Samantha
“Gefeliciteerd met je verjaardag, Sam!” Ik hief mijn rode solo-beker in de lucht en liet een wilde lach ontsnappen terwijl mijn vrienden voor me juichten. Vandaag was zonder twijfel mijn beste verjaardag ooit. Mijn vrienden hadden een knalfeest voor me georganiseerd in het bos net buiten ons kleine stadje Greenswood. Een groot kampvuur brandde en er waren verschillende vaten bier aangeslagen. Ik voelde me heerlijk tipsy en gelukkig terwijl ik danste op de muziek die uit iemands pick-up schalde. Eindelijk was ik achttien. Een vrouw! De toekomst lag aan mijn voeten, of iets sentimenteels in die trant. Wat dan ook. Daar hoefde ik nu nog niet aan te denken. Ik wilde gewoon genieten van mijn feest en alles even vergeten.
Glimlachend draaide ik rond en schreeuwde de songtekst mee van het nummer dat speelde. Plotseling zag ik een bekende gestalte uit de omringende bomen tevoorschijn komen. Hij was lang, met warrig blond haar en vertrouwde, gouden ogen. Ogen net als de mijne. Ik bleef staan. Het duurde een paar momenten voordat mijn zicht weer helder was, maar toen dat gebeurde, slaakte ik een gilletje van plezier.
“Jason!” Ik gooide mijn beker op de grond en rende op hem af. “Je bent gekomen!” Lachend spreidde hij zijn armen toen ik mezelf erin wierp.
“Natuurlijk ben ik gekomen,” zei hij. “Kon toch niet het verjaardagsfeestje van mijn kleine zusje missen?”
Ik keek met grote ogen naar hem op. “Niet aan mam en pap vertellen! Ze mogen niet weten dat ik drink!”
Hij gaf me een speels duwtje onder mijn kin. “Maak je geen zorgen. Ik zal niets zeggen. Maar doe alsjeblieft geen domme dingen, goed?”
“Dom? Wat zou ik nou doms kunnen doen?”
Voordat Jason kon antwoorden, kwam er nog iemand naast hem staan. Geschrokken draaide ik mijn hoofd en verstijfde.
“W-wat doe jij hier?” mompelde ik.
De metgezel van mijn broer schonk me een kleine glimlach. Ik droomde vaak van die glimlach, net als van de sprankelende blauwe ogen die me aankeken. Hij was iets langer dan mijn broer, met donkerbruin haar en brede schouders. Hij was de knapste man die ik ooit had gezien, en ik was al vanaf mijn twaalfde compleet geobsedeerd door hem.
“Wees niet onbeleefd, Sam,” plaagde Jason, terwijl hij me zachtjes op mijn hoofd tikte. “Ryan wilde je graag feliciteren. Zeg even dankjewel.”
Ik slikte en keek op naar Ryan Carson, de beste vriend van mijn broer, en mijn geheime, langdurige crush.
“Da-dankjewel,” mompelde ik, ineens verlegen ondanks de alcohol die door mijn lijf gierde. Ik voelde me altijd verlegen in zijn buurt. Het was frustrerend, want ik was van nature helemaal niet verlegen. Ik was juist extravert en sociaal. Echt het leven van het feest, maar bij Ryan… veranderde ik in een stamelend, ongemakkelijk hoopje.
“Het lijkt erop dat je het naar je zin hebt,” zei Ryan met een grijns, terwijl hij me aankeek op een manier waar ik van smolt.
Ik bloosde en stopte zenuwachtig een losse haarlok achter mijn oor.
“Ja-ja,” stamelde ik, mijn lippen krulden tot een gek, klein lachje. “Het is een leuk feest. Heel gezellig.”
“Goed om te horen.” Hij lachte.
Ik slikte. Er was iets wat ik hem wilde vragen. Iets wat ik al heel lang wilde vragen, maar nooit het lef voor had gehad. Op dat moment echter, lagen de woorden op het puntje van mijn tong, klaar om eruit te floepen voordat ik mezelf kon tegenhouden.
Gelukkig, voordat ik ook maar iets kon zeggen, sloeg Jason Ryan op zijn schouder en zei: “Kom, laten we wat te drinken halen. Ik heb er een nodig om met al deze kids rond te hangen.”
Ryan grinnikte en knikte, waarna hij me nog eens toelachte. “Laat je door ons vooral niet tegenhouden,” zei hij met een knipoog.
Met stomheid geslagen keek ik toe hoe hij en Jason naar een van de biervaten liepen. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Hij was gewoon zo… perfect. Een giechel ontsnapte me ongewild.
“Sam! Wat doe je? Kom op, ruimtemeisje!”
Knipperend draaide ik me net op tijd om en zag mijn vriendin Jessica met een brede grijns op me afstormen. Ze sloeg haar armen om mijn nek en lachte.
“Wat? Sorry!” riep ik uit, terwijl ik mijn hoofd schudde. “Ik, eh, denk dat ik iets tipsier ben dan ik dacht.”
Jessica keek in de richting waarin ik had zitten staren en haar mond viel open van verbazing.
“Ahhhh, ik snap het al.” Ze grijnsde. Haar blik gleed weer naar mij en ze wiebelde met haar wenkbrauwen. “Je prins op het witte paard is gearriveerd. Ik dacht dat hij en Jason nog op school zaten?”
“Herfstvakantie,” mompelde ik, terwijl mijn blik weer naar Ryan afdwaalde. “Ik wist wel dat ze naar huis zouden komen, maar ik had er nooit bij stilgestaan dat ze hierheen zouden komen.”
Jessica liet me los en kwam naast me staan. We keken een paar momenten in stilte naar de twee oudere jongens.
“Ga je het hem vertellen?” vroeg Jessica na een tijdje.
Ik snoof. “Ben je gek? Geen denken aan!”
“Waarom niet?” vroeg Jessica. “Dit is de perfecte avond! Je bent meerderjarig, je bent tipsy en hij is hier en beschikbaar.”
“Je weet niet of hij beschikbaar is. Misschien heeft hij een vriendin op de universiteit.”
Alleen al de gedachte daaraan maakte me jaloers, en ik balde mijn vuisten naast mijn lijf.
Jessica snoof. “Ja hoor, ik betwijfel of hij maar één vriendin heeft,” antwoordde ze. “Hij heeft vast al een hele harem opgebouwd.”
Ik keek haar boos aan. “Zeg dat soort dingen niet. Zo is hij niet.”
“Ja, ja, hij is perfect,” lachte Jessica schouderophalend. “Helemaal geen versierder, ondanks de vele roddels die het tegendeel beweren. Maar dat maakt niet uit. Als je een move wil maken, moet je het vanavond doen. Je krijgt nooit meer zo’n kans!”
“Ik snap niet waarom jij denkt dat ik überhaupt een kans maak!” riep ik uit. “Hij weet amper dat ik besta. Als hij niet bevriend was met Jason, was ik compleet onzichtbaar voor hem.”
“Dat is niet waar,” hield Jessica vol. “Ik heb gezien hoe hij naar je kijkt. Hij is écht geïnteresseerd.”
Ik wierp haar een sceptische blik toe. “Onzin.”
Jessica schudde haar hoofd. “Nee! Echt waar. Ik heb het gezien. Er waren een paar keer bij jou thuis dat ik hem zag kijken als jij niet oplette.”
Ik knipperde verbaasd. “Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Ik wilde je niet in de war brengen,” legde Jessica uit. “Maar eerlijk, ik denk dat je vanavond kans hebt. Kom op. Doe het! Voor je verjaardag!”
Zenuwachtig kauwde ik op mijn lip terwijl mijn blik weer afdwaalde naar waar Ryan en mijn broer stonden.
Veeg omhoog om door te gaan
Samantha
Ze stonden dicht op elkaar rond één van de biervaten, bekers in de hand, pratend met elkaar, schijnbaar onbewust van de meisjes die om hen heen hingen en hen met overduidelijke interesse bekeken. Hij zag er zo cool en ontspannen uit. Ik begon me af te vragen of ik hem misschien moest vertellen hoe ik me voelde. Misschien had Jessica gelijk… wanneer zou er ooit een beter moment zijn? Misschien was ik dronkener dan ik dacht. Ach, wat dan ook. Alcohol was misschien precies wat ik nodig had om de moed te vinden om met hem te praten.
"Oké." Ik knikte. Jessica leek verrast. "Oké?" "Ja!" Ik klapte in mijn handen, mezelf oppeppend. "Ja, ik ga het doen. Je hebt gelijk! Waarom niet? Waarom zou ik hem niet vertellen hoe ik me voel?"
"Hell, ja!" verklaarde Jessica. "Dat is mijn meid! Wat ga je precies doen?"
Ik dacht even na over die vraag voordat ik zei: "Ik… weet het eigenlijk niet. Ik denk dat ik het gewoon op gevoel doe?"
Jessica knikte goedkeurend. "Hou ervan. Perfect. Ga nu maar naar hem toe en haal je man binnen." Ze duwde me naar voren. Na een paar seconden struikelen hervond ik mijn evenwicht en liep verder richting Ryan. Jason was afgeleid door zijn gesprek met een meisje, dus ik liep zonder problemen recht op Ryan af, die meer bier uit het vat tapte.
"Hé!" riep ik uit, terwijl ik naast hem stopte. Hij fronste zijn wenkbrauwen en schonk me een verwarde glimlach.
"Hé, wat is er?"
"Niet veel," antwoordde ik met een schouderophaal, terwijl ik moeite deed een giechel te onderdrukken die in me opborrelde. "En met jou?"
"Ook niet veel," zei hij. "Ben je blij om thuis te zijn?"
Er flitste een vreemde uitdrukking over zijn gezicht. Ik kon niet zeggen wat het was, zo snel was het weer verdwenen, maar het was geen blije uitdrukking.
"Het is oké." Hij haalde zijn schouders op, zijn stem klonk wat gespannen.
Bezorgd fronste ik en legde onbewust een hand op zijn arm. Even werd ik afgeleid door de stevigheid van zijn biceps en kneep er zachtjes in. Hij keek naar mijn hand met een geamuseerde glimlach en keek toen weer op.
"Ik ben aan het trainen," plaagde hij. "Merk je het?"
Ik knipperde en realiseerde me dat ik in feite gewoon aan zijn arm zat. "Sorry," mompelde ik, al liet ik mijn hand niet los. "Ik probeer je te troosten."
Hij lachte zachtjes. "Ik waardeer je bezorgdheid, maar ik beloof je, ik ben oké."
"Weet je het zeker? Je hebt die rimpel in je voorhoofd die je altijd krijgt als er iets in je hoofd omgaat."
"Echt? Ik wist niet dat dat gebeurde."
Ik knikte. "Het gebeurt ook als je je concentreert. Of iets uitdenkt."
"Iets uitdenken? Zie ik eruit alsof ik iets aan het uitdenken ben?"
"Soms."
Op plagende toon vroeg hij: "Je weet blijkbaar veel van me. Ik ben benieuwd wat je denkt dat ik zou uitdenken."
"Wereldheerschappij."
Wat zei ik allemaal? Ik ratelde maar wat. Maar ik praatte ook met meer gemak met Ryan dan ooit tevoren. Dat was ook wat waard.
Hij lachte hardop. "Ben ik nu een James Bond-schurk?"
Ik rolde met mijn ogen. "Nee, natuurlijk niet. Doe niet zo gek. Je hebt gewoon zo'n ongelooflijke drive en focus. Het is alsof je alles kunt bereiken wat je wil. Snap je?"
Hij keek me een paar momenten aan, enigszins verbijsterd. "Wauw, Sam," zei hij. "Je kent me echt, hè? Ik wist niet dat je zo goed op me lette."
Ik knikte, mijn adem stokte door de warmte in zijn ogen. Hij had me nog nooit zo aangekeken. Het liet mijn hart sneller kloppen, en ik verloor even het vermogen om te spreken. Uiteindelijk wist ik uit te brengen: "Ja… dat doe ik."
Ryan was een paar seconden stil terwijl hij me aankeek. Ik kon niet zien wat hij dacht en het maakte me nerveus. Meestal was hij niet zo moeilijk te peilen voor mij.
"Je bent volwassen geworden," mompelde hij, bijna tegen zichzelf. "Wanneer is dat gebeurd?"
Verbaasd fronste ik en keek naar mijn slanke, platte lichaam. Waar had hij het over? Alsof hij uit een soort trance kwam, knipperde hij met zijn ogen, schraapte zijn keel en wendde snel zijn blik af.
"Was er iets wat je wilde?" vroeg hij met een schorre stem.
"Eh, ik vroeg me af of ik even met je kon praten," zei ik. "Alleen."
Hij keek verrast, maar knikte langzaam. "Oké. Zeker, denk ik."
Met een hart dat een slag oversloeg draaide ik me om en leidde hem weg van het feest. Ik kon amper geloven dat hij me echt volgde en dat dit echt gebeurde. Ik probeerde te bedenken wat ik precies tegen hem zou zeggen. Zoveel dingen schoten door mijn hoofd, maar niets leek niet stom of zielig te klinken.
We liepen steeds dieper het bos in. Het geluid van het feest werd vager, en toen het stil was, bleef ik eindelijk staan. Langzaam draaide ik me naar hem om. Het was donker, behalve dan waar de maan door de bomen naar beneden viel. Hij keek me aan met een nieuwsgierige blik, en ik werd verlegen onder zijn aandacht. Ik schraapte mijn keel en krabde zenuwachtig aan mijn wang.
"Nou, je hebt me hier naartoe gekregen."
Hij lachte met een diepe stem die me deed rillen. "Waar wilde je het over hebben?"
Ik haalde diep adem en mompelde: "Nou, ik wilde je vertellen… of eigenlijk wilde ik vragen… eh… ik heb een verjaardagswens."
Zijn wenkbrauwen schoten omhoog. "Een verjaardagswens?"
Ik knikte. "Ja. Ik heb een verjaardagswens, en alleen jij kunt die laten uitkomen."
"Echt waar?" Hij grijnsde, duidelijk geamuseerd. "Nou, nu ben ik benieuwd. Wat is je wens?"
"Een kus," floepte ik eruit.
Ryan leek geschokt, en er viel een gespannen stilte terwijl hij me alleen maar aanstaarde. Uiteindelijk stamelde hij: "Je… je wilt wat?"
"Een kus," herhaalde ik zachter. "Maar één. Alsjeblieft?"
Ryan knipperde en schudde zijn hoofd met een gespannen lachje. "Dat is lief, Sam, maar sorry, ik kan niet."
Veeg omhoog om door te gaan
Samantha
Hij klonk plotseling nerveus, zijn stem brak aan het einde van zijn woorden. “Wat?” Ik voelde een golf van paniek. Nee, nee! Hij had ja moeten zeggen. Dacht hij dat ik een grapje maakte? Dit was niet hoe het moest gaan. De manier waarop hij me eerder had aangekeken…
“Waarom niet?” Ryan liet een lange, bevende adem ontsnappen voordat hij zei: “Luister, Sam, ik voel me vereerd, echt waar, maar jij bent… je bent gewoon een kind. En bovendien, je bent de zus van mijn beste vriend! Er zijn grenzen die jongens gewoon niet overschrijden.”
“Je zei net dat ik volwassen was geworden.” Hij klemde zijn kaken op elkaar, en zijn wangen kleurden lichtroze. “Ja, dat zei ik,” stamelde hij. “Luister, je bent een mooi meisje, maar je broer…”
Ik stapte naar voren tot ik recht voor hem stond. Ik reikte omhoog en greep de voorkant van zijn shirt vast. “Ryan, alsjeblieft,” smeekte ik. “Het is het enige wat ik wil.”
Hij pakte mijn schouders beet maar duwde me niet meteen weg. Zijn vingers klemden zich om me heen, en het leek alsof hij me juist stevig wilde vasthouden. Ik keek in zijn ogen terwijl hij op me neerkeek, en ik kon bijna zijn innerlijke strijd zien. Een deel van mij voelde zich schuldig omdat ik aandrong, maar ik was bang dat ik deze kans nooit meer zou krijgen. Bovendien was het maar een kus. Wat kon er nu misgaan door één kus?
“Waarom?” vroeg hij zacht, zijn wenkbrauwen gefronst van verwarring. “Waarom wil je een kus van mij? Er zijn zoveel jongens die, daar ben ik zeker van, alles zouden doen om je aandacht te krijgen. Ik ben… chagrijnig. Snel geïrriteerd. Mensen denken dat ik kil en gevoelloos ben. Waarom zou je willen dat iemand zoals ik je kust?”
Ik likte mijn lippen, keek naar hem op en nam even de tijd om moed te verzamelen. “Omdat… omdat ik je leuk vind,” biechtte ik zachtjes op. “Ik vind je al zo lang leuk. Ik droom er al van je te kussen sinds ik een meisje was. Ik weet dat je niet kil en gevoelloos bent. Dat is alleen het masker dat je voor de buitenwereld opzet, maar ik kijk daar doorheen. Je bent warm en grappig, en ik weet dat je alles zou doen voor mijn broer of voor mij. Ik heb nog nooit iemand ontmoet zoals jij, Ryan, en ik denk niet dat ik dat ooit zal doen.”
Hij leek verbijsterd, zijn mond viel een beetje open, maar nog steeds probeerde hij me niet weg te duwen. Hij hield me stevig vast terwijl hij nadacht over wat er in zijn hoofd omging. Ik hield mijn adem in terwijl ik op zijn antwoord wachtte, te bang om te hopen, maar wanhopig dat hij ja zou zeggen.
Zijn vingers spanden zich aan, en zijn kaak klemde zich samen. Hij likte zijn lippen, en ik zag zijn adamsappel bewegen. “Je bent nog zo jong,” zei hij, terwijl hij zijn hoofd schudde. “Je denkt nu misschien zo over mij, maar je zult de wereld intrekken en talloze jongens ontmoeten die veel interessanter zijn dan ik.”
“Dat betwijfel ik.” Ik zuchtte. “Ik denk niet dat er veel jongens zoals jij zijn, Ryan.”
Hij was even stil terwijl hij naar me keek. Hij leek me te bestuderen, bekeek me van top tot teen, en liet toen een lange adem ontsnappen. Hij knikte. “Goed. Eén kus. Dat is alles.”
Mijn ogen werden groot en mijn mond viel open. “Echt?”
“Ja,” zei hij. “Maar slechts één kus, oké? En we praten er nooit meer over. Als Jason er ooit achter zou komen, zou hij me vermoorden. Begrijp je?”
Een nogal bitterzoet gevoel, maar ik was bereid te nemen wat ik kon krijgen. “Ja, ik begrijp het,” fluisterde ik. “Ik zal er nooit meer over beginnen, ik beloof het.”
“Oké,” mompelde hij. Hij liet mijn schouders los zodat hij mijn gezicht met beide handen kon omvatten. Mijn hart bonkte zo hard dat het me niet had verbaasd als hij het had kunnen horen. Zijn ogen gleden een paar momenten over mijn gezicht, zijn uitdrukking was onleesbaar. Ik had geen idee wat hij dacht.
Hij gromde: “Verdomme.” Hij boog zijn hoofd en drukte zijn lippen op de mijne. Toen hij meteen weer probeerde weg te trekken, jammerde ik en sloeg mijn armen om zijn nek om hem weer naar me toe te trekken. Ik bewoog mijn mond onder de zijne, gretig en aandringend.
Veeg omhoog om door te gaan