~Abella
De autoriteiten konden me niet vertellen wie de man met de capuchon was.
Voor een keer betaalde ik extra om met de auto naar mijn werk gebracht te worden, in plaats van te lopen. Uitgaven buiten mijn strikte budget zijn normaal gesproken niet toegestaan, aangezien ik nauwelijks geld verdien dat niet naar de huur gaat. Dit echter, is volledig gerechtvaardigd. Ik weet niet of die man met de capuchon me probeerde te helpen, maar ik neem geen risico’s.
Gelukkig werd de stalkende man meteen aangehouden. Misdaad in deze Roedel wordt bijna altijd rechtvaardig bestraft. Dat maakt het des te raadselachtiger – en angstaanjagender – dat de autoriteiten deze man met de capuchon niet kunnen vinden.
Op z’n minst is het op het werk rustig. Ik zit opgesloten in een achterkamer waar ik post sorteer, zonder een gezicht te zien. Ik kan niet wachten om naar huis te gaan en Sam te zien. Zij zal graag horen wat er is gebeurd.
Ik kan haar nieuwsgierigheid naar de man met de capuchon nu al voorspellen.
Terwijl ik de post aan het doorspitten ben, valt er iets op. Het is een rechthoekig doosje, bedekt met glinsterend gouden papier. Het voelt zo zacht aan, dat het rillingen over mijn rug stuurt. Tot mijn ongeloof staat mijn naam en adres er op gedrukt. Er staat niet bij wie het gebracht heeft, dus neem ik het mee naar de pauzeruimte.
Voorzichtig maak ik het open, pel het papier er met precisie af. Binnenin zit een klein fluwelen zwart doosje, en een goud briefje dat fladderend op tafel valt. Ik pak eerst het briefje op, nieuwsgieriger naar dat dan naar wat er in het doosje zit. Ik wil weten van wie dit is.
Abella. Het spijt me van de gebeurtenissen van gisteravond, ik hoop dat je niet te erg geschrokken bent. Vanavond geef ik een feestje (adres staat op de achterkant). Ik hoop dat je mijn cadeau draagt. Zie het als een bedankje voor gisteravond.
~ Je Geheime Aanbidder
Als ik het briefje omdraai, zie ik inderdaad het adres. Het is een plek in het stadje verderop. Het is een rijke buurt waar ik amper het geld heb om naartoe te rijden, laat staan om er te blijven. Hoe dan ook, ik zou toch niet gaan. Als dit de man is die de capuchon droeg, zoals wordt gesuggereerd, is het laatste wat ik wil hem bedanken. Ik wil vergeten dat dit allemaal is gebeurd.
Het briefje verkreukelend gooi ik het in de prullenbak. Toch open ik nieuwsgierig het kleine doosje. Binnenin zit een paar fonkelende oorbellen. Zijn dit echte diamanten? Ik kan ze niet weggooien, dus stop ik ze in mijn werktas. Misschien weet Sam wel hoe ik er vanaf kom.
Terwijl de werkdag voorbij glijdt, kan ik het niet helpen dat mijn gedachten afdwalen. Wie is deze man met de capuchon? Duidelijk een gulle, rijke man uit een andere stad.
Waarom zijn ze geïnteresseerd in mij?
Na het werk stop ik bij een lokaal café om Sam te zien. Het is haar idee. Ze kan hier niet drinken, gezien het strikte alcoholverbod, maar ze vindt het leuk om in een hokje te zitten en aantrekkelijke mannen die binnenkomen te bespioneren. Hier kan ik veilig met haar praten over wat er gisteravond is gebeurd, in het openbaar.
“Dus hebben ze die vent te pakken?” vraagt Sam, terwijl ze op het uiteinde van haar frietje kauwt. Ik ben blij dat ik vandaag met haar ben gaan eten in plaats van naar dat feestje van die vreemde te gaan. Dat houd ik voorlopig maar voor mezelf.
“Hij is aangehouden. Ze zeggen dat hij geen uitleg wil geven waarom hij het heeft gedaan,” vertel ik haar, mijn hoofd steunend op mijn handen.
Het is moeilijk niet te weten wat hij van plan was met mij.
“Ik zou er niet over nadenken als ik jou was. Hij is nu jouw probleem niet meer,” zegt Sam luchtig. Ze wordt duidelijk afgeleid door iemand die net het café binnenkomt, dus kijk ik over mijn schouder om te zien wat haar zo snel heeft geboeid. Ze spreekt het zelfs uit. “Zie je die vent? God, hij is knap.”
Haar blik leidt naar een man die binnenkomt, schouders gebogen, hoed diep over zijn hoofd getrokken. Vanaf waar ik zit, kan ik nauwelijks zijn gezicht zien, wat blijkbaar ook de bedoeling is gezien zijn kleding en de manier waarop hij loopt.
“Niet zo staren,” berisp ik Sam, die hem dromerig lijkt aan te kijken. Of ze is wanhopig, of ze ziet meer dan ik. “Hij ziet eruit alsof hij een slechte dag heeft gehad.”
“Dan roepen we hem erbij.”
Er was geen kans om Sam tot zwijgen te brengen, want ze wenkt de man met een flirterige opmerking waardoor hij halverwege stopt en naar ons opkijkt. Ik zie een flits van donkere ogen voordat hij zijn blik weer afwendt. Tot mijn verbazing komt hij naar ons toe, ineens met zelfverzekerde pas. Nu hij onze aandacht heeft, lijkt hij veel brutaler.
Hij schuift de booth in, direct naast Sam. Ik zit aan de andere kant, zenuwachtig friemelend met mijn vingers onder de tafel. Hij kijkt op naar mij, en een volle minuut lang ben ik praktisch verlamd door de aanblik van hem, het laat al het haar op mijn lichaam overeind staan.
"Goedenavond dames. Ik ben blij jullie te zien," zegt hij met een accent dat bijna magisch is. Het blijft hangen in de lucht, waardoor ik huiver.
Dan zet hij zijn hoed af.
Zowel Sam als ik deinzen terug bij het zien van hem. Zijn ogen, hoewel normaal, zijn scherp en gefocust, staren zo diep in mijn ziel dat het onheilspellend is. Zijn huid gloeit onberispelijk onder de lichten van de bar, wat een exotische, buitenaardse uitstraling bevestigt. Zijn haar is het meest etherische aan hem. De aanzet van zijn haar groeit in een briljante gouden kleur voordat het uitloopt in dikke, inktzwarte punten.
Hij spreekt duidelijk tegen mij, maar zijn stem klinkt gedempt in mijn oren. Sam lijkt net zo verbaasd als ik, zich afvragend hoe zo’n perfect wezen aan onze tafel zit. Er lijkt geen enkel gebrek te zijn aan zijn ronde ogen, gedefinieerde jukbeenderen en rechte kaaklijn.
"Aangenaam kennis te maken, Cian, dit is Abella," hoor ik Sam zeggen, waardoor ik uit mijn trance schiet. Een paar keer knipperend kijk ik op naar de vreemdeling, die me schaamteloos aanstaart.
"Prachtige naam," ademt hij. Geen moment wijkt zijn blik.
"Hallo," is het enige wat ik zeg. Ik weet niet precies waarom ik zo onder de indruk ben van deze man. Misschien omdat hij duidelijk niet normaal is, noch van deze wereld. Het lijkt dwaas om zo te denken, want ik betwijfel of hij onsterfelijk is, maar hij ziet er zo anders uit. Misschien is hij van de Desire Pack, waar haar verven en excentriek uiterlijk de norm zijn.
Ik verwacht dat deze vreemdeling, Cian genaamd, zijn aandacht op Sam zal richten. Zij is niet alleen aantrekkelijker, maar ook zelfverzekerd en een goede spreker. Toch blijft Cian gefocust op mij, alsof ik nog iets toe te voegen heb aan het gesprek.
"Het is jammer dat je niet naar mijn feest kwam," zegt Cian langzaam. Mijn hart staat bijna volledig stil voor een moment. "Ik had je verwacht."
Mijn hoofd doet pijn van het proberen alles te begrijpen.
Ik moet een taxi bestellen en zo snel mogelijk terug naar mijn afgesloten appartement. Dan kan ik Cian aan de autoriteiten melden. Hoe heeft hij me hier überhaupt gevonden? Hij moet wel de reden zijn dat ik me de laatste tijd zo bekeken voel. Op de een of andere manier is het hem gelukt mijn hele leven over te nemen. Hij wist dat ik de brief op mijn werk zou vinden. Hij wist dat ik hier zou zijn met Sam.
"Sorry, maar ik moet gaan," zeg ik plotseling, terwijl ik opsta uit de booth en me eruit wurm. Sam protesteert, vraagt waar ik heen ga, maar ik negeer haar. Vast zie ik er dwaas uit terwijl ik snel de bar uitloop, zonder achterom te kijken.
De koude lucht buiten voelt als een klap in mijn gezicht wanneer ik de straat op stap. De avondklok nadert snel, neem ik aan.
Ik moet hier weg.
"Waarom ga je zo snel weg?" hoor ik Cian achter me zeggen. Wanneer ik me omdraai, volgt hij me naar buiten, handen in zijn donkere broek, een opgetrokken wenkbrauw in mijn richting. Hij lijkt wel de schaduw zelf met zijn donkere overhemd, waarvan de knopen dezelfde gouden kleur hebben als zijn haar.
"Je bent een stalker. Blijf uit mijn buurt," beschuldig ik. Mijn achterwaartse stappen over de straat worden alleen geëvenaard door die van Cian, die me volgt. Gezien het tijdstip is er niemand om ons heen, de rest blijft doodstil tot de ochtend.
Cian ziet er sinister uit onder het licht van de straatlantaarn, zijn glimlach sluw, waardoor ik rillingen krijg. Ik weet nu zeker dat hij niet normaal is.
"Kom op Abella. Kunnen we niet gewoon praten?" vraagt hij.
Er is niets dat hij kan zeggen waardoor ik met hem zou willen praten. Hij is een stalker, die te vaak achter mijn locatie is gekomen om nog te kunnen verklaren. Het doet me afvragen hoe lang hij dit al plant. Aan de blik op zijn gezicht te zien, zou het me niet verbazen als hij nu van plan is me aan te vallen.
"Blijf uit mijn buurt. Als je dichterbij komt, bel ik de autoriteiten," dreig ik, waarop Cian slechts grinnikt.
"Het spijt me, maar ik kan niet zeggen dat ik erg onder de indruk ben van jouw autoriteiten."
Zijn woorden doen mijn bloed koud worden, dus besluit ik niet langer te blijven. Ik werp hem nog één laatste blik toe, voordat ik de straat af begin te rennen. Sam is veilig in de bar, en als hij me volgt, zal ik schreeuwen. De avondklok is nog niet voorbij, dus mensen zullen niet bang zijn om uit hun huizen te komen om me te redden.
"Je kunt rennen zoveel je wilt, Abella," hoor ik hem me naroepen. "Ik zal je altijd vinden."
Veeg omhoog om door te gaan
~Abella
Ik heb mijn huis een paar dagen niet verlaten.
Wat Cian tegen me zei, bleef maar door mijn hoofd spelen. Ik ben altijd al een nogal angstig persoon geweest, doe alleen dingen waarvan ik weet dat ik me er prettig bij voel, en leef een beetje door mijn extraverte vriendin, Sam. Mijn appartement is de enige plek waar ik me het veiligst voel, dus blijf ik hier als de dingen niet goed gaan. En om het maar zacht uit te drukken: op dit moment gaat er helemaal niets goed.
"Wat is er aan de hand? Twee kerels die me deze week achtervolgen? Niemand heeft ooit twee keer naar mij omgekeken, dus wat is er veranderd?" klaag ik, terwijl ik de telefoon tegen mijn oor houd. Ik heb Sam niet binnen gelaten, want dat zou betekenen dat ik mijn deur open moet doen. Dus moet de telefoon maar volstaan.
"Ik denk persoonlijk dat je een beetje dramatisch doet," merkt ze op. "Misschien heb je hem verkeerd verstaan? Hij zocht waarschijnlijk gewoon naar je nummer."
Je kunt rennen wat je wilt, Abella. Ik zal je altijd vinden.
"Ik doe niet dramatisch. Geloof me, die vent is een totale creep, en ik hoop dat ik hem nooit meer zie," mompel ik. Ik sta op van mijn stoel en loop naar het raam. De gordijn trek ik opzij en ik kijk naar alle andere appartementen, lichten uit, avondklok in volle werking. Iedereen leidt het perfecte leven dat ons hier bij de Harmony Pack beloofd is.
"Je moet morgen werken. Beloof me dat je gaat," zegt Sam zachtjes. Mijn weekend is voorbij, wat betekent dat ik mijn appartement uit zal moeten en mijn leven zal moeten leven. Ik zal meer van mijn spaargeld apart moeten zetten voor taxiritten naar huis na mijn werk, elke avond.
Ik sluit mijn gordijn weer, zucht diep en loop naar de badkamer om de douche aan te zetten, terwijl ik de telefoon tussen mijn oor en schouder klem. "Ja, ik ga. Okee?"
We nemen snel afscheid.
Naar het werk gaan de volgende ochtend was niet zo moeilijk als ik had gedacht. Door het taxiraam zag ik geen man met goud haar en een indringende blik. Het was een welkome opluchting om achterin het postkamertje te zijn, de post te sorteren die niet voor mij is, maar voor rijkere mensen die betere levens leiden.
Jeffery, de postbezorger, steekt rond het middaguur zijn hoofd om de hoek. Hij heeft een uitdrukking van opwinding op zijn gezicht die onmiskenbaar is. "Abella. Ik heb groot nieuws waarvan ik denk dat je het graag wilt weten."
Ik stop met sorteren en kijk op naar hem. Jeffery en ik hebben nooit echt veel gesproken. Dus dat hij nu deze kamer binnenkomt om mijn aandacht te vragen, is vreemd.
"Wat is er zo interessant?"
"We hebben de opdracht gekregen om een pakket persoonlijk af te leveren bij het landgoed van de Alpha. Het is verzocht dat jij met mij meegaat om te garanderen dat het veilig en op tijd bezorgd wordt," vertelt hij me. Ik laat bijna het pakket vallen dat ik vasthoud, niet zeker of ik hem wel goed heb verstaan. Jeffery is oud, dus misschien hoort hij het niet altijd goed.
Jeffery loopt de kamer in en houdt iets vast. Het is een klein, matzwart doosje met een smaragdgroen lint eromheen gestrikt. Hij houdt het vast alsof het het meest delicate en kostbare is dat hij ooit heeft aangeraakt. Als het inderdaad voor de Alpha is, heeft hij daar waarschijnlijk gelijk in.
"Weet je het zeker? We sturen wel vaker dingen naar het paleis," merk ik op. Meestal wordt het gegeven aan een werknemer daar, en vanaf dat punt neem ik aan dat het bij de Alpha terechtkomt.
"Nee, ik kreeg een telefoontje met het verzoek dat dit persoonlijk bezorgd wordt. Door jou."
Ik knipper een paar keer, terwijl ik probeer te bevatten wat dit betekent. Het voelt niet logisch, zeker aangezien ik betwijfel of iemand in de buurt van het paleis weet dat ik besta. We zijn wel het enige postkantoor in dit kleine stadje, maar één van velen binnen de Harmony Pack. Waarom zou hij deze kiezen, en waarom zou hij willen dat ik ga?
"Je moet mee, geen excuses. De regiomanager vraagt het, samen met, nou ja, Alpha Noah. Ik zie je hier morgen om 5 uur ‘s ochtends. Niet te laat komen," zegt Jeffery, voordat hij snel weer de deur uit haast. Hij heeft ook werk te doen.
Ik blijf gewoon staan, verbijsterd. Dit is vast een grap die mijn collega’s hebben bedacht om me extra vroeg wakker te maken.
Hoe dan ook, ik zal wel moeten gaan als ik mijn baan wil behouden.
In mijn hoofd, onderweg naar huis van het werk, ging ik na wat mijn taak morgen zou zijn, en wat het allemaal zou kunnen betekenen. Wat als ik Alpha Noah mag ontmoeten? We leveren het tenslotte rechtstreeks bij hem af, al betwijfel ik of hij tijd voor ons zal maken. Ik moet beschaamd toegeven dat ik benieuwd ben naar zijn landgoed, en het weelderige leven dat hij vast leidt.
"Dank u wel," mompel ik tegen de taxichauffeur, terwijl ik wat contant geld op de middenconsole van zijn auto leg voordat ik uitstap op straat. De frisse lucht blaast tegen mijn armen. Ik had eigenlijk een jas moeten meenemen toen ik van het werk vertrok.
Iemand houdt de deur van het appartementencomplex voor me open, waarvoor ik hem zachtjes bedank. Ik zet een paar stappen naar binnen, voordat ik me realiseer dat er iets niet klopt. Ik draai me om.
Het is Cian, staand in mijn appartementencomplex.
Een deel van mij wilde schreeuwen, maar het andere deel wist dat hij me het zwijgen op zou leggen zodra ik dat deed. Hij staat daar, een zachte, lichte glimlach op zijn gezicht. Die vreemde, gouden haarlok glinstert onder het doffe licht voordat hij opgaat in de schaduwen van zijn tuniek. Op een verontrustende manier zie ik de contouren van gespierde armen onder zijn shirt. Die zouden me pijn kunnen doen.
'Goedenavond, Abella,' zegt hij. Mijn hartslag versnelt tot ongezonde hoogten, mijn voeten schuiven één voor één achteruit. Wat doet hij hier? Hij is echt een stalker, hij heeft me hier gevonden, waar ik woon. Waar ik dacht veilig te zijn…
'Blijf uit mijn buurt,' grom ik. Hij volgt me, handen nonchalant in zijn broekzakken gestoken, alsof alles goed en wel is in de wereld. Er is serieus iets mis met hem.
'Ik ben niet hier om je pijn te doen.'
Er is geen enkele reden waarom ik hem zou geloven. Hij kan me dan wel rustig benaderen, eruitziend als een vriend die een praatje wil maken, maar ik weet wel beter. Wie is hij, en waar komt hij vandaan? Dat zijn allemaal vragen die ik wil stellen, maar waar ik te bang voor ben. Ik heb het gevoel dat de antwoorden niet zijn wat ik wil horen.
'Waarom stalk je me? De camera's hier zullen je gezicht vastleggen en de autoriteiten zullen je vinden, dat beloof ik,' zeg ik hem. We lopen nog steeds door de gang, liften passeren ons die ik overweeg in te springen. Ik raak bijna ingesloten, de muur komt dichterbij achter me.
'Als je stopt met vluchten, stop ik met achtervolgen,' zegt hij zacht, terwijl hij op zijn lip bijt. 'Zo simpel is het, mijn lief.'
Ik wou dat hij daarmee zou ophouden. Mijn lief.
'Wat wil je van me? Wil je me doden?' vraag ik, terwijl mijn blik omhoog fladdert naar de camera’s die aan het plafond hangen. Het valt te betwijfelen hoeveel van die camera’s werken, maar minstens één moet dit vastleggen. 'Ik zweer dat ik geen geld heb. Echt helemaal niets… Niet dat jij eruitziet alsof je geld nodig hebt.'
Als ik naar hem kijk, valt me op dat zijn vingers zijn bezaaid met simpele, zilveren ringen die waarschijnlijk samen meer waard zijn dan mijn jaarsalaris. Hij komt duidelijk uit een rijk milieu, wat me des te meer in verwarring brengt. Waarom heeft hij interesse in mij?
'Je geld interesseert me niet. Het gebrek eraan juist wel. Heb je hulp nodig?' vraagt hij. Ik frons mijn wenkbrauwen, maar schud mijn hoofd.
'Daar gaat het niet om. Waarom ben je hier?'
'Waarom gaan we niet eens samen dineren? Op een openbare plek, tot je je veilig voelt. Het was niet mijn bedoeling je bang te maken, je bent gewoon zo mooi, ik moest je leren kennen,' zegt hij oprecht. Ik weet niet zeker hoe eerlijk hij is, maar zijn uitleg stelt me wel enigszins gerust. Misschien is hij niet gewoon een enge stalker.
Met een zucht laat ik wat spanning los uit mijn borst. 'Ik heb geen interesse om iemand te leren kennen op dit moment. Ik ben druk met mijn werk, en als alles goed gaat krijg ik binnenkort misschien een promotie, dus het spijt me.'
Een spier in Cians kaak trilt, maar gelukkig knikt hij en doet een paar stappen achteruit om me ruimte te geven. Dat is een opluchting, want ik dacht dat hij me helemaal tot aan mijn appartement zou volgen.
'Succes met je werk dan,' zegt hij zacht.
Hij draait zich om om weg te gaan, maar tot mijn eigen verbazing hoor ik mezelf hem roepen om te stoppen, alsof het me irriteert dat hij mijn afwijzing zo makkelijk accepteert. Bovendien heb ik nog één vraag die ik moet stellen voordat hij voorgoed verdwijnt.
'Ben je van de Desire Pack? Je ziet er… bijna buitenlands uit,' zeg ik. Cian draait zich weer naar me om. Hij doet verdacht lang over zijn antwoord.
'Iets in die richting,' fluistert hij.
Ik kijk hem na terwijl hij wegloopt, en zorg ervoor dat hij echt vertrekt voordat ik terugkeer naar mijn appartement. Ik voel me minder gestrest, alsof ik een plaag uit mijn leven heb verbannen. Eenmaal bij mijn voordeur verschijnt er zelfs een glimlach op mijn gezicht, tot ik tegen iets stoot bij de deur. Het is een zwarte sporttas met gouden handvatten. Om me heen kijkend zie ik dat niemand in de buurt is.
Meteen weet ik wie dit gedaan heeft. Cian.
Ik maak de deur open en sleep de tas mijn appartement binnen. Hij is ongelofelijk zwaar, dus heb ik geen andere keuze dan hem over de grond te slepen in plaats van op te tillen. Het schiet door mijn hoofd dat ik misschien een tas openmaak waarin een lijk zit. Maar hij ruikt nergens naar, dus ga ik nieuwsgierig zitten en trek langzaam de rits open.
Voorzichtig begin ik, stukje bij beetje, tot ik iets groens zie verschijnen. Als ik hem helemaal open trek, zie ik iets ronduit schokkends.
Geld. En veel ook.
Ik pak een briefje dat onschuldig in de tas ligt en lees het.
Mijn lief,
Ik weet dat dit onverwacht is, maar het kwam bij me op dat je geldproblemen hebt, en dat de huur binnenkort betaald moet worden. Accepteer dit alsjeblieft, want ik twijfel er niet aan dat je het nodig hebt.
Ook hoop ik dat je me morgenavond ziet voor het diner. Ik wacht buiten je appartement op je.
Je bent werkelijk prachtig.
Cian.
Veeg omhoog om door te gaan
