. Alpha Tate grijpt mijn gezicht en dwingt me hem aan te kijken. We blijven beiden stil terwijl we elkaar aankijken.
Alpha Tate buigt naar me toe, zijn neus drukt tegen mijn nek terwijl hij mijn geur inademt. Ik voel zijn adem. Elektriciteit schiet door mijn lichaam door zijn aanraking. Zijn stekelige stoppels kietelen mijn nek. Ik raak verloren in het moment. Alpha Tate legt zijn hand op mijn schoot en streelt mijn huid. Zijn handen zijn warm en ruw. Ze glijden van mijn been naar mijn buik en dan naar mijn borsten.
Verstijfd laat ik een kreetje horen. 'Het is oké, Slaaf. Ontspan maar. Dit doet maar even pijn,' fluistert hij.
Ik kijk omhoog naar Alpha Tate. Zijn tanden zijn langer geworden. Hij staat op het punt me te merken. Ik sla en trap terwijl angst en paniek mij overspoelen. Ik probeer mijn lichaam van hem weg te worstelen.
Hij laat een woeste grom horen. 'Blijf stil, Slaaf!' schreeuwt hij.
'Nee!' gil ik, terwijl ik mezelf van zijn schoot duw en op de grond val.
'Je staat op het punt om Luna te worden en officieel mijn partner! Kom hier terug zodat we dit kunnen afronden!' beveelt hij.
'Nee!' zeg ik moedig.
'Nee?' zegt hij, verward en boos.
'I-ik wil jouw partner of Luna niet zijn!' zeg ik.
Ik ben bang voor wat hij zal doen vanwege mijn afwijzing.
Alpha Tate barst in lachen uit. 'Elke wolvin zou alles doen om nu in jouw schoenen te staan! Om mij als partner te hebben en de Luna van deze roedel te zijn!' lacht hij.
'Jij hebt mij afgewezen,' herinner ik hem.
'Ja, dat heb ik, maar ik neem die afwijzing nu terug. Je moet blij zijn dat ik dit goedmaak,' glimlacht Alpha Tate.
'Het voelt toch niet goed,' zeg ik hem.
'Laat me je merken, dan zal ik het goed laten voelen. Ik zal zelfs meteen met je paren, en dan zul je je goed voelen. Natuurlijk doet het even pijn, maar je zult het lekker vinden. Zodra je een stukje van mij hebt, smeek je om meer,' grijnst Alpha Tate.
Walgend en weerzinwekkend door zijn woorden, neem ik een paar stappen achteruit.
‘Ik zei nee! Ik wil niet jouw partner zijn!'
Woedend staat Alpha Tate op en loopt naar me toe.
'Ik wijs jou af, Alpha Tate van de Blackwood roedel, als mijn partner.'
Ik zie hoe Alpha Tate op de grond valt van pijn en zijn borst vastgrijpt.
Dat is vreemd. Waarom voel ik de pijn niet ook?
Hij kruipt in pijn naar me toe, 'Kom hier terug, Slaaf!' schreeuwt hij.
Ik ren uit zijn kantoor door de gang. Sam en andere roedelleden komen op me af.
'Waarom schreeuwt de Alpha?!' vraagt Sam boos.
Ik wil niet stoppen, negeer hen en ren verder terwijl ze naar Alpha Tate rennen. Uiteindelijk bereik ik het meer, voel me bevrijd en geschokt. Maar diep vanbinnen voel ik me krachtig.
Ik heb Alpha Tate zojuist afgewezen! Ik heb het echt gedaan. Ik wist niet dat ik het in me had, maar wat zal er nu met me gebeuren als hij hersteld is?
Roedelleden roepen mijn naam, 'Slaaf! Kom hier terug!' schreeuwen ze.
Storm, we moeten vannacht weg! spreek ik met mijn geest.
Maar ze antwoordt niet.
Ik sluip via de achterkant, klim omhoog langs het latwerk, en kruip door een raam naar binnen. Dan sluip ik stilletjes door de gang. Ik open Ava's deur en pak een jas en schoenen. Ik trek ze aan, sluip terug naar de zolder, en klim weer uit het raam.
Als het veilig is, klim ik naar beneden en ren de bomen in. Takken en twijgen schrapen over mijn huid terwijl ze langs me zwiepen. Mijn hart bonkt snel en de tranen stromen.
De roedelleden veranderen in wolven en huilen om me te laten weten dat ze me achtervolgen. Ik ben bang.
Ik ren zo hard als ik kan tot ik van uitputting moet vertragen.
Storm! Je moet veranderen. Ik kan ze niet ontlopen. spreek ik met mijn geest.
I-ik kan niet. Ik ben te bang , piept ze.
Storm, als je niet verandert, worden we gepakt en teruggebracht naar Alpha Tate.
Ik hoor het dreunende geluid van poten op de grond, ze komen dichterbij. Ik val achterover als een grote bruine wolf zich op me stort en gromt. Zijn kwijl druipt over mijn gezicht.
De wolf stapt van me af en verandert in zijn menselijke vorm. Het is Sam. Hij grijpt me bij mijn haar en sleept me terug naar het roedelhuis.
Mijn schoenen vallen uit terwijl ik voortgesleept word. Mijn benen en enkels schuren over de grond tegen scherpe kiezels en stenen. Ik probeer mijn haar uit Sams greep te bevrijden, maar zonder succes. We zijn terug bij het roedelhuis. Angst en nervositeit nemen mij over. Ik beef. Sam blijft me aan mijn haar meesleuren tot hij me voor de voeten van Alpha Tate op de vloer gooit.
Alpha Tate kijkt me dreigend aan. Vervolgens, woedend, slaat hij me in mijn gezicht—het geluid weerkaatst door de kamer.
‘Als je ooit nog probeert te ontsnappen, maak ik je af!’
Hij grijpt mijn arm en staat op, mij achter zich aan trekkend terwijl hij weer naar buiten loopt. Ik heb geen idee waar hij me naartoe brengt.
Alpha Tate brengt me de onverharde weg af van het roedelhuis, waar een klein grijs bakstenen gebouw staat. De ingang is een deur met ijzeren tralies. Hij ontgrendelt het met een sleutel en duwt het hek open, waardoor een trap zichtbaar wordt die leidt naar complete duisternis.
Sam volgt met een aangestoken fakkel en loopt de trap af. Het is nat en koud hier beneden. Zijn ze van plan me hier achter te laten om te sterven?
Sam opent een van de deuren met ijzeren tralies. Alpha Tate gooit me in de armoedige, donkere cel. Ik rol over de koude grond en dwing mezelf om rechtop te zitten.
‘Ik denk dat een paar dagen hier beneden je wel goed zullen doen,’ glimlacht Alpha Tate en loopt weg. Sam volgt, en laat me achter in volledige duisternis. Ik barst in tranen uit en sla mijn armen om mijn knieën. Ik dacht dat ik had kunnen ontsnappen aan de roedel. Maar nu is alles alleen maar erger geworden. Ik zal hier nooit uit kunnen ontsnappen. Ik droomde altijd dat mijn leven beter zou worden wanneer ik achttien werd. Ik hoopte dat ik mijn mate zou vinden, en dat hij me uit deze plek zou redden. Maar Alpha Tate is mijn mate. Hij zal me geen geluk brengen, alleen angst en pijn. Ik lig op de grond, snikkend totdat ik in slaap val.
De volgende dag komt Sam binnen en legt een bord met oud brood in mijn cel zodat ik het kan eten. Hij zegt niets. Hij kijkt me niet eens aan. Ik voel me net een hond in een kooi die gevoerd wordt. Zodra hij weg is, pak ik het brood en neem een hap. Op sommige plekken is het beschimmeld. Piepende ratten trekken mijn aandacht. Ik breek stukjes van het brood af en gooi ze naar de hongerige ratten, in de hoop dat ze me vannacht niet weer proberen te bijten terwijl ik slaap zoals gisteren. Ik bid tot de Maangodin en vraag haar me hieruit te redden, maar alles wat ik hoor is stilte. Mijn gebeden blijven onbeantwoord.
De dag daarna brengt Sam me het roedelhuis binnen. Andere roedelleden staren me aan. Ik ben viezer dan ooit. We gaan Alpha Tates kantoor binnen, waar hij op me zit te wachten.
Sam duwt me terug in een stoel en blijft naast me staan, zodat ik niet kan proberen te vluchten.
Ik kijk op naar Alpha Tate. Hij zit met zijn armen over elkaar.
‘Als je mijn aanbod om mijn mate te zijn afwijst, zul je voor altijd een slaaf blijven hier in de roedel! Je zult ook ingezet worden en genezen wie ik zeg, wanneer dat gevraagd wordt. Over een paar weken heb ik je genezende kracht nodig,’ zegt hij.
‘Wat gebeurt er over een paar weken?’ vraag ik zachtjes.
‘We hebben een ongenode gast, een Lycan. Hij is een plaag en een bedreiging voor de weerwolfgemeenschap. Ik ben van plan hem te doden, mezelf tot held te maken onder onze gemeenschap, en jij zult mij en alle roedelleden genezen die betrokken zijn als we hem aanvallen.’
‘Bedoel je Alpha Maximus?’ vraag ik.
Alpha Tate kijkt me dreigend aan. ‘Hoe ken je zijn naam?’
‘I-ik ehm had roedelleden over hem horen praten toen ik aan het schoonmaken was,’ zeg ik.
‘Oh, oké, dat verklaart het,’ zegt hij.
‘Er is echter één probleem,’ antwoord ik.
‘Oh, en wat zou dat probleem zijn?’
‘Ik ga je niet helpen om een andere man te doden,’ zeg ik hem.
Hij knikt, ‘Maak je geen zorgen. Jij zult hem niet doden. Je zult alleen mij of anderen genezen die genezing nodig hebben,’ zegt hij.
‘Jou genezen is nog steeds hem doden! I-ik ga het niet doen,’ zeg ik en kijk weg.
Alpha Tate slaat met zijn vuist op zijn bureau. ‘Je doet wat je gezegd wordt!’ schreeuwt hij.
‘Nee! Ik laat je me niet zo gebruiken!’
‘Sam, breng Slaaf terug naar de cel en pak haar hard aan. Ik weet zeker dat dat haar zal overtuigen mijn eisen te gehoorzamen.’
Sam grijpt mijn arm, die inmiddels vol blauwe plekken zit, en trekt me uit de stoel. De stoel valt om door de kracht. Ik word terug naar de cel gesleept. Sam komt de cel binnen en slaat me. Daarna schopt hij me meerdere keren en gooit me tegen de muur. Ik smeek en bid hem te stoppen, maar hij doet het niet. Uiteindelijk raak ik bewusteloos door de mishandeling.
Ik ben het aantal dagen en nachten dat ik hier beneden ben kwijtgeraakt, maar ik schat minstens een dag of tien. Alpha Tate is een paar keer komen kijken in de hoop dat ik van gedachten zou zijn veranderd. Hij zei dat hij me uit de cel en terug naar het roedelhuis zou laten als ik ermee instemde hem en de roedel te genezen wanneer nodig. Dus het lijkt erop dat ik hier de rest van mijn leven zal blijven, want ik zal hem nooit meer genezen, zelfs niet als het mijn dood betekent.
Ik krijg maar een klein stukje brood elke paar dagen en een halve beker water.
Mijn maag rommelt van de honger en mijn lippen beginnen te schilferen en te barsten van de uitdroging. Ik probeer mezelf gerust te stellen dat ik binnenkort okay zal zijn en vrij zal zijn van deze plek.
Veeg omhoog om door te gaan
Alpha Maximus
Na de afgelopen weken te hebben doorgebracht met reizen langs elk roedelhuis op de kaart, zucht ik diep van vermoeidheid. 'Wat is de naam van het volgende roedel?' vraag ik aan Nathan.
'Blackwood, we zullen er snel zijn, maar morgenavond is het volle maan. Dus ik stel voor dat we daar een extra nacht blijven om Chaos onder controle te houden.'
'Ik veronderstel dat dat het veiligste is om te doen,' zeg ik, instemmend.
Wanneer we de auto parkeren en uitstappen, voelen we plotseling een gevoel van onheil. Er hangt een donkere en onheilspellende sfeer over het Blackwood-territorium. Dode bomen omringen de plek, en er hangt een storm in de lucht, wat bijdraagt aan de grimmige duisternis. Het enige geluid dat we horen, is de wind die door de bomen raast. De dode takken en bomen lijken te dansen alsof ze deelnemen aan een ritueel. De droge bladeren knisperen onder onze voeten terwijl we naar de voordeur lopen. Het roedelhuis is een zwart gotisch huis met overal grote ramen. Ik zie een witte gordijn bewegen. Roedelleden gluren door het raam naar mij. Gedroogde wijnranken bedekken het huis. Nathan en ik kijken elkaar aan, en dan weer terug naar het uitzicht. Nathan huivert.
'Deze plek ziet er vreselijk uit,' zegt Nathan.
'Ja... en we zitten hier vast voor twee nachten,' herinner ik hem eraan.
We worden benaderd en begroet door Alpha Tate. Hij draagt een wit overhemd en een leren jasje. Hij ziet er verzorgd uit, maar ik voel meteen een arrogantie bij hem. Vreemd genoeg lijkt hij erg blij ons hier te hebben, in tegenstelling tot alle andere roedels waar we zijn geweest. Hij leidt ons door het roedelhuis. Het interieur van het huis ziet er beter uit dan de buitenkant, maar er is nog ruimte voor verbetering. Ik zie gespierde weerwolven in menselijke vorm, meestal gekleed in zwarte shirts. Ze grijnzen naar me, maar niet op een verwelkomende manier. We bereiken het kantoor van Alpha Tate en hij nodigt Nathan en mij uit om binnen te komen.
Een man komt binnen met een dienblad met kleine glazen kopjes en een fles whisky.
'Dit is mijn Beta, Sam,' zegt Alpha Tate, terwijl hij de man met rommelig haar en een dikke buik voorstelt. Sam draagt een mouwloos wit shirt dat bedekt is met wat kruimels van het eten dat hij heeft gegeten. Zijn tanden zijn vies en het lijkt erop dat Sam nog nooit een tandenborstel heeft aangeraakt. Hij heeft ook een baard waarin nog etensresten zitten. Hij ziet er vies en onverzorgd uit, net als de rest van het roedel, en het lijkt erop dat alleen hun Alpha schoon en netjes is.
We schudden handen en ik ga weer zitten.
'Een drankje?' biedt Sam aan, terwijl hij de vier glazen vult. Hij geeft ons allemaal een glas.
'We zijn verheugd om een Lycan in ons roedelhuis te ontvangen,' glimlacht Alpha Tate en heft een glas whisky op. Hij draait het glas rond voordat hij het achterover slaat.
'Grappig, want ik weet vrij zeker dat je me eerst geen gastvrijheid wilde bieden hier,' herinner ik hem eraan.
Alpha Tate grinnikt. 'Eerlijk gezegd was ik een beetje bezorgd over het hele idee. Je kunt een Alpha het niet kwalijk nemen dat hij zijn roedel veilig wil houden. Maar wat voor Alpha zou ik zijn als ik weigerde een van de laatste Lycans ter wereld te ontvangen,' zegt hij, waarbij hij het woord 'laatste' benadrukt.
Nathan trekt met opgetrokken wenkbrauw een geamuseerd gezicht naar mij. 'Ja, nou, over gastvrijheid gesproken, morgenavond is het volle maan, en ik zou het op prijs stellen als ik een van jullie cellen voor de nacht mag gebruiken, zodat jullie je geen zorgen hoeven te maken over de veiligheid van het roedel.'
Een zweem van voldoening is te zien in de ogen van Alpha Tate.
'Natuurlijk, natuurlijk, we hebben daar beneden genoeg cellen om uit te kiezen. Voel je vooral thuis terwijl je hier bent, ik sta erop,' zegt hij, terwijl hij zichzelf nog een whisky inschenkt.
'Dank je, Alpha Tate... Ik kan het niet laten te vragen of je veel ongebonden she-wolves hebt?'
'Helaas hebben we maar één she-wolf zonder partner, en dat is Ava. Je zult haar morgen ontmoeten,' antwoordt hij.
'Het valt me op dat je partner en Luna er niet is,' wijs ik aan. Alpha Tate verslikt zich in zijn whisky en gaat rechtop zitten.
Hij kijkt Sam dan op een vreemde manier aan. Ze moeten mentaal met elkaar praten. 'Eh-ja, mijn partner, geloof het of niet, ze is pas een maand geleden achttien geworden, dus ik heb haar pas net gevonden,' legt hij uit.
'Ik zou haar graag willen ontmoeten,' dring ik aan, terwijl ik zie hoe Alpha Tate ongemakkelijk zijn kraag en stropdas rechtzet.
'Je zult haar vast ooit ontmoeten. Maar helaas is ze momenteel verhinderd,' zegt Alpha Tate, alsof hij zichzelf geruststelt in plaats van mij.
We nemen nog een rondje whisky. Alpha Tate wil graag horen over mijn reis tot nu toe. Ik vertel hem echter alleen de hoofdlijnen. Eerlijk gezegd heb ik geen zin in de extra details.
Een roedellid komt binnen en informeert ons dat het diner bijna klaar is. We lopen de trap af, achter Alpha Tate en Sam aan.
'Ik heb het gevoel dat je kok iets met appels heeft gemaakt voor het dessert?' informeer ik. 'Waarom denk je dat?' vraagt Alpha Tate.
'Sinds we zijn aangekomen, ruik ik een vleugje warme appel en karamel. Wat het ook is, ik kijk ernaar uit om een hap te nemen,' antwoord ik.
Alpha Tate grinnikt. 'Ja, nou, we hebben hier enkele van de beste koks,' pocht hij.
Nathan snuift de lucht op. 'Ik ruik het niet,' haalt hij zijn schouders op.
Het feestmaal was interessant en de roedelleden spraken vrolijk met mij en stelden veel vragen. Het was behoorlijk verfrissend om me zo opgenomen te voelen en niet in een kamer te zitten vol mensen die doodsbang zijn.
We drinken veel wijn en lachen om alle flauwe grappen en verhalen die we elkaar aan tafel vertellen.
Ik word opgewonden wanneer het dessert wordt opgediend, maar het is niet de karamelappel of appeltaart die ik had verwacht. In plaats daarvan is het een vreemd uitziende bananencake met room.
Het is vreemd en ongewoon dat ik zo teleurgesteld ben over een dessert; normaal kan het me niet schelen wat me gegeven wordt, maar nu voel ik me erg teleurgesteld en zelfs een beetje verdrietig.
Chaos raakt plotseling gefrustreerd. Ik leg snel mentaal contact met Nathan dat Chaos wellicht zal verschijnen en sta op. ‘Jullie moeten me even excuseren. De natuur roept,’ zeg ik. Ze knikken allemaal bij mijn smoes om de tafel te verlaten.
Zodra het veilig is, loop ik naar buiten en ga achterin de limo zitten.
Chaos vecht om de controle. Chaos! Stop met proberen het over te nemen! Je krijgt morgenavond de hele nacht voor jezelf!
Nathan opent het portier en springt naar binnen. 'Heb je wat wolfswortel nodig?' vraagt hij.
'Ik denk dat het nu wel gaat. Chaos en ik werden boos om een dessert van alle dingen,' lach ik.
'Nou, het was ook aangebrand en slordig,' lacht Nathan.
We stappen uit de limo en keren terug naar het roedelhuis. Voordat ik naar binnen ga, adem ik de lucht in.
‘De geur van warme appels en karamel is zo rustgevend. Ik kan het nog steeds ruiken,’ zeg ik tegen Nathan.
‘Het enige wat ik ruik, is de scheet die ik net heb gelaten,’ lacht Nathan.
Ik duw hem speels weg. ‘Gadverdamme, man, en dat recht voor m’n neus!’
Alpha Tate staat erop dat we nog wat met hem drinken voordat we de avond afsluiten. Hij neemt ons mee naar een oude speelkamer waar we poker spelen en whisky drinken tot diep in de nacht.
Nathan en ik voelen ons hier steeds meer op ons gemak. De zorgen die we eerst hadden, verdwijnen langzaam.
We trekken ons terug op onze kamers voor de nacht.
Na een nacht slapen word ik ‘s ochtends wakker en klop op Nathans deur.
‘Ben je klaar?’ roep ik.
Ik hoor Nathan kreunen, ‘Nog heel even slapen, Alpha,’ mompelt hij.
Ik loop zijn kamer binnen. Nathans rode haar en baard hebben dringend een goede kam nodig.
‘Kom op, opstaan! We gaan... hoe heette ze ook alweer? Ava? Ja, Ava ontmoeten.’
Nathan gaat rechtop zitten en houdt zijn hoofd vast. Ik loop naar een tafeltje met een glas en een kan water. Ik vul zijn glas en geef het hem aan.
‘Hier, drink dit, klootzak,’ zeg ik tegen hem.
‘Ik ben geen klootzak!’ protesteert Nathan.
‘Nou, je dronk wel twee keer zoveel als ik gisteravond en werd kachel, dus ja,’ haal ik mijn schouders op.
Nathan drinkt het water in één teug op. ‘Neem een douche. Ik wacht op je,’ zeg ik terwijl ik naar een boekenplank loop en er een boek uit pak. Ik kies een boek over kruidenmedicijnen.
Zittend op de bank blader ik door de pagina’s, maar gooi het boek uiteindelijk opzij. Ik verlaat de kamer en dwaal door de gang.
De geur van gebakken appels en warme karamel dringt weer mijn neus binnen. Ik volg de geur tot bij een oude trap die naar een zolder leidt.
Langzaam loop ik de trap op. Ze lijken verrot en vochtig. Ik bereik de deurklink, draai eraan en duw de deur open.
Terwijl de deur piepend opengaat, zie ik een heel oud, dun matras in de hoek van de kamer—een kapotte stoel in de andere hoek en een kapotte, langwerpige spiegel waarvan de helft van het glas ontbreekt.
Koude adem ontsnapt uit mijn lippen. Het is ijskoud hierbinnen. Ik staar naar het matras. Hopelijk slaapt hier niemand. Plotseling voel ik een overweldigend verdriet over me heen komen. Het enige dat me troost biedt, is de zoete geur hier.
‘Alpha Maximus,’ zegt Sam achter me. ‘Wat doe je hier?’ vraagt hij. ‘Sorry, ik was de weg kwijt. Ik wilde naar de eetzaal, maar ben vast verkeerd gelopen,’ zeg ik onschuldig.
‘Ja, het is hier groot. Ik weet nog dat ik me een paar keer heb vergist toen ik net in dit roedelhuis kwam wonen,’ zegt Sam terwijl hij me de zolder uit leidt.
‘Sam... mag ik je iets vragen?’
‘Natuurlijk,’ zegt hij, terwijl hij een wenkbrauw optrekt.
‘Slaapt er iemand op die zolder?’ vraag ik.
Sam begint te lachen. ‘Natuurlijk niet, Alpha Maximus. Dat zou barbaars en wreed zijn van ons! Die kamer wordt alleen gebruikt voor opslag.’
Grappig, want de kamer is praktisch leeg, maar het zou dus een opslagruimte zijn. Ik heb het gevoel dat Sam recht in mijn gezicht liegt.
Nathan staat in de gang op me te wachten. Hij is al aangekleed en heeft zijn haar en baard gekamd. ‘Alpha! Je zei dat je op me zou wachten,’ zegt hij. ‘Ja, ik verveelde me een beetje, dus ben ik zelf wat gaan rondlopen, maar toen kwam ik terecht op een vieze oude zolder,’ vertel ik hem.
‘Zullen we naar beneden gaan om Ava te ontmoeten?’ zegt Sam.
Ik knik en volg hem.
We zijn in de grote eetzaal waar een vrouw op ons wacht. Ze heeft donker, schouderlang haar en donkerbruine ogen. Ze draagt een zwarte jurk die haar decolleté blootgeeft. Ik denk dat ze zich expres zo heeft aangekleed om indruk te maken.
Ze ziet er niet slecht uit, maar ik houd niet van haar geur. Het doet me denken aan het slordige dessert van gisteravond. Toch glimlacht ze naar me en knipoogt ze ook nog. Nog nooit heeft een vrouw naar me geknipoogd.
‘Jij moet de beroemde Lycanprins zijn, Alpha Maximus,’ zegt ze terwijl ze haar hoofd buigt. ‘Ik ben Ava en help je graag met alles wat je nodig hebt,’ zegt ze verleidelijk.
Ik lach nerveus. ‘Oh, bedankt, Ava.’ Ik voel helemaal geen aantrekkingskracht tot haar. Er is geen band tussen ons.
Nathan hoest expres. Ik stuur hem mentaal dat zij niet mijn mate is.
Nou ja, in elk geval is ze niet gillend weggerend. Linkt Nathan terug.
‘Eikel!’ antwoord ik.
‘Alpha Tate ontbijt vanochtend niet met ons, omdat hij zich moet bezighouden met roedelaangelegenheden,’ deelt Sam ons mee.
We knikken en gaan aan tafel voor het ontbijt.
Veeg omhoog om door te gaan