Proloog
~Onbekend perspectief~
Mijn moeder had me zojuist het nieuws verteld. Ik stond in de eetkamer en mijn vader zat op een stoel met zijn elleboog leunend op de tafel. Mijn moeder had haar hand op zijn schouder gelegd en allebei gaven ze me niets minder dan een ultimatum.
"Lieverd, de titel is van jou, jij zult de roedel leiden maar eerst moet je een vrouw nemen," zei mijn moeder, en ik zag het smeken in haar ogen. Ze boog haar hoofd lichtjes naar beneden en keek me aan met een bepaalde mix van verdriet en schuldgevoel. Maar niets daarvan zou haar van gedachten doen veranderen.
"Gabriella komt uit een goede familie, haar vader sprak goed over haar en ze genieten een zeker respect van andere roedels in het land," zei mijn vader. Dat was alles wat dit was, een goede zakelijke deal aan hun kant.
"Wij ook, we hebben meer respect en meer bondgenoten dan welke andere roedel dan ook. Ik neem geen vrouw," siste ik.
"Dit is geen discussie, zoon. De deal is gesloten, ze komt over twee dagen aan en het huwelijk zal meteen plaatsvinden."
"Ze is een verwende trut die niet zonder papa’s geld kan!"
"Taalgebruik!" snauwde mijn moeder en stapte naar voren. Mijn vader stond op en slaakte een zucht.
"Dit wordt goed, voor ons allemaal. Zij hebben dit nodig om hun roedel sterk te houden en jij zult Alpha worden. Het is een uitgemaakte zaak."
Ik was in de woonkamer, aan het poolen en dacht eraan om de keu door mijn borst te drijven. Met genoeg kracht zou het mogelijk moeten zijn.
Ik plaatste de keu in positie en tuurde naar de bal. De woede die zich in mij had opgebouwd, stroomde door mijn armen, naar mijn vingertoppen, en zo via de keutop naar de bal.
De tip raakte de bal en die vloog omhoog, over de tafel, en raakte Cole bijna in zijn gezicht.
"Whoa!" zei hij en ving de bal een centimeter voor zijn gezicht. Jammer, ik had die lach wel kunnen gebruiken.
"Ik gok dat de bijeenkomst niet ging over de menu’s als je de roedel overneemt?" vroeg hij terwijl hij de bal weer op de tafel legde.
"Nee. Het ging over de regelingen voor mijn huwelijk." Zijn ogen werden een fractie groter en toen kwam de lach.
"Ik schiet de bal nog eens en deze keer kun je hem niet grijpen," zei ik en gooide de keu op de tafel. Die stuiterde en de ballen rolden weg.
"Sorry, maar wat bedoel je in godsnaam met ‘huwelijk’?" vroeg hij.
"Ze hebben geregeld dat ik ga trouwen met Gabriella Santos van de Trimoon-roedel," Cole deed niet eens moeite om zijn lach te verbergen en ik hoopte dat hij erin zou stikken.
"Man, die verwende, brutale prinses?"
"Uhu."
"Tja, ik hoor wel dat ze knap is."
"Denk je dat me dat iets kan schelen? Ze zal niets anders doen dan problemen veroorzaken, en voor het geval je het vergeten bent, ik heb al een vriendin," zei ik en plantte mijn handpalmen op de tafel.
Cole trok een gezicht, en terecht, als Samantha hiervan hoorde, zou de hel losbreken en zou ik midden in het vuur staan. Niet alleen ik, maar Gabriella ook, waarschijnlijk nog meer.
"En dus? Wanneer ben jij ooit teruggeschrokken voor een uitdaging?"
"Hoe is mijn leven aan iemand anders verbinden in een huwelijk een uitdaging?"
"We kennen allemaal de verhalen. De verwende prinses die papa’s oogappel is, altijd krijgt wat ze wil en nooit een nee accepteert. De uitdaging is om haar met beide benen op de grond te zetten. Breek haar, knip haar vleugels zodat ze niet in de wolken blijft zweven, jij wordt haar Alpha, laat haar aan je onderwerpen." Ik liet mijn hoofd in mijn nek vallen, rolde mijn schouders naar achteren en luisterde naar wat hij zei. Het licht van de lamp flikkerde, het irriteerde me mateloos en ik pakte de keu en tilde hem op.
"We maken het leuker," zei hij en grijnsde.
"- Ik wed dat je het niet voor elkaar krijgt voor het eind van het jaar."
"Ze zal zich voor het einde van de maand aan mij onderwerpen," zei ik en kneep mijn hand om de poolkeu strakker.
"Nee nee, niet alleen onderwerpen. Je moet haar om je vinger winden, hopeloos en compleet verliefd op jou zijn voor het einde van het jaar," ik klemde mijn kaken op elkaar en Cole staarde me aan, hij leunde naar voren, de gozer was een eikel van jewelste maar hij daagde me uit.
"Hoeveel?"
"Tienduizend voor wie wint."
"Als ik haar voor me laat vallen, geef jij me tienduizend?" zei ik en trok een wenkbrauw op.
"Of je faalt, wat je zult doen, en dan ben jij mij tienduizend schuldig." Ik leunde naar voren, hij stak zijn hand uit en ik greep hem, kneep harder dan nodig was en grijnsde toen hij kreunde omdat zijn botten kraakten onder mijn greep. Het is belangrijk dat mensen hun plek kennen, vooral als hun ego zo opgeblazen is als dat van hem.
De lamp bleef flikkeren en terwijl ik achterover leunde, tilde ik de keu op en sloeg de gloeilamp kapot. De glasscherven vielen op de tafel en Cole en ik grijnsden terwijl we allebei dachten aan ons nieuwe spel, en het spel arriveerde over twee dagen.
Hoofdstuk 1
"Gabby, kijk me alsjeblieft aan," Ik keek naar mijn drie broers buiten, Edmund stapte in de nieuwe Benz die papa voor hem had gekocht als eerste auto. Nick sloeg zijn arm om zijn vriendin en samen liepen ze weg en Noah vertrok met zijn vrienden. Ik? Mij werd verteld dat ik moest trouwen met een man die ik nog nooit had ontmoet, iemand die niet mijn mate was, omdat mijn vader en de Alpha van de rode maanroedel vonden dat dat een goed idee was.
"Lieverd, ik beloof je dat het het beste is, voor ons allemaal," behalve voor mij.
Hij zuchtte en liep weg. De deur viel dicht en eindelijk konden de tranen stromen. Ze gleden over mijn wangen en ik knipperde een paar keer om ze sneller te laten lopen.
Wanneer hadden gearrangeerde huwelijken omwille van macht ooit een paar gelukkig gemaakt? Geen die ik ooit had gehoord. Mijn vader vond zijn mate, en dat gold voor iedereen in onze familie. Mijn broers zouden hetzelfde voorrecht krijgen. Zij mogen flirten, daten en wachten tot ze de ware vonden voordat ze zich binden.
Ik stond op en schudde mijn hoofd. Huilen zou me niet helpen, maar het was fijn om mijn gevoelens eruit te laten. We waren geen erg emotionele familie, behalve mijn moeder dan. Ik ben opgegroeid met drie jongens, maar mocht nooit jongensachtig zijn. Mijn vader zag me altijd als zijn kleine meisje en we praatten vaak over mijn bruiloft, hoe hij mij naar het altaar zou begeleiden en hij zei altijd dat geen enkele man ooit goed genoeg voor mij zou zijn. Ik denk dat de vraag of híj wel goed genoeg was meer ging over de macht die onze roedel zou krijgen door het huwelijk.
Ik haalde mijn koffer tevoorschijn en gooide hem open op mijn bed.
Papa zei dat hij de Omega’s kon vragen om mijn spullen in te pakken, maar dat zou betekenen dat er andere mensen in mijn kamer zouden zijn en ik wilde deze laatste dag voor mezelf. Ze hadden mijn broers nog steeds niet verteld over het gearrangeerde huwelijk en ze verboden mij ook iets te zeggen tot de dag dat ik vertrok. Morgen zouden ze zien hoe zij op het nieuws reageerden.
De deur ging open en ik wist dat hij achter me stond. Ik bleef mijn kleren inpakken, alles wat maar paste, wat niet zou passen zou ik gewoon nieuw kopen.
"Ik heb nog een koffer voor je gebracht. Het is een Chanel, net als je andere, ik weet dat je dat merk mooi vindt," zei hij terwijl hij naar me toe kwam.
Zijn hand streek over mijn arm en ik trok me abrupt terug.
"Je bent nog steeds mijn kleine meisje, Gabby." Ik draaide me om en keek hem aan, hopend dat hij de wrok in mijn ogen kon zien.
"Echt? Want als ik een dochter had, ongeacht haar leeftijd, zou ik haar nooit overdragen aan een complete vreemdeling. Ongeacht de macht die ik daarmee zou winnen," sprak ik langzaam zodat hij elk woord zou horen.
Mijn vader luisterde gewoonlijk alleen naar wat hij wilde horen en sloot alles uit wat hij onnodig vond.
"Het is voor het goede—"
"Van onze roedel, ja, dat heb je me al verteld." Ik maakte zijn zin af en liep de kast in.
Wat hij ook te zeggen had, niets zou ooit goedmaken wat hij had gedaan. Ik was niet eens gevraagd om met deze vreemdeling te trouwen, het werd me gewoon opgedragen.
Flashback…
"Ik ga met niemand trouwen!" Mijn moeder kneep de brug van haar neus dicht, alsof ik onredelijk was. Mijn vader zuchtte en schudde zijn hoofd. Hij krabde aan zijn stoppels en stond op.
"Lieverd. Dit is voor het welzijn van de roedel en als Alpha is het mijn plicht te doen wat het beste is voor iedereen."
"Door je dochter in de armen van een vreemde te werpen?"
"Door een deal te sluiten met een van de machtigste roedels in dit land."
"Geef ze geld, krijgers, land, wat dan ook. Waarom moet ik in hemelsnaam iemands vrouw worden?!"
"VERLAAG JE STEM." Mijn vader bulderde.
"Dit is het definitieve besluit. Het is geen keuze die we je geven, het is informatie over een deal die al gesloten is. Je zult trouwen met Alpha Aiden en daarmee basta!" zei hij en sloeg zijn vuist op het bureau.
Mijn moeder hief eindelijk haar hoofd en keek me aan.
"Je zult nog steeds hetzelfde comfortabele leven leiden. We storten altijd geld op je creditcard, je kunt kopen wat je wilt. We kunnen je toelage zelfs met een paar duizend per maand verhogen," zei ze en glimlachte, denkend dat dat alles goed zou maken.
"Geld is het probleem niet." Mijn stem was zachter geworden en ik durfde niet harder te praten uit angst dat mijn stem me zou verraden en zou trillen.
"Oh lieverd, het is misschien niet het probleem, maar een beetje winkelen zal je goed doen." Ze kwam naar me toe en streek wat plukken haar achter mijn oor. Ik klemde mijn kaken op elkaar.
"Wil je hulp met je koffers pakken? Ik kan je helpen," zei ze zacht glimlachend.
Einde flashback…
"Je broers worden morgen ingelicht, ik wil niet dat je hoopt dat zij iets aan deze situatie kunnen veranderen. Het is al geregeld," zei hij en ik hoorde de lichte trilling in zijn stem.
Hij legde een portemonnee op mijn bed toen ik uit de kast liep.
"De creditcard wordt elke week bijgevuld. Er zit ook contant geld in en noodnummers voor je auto en zo," hij stak zijn handen in zijn zakken en draaide zich ongemakkelijk om zijn as.
"Misschien wil je een nieuwe auto kopen? Ik dacht dat we dat nog konden doen voor je vertrekt, ik ga met je mee." Iets twinkelde in zijn ogen.
Hij probeerde het voor zichzelf makkelijker te maken, dit gezin werd altijd beheerst door materiële zaken. Alles waar ik naar wees kreeg ik, net als mijn broers.
Mijn vader dacht altijd dat geld elk probleem in de wereld kon oplossen. Als ik huilde, kreeg ik een cadeau, als ik verdrietig was op school, kreeg ik een cadeau, een maand geleden toen ik een toets niet haalde, kreeg ik mijn eerste auto.
"Nee," zei ik en legde de kleren in de koffer.
"Gabby,"
"Kun je gewoon gaan!" schreeuwde ik terwijl ik me omdraaide en hem aankeek. Mijn gezicht gloeide van woede en tegelijk wilde ik huilen. Ik was een emotioneel wrak en wilde veel ergere dingen zeggen dan hem alleen maar wegsturen.
"Ik wil alleen dat je begrijpt—"
"Ik zal het nooit begrijpen, pap! Ik zal nooit begrijpen hoe je je dochter kunt uithuwelijken aan een vreemde, tegen haar wil. Maar zover zijn we nu en je hebt meer dan duidelijk gemaakt dat ik geen keuze heb. Maar ik ga het je niet makkelijker maken, ik ga je niet vergeven of vrede sluiten met deze situatie, alleen maar zodat jij een schoon geweten hebt." Ik liep dichter naar hem toe.
Zijn ogen sloegen neer en hij knikte.
"Ik zie je bij het avondeten."
"Laat een Omega het maar brengen, ik zie niet in waarom we nog moeten doen alsof we een familie zijn voor één laatste avond." Ik sloot mijn koffer.
Ik zag de pijn in mijn vaders ogen, zijn wangen kleurden rood en zijn lippen stonden half open. Het maakte niet uit hoeveel pijn mijn woorden hem deden, of ze zijn hart doorboorden of hem ondraaglijk veel verdriet bezorgden, hij zou nooit ongedaan maken wat er was gebeurd.
Ik liep naar de badkamer en pakte al mijn make-up, parfums, lotions en crèmes.
Ik stopte ze in verschillende toilettassen en probeerde ze allemaal in mijn koffer te persen.
Ik hoorde mijn broers binnenkomen, lachend en opscheppend over de dag. Ze waren naar een feest geweest waar een andere jongen iets had gezegd en Edmund had hem in zijn gezicht geslagen. Ik glimlachte, trok mijn benen op en sloeg mijn armen eromheen terwijl ik naar hun gesprekken luisterde.
Een Omega kwam rond acht uur met het avondeten en zei dat mijn broers hadden gevraagd waarom ik er niet bij was. Mijn vader had verteld dat ik me niet lekker voelde, wat niet helemaal gelogen was.
Morgen was de dag dat ik vertrok, niemand wist het behalve mijn ouders. Ik stond op het punt te trouwen met een complete vreemdeling, een jongen die niet mijn mate was, en de godin weet hoe hij zal zijn.
Veeg omhoog om door te gaan
Een klop op mijn deur maakte me wakker na amper twee uur slaap.
Ik draaide me om en wreef in mijn ogen voordat ik naar de deur keek die werd geopend. Mijn moeder stak haar hoofd naar binnen en had een brede glimlach op haar gezicht, haar parelwitte tanden blootlatend.
"Hoi, lieverd, goed geslapen?" vroeg ze en ik trok een wenkbrauw op. Ze stapte naar binnen en sloot de deur achter zich. Ik keek naar de grond bij het bed en mijn wenkbrauwen fronsten toen ik zag dat mijn koffers waren weggehaald.
"Ze wachten beneden," zei ze en liep naar mijn bed. Het bed veerde in toen ze ging zitten en ik draaide mijn hoofd weg toen ze probeerde mijn wang te omvatten.
"Zoals ik tegen papa zei, we hoeven niet te doen alsof," zei ik en trok de dekens van me af.
Ze schraapte haar keel en rechtte haar jurk.
"Ik dacht dat je misschien wat hulp wilde bij het klaarmaken. Ik kan je haar stijlen, of misschien helpen met je make-up. Laten we je mooi maken," zei ze op een misselijkmakend opgewekte toon. Mijn aderen werden koud en ik hield de neiging om haar alles te vertellen wat in me opkwam onder controle. Ik kon het niet geloven, ze hadden hun dochter verkocht aan een andere roedel en deden alsof dit de gelukkigste dag van mijn leven was.
"Mooi maken? Wat doet je denken dat het me ook maar iets kan schelen hoe ik eruitzie?" Ze trok haar wenkbrauwen op en keek diep beledigd.
"Het is je trouwdag, hoe kun je het niet belangrijk vinden hoe je eruit zult zien voor al die mensen, zijn familie en hem?" zei ze hoofdschuddend. Ze kon het echt niet bevatten.
Ik zuchtte en kon niet anders dan glimlachen om de domheid ervan.
"Het boeit me niet, moeder, nooit gedaan ook. Ik ga daar staan, eruitziend zoals ik eruitzie en het kan me geen moer schelen wat zijn familie of hij daarvan vindt," zei ik zorgvuldig, zodat ze elk woord zou opvangen.
Mijn moeder kwam dichterbij, ze haalde haar schouders naar achteren en perste haar lippen op elkaar.
"Ik laat niet toe dat je deze familie voor schut zet. Je maakt je klaar en je zult er toonbaar uitzien als je met Alpha Aiden trouwt. Zijn hele roedel zal je verwelkomen als hun Luna, zijn ouders zullen toekijken en wij ook."
"Dus, om het goed te begrijpen, heb ik nergens iets over te zeggen met betrekking tot deze bruiloft, inclusief mijn uiterlijk?" vroeg ik en hief een vinger op.
Ze kwam naar me toe, haar ogen werden zachter en haar onderlip stak uit in een pruillip. Ze streek wat haar achter mijn oor en omvatte mijn wang.
"Oh lieverd, het korte antwoord is nee. Je hebt geen keuze, maar het goede nieuws is dat als ik klaar met je ben, je eruit zult zien als een prinses," zei ze zachtjes en keek vol bewondering naar haar canvas.
Ik klemde mijn kaken op elkaar, wetende dat het beslist was, er was niets wat ik kon zeggen of doen om hieruit te komen.
"Kom op," Ik ging op de stoel naast de kaptafel zitten. Een paar Omega’s kwamen binnen en brachten de make-up, haarproducten en de jurk. De neiging om te kokhalzen werd steeds moeilijker te onderdrukken. Er zaten drie lagen make-up op mijn gezicht, valse wimpers, en mijn haar was gestijld. Mijn moeder hield nooit van mijn krullend haar, ik was de enige van mijn broers en zussen die het had, van mijn vader geërfd. Ze zei dat het jongens staat en sommige meisjes, maar mij niet.
Toen alles klaar was, huppelde ze naar waar de jurk aan het rek hing. Ze trok de rits omlaag en onthulde een volledig witte kanten jurk met brede bandjes en een hartvormige halslijn.
"Hoe mooi is dit, stel je voor hoe prachtig je je zult voelen als je over het gangpad loopt," zei ze vol bewondering en streek met haar hand over de stof.
"WAT?!" Ik sprong op uit mijn stoel toen Edmunds gegrom door het hele huis galmde.
Ik deed de deur open en rende naar buiten. Hij stond in de gang, zijn ogen gloeiden en zijn borst ging heftig op en neer bij elke ademhaling. Zijn neusgaten flakkerden toen hij mijn koffer oppakte en tegen de muur gooide.
"Gabby, wil je je broers vertellen dat het goed is," zei mijn vader met een zucht. Ik keek van hem naar de drie woedende mannen tegenover hem.
"Nee, maar ik kan ze nu eindelijk de waarheid vertellen die ik tot nu toe niet mocht zeggen," zei ik en haalde mijn schouders op.
Edmund gromde en pakte de andere tas op, wierp hem door het huis.
"JULLIE HEBBEN JE DOCHTER VERKOCHT?" gromde hij en liep op onze vader af. Mijn moeder rende de trap af en naar hem toe.
"Meer ter zake," zei Noah en liep dichterbij.
"-Jullie hebben onze zus verkocht." Zei hij met een lage grom en keek met samengeknepen ogen naar mijn vader.
Mijn moeder staarde met grote ogen naar haar zonen en het enige wat ik dacht was; Hoe hadden ze gedacht dat dit zou gaan?
Mijn moeder draaide haar hoofd en keek naar mij. Ik leunde tegen de leuning en kon het kleine glimlachje niet onderdrukken toen ik de angst op haar gezicht zag. Misschien was dit het, misschien konden ze mijn ouders overhalen en hoefde ik niet met die man te trouwen.
Ze zouden zien hoe mijn broers reageerden en zich bedenken.
Net als alles waar hoop ooit een schreeuw om hulp bleek die nooit werd beantwoord, was ook dit zo.
"NU IS HET GENOEG!" brulde mijn vader en alles wat niet vastgelijmd was, trilde van het geluid. Mijn lippen sloten zich en dat gold ook voor mijn broers. Hun wolven trokken zich terug terwijl de Alpha-aura van mijn vader het hele huis vulde.
"De deal is gesloten en of je het nu leuk vindt of niet, dit gaat gebeuren. Nog meer van dit soort onzin en jullie mogen niet mee naar de bruiloft van je zus." Ze lieten hun hoofden hangen en wierpen treurige blikken mijn kant op. Ik klemde mijn kaken op elkaar en stormde mijn kamer weer in, gooide de deur met een klap dicht.
Ik wist niet wat ik moest doen, ik wilde iets slaan, de jurk aan flarden scheuren en met mijn handen over mijn gezicht gaan.
Mijn broers bleven in mijn gedachten, de pijn in hun ogen, wetend dat ze niets konden doen om hun zus te stoppen met uithuwelijken.
Ik hief mijn hoofd en keek in de spiegel. Mijn wangen waren vuurrood van de woede die in me brandde. De zon scheen fel op iedereen buiten, terwijl ze van hun leven genoten.
Dat zouden ze binnenkort ook, de leden van deze roedel zouden van het verbond horen en ze zouden juichen en klappen. Niemand zou ooit weten dat ik dit niet wilde.
Mijn familie zou doorgaan met hun leven, ze zouden langskomen in de veronderstelling dat ze me echt weer zouden zien. Ik ritste de jurk open en deed mezelf een belofte.
De enige mensen die ik nog zal willen zien als ik weg ben, zijn mijn broers. Mijn ouders waren dood voor mij.
Ik trok de jurk aan, ritste haar dicht en keek naar de morbide schoonheid van het geheel. Was dit uit liefde geweest, met een man die mijn mate was en de bruiloft een bezegeling van onze liefde, dan zou ik dolblij zijn geweest.
Maar ik was gewoon een meisje in een jurk.
Ik opende de deur en stapte naar buiten, gekleed in de trouwjurk die ze voor me hadden uitgekozen. Iedereen stond nog steeds beneden, onder een wolk van onzekerheid en woede. Ze keken allemaal naar me terwijl ik afdaalde, mijn moeder vouwde haar handen samen en keek vol ontzag terwijl ik de trap af kwam.
"Oh lieverd, je ziet er-"
"Bewaar het maar. Laten we gewoon gaan." zei ik en liep langs hen heen met mijn hoofd omhoog. Mijn broers liepen in een rij achter me en Edmund opende het portier voor me.
"Dit is nog niet voorbij," zei hij zacht en ik legde mijn hand op de zijne.
"Ik denk eigenlijk van wel," antwoordde ik eerlijk.
Hij sloot het portier en ik zat zwijgend de hele autorit. Mijn vader had eigenlijk met mijn broers moeten rijden, maar ze weigerden mij achter te laten. Edmund had de bijrijdersstoel genomen en mijn andere twee broers zaten bij mijn vader in de auto.
Veeg omhoog om door te gaan