De tijd vertraagde naarmate ik dichterbij kwam. Mijn vader gaf me een kus op mijn wang, mijn broers hielden hun woede maar net in bedwang terwijl ze toekeken hoe ik naar het podium liep.
Ik stond voor Alpha Aiden, mijn gestalte was minuscuul vergeleken met de zijne; zijn lichaam was breed en getraind zoals vele van de mannen. Zijn doordringende blauwe ogen keken me aan, met haat die uit het midden ervan brandde.
De oudste begon te spreken en alles ging op de automatische piloot. Ik zei mijn 'ja, ik wil' en Alpha Aiden deed hetzelfde. De rest vervaagde. Mijn lichaam functioneerde niet meer, ik voelde mijn voeten niet, noch mijn handen die om het boeket geklemd waren.
"Dan presenteer ik u hierbij, Alpha Aiden en Luna Gabriella." Iedereen barstte uit in gejuich en de vloeren begonnen te trillen van het geweld.
"U mag nu de bruid kussen," zei hij en mijn ogen vulden zich met de opgekropte tranen die ik al zo lang had weggeduwd.
Zijn ogen werden donkerder toen hij zich naar me toe boog. Zijn lippen zweefden boven de mijne en ik haalde scherp adem.
"Duw die tranen weg," zei hij met een kille stem die mijn adem deed stokken in mijn keel. Zijn lippen drukten zich op de mijne, mijn allereerste kus en het was niet uit liefde of genegenheid; het was pure haat en afkeer.
Alpha Aiden leunde achterover, plakte een glimlach op zijn gezicht en sloeg zijn arm om mijn middel. Hij trok me dichter tegen zich aan en keerde zich naar zijn roedelleden en onze families.
Hij boog zich naar beneden, zijn lippen streelden mijn oor en hij fluisterde: "Je doet er goed aan een glimlach op dat mooie gezicht te zetten. Onthoud, prinses, voor zover zij weten is dit een gelukkige gebeurtenis." Zijn woorden joegen ijskoude rillingen over mijn rug.
Ik hief mijn hoofd op en forceerde een glimlach, hopend dat die de hele avond zou blijven zitten.
"Gefeliciteerd, jullie twee," zei mijn moeder terwijl ze naar ons toe kwam en ons elk een kus op de wang gaf. Papa schudde de hand van Aidens vader en ik kon zien dat ze allebei tevreden waren met de gemaakte deal.
"De roedel staat te popelen om je te ontmoeten maar ik wil niet dat je je overweldigd voelt," zei Marie zachtjes.
"Oh, Gabby vindt het niet erg, toch?" zei mijn moeder en flitste haar parelwitte tanden.
Ik klemde mijn kaak op elkaar en probeerde mijn ogen zachter te maken.
"Helemaal niet," zei ik en glimlachte.
Marie liep met me rond en een voor een kwamen ze allemaal om hallo te zeggen. Mijn keel begon dicht te knijpen en mijn handen werden klam, maar ik mocht hier niet instorten.
Toen de vijfde persoon naar me toe kwam en ik de kring zag die zich om ons heen had gevormd van mensen die me wilden ontmoeten en vragen wilden stellen, wist ik dat ik weg moest. De kamer begon te draaien en ik zag Maries bezorgde blik.
"Pardon," zei ik en draaide me om. Ik rende zo snel als ik kon de kamer uit en liep richting de hal. De deur van de logeerkamer waar ik geweest was stond open, dus ik liep naar binnen en sloeg de deur hard dicht, leunde met mijn rug ertegen.
Een harde dreun deed de deur schudden en ik duwde mezelf weg, zodat ik naast het bed kwam te staan. Ik staarde naar de donkere deur, de kamer voelde alsof die op me af kwam en mijn hart begon te racen. De deur ging open en Alpha Aiden stapte binnen, maar hij was niet alleen.
Een meisje had haar benen om zijn middel geslagen en haar handen grepen zijn shirt vast terwijl ze haar borst tegen hem aandrukte en hem dieper kuste. Geen van beiden merkte mij op tot ik achteruit stapte en tegen het nachtkastje stootte. De lamp viel op de grond en mijn ogen werden groot toen ze zich omdraaiden.
Ze haalde haar benen los en zette haar voeten op de grond. Een katachtige grijns verscheen op haar gezicht en ze kruiste haar armen over haar borst.
"Dus dit is de slet die denkt mijn man te kunnen afpakken?" Haar lach klonk als een gewurgde kat. Haar lange, magere benen liepen langzaam op me af terwijl haar ogen me van top tot teen bekeken. Aiden bleef roerloos staan, zijn ogen op de mijne gericht. Hij leek totaal onaangedaan.
"Het kan me geen fuck schelen dat je met hem getrouwd bent en dat deze roedel denkt dat jij hun Luna bent. Het was een afspraak, hij is en zal altijd van mij zijn." Ze siste en keek me woedend aan.
Ik stapte naar voren, hief mijn hoofd en snoof minachtend.
"Dat is prima-" mijn ogen gingen langs de kattige trut en vielen op de man met wie ik net getrouwd was.
"-je mag hem hebben," zei ik en liep langs haar heen, waarbij ik met mijn schouder tegen de hare botste.
Ik liep naar buiten en deed de deur achter me dicht. Ik klemde mijn buik vast die aanvoelde alsof hij zich omdraaide en de theorie die ik had dat dit de hel zou worden, bleek uit te komen.
"Gabriella, hoe gaat het?" Marie kwam om de hoek en ik trok mijn rug recht.
Niet zwak zijn, Gabby. Je kunt dit.
"Gaat goed, had gewoon even een pauze nodig," haar lippen krulden tot een halve glimlach maar die verdween net zo snel weer. De deur ging achter me open en haar ogen bliksemden naar wie daar stond. Maries ogen werden pikzwart en haar frons werd dieper naarmate ze langer keek.
Ik keek langzaam over mijn schouder. Het meisje stond daar met haar kin op haar borst, Alpha Aiden vertoonde geen emotie maar zijn ogen waren vastgekleefd aan die van zijn moeder.
"Samantha, wegwezen." Ze gromde. Het meisje, Samantha, maakte zich uit de voeten. Haar stem bleef steken in haar keel en haar voeten maakten haast terwijl ze haar jurk gladstreek. Ik verwachtte dat Marie mij als volgende zou vragen om te vertrekken, maar dat gebeurde niet.
"Jij ook uit mijn ogen," siste ze en haar zoon klemde zijn kaak op elkaar voordat hij om me heen liep. Net toen hij de hoek omsloeg draaide hij zijn hoofd om en de haat in zijn blik verdubbelde terwijl hij me aankeek voordat hij verdween.
~Aiden's POV~
"Gozer, wat is er met die frons?" vroeg Cole met een zelfvoldane grijns toen ik het kantoor binnenkwam.
Ik schonk mezelf een glas whisky in en goot het achterover. Drie flessen hiervan en misschien voel ik iets. Ik kreunde en in deze momenten, en alleen in deze momenten, benijdde ik mensen en hun lage tolerantie voor alcohol.
"Veroorzaakt ze nu al problemen?" Hij nam een slok van zijn glas en draaide zijn hoofd. Zijn hand zakte en zijn ogen vielen neer. Ik tilde mijn arm en smeet het glas tegen de stenen muur.
De deur ging weer open en een pissige Sam kwam binnen.
"Die trut keert je moeder tegen mij!" krijste ze en liep op me af.
"Hou je fucking stem lager," zei ik en keek haar aan. Haar lippen trokken in een frons en ze snoof minachtend.
"Dus dáár gaat het om," zei Cole en zette zijn glas neer.
"Het gaat je niks aan," zei ik.
"Eigenlijk wel, weet je nog van de weddenschap? Er staat veel op het spel. Blijf jij maar uit de buurt tot ik mijn geld heb," zei hij en wees naar Sam.
Ze kruiste haar armen over haar borst en duwde haar borsten omhoog tot aan haar kin.
"Welke weddenschap?" Oh fuck.
Cole struikelde over zijn woorden en toen hij doorhad dat hij had gefaald, bracht hij zijn glas naar zijn lippen en keek de andere kant op.
Sam richtte haar stekende blik op mij en trok een wenkbrauw op.
"Welke weddenschap, Aiden?" vroeg ze en kwam dichterbij.
"Niks, we hadden gewed hoelang het zou duren voor ik haar zou laten gehoorzamen," zei ik. De woorden smaakten naar vuilnis terwijl ze over mijn tong rolden.
"Nee, we wedden erop dat het verwende prinsesje daarbuiten aan het eind van het jaar om zijn vinger gewonden zou zijn," zei Cole, opvallend opgewonden.
Sams lippen trokken in een diepe frons.
"Waar hebben jullie om gewed?" Ik likte over mijn tong en wierp een zijwaartse blik op Cole, die er te trots op leek naar mijn zin.
"Tienduizend," Sam kwam dichterbij en gleed verleidelijk met haar vingers over mijn arm.
"Dan moet je maar winnen, want je neemt me mee naar Hawaii met die cheque," zei ze en beet op haar onderlip.
"Reken er maar niet op, Sam. Voor zover ik gehoord heb, gaat dat meisje voor niemand op haar knieën. Zelfs geld koopt haar niet, want ze is steenrijk."
"Dan zul je haar moeten verleiden," zei ze en haalde haar schouders op.
"Maar niet aanraken, ik wil niet dat je iets onherstelbaars oploopt en het aan mij geeft," zei ze, gevolgd door een hoge lach, waarin Cole bijviel.
Mijn wolf gromde achter in mijn hoofd en ik balde mijn vingers tot een vuist. Waarom de fuck reageer ik hier zo op?
Veeg omhoog om door te gaan
~Gabriella~
Marie staarde naar de deur achter mij, waar haar zoon zojuist had gestaan.
Het duurde even voordat ze haar focus hervond en weer haar koninklijke zelf werd.
Een glimlach die iedereen zich geliefd kon laten voelen verscheen opnieuw op haar gezicht, maar de woede in haar ogen was duidelijk zichtbaar.
"Het spijt me heel erg daarvoor," zei ze, en ik zag hoe haar kaak zich aanspande.
"Geen zorgen,"
"Doe dat niet, sta jezelf nooit toe om oké te zijn met dat gedrag-" Ze pakte mijn handen vast en keek diep in mijn ogen.
"-van wie dan ook." zei ze serieus.
Ik knikte, mijn woorden struikelden over mijn tong, maar kwamen er niet uit.
"Wil je terug naar binnen? Ik weet zeker dat je familie graag wil zien dat het goed met je gaat," Ze geven er niet om. De bruiloft is voorbij, de deal is gesloten en vanaf nu stond ik er alleen voor.
Maar mijn broers waren daarbinnen.
"Vertel alsjeblieft aan niemand wat er net is gebeurd," zei ik en glimlachte. Mijn ouders zouden er geen groot probleem van maken, maar mijn broers zouden een regelrechte oorlog tussen onze roedels beginnen door hun Alpha achterna te gaan.
"Zoals je wilt," zei ze, en kneep zachtjes in mijn hand.
We liepen terug de grote zaal in en iedereen draaide zich om.
Het geroezemoes begon opnieuw tot ik opzij werd getrokken. Mijn hoofd was wazig en ik stond in overlevingsmodus, dus ik draaide me om en stak mijn hand uit naar degene die me vastpakte, denkend dat ze alleen maar hallo wilden zeggen.
"Ik ken je al 18 jaar, formaliteiten zijn niet nodig," zei Nick met een grijns. Ik slaakte een zucht van verlichting en voelde mijn schouders ontspannen.
"Hoe hou je je staande?" vroeg hij me. Nick was mijn oudste broer, hij was degene die voor ons allemaal zorgde.
"Ik denk dat ik het best goed doe," zei ik en glimlachte half.
"Dat is niet waar," zei Edmund terwijl hij bij ons kwam staan. Hij was de jongste van de jongens, en met zijn twintig jaar het dichtst bij mij in leeftijd. We waren altijd het hechtst geweest, speelden samen, gingen op avontuur en haalden kattenkwaad uit.
Ze waren allemaal beschermend, maar Edmund was net wat explosiever in zijn manier van beschermen.
"Het gaat prima met me." zei ik en gaf hem een veelbetekenende blik.
"Het gaat niet prima en dat is oké. Sorry dat we het niet konden tegenhouden," zei hij, zijn stem werd zachter terwijl zijn hoofd naar beneden hing.
"Het is goed, het is wat het is en geen van ons had er iets aan kunnen doen. Geloof me, ik heb het geprobeerd-" een hand gleed om mijn middel en ik werd tegen een gespierd lichaam getrokken. Ik stond stijf naast Alpha Aiden, die naar mijn broers keek. Ook Noah kwam naar ons toe toen hij Alpha Aiden zag en ze stonden alledrie op een rij.
"Ik ben Aiden, jullie moeten Gabriella's broers zijn," zei hij en stak zijn hand uit, zijn rug kaarsrecht en zijn lichaam zo stijf als een boom.
Mijn broers keken hem allemaal aan met verschillende emoties die door hun ogen heen flitsten. Ik bad gewoon dat ze er niets mee zouden doen. Mijn ouders wierpen ons bezorgde blikken toe en ik kon zien dat ze ook op hun hoede waren.
Ik rolde met mijn ogen en smeekte hen stilletjes. Noah zag het en knikte. Hij stak zijn hand uit en schudde die van Alpha Aiden.
Ik slaakte een kleine zucht van opluchting maar voelde zijn vingers in mijn middel drukken. Ik perste mijn lippen op elkaar om mijn ongemak niet te tonen.
"Ik ben Nick. Dit zijn Noah en Edmund." zei hij en trok zijn hand terug. Zijn ogen gleden zoekend over Alpha Aiden en ze hielden oogcontact tot mijn ouders bij ons kwamen staan.
"Kijk jullie nou, jongens, elkaar leren kennen. Alpha Aiden, het is een genoegen u eindelijk te ontmoeten en te zien dat alles verloopt zoals gepland," Hij was dan wel de Alpha, maar zijn ouders hadden nog steeds veel te zeggen over wat er in de roedel gebeurde. En geen enkele Alpha kan werkelijk de titel volledig overnemen voordat hij zijn Luna heeft. Alpha Aiden wilde dit ook niet, maar ik wist niet zeker of mijn ouders dat doorhadden.
"Insgelijks," zei hij en schudde mijn vaders hand.
Alpha Aiden had een winnende glimlach. Zoals acteurs in films die, wanneer de camera draait, gewoon een overtuigende glimlach opzetten en het publiek inpalmen.
De ogen van mijn moeder glommen terwijl ze over iedereen heen kwetterde.
"Het spreekt hopelijk voor zich, maar jullie zijn hier altijd welkom. We zijn nu familie," Ik wilde ervan kokhalzen.
Mijn maag voelde als een vulkaan op het punt van uitbarsten en het horen van die kleffe opmerkingen en ieders nepglimlach, alsof dit echt het samenkomen van twee families was, maakte me misselijk. Dit was zaken doen, beide roedels zouden profiteren van dit huwelijk maar ik bleef achter als collateral damage.
De zon buiten stond op het punt onder te gaan terwijl het feest ten einde liep. Mensen vertrokken één voor één en ik bleef achter met Marie, staande bij de tafel met drankjes.
"Ik neem aan dat je uitgeput bent na dit alles," zei ze terwijl ze haar glas neerzette. Toen de laatste gast vertrok, zakten haar schouders een stukje, maar ze hield haar houding sterk.
"Dat ben ik, maar bedankt voor alles," zei ik en gebaarde met mijn hand door de kamer. Ik wilde uit deze jurk, mijn make-up verwijderen en in bed kruipen. Even doen alsof dit niet echt was, al was het maar voor één nacht.
"Ik zal je naar je kamer brengen," zei ze en liep weg.
We liepen de trap op en sloegen rechtsaf. Twee deuren verder stopte ze voordat ze de deur opende en draaide zich naar mij toe.
"Dit is Aidens kamer. Je zult natuurlijk bij hem verblijven, maar voor het geval dat niemand dit nog heeft gezegd: er zijn geen uitzonderingen voor jou. Nooit," zei ze, en haar ogen hielden de mijne vast om zeker te weten dat ik het begreep.
Ik knikte toen ik geen woorden kon vinden. Ze bedoelde dat ik niet met haar zoon hoefde te slapen, wat, nu ik erover nadacht, niemand anders had gezegd. Zelfs mijn moeder niet.
Marie liep weg en ik haalde diep adem voordat ik de deur opende. Het perfecte scenario zou zijn als hij hier niet was en misschien helemaal niet terug zou komen. Dat zou mij niet uitmaken.
Tot mijn opluchting was de kamer leeg. Mijn hele lichaam ontspande zich en zodra de deur dicht was, trok ik de rits van mijn jurk naar beneden.
Ik haalde diep adem en voelde mijn ribben uitzetten. De jurk had een korset waardoor ademen een hele opgave was.
De deurklink werd naar beneden gedrukt, en het klikje en het zachte gekraak toen de deur langzaam openging, deden mijn lichaam verstijven. Ik draaide me om en was blij dat de jurk mijn voorkant nog bedekte. Het was alsof het déjà vu was, alleen bedekte haar jurk nu haar bovenlijf niet meer. Haar borsten waren tegen zijn borst gedrukt en hij kuste heftig haar hals terwijl hij haar hoofd naar achteren trok.
Sams rug was naar mij toe terwijl haar benen om zijn middel geslagen waren, maar Alpha Aiden opende zijn ogen, zijn lippen gleden langs haar nek terwijl zijn blik de mijne ontmoette.
"Moet je voor mij niet stoppen," zei hij en keek naar mijn jurk. Sam gooide haar hoofd achterover en een luide, oorverdovende gil klonk toen ze mij zag.
"Slaapt zij hier?" vroeg ze, haar gezicht vertrokken in een grimas.
Haar tanden waren ontbloot en ze kookte van woede.
"Nee," zei ik en keek Alpha Aiden recht aan voordat ik snel de kamer uit rende. Mijn jurk gleed naar beneden, maar ik hield hem stevig tegen mijn lichaam terwijl ik de trap af stoof en de logeerkamer in vluchtte.
Alles borrelde op en niemand mocht in de buurt zijn als het ontplofte. Zodra de deur dichtviel, kwamen de tranen naar boven en vielen één voor één.
Mijn hart kneep samen in mijn borst, niet om hem, maar om mezelf. Dit was nu mijn leven: een echtgenoot die seks heeft met een ander meisje in de kamer waar ik moest slapen.
Ik greep naar mijn buik en zakte op de grond. De tranen hielden niet op. Wetende dat dit nu mijn thuis was, dat ik niet terug kon of ze zouden me terugsturen, en dat ik niet kon vluchten of mijn broers zouden een oorlog beginnen tussen de roedels.
Ik had geen keuzes en de enige manier om dit te overleven was mijn nederlaag toe te geven. Ik had geen leven meer, het was verbonden aan een man die verliefd was op een andere vrouw, een man die ik niet eens wilde.
Ik stond op met trillende benen en veegde mijn tranen af met mijn hand. Er was een badkamer aan de kamer vast, dus ik liep naar binnen en waste mijn gezicht.
Mijn ogen waren rood doorlopen en mijn huid zag er dof uit onder de make-up. Mijn bruine ogen leken levenloos en afgaand op alles wat ik in de spiegel zag, leek het alsof ik al had opgegeven. Ik deed mijn jurk uit en opende de kast. Er hing niets in dat geschikt was om in te slapen behalve een groot T-shirt. Ik trok het aan en het viel net boven mijn knieën. De wijde stof zat comfortabel, veel prettiger dan de benauwende jurk. Ik haalde een hand door mijn haar en deed wat lippenbalsem op uit het make-uptasje dat Marie had achtergelaten.
De twee grote ramen lieten wat maanlicht naar binnen en de bomen dansten langzaam in de wind. Niemand was buiten en de leegte kalmeerde op de een of andere manier de chaos in mij.
Ik raakte verdwaald in mijn gedachten, denkend aan mijn broers en hopend dat het goed met ze ging.
Mijn ogen sperden zich open toen de deur met een klap openging en tegen de muur sloeg. Mijn lichaam verstijfde en ik hield mijn adem in. Ik kon alleen de contouren van zijn gezicht en lichaam zien terwijl hij in het deurkozijn stond, met buiten één lamp die de helft van zijn gezicht verlichtte.
Veeg omhoog om door te gaan
Hij stapte de kamer binnen en liep naar de plek waar het maanlicht hem nu liet zien en al zijn woede onthulde. Ik wou dat hij weer terug zou stappen en zou verdwijnen in de duisternis. Zijn ogen waren van obsidiaan en zijn neusgaten flakkerden.
"Jij durft van me weg te lopen." Ik slikte, maar kantelde mijn hoofd achterover, me plotseling heel naakt voelend onder zijn blik.
"Ik ging ervan uit dat het bed zijn maximale capaciteit had bereikt," beet ik hem toe en deed een stap achteruit terwijl hij naar me toe kwam. Alpha Aiden zette één grote stap en ik was niet snel genoeg om opzij te gaan toen hij mijn hand greep en me naar zich toe trok. Mijn ogen keken naar de vloer, mijn voorkant drukte zich tegen de zijne aan, en onze krachten waren niet te vergelijken. Aiden had zijn wolf, ik niet.
"Kijk naar me." Zijn stem gromde en de duisternis die erin lag joeg rillingen door mijn lichaam.
Mijn ogen bleven op de vloer, mijn lippen waren geopend en mijn ademhaling werd zwaarder.
Zijn hand schoof naar de achterkant van mijn hoofd en zijn vingers raakten verstrikt in mijn haar. Ik perste mijn lippen op elkaar om een kreet te onderdrukken toen hij mijn hoofd naar achteren trok, waardoor mijn ogen de zijne moesten ontmoeten.
"Jij loopt nooit meer van me weg." Mijn handen begonnen te trillen en hoe dieper ik in zijn ogen keek, hoe meer ik weg wilde kijken.
Er was een diepte van pure duisternis en haat, er was geen andere emotie in zijn ogen.
Flashback...
Het leer kwam neer op mijn rug en deze keer sneed het door mijn huid. Ik wist dat ik schreeuwde, maar ik kon het geluid niet horen. De ondraaglijke pijn ging door bij elke zweepslag en het bloed dat langs mijn rug droop koelde mijn huid af.
"Alsjeblieft, stop!" schreeuwde ik terwijl de tranen over mijn gezicht liepen.
"Zal je ooit nog een bevel negeren?"
"Nee!" Mijn stem was schor en mijn hele lichaam trilde.
"Beloof je het?" Ik knikte en een nieuwe, hartverscheurende schreeuw ontsnapte aan mijn lippen toen de riem opnieuw op exact dezelfde plek op mijn rug sloeg.
"In woorden!"
"Ja, ik beloof het, alsjeblieft – stop gewoon. Ik beloof het," riep ik uit.
Hij gooide de riem opzij en draaide me om. Zijn vingers streelden mijn wang en hij keek me in mijn ogen aan.
"Dit is voor je eigen bestwil, Gabriella. Je moet leren bevelen op te volgen, je bent niet zoals die vrienden van je, en je hebt niet de vrijheid om fouten te maken. Alles wat je verkeerd doet kan het hele roedel beïnvloeden, dus stap nooit meer over de grenzen heen. Beloof het me."
"Ik beloof het," zei ik zachtjes terwijl ik in de ogen van mijn vader keek.
Mijn vrienden en ik waren over de grens gegaan om de heuvel aan de andere kant te beklimmen. Het was een gigantische heuvel en bovenop kon je alles zien. Het stond vol met de mooiste bloemen en wanneer mensen achttien werden gingen ze erheen om feest te vieren.
Het was niet verboden voor anderen, alleen voor mij.
Einde flashback...
"Hé, open je ogen," zijn stem was zachter geworden en ik had niet gemerkt hoe mijn ogen zich hadden gesloten terwijl de herinnering door mijn hoofd speelde.
Mijn lichaam spande zich aan toen zijn duim omhoogkwam en over mijn wang streek. Had ik gehuild?
Fuck...
Zijn hand was niet langer op de achterkant van mijn hoofd maar hij hield mijn arm nog steeds vast.
Mijn ogen gingen langzaam open en ik zag veel meer dan ik wilde. Zijn ogen waren nog steeds even diep, maar er draaide nu veel meer in rond. Zijn wenkbrauwen waren samengetrokken.
Zijn lippen waren geopend maar sloten zich net zo snel weer. Alsof hij zich bedacht, stapte hij achteruit en hief zijn hoofd op.
"Pak je spullen," zei hij en klemde zijn kaken op elkaar.
"Nee, ik slaap vannacht hier," zei ik zachtjes en veegde de overige tranen weg.
"Nee, dat doe je niet, je gaat met mij mee en als je niet vrijwillig meegaat, gooi ik je gewoon over mijn schouder en draag ik je terug," zei hij met nog steeds woede in zijn stem.
"Alpha-"
"Het is Aiden," zei hij en kapte me af.
Hij liep naar me toe en pakte mijn jurk van de hanger.
Hij liep naar de deur en stopte toen hij over zijn schouder keek.
"Noem me gewoon Aiden," zei hij kil en liep weg.
Ik zuchtte en keek uit in de donkere gang.
De herinnering zat nog steeds in mijn hoofd alsof het gisteren was gebeurd, maar het was vijf jaar geleden.
Mijn voeten waren aan de grond genageld en ik twijfelde of ik hem achterna moest lopen of hier moest blijven in de hoop dat hij me met rust zou laten. Maar de keuze was niet aan mij, zoals geen enkele keuze dat was. Alph– Aiden kwam weer naar beneden en zei niets terwijl hij naar me toe liep.
"Ik heb je gewaarschuwd." Was alles wat hij zei terwijl hij me optilde en over zijn schouder gooide. Ik begon op zijn rug te slaan en met mijn benen te spartelen, maar zijn greep werd alleen maar steviger.
"Maak je een grap!" schreeuwde ik.
"Shh, je maakt het hele verdomde roedel wakker." Hij liep de trap op alsof het de normaalste zaak van de wereld was, alsof hij geen persoon over zijn schouder had hangen. Ik voelde iets onheilspellends toen hij de tweede verdieping bereikte, alsof iemand naar me keek. Ik hief mijn hoofd, maar er was niemand en er bewoog niets.
Ik had slaap nodig, ik wist dat de nachtmerrie morgen verder zou gaan maar voor nu moest ik gewoon alles afsluiten.
Hij gooide me neer en ik bereidde me voor op de impact van mijn lichaam dat op de vloer zou smakken, maar in plaats daarvan voelde ik de zachtheid van het matras. Snel trok ik mijn shirt naar beneden en wierp hem een boze blik toe. Aiden leek er totaal niet mee te zitten, hij deed zijn overhemd en stropdas uit voordat hij aan zijn broek begon. Ik wendde mijn blik af, sloeg de dekens opzij en kroop eronder, terwijl ik deed alsof hij zich niet voor mijn neus aan het uitkleden was.
"Geen reden om verlegen te zijn, het is niets wat je niet eerder hebt gezien," zei hij op een verveelde toon. Behalve dat ik dat niet had, ik had nog nooit een naakte jongen gezien.
Dit was ook waarom Maries woorden me eerder geruststelden toen ze zei dat er geen verwachtingen waren.
Ik hoorde de douche aangaan en vond rust in het korte moment dat ik alleen was. Ik sloot mijn ogen en begroef mijn hoofd in het kussen. De slaap overmande me sneller dan ik had gedacht.
Ik werd wakker in complete duisternis. De gordijnen waren dichtgetrokken en de zware overgordijnen hingen voor het raam, maar toen ik me omdraaide en naar de klok keek, was het negen uur.
Mijn ogen scanden de kamer en de realiteit sloeg hard toe toen ik besefte waar ik was. Aiden had me gisteravond mee naar zijn kamer genomen en ik was in slaap gevallen terwijl hij onder de douche stond.
Langzaam draaide ik mijn lichaam om en keek achter me, maar hij was er niet. De adem die ik had ingehouden, ontsnapte en mijn lichaam zakte dankbaar in elkaar.
Het was leeg, dus hij moest eerder wakker zijn geworden en zijn vertrokken.
Ik stond op en opende mijn tas, nam de tijd terwijl ik door mijn spullen ging. Ik pakte een kort bloemenjurkje en witte sneakers.
Er kwam geen zonlicht de kamer binnen, maar ik zweette alsnog, dus er was geen enkele kans dat ik een broek zou aantrekken.
Ik stapte onder de douche en pakte een schone handdoek toen ik eruit kwam. De spiegel was beslagen van de stoom, maar toen ik hem schoonveegde, zag ik hoeveel een beetje slaap met mijn gezicht had gedaan.
Ik kon mezelf verliezen in verdriet of ik kon naar beneden gaan en kijken wat de dag te bieden had. Het liefst ver weg van Aiden, of eigenlijk van iedereen, maar ik kon niet te kieskeurig zijn.
Op het moment dat ik de deur opendeed, hoorde ik het geroezemoes. Er waren veel mensen hier en ik overwoog om terug te keren en me te verstoppen in de kamer.
Nee, Gabby, je kunt dit.
Ik trok mijn rug recht en zette hetzelfde masker van zelfvertrouwen op dat ik al droeg sinds ik acht was.
"Gabriella!" riep Marie luid van de andere kant van de kamer. Ik was de rest gevolgd naar wat ik aannam dat de eetzaal was.
Ik toverde een glimlach op mijn gezicht en liep naar haar toe.
Verscheidene roedelleden draaiden hun hoofd en keken me aan met verschillende emoties in hun ogen terwijl ik naar de tafel liep. Het was Marie en haar man, samen met twee anderen die ik niet kende.
Aiden was er niet, godzijdank.
Ze schoof een stoel voor me uit en ik ging zitten. Een vrouw van Maries leeftijd kwam met een bord eten en op tafel stond brood, jam, spek en koffie.
"Hoe heb je geslapen?" vroeg ze en keek me aan met die liefdevolle ogen.
"Echt goed eigenlijk," zei ik en glimlachte naar haar.
"Gabriella, dit is Cole, hij is Aidens beste vriend en Beta, en dit is Bob, onze Gamma. Hij heeft het overgenomen van zijn vader toen Aiden Alpha werd." Ik moest deze namen maar proberen te onthouden.
"Aangenaam kennis te maken," zei ik en glimlachte. Bob knikte met een mond vol eten, maar Cole was anders, hij had iets op zijn hart en zijn kleine grijns verraadde het.
"Jij ook," zei Bob nadat hij had doorgeslikt.
"Ja, heel erg zelfs. Vertel eens wat over jezelf," zei Cole en leunde achterover in zijn stoel.
Ik keek hem even aan, hij nam een houding aan en leek zich bijna te amuseren.
"Wat wil je weten?" vroeg ik, terwijl ik begon mijn ei op mijn bord te snijden.
"Alles–" zei hij en haalde zijn schouders op. Hij trok een peinzend gezicht en schudde toen zijn hoofd.
"–wat mis je het meest aan je oude thuis?" Meteen to the point, hè?
Hij leek me niet het type persoon om geheimen aan toe te vertrouwen, dus ik was op mijn hoede.
"Ik heb eigenlijk nog niet echt tijd gehad om iets te missen," zei ik en glimlachte naar hem, maar mijn glimlach was nep en dat kon hij zien. Het was gespannen en ik deed geen moeite om dat te verbergen.
Hij kneep zijn ogen samen en grijnsde.
"Kom op, er moet toch iets zijn. Je oude bed? Het moet lastig zijn om andere mensen in je kamer te hebben als je dat niet gewend bent," zei hij met een veelbetekenende blik. Had Aiden of dat meisje Sam hem over die andere avond verteld?
"Zoals ik zei, ik heb nog niet echt tijd gehad om aan zulke dingen te denken. Mocht het zover komen, dan laat ik het je weten," zei ik en nam een hap van mijn eten.
"Dat zou ik erg leuk vinden," zei hij en lachte toen zachtjes.
Ik kende hem niet en wist niets van hem, maar mijn afkeer was er en groeide met de seconde.
"Je broers lijken me aardig," zei hij en mijn lichaam verstrakte. Hij zocht een reactie en probeerde de juiste knopjes te vinden om er een te krijgen.
"Dat zijn ze," zei ik, maar mijn stem klonk behoedzaam en ik vervloekte mezelf. Er flitste iets in zijn ogen en ik beet op mijn vork terwijl ik nog wat eten in mijn mond stopte.
De stoel naast me werd naar achteren geschoven en ik voelde zijn schouder tegen de mijne toen hij ging zitten.
"Kom op, laten we het over leuke dingen hebben," zei Aiden en leunde achterover in zijn stoel.
"Wat fijn dat je ons komt vergezellen, zoon," zei zijn moeder streng en keek hem boos aan. Hij knipoogde naar haar en likte zijn lippen.
"Er waren een paar zaken die geregeld moesten worden," zei hij.
Veeg omhoog om door te gaan