Kaela's POV
Zijn lichaam was een oven.
Dat was de eerste samenhangende gedachte die ik had. Niet oh god, hij gaat me vermoorden of dit is hoe ik sterf , maar de pure, domme, dierlijke observatie dat zijn huid warmte uitstraalde als een smidse. Ik voelde het door onze kleren heen.
Zijn handen waren aan weerszijden van mijn hoofd, zijn vleugels blokkeerden het licht. Ik kon geen centimeter bewegen.
"Je bent walgelijk," zei ik. "Ga van me af."
Hij bewoog niet. Zijn gewicht drukte me dieper in het matras.
Elke ademhaling die hij nam, liet zijn borst tegen de mijne verschuiven en perste de lucht in kleine, hulpeloze stoten uit mijn longen.
"Nee." Zijn stem was laag en onverstoorbaar. "Ik hou van het uitzicht van hierboven."
Mijn gezicht werd heet van de manier waarop zijn ogen langzaam en doelbewust over me heen gingen. Langs mijn nek, over mijn sleutelbeen, lager. Hij nam de tijd, alsof hij elk recht had om te kijken.
Niemand had ooit zo naar me gekeken. En hoe langer hij staarde, hoe bozer ik werd, want dit moest wel een grap zijn.
"Hou op met me uit te lachen," beet ik hem toe. "Als je me wilt vermoorden, doe het dan gewoon. Je bent een monster. Dat is wat monsters doen."
Naeve kantelde zijn hoofd. Zijn gouden ogen vonden de mijne en bleven daar.
"Je mond zegt één ding." Zijn stem werd nog lager. Ik voelde het in mijn ribben. "Maar je lichaam wil iets anders."
Ik opende mijn mond om tegen te spreken, maar er kwam niets uit. Want hij had gelijk, en ik haatte hem daarvoor.
Mijn hart bonsde overal. In mijn keel, in mijn polsen, tussen mijn benen. Mijn huid gloeide en het kwam niet alleen door angst.
Een deel van mij reageerde op zijn gewicht, zijn hitte, de onmogelijke omvang waarmee hij me in dit bed drukte.
En mijn hersenen werkten ook niet mee. Ze bleven dingen opmerken die ze helemaal niet zouden moeten opmerken.
De manier waarop de zwarte schubben langs zijn kaak het kaarslicht vingen. De manier waarop het litteken op zijn lip zijn mond scheef trok en alles wat hij zei als een uitdaging liet klinken.
Zijn nek was dik en gespierd, aderen zichtbaar onder de donkere huid, leidend naar schouders zo breed dat ze de kamer verduisterden.
Hij rook naar rook en iets daaronder, iets wilds en warms. Niet onaangenaam. Dat was nog het irritantste van alles.
Je bent in gevaar. Dit is een monster. Stop met naar zijn nek kijken.
Naeve boog zich naar me toe. Langzaam, zodat ik het kon zien aankomen, en er was niets wat ik eraan kon doen. Zijn mond gleed langs mijn kaak en bleef hangen naast mijn oor. Toen lager.
Zijn lippen streken langs de zijkant van mijn nek. Geen kus. Gewoon de aanraking van zijn mond over mijn huid, langzaam en heet, en zijn adem gleed langs mijn sleutelbeen.
Elke spier in mijn lichaam spande zich aan. Er klom een geluid omhoog uit mijn keel en ik beet het doormidden voordat het kon ontsnappen.
"Ik haat je," fluisterde ik. Het klonk schor en dun en totaal niet overtuigend.
Naeve trok zich net genoeg terug om me aan te kijken. Zijn gouden ogen half gesloten, zijn lippen nog nat van mijn huid.
Hij leek op iets uit een koortsdroom. Het soort waarvan je 's ochtends aan niemand vertelt.
"Nee," zei hij. "Je verlangt naar me. Maar ik zal je niet nemen." Zijn duim trok een enkele lijn langs mijn kaak, klauw rakelings over mijn huid. "Niet tot je me erom smeekt, op je knieën."
Ik staarde hem aan. Mijn borst ging op en neer. Mijn huid brandde overal waar zijn mond was geweest en deed pijn waar hij niet was gekomen.
"Ik zal je nooit om iets smeken."
"We zullen zien."
En toen was hij in één vloeiende beweging van me af. Hij stond op, deed een stap achteruit, en streek zijn mouwen recht alsof hij net tegen een reling had geleund.
Ik duwde mezelf overeind. Mijn armen trilden. Zonder nadenken trok ik de deken over mijn schoot. Een reflex. Iets tussen mijn lichaam en zijn ogen.
Hij keek niet meer naar me. Hij stond al bij de deur.
"Blijf uit mijn buurt," zei hij zonder om te kijken. Toen liep hij weg en viel de deur met een klik achter hem dicht.
Ik zat daar, mijn hart bonsde nog steeds, vingers zo strak in de deken geklemd dat mijn knokkels wit werden. Mijn nek tintelde nog waar zijn lippen hadden gezeten.
Ik haatte hem. Ik haatte hem absoluut, volledig.
En mijn lichaam geloofde er geen woord van.
Wat was er net gebeurd?
Ik bleef zitten, starend naar de gesloten deur, proberend te bevatten dat een man me net had vastgepind, zijn mond over mijn nek had getrokken, me had gezegd te smeken, en toen weggelopen was alsof er niets was gebeurd.
Waarom nam hij niet gewoon wat hij wilde?
Hij was groter dan ik, sterker dan ik, sneller dan ik. Ik had hem niet kunnen tegenhouden als hij verder was gegaan. Dat wisten we allebei.
Dus waarom stopte hij?
Misschien was het een spel. Mij vannacht bang maken, me laten sudderen in angst, en morgen terugkomen als mijn waakzaamheid is verdwenen. Roofdieren speelden met hun prooi voordat ze die opaten.
Of misschien was hij slimmer dan dat. Misschien wilde hij me in verwarring brengen. Dankbaar zelfs. Misschien wilde hij alleen maar dat ik dacht: hij had het kunnen doen, maar hij deed het niet .
Maar dan was er nog de andere optie. De domme, gevaarlijke die ik niet uit mijn hoofd kreeg, hoe hard ik het ook probeerde.
Wat als hij het meende? Wat als hij me echt niet zal aanraken tenzij ik erom vraag?
Een hoffelijk monster. Het idee was zo belachelijk dat ik bijna moest lachen.
Iemand klopte drie keer zachtjes.
Ik schrok en trok de deken hoger. "Wie is daar?"
"Ik ben het maar." Een warme stem, gemoedelijk. Helemaal niet zoals degene die net vertrok. "Azriel. Ik wilde zeker weten dat je je een beetje thuis voelt."
De deur ging open voordat ik kon antwoorden, en daar stond hij. Leunend in het deurkozijn, één schouder tegen het hout, hoofd schuin.
De vampier. Rode ogen, maar niet het soort rood van woede — meer als sintels in een open haard, de zachte soort.
De zwarte aderen langs zijn slapen en nek zouden verontrustend zijn geweest als ze niet een gezicht omlijstten dat irritant knap was. Zijn lome halve glimlach was terug.
"Mijn broer heeft toch niets onherstelbaars gedaan, hoop ik?" Hij stapte naar binnen zonder op toestemming te wachten. "Ik hoorde verhitte stemmen. Dacht dat ik even moest kijken."
"Het gaat wel," zei ik, wat duidelijk een leugen was, en dat wisten we allebei.
Azriel ging op de rand van een stoel tegenover me zitten. Hij leunde achterover, ontspannen, alsof we oude vrienden waren die bijpraten bij een kop thee in plaats van vreemden in het kasteel van een monster.
"Je ziet er niet uit alsof het wel gaat," zei hij. Zacht, niet spottend. "Eerder als iemand die de slechtste dag van haar leven heeft en nog steeds doet alsof het goed gaat."
Een lach ontsnapte me voordat ik het kon tegenhouden. Kort en droog, meer een zucht dan een geluid. "Dat is één manier om het te zeggen."
"Naeve is..." Hij pauzeerde, koos zijn woorden zoals je een deur zou kiezen in een donkere gang. "Moeilijk. Altijd al geweest. Neem het alsjeblieft niet persoonlijk. Zijn gedrag... Het ligt niet aan jou."
"Voelt behoorlijk persoonlijk," mompelde ik.
"Dat weet ik." Hij glimlachte begrijpend. "De waarheid is, mijn broer gelooft niet dat de vloek verbroken kan worden. Hij denkt dat we gedoemd zijn. Dus reageert hij zijn woede af op iedereen om hem heen. Vooral op iedereen die… aan hem toegewezen is."
Toegewezen. Daar kreeg hij in elk geval punten voor eerlijkheid.
"Hij is al eeuwen zo," ging Azriel verder. "Sombere buien, zich afzonderen, zichzelf wijsmaken dat hij beter af is alleen. Het ligt niet aan jou. Met wie dan ook zou hij precies zo ellendig zijn."
Ik wist niet waarom dat hielp, maar het deed het. Een beetje.
"Kijk," zei Azriel, terwijl hij naar voren boog. "Ik weet dat dit niet de situatie is die jullie wilden. Maar je hoeft er niet alleen mee om te gaan." Hij ving mijn blik en hield die vast. "Je kunt me vertrouwen, Kaela. Ik laat niet toe dat hij iemand zo lief als jij slecht behandelt."
De warmte kroop omhoog in mijn nek. Ik keek naar mijn handen, toen naar de deken, overal behalve naar zijn gezicht.
Niemand zei zoiets tegen mij. Mijn vader had in mijn hele leven geen vriendelijk woord over mijn uiterlijk gezegd.
En hier zat deze demon-vampier, tegenover me op deze ramp van een huwelijksnacht, te zeggen dat ik lief was.
"Je hoeft dat niet te zeggen," zei ik. Mijn stem klonk zachter dan ik wilde.
"Ik hoef niks te zeggen." Hij haalde zijn schouders op, nonchalant. "Maar ik wil het zeggen."
Hoe was het mogelijk dat deze twee hetzelfde bloed deelden?
De een had me op bed vastgepind en gezegd dat ik moest smeken. De ander zat hier en liet me me… gezien voelen.
"Het wordt makkelijker," zei Azriel, terwijl hij opstond. "En als het niet makkelijker wordt, kom dan naar me toe. Ik ben er altijd voor je."
Veeg omhoog om door te gaan
Kaela's POV
"Daar ben je." Giselle glimlachte toen ik naar haar toe liep. "Ga zitten. Vertel me alles over Naeve."
Wauw, iemand is in een gulle bui. Is dit Azriels invloed?
Toen een bediende me vertelde dat Giselle me wilde spreken in de tuincour, rende ik er praktisch heen. Ik was het zat om alleen te zijn.
Naeve had niet meer met me gesproken sinds de huwelijksnacht. En Giselle was de enige persoon in dit kasteel die mijn bloed, mijn taal en mijn situatie deelde.
Ook al was ze in alle drie niet bepaald geweldig.
Ik ging naast haar op een stenen bank zitten bij een fontein die op de een of andere manier nog werkte, ondanks dat hij eruitzag alsof hij al eeuwenlang niet was onderhouden.
Ze had haar benen over elkaar geslagen, haar haar los, een glas met iets donkerroods in haar hand — wijn, hoopte ik — en ze zag er goed uit. Beter dan goed.
"Hoe bevalt het je hier?" vroeg ik.
"Oh, Kaela." Ze gooide haar hoofd achterover en lachte. "Je zou het niet geloven. Ik was er helemaal klaar voor om elke seconde te haten, toch? Vader heeft me praktisch aan een lijk verkocht. Maar Azriel is..."
Ze drukte haar vingers tegen haar lippen alsof ze een geheim moest bewaren.
"Hij is ongelooflijk. Hij luistert, hij stelt vragen, hij onthoudt dingen die ik terloops heb genoemd. Gisteren liet hij blauwe bloemen naar mijn kamer brengen omdat ik twee dagen geleden zei dat ik die mooi vond. Blauwe, specifiek, Kaela."
Ze nam een slok, haar ogen fonkelden boven de rand van het glas.
"En de manier waarop hij naar me kijkt... Ik dacht dat ik alles zou moeten faken. Dat was toch het plan? Hem verleiden, hem laten vallen, het uitzitten. Maar eerlijk? Ik begin hem misschien echt leuk te vinden."
Ze zei het alsof deze hele situatie met vervloekte prinsen het romantische avontuur van haar leven was, en was zij even gelukkig?
Ondertussen had ik precies vier kamers, twee gangen en het pad tussen mijn kamer en de eetzaal in kaart gebracht. De rest van het kasteel was een doolhof van donkere stenen en gangen die allemaal op elkaar leken.
Giselle kreeg blauwe bloemen bezorgd, ik kreeg stilte.
Soms zag ik Naeve aan de overkant van de eetzaal, alleen etend aan het uiteinde, zijn vleugels strak gevouwen, zijn kaak malend op het eten als een wild dier.
Hij keek dwars door me heen. Voor hem was ik een meubelstuk dat iemand in zijn gezichtsveld had neergezet.
Giselle kreeg een echtgenoot die na twee dagen haar lievelingskleur wist. Ik kreeg er een die mijn naam nog niet had geleerd. Of als hij dat wel had, zag hij geen reden om die te gebruiken.
"Dat is fijn, Giselle," zei ik. En ik deed echt mijn best het te menen.
"En?" Ze draaide zich naar me toe, haar kin in haar hand. "Hoe gaat het met jouw draak?"
Ze vroeg bijna nooit hoe het echt met mij ging. Ik kon deze kans om met iemand te praten die misschien begreep wat deze missie me kostte, niet verspillen.
"Hij praat niet met me." Ik zuchtte. "Als hij het doet, is het een bevel of iets onaardigs. Hij verdwijnt urenlang, soms de hele dag. Ik eet alleen, ik loop alleen rond. Hij maakte op de eerste avond heel duidelijk dat hij me zo ver mogelijk bij zich uit de buurt wil hebben."
Ik liet het deel weg waarin hij zijn mond langs mijn hals liet glijden en me dwong te smeken. Dat detail zat in een doos die ik niet open wilde maken waar mijn zus bij was.
Giselle knipperde met haar ogen. Heel even flitste er iets over haar gezicht dat misschien medelijden was. Toen was het weg.
"Ik bedoel..." Ze kantelde haar hoofd. "Kun je het hem kwalijk nemen?"
Oh, geweldig. Daar gaan we weer.
"Wat bedoel je daarmee?"
"Kaela, kom op." Ze boog zich naar voren. "Kijk naar jezelf. Je bent gekoppeld aan een wezen dat helemaal geen vrouw wilde. En de vrouw die hij kreeg is... geen belediging... niet bepaald het type waar iemand zich voor bedenkt. Hij is een eeuwenoude prins. Hij heeft waarschijnlijk vrouwen gehad die..."
"Ik dacht dat jij van alle mensen mij zou begrijpen, Giselle."
Giselle wuifde haar hand weg. "Ik zeg alleen maar, doe niet alsof het een verrassing is."
Toen ging ze staan en streek haar jurk glad.
"Ik moet nu terug. Azriel laat me iets zien in de westelijke vleugel." Ze schonk me een klein glimlachje, tevreden en geheimzinnig. "Probeer niet te veel te mokken, grote zus."
Ze giechelde en liep terug richting het kasteel. Ze klonk precies als vader. En als elke spiegel waar ik ooit voor heb gestaan.
Prima. Als niemand hier mij als een persoon wil zien, hoef ik Naeve ook niet als een te behandelen.
Hij was kil, afwezig en onbeschoft. Het kon hem niet schelen dat ik bestond, wat mijn missie eenvoudiger maakte. Je kon je niet schuldig voelen over het vermoorden van iemand die je slecht behandelt.
Ik stond op, veegde mijn rok af en nam een andere route terug. Ik was diezelfde vier kamers zat, en als ik nog één keer naar hetzelfde stuk steen moest staren…
Ben ik… verdwaald?
Ik herkende die gang niet.
Briljant. De dag kan niet beter worden…
De gangen waren daar smaller, ouder. Grovere stenen, minder fakkelhouders.
Ik sloeg linksaf waar ik rechtsaf had moeten slaan, corrigeerde mezelf met weer een verkeerde bocht, en binnen tien minuten stond ik voor een deur die ik nooit eerder had gezien. Hij was niet op slot.
Ik duwde hem open.
De kamer was eenvoudiger dan ik had verwacht. Een bed met donkere lakens, onopgemaakt. Een bureau bedolven onder boeken en oude kaarten. De lucht rook naar rook en leer en diezelfde onderliggende geur van de huwelijksnacht. Die ik nog steeds niet kon benoemen.
Dit is duidelijk Naeves kamer.
Ik wist dat ik me moest omdraaien en vertrekken. Maar iets op het bureau trok mijn aandacht.
Het was een klein houten doosje, weggestopt achter een stapel boeken. De hoeken waren glad en afgerond, het deksel sloot niet meer goed aan.
Ik reikte ernaar voordat mijn hersenen mijn handen konden tegenhouden.
Binnenin vond ik tekeningen.
Kindertekeningen, gemaakt met dikke vingertjes en veel te veel inkt. Een huis met een scheve schoorsteen. Een boom met een stam breder dan de kruin.
Iets dat misschien een draak was, of een hond, of allebei. En een stokfiguur met vleugels, hand in hand met een kleiner stokfiguur zonder vleugels.
Dit hoorde hier niet thuis. Niet bij de meedogenloze Naeve. Dit was iemands jeugd, zorgvuldig bewaard. De man die verwachtte dat ik op mijn knieën zou smeken, paste niet bij… wat dit ook was.
"Wat ben je aan het doen?" De stem kwam van achter me.
Ik liet het doosje bijna vallen, ving het op, en liet het toen weer bijna vallen.
Naeve stond in de deuropening, schouders bijna beide zijden rakend, vleugels half gespreid. Zijn gouden ogen gingen van mijn gezicht naar het doosje. Iets in zijn uitdrukking klapte dicht als een poort.
"Ik was verdwaald, de deur stond open, ik bedoelde niet om…"
"Je was verdwaald." Hij zei het zoals je een leugen van een kind herhaalt. "In mijn privévertrek, met mijn bezittingen in je handen."
"Ik was niet aan het snuffelen, echt niet, ik zag gewoon…"
Met één beweging stak hij de kamer over en ik werd tegen het bureau gedrukt. Hij sloot het doosje recht in mijn handen, bijna mijn vingers klemmend, en nam het toen weg.
"Kon je geen week wachten voordat je door andermans spullen ging," zei hij. "Wat hoopte je te vinden? Iets om over te rapporteren?"
"Rapporteren aan wie? Ik weet niet eens waar de keuken is!"
Hij luisterde niet. Hij was woedend , de schubben langs zijn nek werden donkerder.
"Mensen." Uit zijn mond klonk het als een vloek. "Jullie graven, jullie wroeten, jullie vinden het enige wat niet van jullie is en kunnen je handen er niet van af houden. Jullie zijn ongedierte!"
Naeve duwde het doosje diep in de kledingkast en sloeg de deur hard dicht.
"Ga terug naar je kamer en dwaal niet meer zonder toestemming," zei hij. "Dit is geen speelplaats en jij bent geen gast."
Ik wilde iets zeggen dat scherp genoeg was om hem te laten terugdeinzen. Mijn keel zat dicht en mijn handen trilden, maar ik was klaar met het meisje zijn dat haar woorden inslikte.
"Weet je wat, Naeve? Je hebt gelijk. Mensen graven en wroeten. Maar tenminste verstoppen wij onze kindertekeningen niet in een doosje om vervolgens te schreeuwen tegen iedereen die per ongeluk ontdekt dat we een hart hebben."
Zijn kaak spande aan. Het goud in zijn ogen flakkerde. Eén kort, prachtig moment zag ik de grote demon-draakprins niet weten wat te zeggen.
"Welterusten, echtgenoot," zei ik. Toen draaide ik me om en liep weg met rechte rug.
Ik haalde het helemaal terug naar mijn kamer voordat mijn handen weer begonnen te trillen. Ik deed de deur dicht, leunde er met mijn rug tegenaan en gleed naar de vloer.
Ik blijf hier niet. Geen dag langer. Niet voor vader, niet voor de missie, niet voor een echtgenoot die me behandelt als ongedierte dat hij niet eens de moeite neemt te doden.
Er was nog één persoon op deze wereld die me echt wilde. En morgenavond zou ik hem gaan zoeken.
Veeg omhoog om door te gaan
Kaela's POV
"Fenris! Ik ben terug, mijn lief!"
Ik bonsde met beide vuisten op de zijdeur, buiten adem, haar plakkerig aan mijn gezicht, laarzen tot aan de enkels bedekt met modder. Ik leek op een moeraswezen en het kon me niets schelen.
De beslissing om te vluchten had ik vier uur geleden genomen, ergens tussen mijn derde slapeloze uur en het moment waarop ik besefte dat ik liever 's nachts in de kou zou lopen dan nog één dag in dat kasteel door te brengen.
Naeves stem klonk nog steeds in mijn hoofd: 'Je bent niet anders dan de rest.'
Giselles scheve glimlach: 'Kun je het hem kwalijk nemen?'
En daaronder, altijd, Vaders stem die overal doorheen sneed: 'Je bent dik. En elke keer dat je je mond opendoet, komt er iets stoms uit.'
Een werktuig voor Vader. Een last voor Naeve. Een boksbal voor Giselle. Drie mensen, drie rollen, en in geen daarvan was ik een mens.
Dus ik vertrok. Trok een mantel uit de kast, schoof mijn voeten in laarzen en sloop via een zijpoort naar buiten. Die was óf niet bewaakt, óf niemand lette erop omdat niemand genoeg gaf om me tegen te houden.
Ik sneed dwars door de velden, bleef van de hoofdwegen af, en rende op niets anders dan adrenaline en één gedachte: Fenris.
De enige persoon die ooit voor mij koos. Willens en wetens, precies wetend hoe ik eruitzag en wat mijn familie van mij vond. Hij zei ooit dat mijn gewicht het minst interessante aan mij was. Niemand had ooit zoiets tegen mij gezegd. Niemand daarna ook.
Vader had hem van mij afgepakt. Mij opgedragen het uit te maken, en ik deed het, zoals de goede, gehoorzame dochter die ik was opgevoed te zijn.
Maar Fenris hield niet op met bestaan. Hij was er nog steeds. Nog steeds van mij, ergens onder de puinhoop die ik ervan had gemaakt.
Tegen de tijd dat ik zijn landgoed bereikte, trilden mijn benen en brandden mijn longen. Zijn raam op de tweede verdieping was verlicht. De kamer die ik maar al te goed kende.
Ik vond de zij-ingang, die hij me maanden geleden had laten zien, de ingang die geen enkele bediende na zonsondergang gebruikte. Ik nam de trappen met twee treden tegelijk en bleef buiten zijn deur staan, mijn voorhoofd tegen het hout gedrukt om op adem te komen.
"Fenris." Ik klopte weer, deze keer zachter. "Het spijt me zo. Ik was dom. Ik was een lafaard en ik had voor jou moeten vechten in plaats van weg te lopen. Maar ik ben hier nu. Ik kies voor jou. Ik zal altijd voor jou kiezen, hoor je me? Doe gewoon de deur open en..."
De deur was niet op slot. Hij zwaaide open onder mijn hand.
Daar was hij, de liefde van mijn leven. Naakt in bed, met drie vrouwen over hem heen gedrapeerd als decoratieve kussens.
Eén had haar been over zijn heup. Een ander sliep op zijn borst. De derde goot wijn rechtstreeks in haar mond uit een fles, waarbij de helft ernaast ging.
Allemaal waren ze compleet, volkomen naakt, zonder zich de moeite te doen zich te bedekken.
Mijn hand was nog steeds geheven in een vuist van het kloppen. Mijn mond stond nog open van de toespraak die ik aan een deur had gehouden.
Fenris keek op naar mij. Geen schok. Geen schuldgevoel. Niet eens verrassing. Hij keek naar mij zoals je naar een zwerfkat zou kijken die de verkeerde keuken in is gelopen.
"Kaela?" Hij bewoog niet. Bedekte zich niet, duwde niemand weg. "Wat doe jij hier?"
"Ik..." Mijn stem werkte niet. Ik probeerde het opnieuw. "Ik zei net... Heb je me niet gehoord? Door de deur? Ik ben teruggekomen. Voor jou. Ik heb alles achtergelaten en ben hierheen gerend omdat ik dacht..."
"Je dacht wat?" Hij krabde aan zijn kaak. "Dat ik hier zou zitten wachten? Verlangend?"
"Je zei dat je van me hield."
"En jij zei vaarwel." Hij haalde zijn schouders op. De vrouw op zijn borst bewoog en kroop dichter tegen hem aan. Hij duwde haar niet weg. "Je bent nu getrouwd, Kaela. Met een monster nog wel. Wat wil je precies dat ik daarmee doe? Met je weglopen zodat je man mijn hoofd eraf rukt omdat ik aan zijn bezit heb gezeten?"
Bezit. Ik wou dat hij me had geslagen. Dat zou minder pijn hebben gedaan.
"Ik ben niet zijn bezit."
"Dat ben je letterlijk wel. Dat is wat een huwelijk is, lieverd." Hij kwam eindelijk een beetje overeind, waardoor de vrouw op zijn borst van hem afgleed. Ze kreunde. Hij negeerde haar. "Kijk, wat wij hadden was leuk. Je was lief. Maar jij ging weg, en ik ben verdergegaan. Zo werkt het."
Lief. Leuk. Alsof ik een aangename middag was waar hij allang overheen was.
"Je zei dat ik de enige was," fluisterde ik.
"En jij geloofde dat." Hij glimlachte, warm en makkelijk. Die glimlach had mijn maag altijd op hol gebracht. Nu maakte hij me alleen maar misselijk. "Ga naar huis, Kaela. Waar dat nu ook is. En kom hier niet meer terug. Ik hoef jouw lelijke drakenman echt niet aan mijn deur."
Ik liep achteruit de kamer uit. Ik herinner me niet dat ik de trap afging, of door de zij-ingang duwde, of buiten belandde, staand in de kou, starend naar het niets.
Elke herinnering. Elk vriendelijk woord. Elk moment waar ik me aan had vastgehouden als bewijs dat ik iets waard was. Alles was niets.
Een verhaal dat ik mezelf vertelde omdat de waarheid te leeg was om in te leven.
Ik huilde niet. Dat was het vreemde. Ik had om kleinere dingen gehuild. Om gemorste thee. Een botte opmerking van Vader. Maar dit holde me zo volledig uit dat er niets meer overbleef om tranen uit te persen.
Ik had net mijn hart uitgestort tegen een deur. En aan de andere kant ervan was hij al klaar met mij.
"Kaela."
Ik schrok zo erg dat ik bijna struikelde. Azriel stapte uit de schaduwen, leunend tegen een stenen pilaar, armen over elkaar, me aankijkend met die gloedrood-oranje ogen.
"Hoe wist je..."
"Je bent niet bepaald onopvallend." Weer die halve glimlach. "Kom. Ik breng je terug."
Terug. Terug naar het kasteel. Was dat nu echt mijn thuis? Een kasteel met een draak en een vampier en niemand die me daar wilde?
Azriel bood zijn arm aan en ik nam hem aan. Mijn benen werkten nauwelijks meer, en ik had geen andere plek om naartoe te gaan.
We liepen een tijdje zwijgend. Ik rilde van de kou. Azriel merkte het, trok zijn mantel uit en sloeg die om mijn schouders.
Ik kon hem niet eens bedanken. Ik trok hem gewoon steviger om me heen. Zijn kleren roken naar lavendel.
Mijn moeder was dol op die bloemen en kweekte ze zelf. Na haar dood trok vader elke plant uit de grond. Het enige spoor van haar leefde in mijn herinnering.
"Hij is een idioot," zei Azriel na een tijdje.
"Je weet niet eens wat er is gebeurd."
"Ik weet genoeg." Hij keek me niet aan. "Ik weet dat een man die jou laat gaan óf blind óf dom is."
Mijn gezicht werd heet ondanks de kou. "Azriel..."
"Ik meen het. Die magere, half uitgehongerde meisjes... Dat is wat hij kiest?" Hij wierp me een blik toe die ergens tussen geamuseerd en ongelovig zat. "Boven jou ?"
"Je bent de man van mijn zus," zei ik. "Je zou niet..."
"En hij is jouw man." Azriel knikte naar het landgoed, nu zichtbaar tussen de bomen. "Heeft jou er niet van weerhouden om terug te rennen naar je ex."
"Het is niet hetzelfde."
"Is dat zo?" Hij glimlachte. Het maakte dat ik terug wilde glimlachen, en ik haatte mezelf ervoor. "Kijk, ik wil alleen maar zeggen... mijn broer zou het begrijpen. En ik zou blind of dood moeten zijn om me in te houden bij iemand als jij. Dat is geen vleierij, Kaela. Dat is gewoon hoe het is."
Ik deed mijn mond open om iets te zeggen — iets verstandigs, iets over grenzen — en toen zag ik hem.
Naeve stond bij de ingang van het landgoed als een standbeeld uit schaduw gehouwen. Armen langs zijn zij, vleugels halfgevouwen. Wachtend.
Mijn maag zonk weg.
Hoe lang stond hij daar al? Had hij gehoord wat Azriel zei?
Zijn gouden ogen gleden van mij naar Azriel. Toen naar Azriels mantel om mijn schouders. Toen weer terug naar mij.
Naeve overbrugde de afstand tussen ons in drie passen. Hij stopte niet, vertraagde niet, keek niet naar zijn broer.
Hij trok Azriels mantel van mijn schouders en liet hem op de grond vallen.
"Ze is van mij," zei hij tegen Azriel. Zijn stem was laag en vlak, en liet geen ruimte voor discussie.
"Broer, ik bracht haar alleen veilig terug..."
Naeve wachtte niet tot hij uitgesproken was. Hij bukte, sloeg een arm om mijn middel en tilde me over zijn schouder alsof ik niets woog.
"Zet me neer! Naeve! Ik zweer bij elke god in jullie beide werelden, als je niet..."
Zijn vleugels spreidden zich wijd. De lucht verschoof. De grond verdween.
En toen waren we in de lucht.
Veeg omhoog om door te gaan