passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Alpha's Wife Hunt - Hoofdstuk #4 - door T.H.Jessica

Alpha's Wife Hunt

/

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 3

Tabitha's POV

Toen ik naar het ziekenhuis rende, hadden ze net het leven van papa gered.

Ik snelde naar de dokter en vroeg: "Hoe gaat het met mijn vader?"

"Maak je geen zorgen. Meneer Hartley is nu buiten levensgevaar. Zorg er alleen voor dat hij niet nog meer schokken te verwerken krijgt."

"Begrepen," zuchtte ik opgelucht. "Dank u wel."

Papa lag nog steeds in coma, dus ik kon hem niet vragen wat er gebeurd was. Ik moest me tot de roedelleden wenden. "Papa was de hele tijd buiten bewustzijn. Hoe kan het dat hij vandaag ineens bijkwam?"

De Beta van de Silver Moon Pack antwoordde snel: "We hebben ook geen idee. Hij kwam vanmiddag bij. We wilden de roedeldokter bellen voor een controle, maar dat wilde hij niet. Hij ging meteen naar het roedelhonk. Toen hij zag dat de roedel in chaos was, viel hij flauw."

Hij pauzeerde en ging verder, zijn toon schuldbewust: "Het is allemaal mijn schuld. Ik had hem moeten tegenhouden."

Er klopte iets niet.

Papa werd wakker op precies de dag dat ik besloot van Derek te scheiden.

Het leek gewoon geen toeval.

Toch kon ik nu niet achterhalen wat het verband was tussen die twee gebeurtenissen.

Dus stelde ik de Beta gerust: "Ik heb je nodig om voor papa te zorgen. Geef jezelf niet de schuld. De roedel heeft een verlies geleden. Het is heel normaal dat hij zich daar als Alpha zorgen over maakt. Trouwens, is er vandaag iemand bij hem geweest?"

"Nee, de roedelleden wisten niet dat hij was bijgekomen."

Ik knikte en verliet de kamer.

Toen ik het ziekenhuis wilde verlaten, hield de verpleegster me tegen.

"Mevrouw Hartley, zijn de spoed- en ziekenhuisrekeningen van meneer Hartley al voldaan?"

"Ik betaal ze zo snel mogelijk, sorry," antwoordde ik, terwijl ik mijn schaamte verborg.

Na mijn vertrek uit het ziekenhuis, haastte ik me naar de Raad van Ouden, maar Derek was nergens te bekennen.

Ik moest hem bellen. "Waar ben je? Ik ben bij de Raad."

"Ik moest wat regelen. Dus ik ben terug in mijn roedel," antwoordde Derek kil.

"Kun je komen voor de verwerpingsceremonie?" vroeg ik, machteloos.

Hij sneerde: "Denk je dat jij belangrijker bent dan de zaken van de roedel?"

"Ik kan wachten tot je klaar bent. Derek, alsjeblieft, ik smeek je. Ik heb geld nodig om mijn vader te behandelen."

"Echt? Dan neem ik mooi mijn tijd," snoof hij. "Ik zal dolblij zijn als hij doodgaat."

Daarmee hing hij op.

Terwijl ik naar de voorbijgangers op straat keek, voelde ik me machteloos.

Een diep gevoel van spijt overspoelde me.

Sinds ik Luna van de Black Thorn Pack ben geworden, heb ik geen werk meer en dus ook geen inkomen.

Nu ik Dereks liefde kwijt ben, kan ik papa niet meer helpen.

Was ik niet voor Derek gevallen, dan had ik misschien mijn voorbestemde partner ontmoet, of was ik met een weerwolf uit de Silver Moon Pack getrouwd volgens papa's wensen.

Mijn leven zou alledaags zijn geweest, maar mijn partner zou altijd aan mijn zijde zijn als ik hulp nodig had.

Ik liep door de straat, gevoelloos.

Plotseling begon het te regenen, maar het hield me niet tegen om verder te gaan.

Helemaal doorweekt merkte ik dat ik zonder het te beseffen terug was gelopen naar de Black Thorn Pack.

De patrouilleleden van de Black Thorn Pack knikten naar me en begroetten me: "Luna Tabitha, goedemiddag."

Hun woorden gaven me inspiratie.

Ik was nog steeds de Luna van de Black Thorn Pack!

Ik liep vastberaden naar het roedelhonk, recht naar de financiële afdeling, en deed de deur open.

"Tiffany, ik wil twintigduizend dollar opnemen," zei ik tegen de boekhoudster terwijl ik binnenkwam.

"Sorry, ik kan je niet helpen." Tiffany deed nonchalant haar goudomrande bril af, haar toon arrogant.

Ik fronste en snauwde: "Ik geef je een bevel, als Luna."

Tiffany lachte spottend. "Alpha Derek heeft je privileges als Luna ingetrokken."

"Wat?" riep ik verbijsterd uit.

"Je hebt haar goed gehoord," klonk een scherpe vrouwenstem. Ik draaide me om en zag een gezicht dat me walgde.

Daphne!

Tiffanys houding veranderde meteen. Met een zoete glimlach zei ze tegen Daphne: "Kan ik u ergens mee helpen, mevrouw Sutton?"

"Ik wil een tas kopen, maar ik kom twintigduizend dollar tekort," zei Daphne, terwijl ze haar gouden haar naar achteren gooide.

"Begrepen. Ik maak meteen twintigduizend dollar voor u over," zei Tiffany terwijl ze weer ging zitten en de computer begon te bedienen.

Ik haalde diep adem en riep: "Zijn jullie gek? Zij hoort niet bij de Black Thorn Pack. Ze zou hier niet eens mogen zijn! En je geeft haar zomaar roedelgeld mee?"

"Tabitha." Tiffany rolde met haar ogen. "Alpha Derek heeft dit goedgekeurd. Als je ergens een probleem mee hebt, moet je bij hem zijn."

Ik draaide me om en staarde naar Daphnes zelfvoldane gezicht, en beval: "Als Luna van de Black Thorn Pack heb ik het recht om niet-roedelleden weg te sturen. Vertrek nu."

"Luna? Als het niet door jouw truc van vandaag kwam, was je al geen Luna meer," spotte Daphne. "Bovendien heeft Alpha Derek mij hier uitgenodigd. Wie ben jij om mij eruit te gooien?"

Met gebalde vuisten, woedend, stond ik op het punt mijn Luna-aura los te laten.

"STOP!" Een stem vol Alpha-aura klonk vanaf de deur.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

Tabitha's POV

Derek liep de kamer binnen.

Hij liet de Alpha-aura op mij los en ik voelde me onmiddellijk verstikt, alsof een onzichtbare muur tegen me aanduwde.

Ik hief mijn hoofd uitdagend op, alleen om te zien hoe hij Daphne met zachte ogen aankeek. "Gaat het goed met je?" vroeg hij haar.

Daphne keek mijn kant op, met een grijns van overwinning die van haar gezicht af te lezen was.

Woedend balde ik mijn vuisten.

Daphne boog zich met een glimlach dichter naar Derek toe en zei: "Derek, Godzijdank ben je hier. Toen ik langs het Financiële Kantoor liep, hoorde ik iemand ruzie maken, dus ik kwam kijken wat er aan de hand was. Ik had niet verwacht Tabitha aan te treffen die geld probeerde te regelen."

"Mevrouw Sutton, hoort u uzelf praten? U bent niets meer dan een minnares. Denkt u dat u de Luna van het Black Thorn Pack bent?" sneerde ik.

"Probeer je geld te pakken?" Derek draaide zijn hoofd en vroeg het me langzaam.

"Nee!" zei ik, terwijl ik op mijn lip beet.

"Tabitha liegt," mengde Tiffany zich in het gesprek. "Een minuut geleden gaf ze me opdracht geld voor haar op te nemen, en ik zei nee. Toen probeerde ze me te dwingen."

"Ik ben jouw Luna. Kan ik dan niet eens twintigduizend dollar opnemen?"

Elk lid van het Black Thorn Pack wist dat Derek Daphne voortrok, en niemand zag mij nog als hun Luna.

Ik keek op en ontmoette Dereks kille, onverschillige blik. Het zwarte pak accentueerde zijn postuur en liet hem er scherp en stijlvol uitzien.

Het deed me denken aan de eerste keer dat we elkaar ontmoetten. Toen droeg hij een knappe, warme glimlach, iets wat ik daarna nooit meer bij hem heb gezien.

Nu was zijn gezicht ondoorgrondelijk en emotieloos. "Inderdaad. Dat kan niet," antwoordde hij, terwijl zijn kille blik op mij rustte.

Met moeite slikte ik mijn tranen weg en beet ik op mijn lip om niet te huilen. "Ik ben nog steeds de Luna."

Derek lachte spottend: "Volgens mij ben je niet anders dan een dief. Noem jij jezelf een bekwame Luna."

Nooit heb ik eraan gedacht om te stelen. Ik wilde alleen maar Papa redden. Ik was van plan het terug te geven zodra ik de echtscheidingsregeling kreeg.

Ik wilde net antwoorden toen mijn wond op mijn buik me pijn deed.

Derek en Daphne stonden naast elkaar, als ware ze elkaars lotsbestemde partners.

Plotseling besefte ik dat uitleggen zinloos was. Hij hield van iemand anders. Hoe hard ik ook probeerde mezelf te verdedigen, hij zou me toch niet geloven.

Ik deed een stap achteruit en slikte mijn pijn weg.

Ik wilde geen zwakte tonen tegenover Derek. Hoeveel pijn ik ook had, tot het punt dat ik bijna flauwviel, toch slaagde ik erin om stevig weg te lopen.

Toen ik Derek passeerde, zei ik: "Zolang je me niet hebt afgewezen, ben ik nog steeds de Luna. Als je me niet meer wilt zien, kom dan nu met me mee naar de Raad van Ouden."

Koude zweetdruppels parelden op mijn voorhoofd en ik versnelde mijn pas, ik wilde hier zo snel mogelijk weg.

Plotseling greep Derek mijn arm vast en vroeg met een lage stem: "Wat is er?"

Ik rukte mijn arm los. "Dat gaat je niets aan."

Zonder achterom te kijken, rechte ik mijn rug en verdween uit zijn zicht.

Nadat ik het Black Thorn Pack had verlaten, ging ik op de stoeprand zitten om even bij te komen.

Toen de pijn wat minder werd, keek ik omhoog naar de lucht.

"Crystal, wat moet ik doen?" kon ik niet anders dan mijn wolf in gedachten roepen.

Crystal had al die tijd geslapen, dus ik had nooit verwacht een antwoord van haar te krijgen. Toen haar zwakke stem in mijn hoofd klonk, schrok ik bijna van verbazing.

"Tabitha, ga naar je moeder."

"Is dat de enige manier?" vroeg ik me af. Zij was de laatste persoon die ik wilde zien.

"Als je John wilt redden, is dit je laatste kans. Ze is tenslotte je familie."

Na me geantwoord te hebben, viel Crystal weer in slaap.

Toen ik mijn besluit had genomen, nam ik een taxi naar de villawijk waar de mensen woonden.

Afgaand op de chique villa, vermoedde ik dat mijn moeder het de afgelopen jaren goed had gehad.

Al snel ging de deur open.

Holly Sutton, mijn zogenaamde moeder, verscheen. Haar gezicht kwam me vaag bekend voor. Ze keek me verbaasd aan en slaakte een kreet: "Tabitha?"

Ze was weggegaan toen ik nog een kind was.

Ze beweerde dat ze haar lotsbestemde partner had gevonden, dus wees ze Papa af ondanks mijn smeekbeden en vertrok met die weerwolf.

Ik had gehoord dat die weerwolf zijn roedel ook had verlaten. Dus werden ze allebei verstotenen.

Tot op de dag van vandaag konden ze alleen nog tussen mensen leven. Geen enkele roedel zou hen opnemen.

Holly had Papa verraden, en ik had gezworen haar nooit meer te zien. Maar om Papa te redden, moest ik nu toch haar hulp zoeken.

Holly leidde me haar luxe huis binnen en liet me op de bank zitten.

"Ik hoorde dat er een aanval was op het Silver Moon Pack. Is dat waarom je hier bent? Je mag voorlopig bij mij blijven," bood ze aan.

"Dus je wist het? Weet je dan ook dat Papa gewond is? Hij ligt nog steeds in coma," vroeg ik.

Er was alleen maar verbazing op haar gezicht te zien, geen greintje schuldgevoel.

Ik ging verder: "Hij is de reden dat ik hier ben. Ik heb geld nodig voor zijn medische kosten. Kun je helpen? Ik beloof dat ik het terugbetaal."

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

Tabitha's POV

Ik keek Holly smekend aan, hopend dat ze zou instemmen.

Maar voordat ze iets kon zeggen, vulde een stem die ik maar al te goed kende de deuropening.

"Serieus? Kom je hier bij mij thuis bedelen?"

Ongelooflijk stond ik op en keek toe hoe Daphne en Derek binnenkwamen.

Toen draaide ik me weer naar Holly om.

Holly glimlachte vertederd naar Daphne. Toen zei ze tegen mij: "Daphne is Marks dochter. Ik stond op het punt haar net aan je voor te stellen. Jullie zijn ongeveer even oud, ik weet zeker dat jullie vrienden kunnen worden."

Wat een wrede speling van het lot. Daphne's vader had de partner van mijn vader gestolen.

En nu had zij de mijne gestolen.

Alsof dat nog niet genoeg was, zagen ze me er zo zielig uitzien. Ik was letterlijk een clown in hun chique leven.

Natuurlijk zou Daphne zo'n perfecte kans om mij te vernederen niet laten glippen.

Ze liep naar Holly en zei op een spottende toon: "Vrienden met haar? Geen sprake van. Ze is een dief. Je kunt beter even kijken of er iets mist."

Toen Daphne dat zei, begon Holly me onderzoekend te bekijken.

"Wat is er aan de hand? Ben je nu aan het stelen? Tabitha, hoe ben je zo geworden?"

De herinneringen aan hoe Holly me harteloos losliet en met Mark wegging toen ik klein was, kwamen in alle hevigheid terug.

Teleurgesteld keek ik haar aan en vroeg: "Geloof je haar zomaar op haar woord en niet mij? Je neemt niet eens de moeite het aan mij te vragen, hè? Ben je wel echt mijn moeder?"

"Let op je toon!" snauwde Holly. "Daphne is altijd een lief meisje geweest. Ze liegt nooit. Maar jij hebt altijd aan ouderlijk gezag ontbroken. Misschien heb je daardoor slechte gewoontes opgepikt."

"Ouderlijk gezag? Je doet alsof ik geen moeder wílde om mij in het gareel te houden. Was jij het niet die mij en papa verliet?"

Holly bloosde van schaamte. Blijkbaar wilde ze haar verleden niet oprakelen waar Daphne bij was.

Ik wendde mijn blik af, ziek van haar aanblik. Toen viel mijn oog op Derek, die daar zwijgend stond en nergens op reageerde.

Daphne merkte wat ik deed en keek ook naar Derek.

Toen draaide ze zich meteen om en klaagde bij Holly: "Kun je haar eruit zetten? Ik wil haar niet in mijn huis."

"Er is iets gebeurd met Tabitha's roedel, dus ik heb aangeboden dat ze hier een paar dagen mag blijven. Nou ja, ik zal het haar wel zeggen als jij dat liever niet wilt," klonk Holly zo liefdevol alsof Daphne haar eigen dochter was.

Daarna keek Holly weer naar mij en zei verontschuldigend: "Tabitha, ik ben druk bezig met het plannen van Daphne's bruiloft, dus ik heb misschien geen tijd voor jou... Misschien kun je beter..."

Ik had allang opgehouden te verlangen naar moederliefde van Holly. Maar toch, weer in de steek gelaten worden na al die jaren, brak mijn hart.

Met ingehouden tranen antwoordde ik: "Mevrouw Sutton, ik heb nooit in uw huis willen blijven, en ik zou nooit bevriend raken met een huwelijksbreker. Maak je geen zorgen."

"Onzin! Hoe kun je zoiets over Daphne zeggen als haar verloofde erbij is? Weet je wel wie hij is?" Holly wierp Derek een nerveuze blik toe terwijl ze mij uitschold.

Toen Daphne mij belasterde, geloofde Holly haar meteen. Maar als ik de feiten noemde, stond Holly toch weer aan Daphne's kant.

Ik keek Derek strak aan en zei: "Natuurlijk. Hij is de Alpha van de Black Thorn Pack. Hoe zou ik hem niet kunnen kennen? Alpha Derek, ik had niet verwacht dat je zo snel weer in het huwelijksbootje zou stappen. Waarom stel je me niet even voor aan mevrouw Sutton?"

Holly keek Derek vragend aan, duidelijk geen idee dat hij getrouwd was.

"Alpha Derek, Mark en ik weten niet veel van de Black Thorn Pack. Wie is Tabitha voor jou?"

Derek antwoordde kil: "Ze was ooit mijn Luna. Maar ik ga haar binnenkort afwijzen."

Hij maakte van onze jarenlange liefde een waardeloos iets.

Die gedachte maakte me eerder verdrietig dan boos.

"Je kunt dat maar beter doen. Als je me niet afwijst, blijft Daphne altijd de huwelijksbreker," waarschuwde ik.

Daphne lachte en viel me in de rede: "Je staat op het punt uit de Black Thorn Pack gezet te worden. Hoe durf je zo arrogant te doen? Als ik jou was, zou ik me drukker maken over wat ik moet doen als ik straks dakloos ben."

Ik draaide mijn hoofd en keek Daphne woedend aan. "Ik word echt niet dakloos als ik de Black Thorn Pack verlaat! En wat als jij deel wordt van zijn roedel? Voor mij blijf je altijd een schaamteloze trut, een zielige zwerver!"

"Hou je mond!"

Holly onderbrak me luid voordat ik mijn zin kon afmaken.

Toen sloeg ze me hard in mijn gezicht.

Mijn wang brandde. Ik keek terug, alleen maar om te zien hoe ze zwaar ademend van woede voor me stond.

"Bied je excuses aan Daphne aan!" beval ze.

"Geen sprake van!" snauwde ik tussen opeengeklemde tanden.

Kokend van woede hief Holly haar hand, klaar om me opnieuw te slaan, maar iemand hield haar tegen.

Derek keek Holly ijzig aan en beval: "Bied haar je excuses aan."

Veeg omhoog om door te gaan

Alpha's Wife Hunt

Alpha's Wife Hunt

920 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

920

Inhoud

Aa