Samantha
Genot schoot als een bliksemschicht door me heen. Ik hapte naar adem en sloeg mijn hoofd van links naar rechts. Een deel van de pijn verdween, en hij gleed dieper in me. Hij bleef mijn clit in strakke cirkels masseren, en mijn lichaam leek te smelten onder zijn aanraking. Ik kreunde en ontspande me, en eindelijk kon hij tot de hilt in me verdwijnen. Ryan pauzeerde, hield zichzelf boven me alsof hij me de tijd gaf om aan hem te wennen terwijl hij me bleef bespelen.
“Dat is het,” mompelde hij. “Zo ja, baby. Ik voel dat je ontspant om me heen. Ik ga weer bewegen, goed?”
Ik beet op mijn onderlip en knikte, niet in staat een samenhangende zin uit te brengen. Ryan begon zich uit me terug te trekken. Toen alleen de punt nog in me zat, duwde hij zich weer naar binnen. Er was een beetje ongemak, maar er was veel meer genot dan daarvoor. Ryan bleef bewegen, stootte sneller en sneller in en uit me. Ik greep zijn schouders vast, hield me zo stevig mogelijk aan hem vast. Ik was bang dat ik zou wegvliegen als ik hem losliet. Onze bewegingen werden steeds wilder. Ryan kuste me opnieuw, slikte mijn kreunen in terwijl ik mezelf verloor in het genot dat hij me schonk.
Diep in mijn buik voelde ik een spanning opbouwen. Het werd strakker en strakker, en ik wist dat het op het punt stond te barsten. Ik wilde dat het gebeurde. Ik dacht dat het verwoestend zou zijn als die spanning eindelijk knapte, maar ik wilde weten hoe het voelde als het zover was.
“Ryan, stop niet,” hijgde ik tegen zijn lippen. “Ik ben bijna... ik ben zo dichtbij...”
Grommend bewoog Ryan weer en weer in me. Het was alsof hij alle controle over zichzelf verloren had, en ik genoot ervan. Hij duwde me naar de rand, en ik stortte me gelukkig de afgrond in. Mijn hele lichaam verstijfde en het genot dat me overspoelde was zo intens dat ik er even blind van werd. Ik gooide mijn hoofd achterover en schreeuwde. Ryan legde zijn hand op mijn mond om het geluid te dempen. Ik voelde hoe hij boven me verstrakte en een dierlijk gegrom liet horen, maar het drong pas volledig tot me door dat hij ook klaarkwam toen ik zijn essentie in me voelde stromen.
Toen ik weer tot bewustzijn kwam, voelde ik me uitgeput maar voldaan. Mijn lichaam was zwaar en leek weg te zinken in het zachte mos onder me. Ik kon het dwaze glimlachje op mijn lippen niet onderdrukken. Ryan rolde van me af en ging op zijn rug naast me liggen. Hij zei geen woord, maar zijn zware ademhaling paste bij de mijne en vulde de lucht om ons heen.
Na een paar momenten keek ik naar hem en bekeek zijn profiel. Hij staarde naar de lucht, zijn uitdrukking onleesbaar.
“Dat was... geweldig,” zei ik met een zachte giechel. Ryan zei eerst niets. Hij bleef naar de lucht staren. Uiteindelijk mompelde hij: “Gaat het met je?”
Ik knipperde verrast door de vraag. “Ja, ik voel me geweldig. En jij? Gaat het met jou?”
Ryan ging rechtop zitten, wreef met een hand over zijn gezicht en zuchtte diep. “Ik moet gaan,” zei hij, zonder op mijn vraag in te gaan. “Ik wil niet dat Jason ons zo betrapt. Dan vermoordt hij me.”
Ik ging naast hem zitten. Ik wilde niet dat hij wegging. Ik wilde dat we samen daar op het mos bleven liggen, knus tegen elkaar aan terwijl we nagenoten. Maar als ik erover nadacht, had hij waarschijnlijk gelijk. Jason zou woedend zijn als hij ons samen zou aantreffen.
“Oke.” Ik knikte en schonk hem een klein glimlachje. “Ja, dat is waarschijnlijk een goed idee. Ik... ik moet ook terug naar mijn feestje voordat iemand merkt dat ik weg ben.”
“Ja,” mompelde hij. “Dat moet je doen.”
Hij stond op, deed zijn broek dicht en draaide zich om om mij ook overeind te helpen. Zwijgend raapte hij mijn kleren voor me op en hielp me aankleden. Hij was zo zorgzaam voor me. Zo lief. Mijn hart sloeg er sneller van. Toen we allebei aangekleed en toonbaar waren, keek Ryan me een lange tijd aan voordat hij zei: “Gefeliciteerd met je verjaardag, Sam.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen. Was dat alles? Niet echt het afscheid waar ik op gehoopt had...
Hij leidde me af van mijn teleurstelling door naar me toe te buigen en een kus op mijn voorhoofd te drukken. Met zijn hand aan de zijkant van mijn gezicht streek hij zacht met zijn duim over mijn wang. Ik keek naar hem op, sprakeloos terwijl zijn tedere aanraking mijn gedachten verwarde. Toen hij zijn hand liet zakken, voelde ik een rilling over me heen trekken.
“Dag, Sam,” zei hij.
“Welterusten, Ryan,” antwoordde ik met een kleine, verlegen glimlach.
Ik keek toe hoe hij zich omdraaide en wegliep. Pas toen hij verdwenen was in het bos, draaide ik me om richting het feest en liep terug, bijna huppelend van blijdschap.
Is dit hoe de dood voelt? Dit moet wel zijn hoe de dood voelt.
Mijn hoofd bonsde, en mijn maag draaide om. Ik wilde mijn ogen niet openen, maar dwong mezelf ze toch een beetje open te doen. Een beetje zonlicht glipte langs mijn gordijnen en viel op mijn gezicht. Ik siste van protest en trok mijn dekens over mijn hoofd. Ik zou nooit meer drinken. Dat beloofde ik mezelf meteen.
“Sam, lieverd? Ben je wakker? Er is ontbijt!”
Ik kreunde bij het geluid van mijn moeders stem. Ik wist dat ik moest opstaan en moest doen alsof alles in orde was, alsof ik niet het gevoel had dat mijn hoofd uit elkaar spatte. Als mijn moeder erachter kwam dat ik had gedronken, zou ze me de volgende week in schoppen.
Met tegenzin gooide ik de dekens van me af en kroop uit bed. Strompelend liep ik naar de slaapkamerdeur en de gang in. Toen ik bij de trap kwam en begon af te dalen naar de begane grond, hoorde ik de stem van mijn broer in de lucht hangen. Ik bleef op de trap staan en luisterde. Hij klonk boos. Voorzichtig liep ik de rest van de trap af en volgde zijn stem naar de woonkamer. Door de open deur glurend, zag ik hem heen en weer lopen terwijl hij in zijn telefoon sprak.
“Ryan, gast? Wat is er aan de hand? Neem je telefoon op!”
Met een gefrustreerd gegrom beëindigde hij het gesprek en schudde zijn hoofd, duidelijk geërgerd. Bezorgd, vooral omdat hij blijkbaar Ryan probeerde te bereiken, haastte ik me de kamer in.
“Hé Jason, wat is er?” vroeg ik, terwijl ik voor hem bleef staan. “Waarom ben je zo van streek?”
Hij schudde weer zijn hoofd, zo afgeleid door wat er aan de hand was dat hij me nauwelijks aankeek. “Het is Ryan,” zei hij. “Ik weet niet wat er aan de hand is, maar hij is vertrokken zonder iets te zeggen en nu zit ik zonder vervoer terug naar school aan het einde van de week.”
Ik verstijfde. Het voelde alsof mijn hart uit mijn borst viel, recht op de vloer. Ryan was weg?
“Hoe bedoel je, hij is vertrokken?” fluisterde ik, bang voor zijn antwoord.
“Hij is de stad uit,” antwoordde Jason ongeduldig. “Geen uitleg waarom, totaal niet wat we gepland hadden. We zouden de hele vakantie blijven, maar hij is blijkbaar vanmorgen bij het krieken van de dag vertrokken.”
Ik staarde naar mijn broer, te verbijsterd om te spreken. Ryan was weg. Hij was vertrokken, zonder een woord, de ochtend nadat hij met me naar bed was geweest. De ochtend nadat hij mijn maagdelijkheid had genomen. Ik dacht aan de momenten na die nacht samen en besefte dat wat ik had gezien als tedere aandacht eigenlijk schuld en spijt was geweest. De lege uitdrukking op zijn gezicht had de onrust verborgen die hij voelde na het slapen met mij.
Jason zou zich misschien afvragen waarom zijn beste vriend zonder iets te zeggen was vertrokken, maar ik hoefde dat niet. Instinctief wist ik dat hij voor mij en wat we hadden gedaan was weggerend. Onze nacht samen had niets voor hem betekend. Het was niets anders dan een vergissing geweest.
Mijn hart begon te breken, en het kostte al mijn wilskracht om niet ter plekke in tranen uit te barsten. Jason mocht nooit weten hoe van streek ik was. Hij mocht nooit weten wat Ryan en ik hadden gedaan. Het was een geheim dat ik mee het graf in zou nemen. Ryan Carson had me in de steek gelaten en mijn hart gebroken. Ik zou hem niet de rest van mijn leven laten verpesten.
Veeg omhoog om door te gaan
Samantha – 7 jaar later
Het spek siste, en ik draaide het voorzichtig om in de pan, terwijl ik mijn best deed om de spetters vet te ontwijken. In een andere pan, op het volgende pitje, roerde ik roerei, terwijl ik een oogje hield op het broodrooster in de buurt. Er waren veel dingen tegelijk gaande, maar ik was het gewend. Er waren altijd meerdere ballen die ik in de lucht moest houden, en het was inmiddels bijna een tweede natuur voor me.
"Henry!" riep ik terwijl ik het eten op de borden begon te scheppen. "Het ontbijt is klaar. Kom nu naar beneden, alsjeblieft!"
Toen ik me omdraaide om de borden op het kleine keukentafeltje achter me te zetten, hoorde ik het gestamp van kleine voeten op de trap net buiten de keukendeur. Het volgende moment stormde er een jongetje de kamer binnen. Zijn donkerbruine haar was een wilde warboel, en zijn vertrouwde blauwe ogen glinsterden van een soort opgewondenheid die alleen jonge kinderen lijken te kunnen voelen. Hij droeg nog steeds zijn pyjama met dinosaurusvoetjes. Hij was zo schattig dat het mijn hart deed pijn doen.
Hij klauterde op zijn stoel en keek me met een brede grijns aan. "Goedemorgen, mama," zei hij.
"Goedemorgen, ventje," antwoordde ik, terwijl ik zijn bord met eten voor hem neerzette. "Hoe gaat het vanmorgen met jou?"
"Goed," antwoordde hij. "Ik had vannacht een droom."
"Oh? Waar ging die over?"
"We kregen een puppy," zei hij met duidelijke blijdschap. "Hij was klein en bruin, en ik noemde hem Rudy."
"Rudy? Dat is een geweldige naam, kerel."
Ik wilde net gaan zitten op mijn eigen stoel, toen ineens de deurbel ging. Met een frons trok ik me recht en keek naar Henry. "Eet je ontbijt op," instrueerde ik, voordat ik de keuken uit gleed om de voordeur te openen.
Ik hoorde het jongetje uit zijn stoel klimmen, en ik schudde mijn hoofd met een zucht. Zijn luistervaardigheid liet soms nog wel wat te wensen over.
Bij de voordeur aangekomen opende ik hem en was verrast om Jason op mijn stoep te vinden staan.
"Hé!" zei ik met een verwarde frons. "Wat doe jij hier zo vroeg? Ik dacht dat we om tien uur zouden afspreken?"
Hij knikte met een brutale grijns. "Ik weet het, maar ik dacht dat ik even langs zou komen om de kleine man te zien voordat hij naar school gaat."
"Oom Jason!" gilde Henry, terwijl hij me plotseling voorbij duwde om in Jason’s open armen te springen.
"Hé, jochie." Jason lachte, terwijl hij de jongen van de grond tilde. "Hoe is het met je?"
"Goed," antwoordde Henry, terwijl hij zijn armen om Jason’s nek sloeg en hem een knuffel gaf. "Wil je wat ei? Mama heeft ei gemaakt."
"Graag," zei Jason, terwijl hij me een knipoog gaf. "Als het van je moeder mag tenminste."
Met een zucht rolde ik met mijn ogen en deed een stap opzij om Jason binnen te laten. "Kom maar, er is genoeg."
Jason stapte naar binnen en boog zich voorover om een kus op mijn wang te drukken, voordat hij met Henry in zijn armen richting de keuken liep. Ik volgde, terwijl ik zachtjes glimlachte om de manier waarop Jason en Henry met elkaar praatten alsof ze beste vrienden waren, wat ze ook waren.
Vanaf de dag dat Henry werd geboren, was Jason de belangrijkste man in zijn leven geweest. Hij was er altijd voor Henry, ondanks zijn drukke schema en veeleisende carrière. Jason was bij elke verjaardag en belangrijke mijlpaal aanwezig geweest. Elke honkbalwedstrijd en elke karatewedstrijd. Behalve ik, was er niemand die Henry meer vertrouwde of bewonderde dan zijn oom.
In de keuken zette Jason Henry weer op zijn stoel en ging hij zelf een bord eten van het fornuis pakken. Hij ging naast Henry zitten, en ik nam ook plaats. Ze bleven enthousiast praten terwijl ze aan hun ontbijt begonnen. Ik leunde achterover en genoot simpelweg van het ontspannen gesprek tussen mijn zoon en mijn broer, terwijl ik me tevreden en gelukkig voelde.
Na een paar minuten richtte Jason zijn aandacht op mij.
"Hé, ik wilde het ergens met je over hebben," zei hij aarzelend, waardoor ik meteen op mijn hoede was. Ik begon mijn hoofd te schudden, want ik wist precies wat hij ging zeggen.
"Nee, Jason. We hebben het hier al vaak over gehad, en mijn antwoord blijft hetzelfde."
Hij keek me wanhopig aan. "Kom op, Sam, wees redelijk. Ik wil je graag helpen, en ik heb de middelen om dat te doen. Laat me gewoon."
Ik zuchtte. "Ik wil je geld niet, Jason. Ik waardeer het aanbod, zoals altijd, maar ik heb het niet nodig."
"Er is geen schaamte in het accepteren van hulp," drong hij aan. "Ik weet dat je meer dan in staat bent om voor jezelf en Henry te zorgen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Ik weet dat er dingen in dit huis zijn die je momenteel niet kunt laten maken, en ik weet dat het financieel krap is."
"Jason, alsjeblieft," zei ik beslist, terwijl ik mijn hand op de zijne legde. "Ik heb niet nodig dat je me komt redden. We redden ons prima."
Hij zuchtte. "Ik weet het, Sam, maar het zou nog beter kunnen gaan."
Ik kneep in zijn hand, en hij blies zijn adem uit, trok zijn hand terug en schudde hem.
"Au!" riep hij uit. "Ik probeer alleen maar te helpen!"
"Dat weet ik." Ik grijnsde. "En ik hou van je daarom, maar je doet al meer dan genoeg voor mij en Henry. Ik heb alleen nodig dat je er blijft zijn voor mijn kleine jongen, en dat is meer dan genoeg."
Jason leek het punt verder te willen bespreken, maar hield wijselijk zijn mond. Ik knikte goedkeurend en schonk hem een grijns, waarna ik verderging met mijn ontbijt.
Veeg omhoog om door te gaan
Samantha Toen ze klaar waren, begon ik de tafel af te ruimen en zei: "Jason, kun je Henry helpen zich klaar te maken voor school? Ik ruim hier wel op." Jason knikte, hielp Henry van zijn stoel en nam zijn hand om hem weer naar boven te leiden. Toen ik alleen was, zuchtte ik, steunde met mijn handen op het aanrecht en liet mijn hoofd hangen. Ik wilde niet dat Jason wist dat ik het nauwelijks volhield. De situatie was veel penibeler dan hij wist. Ik kon amper rondkomen met mijn baan in de boekwinkel in het centrum. Ik hield van mijn werk daar en wist dat ik er een toekomst kon hebben als ik het nog even volhield. Ik was vastbesloten om het op eigen kracht te redden. Zes jaar lang had ik voor mezelf en Henry gezorgd zonder iemands hulp. Niet omdat het moest, maar omdat ik weigerde om nog op iemand anders te vertrouwen. Ik had eerder mijn vertrouwen in iemand gesteld en was verbrand en gebroken achtergebleven... en zwanger. Ik klemde mijn kaken op elkaar en dwong mezelf er niet aan te denken, niet aan hem te denken. Ik hoorde voetstappen op de trap en deinsde weg van het aanrecht. Ik zette een glimlach op en draaide me om net toen Jason weer in de keukendeur verscheen. "Henry is zijn schoenen aan het aantrekken," zei Jason. "Hij komt zo naar beneden." Ik knikte. "Oké. Bedankt dat je hem helpt. We hebben echt geluk met jou, Jason." Hij gaf me een halve grijns, maar er was iets in zijn ogen dat me vertelde dat hij iets dwars zat. "Wat is er?" vroeg ik. "Er is iets dat je dwarszit. Dat zie ik." "Sorry." Hij zuchtte. "Ik weet dat je geen hulp nodig hebt, maar zou je niet Henry's vader kunnen benaderen? Die vent is je nog wel wat verschuldigd." "Jason, nee," zei ik met een vastberaden hoofdschud. "Begin daar niet over. Ik meen het." Zijn neusvleugels verwijdden zich en zijn kaken spanden. "Prima," mopperde hij. "Ik dacht, ik noem het even. Die waardeloze klootzak zou wel wat kunnen bijdragen." Ik beet op mijn lip en keek weg van mijn broer. Schuldgevoel knaagde aan mijn maag. Ik had Jason nooit verteld dat ik seks had gehad met Ryan, laat staan dat hij Henry's vader was. Ik had het niemand ooit verteld. Zelfs Ryan wist niet van Henry, maar ik dacht niet dat dat uitmaakte. Hij was niet meer in de stad geweest sinds de avond van mijn achttiende verjaardag al die jaren geleden. Ryan Carson had zijn spullen gepakt en was vertrokken zonder ook maar één keer om te kijken. Voor zover ik betrof, bestond hij niet meer. Op dat moment kwam Henry de trap af stormen en de keuken in rennen, aangekleed en klaar om te gaan. "Tijd om te gaan, mama!" riep hij uit. "Je hebt gelijk, lieverd. Het is tijd om te gaan. Jason, zou Mandy langskomen om naar die huwelijksbedankjes te kijken?" "Ik denk het," antwoordde Jason. "Ze zei er iets over voordat ik thuis wegging." Ik kreunde. "Gast, je moet beter op dit soort dingen letten. De bruiloft is over een paar weken. Je moet scherp zijn." "Ik weet het, ik weet het," antwoordde Jason schaapachtig. "Ik beloof dat ik het beter zal doen." Ik snoof. "Voor Mandy's bestwil hoop ik het." Mandy, Jasons verloofde, was een lief meisje met meer geduld dan ik ooit zou kunnen opbrengen. Ze had het nodig om bij Jason te zijn. "Ik check het nog even bij haar na mijn afspraak met Ryan." Ik verstijfde, mijn bloed leek te bevriezen in mijn aderen. "W-wat? Je hebt een afspraak met Ryan?" Jason knikte, blijkbaar onwetend van mijn totale shock. "Ja, hij is in de stad." Hij loodste Henry de keukendeur uit. "Hij is teruggekomen voor de bruiloft. Geweldig, toch?" Hij verdween uit het zicht voordat ik ook maar een antwoord kon bedenken. Toen ik eindelijk weer kon bewegen, greep paniek me als een bankschroef. Ryan was terug in de stad. Na al die tijd. Hij zou op de bruiloft van mijn broer zijn. En ook onze zoon.
Veeg omhoog om door te gaan