Odetteβs POV
Ik zweer het bij de goden, vandaag ga ik iemand vermoorden.
"Kain!" Mijn vuist bonsde tegen de gedeelde badkamerdeur, hard genoeg om de scharnieren te doen rammelen. "Het examen begint over minder dan twee uur! Doe open!"
Het is misschien wel de belangrijkste dag van mijn leven, en ik heb al duizend keer geklopt voordat ik begon te bonzen, en nog steeds weigert die klootzak me binnen te laten.
Toen herinnerde ik me het β de reservesleutel. Ik reikte achter de wandlamp, en toen het slot klikte, duwde ik de deur open, alleen maar om het beeld van een halfnaakte Elowyn scherp in beeld te krijgen.
Van alle mensenβ¦
Natuurlijk koos hij het meisje dat mijn jeugd tot een hel maakte. Die mij op elk feest en iedere bijeenkomst sinds mijn negende heeft gekweld. Die hij ooit nog tegen mij beschermd heeft.
Maar nu vindt hij het heerlijk om mij op de ergst mogelijke manier pijn te doen.
Ik stond verstijfd op mijn plek en keek toe hoe zij zich tegen het badkamermeubel boog. Kain kneep stevig in een van haar borsten met de ene hand en greep haar kaak met de andere, haar keel naar zijn gretige, vuile mond trekkend.
Haar benen waren om hem heen geslagen, terwijl zijn heupen langzaam tegen haar aan rolden, alsof ze alle tijd van de wereld hadden.
Geen van beiden hield op toen ik binnenkwam.
"Oh," hijgde Elowyn, haar ogen vonden de mijne over Kains schouder. Een vreselijke glimlach verscheen op haar gezicht, de blik die ik zo goed ken. "Kijk eens wie er is."
Ik kon niet bewegen. Kon niet stoppen met kijken. Kon de ongewenste hitte die zich door mijn hele lijf verspreidde niet tegenhouden.
Stop. Je wilt hem niet meer, je haat hem, weet je nog?
"Wat is er, Odette?" Ze trok aan Kains haar, zodat zijn hoofd achterover ging en ik zijn gezicht kon zien β rood aangelopen, lippen nat, ogen zwart en half geloken. "Wil je meedoen? Je kwijlt al om hem sinds jeβ¦ wat, zeven was? Dat kleine kalverliefde is nooit overgegaan, hΓ¨?"
"Hou je mond, El," zei Kain, maar hij trok zich niet terug. Keek me niet eens aan.
"Ik zeg alleen het voor de hand liggende." Ze trok een pruillip en wiegde haar heupen tegen hem aan. "Ze kijkt elke nacht toe hoe jij meisjes mee naar huis neemtβ¦ Dat moet haar kapot maken. Starend naar de muur terwijl ze jou naast hoort neuken. Wedden dat ze daar elke nacht op geilt, dat arme maagdelijke dingβ¦"
"Elowyn," gromde hij bijna in haar mond, haar haar in zijn vuist op haar nek grijpend.
"Wat? Ze is je stiefzus, geen bloed. Haar papa heeft daar wel voor gezorgd toen hij Icevalley veroverde met zijn drakenleger en jouw moeder aan de ketting legde. Je kunt net zo goed je kans grijpen en die lul zijn eigen medicijn laten proeven."
Kain sloeg op haar dij en het klapte hard door de badkamer. Elowyn hapte naar adem, maar niet van pijn.
"Mijn kamer," zei hij. "Genoeg gepraat. We zullen die mond zo wel ergens anders voor gebruiken."
Ze gleed van het aanrecht en liet haar vingers verleidelijk langs zijn kaak glijden terwijl ze naar de andere deur liep, aan de overkant van de mijne. De vuile blik die ze me gaf zei alles. Toen de deur dichtklikte, was de stilte die volgde erger dan alles wat ze had kunnen zeggen.
Kain leunde tegen het aanrecht, gespierde armen gekruist over zijn brede, blote borst, en ik haatte dat ik het opmerkte. Haatte dat ik het nΓ³g steeds opmerkte.
De scherpe lijnen van spieren over zijn krachtige bovenlichaam, de tatoeages die van zijn sleutelbeenderen tot aan zijn polsen kronkelen, inkt die hij gewoon had genomen omdat hij dat kon. Gouden ringen aan bijna elke vinger. De Zwarte Draak-hanger rust in het kuiltje van zijn keel, rijzend en dalend met elke langzame ademhaling.
Zijn donkere haar was nog steeds in de war van Elowyns vingers, lippen gezwollen, en zelfs zo, vies en schaamteloos, leek hij wel uit obsidiaan en zonde gehouwen.
Hij keek naar me alsof ik iets was dat aan de onderkant van zijn laars plakte, maar ik was hem voor.
"Je bent walgelijk," zei ik. Mijn stem klonk steviger dan ik me voelde. "Gedeelde badkamer, zes uur βs ochtendsβ¦ Op de dag van het examen!"
"Je zou me moeten bedanken." Kains stem daalde een octaaf, en ik wist dat hij ervoor wilde zorgen dat elk woord precies daar landde waar het het meeste pijn deed. "Seks maakt me moe. Dus als ik straks tegenover je sta op dat oefenveld, zal ik misschien niet elk bot in je zielige lijf in de eerste paar seconden breken. Graag gedaan, zusje."
Ik wilde hem slaan, wilde schreeuwen. In plaats daarvan bleef ik hem aankijken, en voor één verstikkende seconde hielden zijn donkere ogen de mijne net iets te lang vast.
Er ging iets achter hen langs dat niet meer bij de persoon hoorde die hij geworden was. Een flits. Een schim. De jongen die elke zomer Seadrift bezocht, die mijn hand vasthield op de kliffen boven de getijdenpoelen en zei: βIk laat niemand je pijn doen, Odie. Nooit.β Die jongen, met zijn verlegen grijns en zijn zakken vol schelpen die hij voor mij had verzameld.
Die jongen was dood.
Gedood door oorlog tussen onze clans, bloed, en alles wat onze families ervoor kozen te vernietigen.
Kains kaak spande zich aan alsof hij het ook voelde en zichzelf ervoor haatte.
βJe weet wat je moeder zou denken,β zei hij zachtjes, βals ze kon zien wat haar bloedlijn heeft voortgebracht?β Hij duwde zichzelf van het aanrecht af. βEen jankend kreng dat niet eens voor een simpele toelatingstoets kan slagen. Ze zou zo trots zijn.β
Daarmee liep hij weg, terwijl ik daar stond te trillen, mijn nagels halvemaanvormige inkepingen in mijn handpalmen makend, ademend totdat ik weer kon denken.
Twee uur. Over twee uur begint het examen, mijn jacht om mijn vader het tegendeel te bewijzen.
De meeste kinderen van de Hoge Huizen zoals het mijne gingen pas op hun achttiende naar de Drakharion Academie β ze hadden genoeg geld voor privΓ©leraren, de luxe van voorbereiding. De lagere kasten trainden daar eerder, soms al vanaf hun dertiende. Het was het enige pad dat ze hadden.
Maar de dochter van Feolan Norwood, Heer van het Hoge Huis van de Blauwe Draak, kreeg helemaal geen pad. Niet als je vader geloofde dat je doel begon en eindigde tussen het geboortebed en het graf.
Dus trainde ik alleen.
Jarenlang oefeningen op het natte zand van onze binnenplaats voor zonsopgang. Slagen op trainingspoppen die ik zelf van wrakhout en touw had gemaakt. Mijn moeder was een legendarische drakenrijder en ik bestudeerde haar oude dagboeken tot de paginaβs in mijn handen uit elkaar vielen, technieken memoriserend die ze in de kantlijn had geschetst.
Twee kansen na je achttiende β dat was de regel. Na je twintigste sloten de deuren van de Academie voorgoed voor wie een band met een draak wilde. Over twee maanden word ik negentien, dit is mijn eerste kans en ik ga hem grijpen.
***
βVolgende zijn Odette Norwood en Kain Bittencourt. Neem je positie in!β
Natuurlijk moest het hem zijn.
Ik had de eerste twee rondes al gehaald voordat de koppels werden getrokken.
De Archstone, het oude artefact dat magisch potentieel leest, had fel gepulseerd onder mijn handpalm. Het theorie-examen had ik maar net gehaald. Ik miste het cijfer met zo weinig dat de surveillant twee keer hertelde. Mijn vader kwam erachter, zoals altijd.
De blauwe plekken van zijn hand waren pas net verdwenen toen ik aan het volgende onderdeel begon. Een herinnering aan hoe bijna-falen eruitzag in het Hoge Huis van de Blauwe Draak. Maar dat deed er nu niet meer toe. De derde en laatste test: één-op-één gevecht.
Slaag, en de Academie opent.
Faalt, en alles ervoor sterft.
Kain stapte het veld op, zijn schouders rollend. Dat nonchalante zelfvertrouwen straalde van hem af als hitte. Hij was jaren geleden al naar de Academie gestuurd. Trainde hier sinds zijn elfde, scherpte zich aan de beste vechters.
Volgens elke meetbare standaard was hij de gevaarlijkste persoon op dat veld.
En ik had bijna niets.
βProbeer langer dan een minuut te blijven staan.β De bel klonk en Kain rolde met zijn nek, keek me van top tot teen aan alsof hij zich nu al verveelde. βIk heb mijn ontbijt hiervoor overgeslagen en kwam nog maar een half uur geleden met El uit bed β het minste wat je kan doen is het een beetje vermakelijk maken.β
Ik negeerde zijn provocatie, concentreerde me op de training die ik had gehad, wat ik geleerd had, watβ¦
De eerste klap kwam snel toen Kains vuist mijn zij raakte en hij om me heen cirkelde, geduldig en roofzuchtig, terwijl ik dubbelklapte, naar adem happend.
Lieve goden hierboven, ik had niet eens tijd om te reageren!
Toen ik overeind kwam en uithaalde, greep Kain mijn pols en draaide hem om, bracht zijn mond naar mijn oor.
βJe bent al klaar,β fluisterde hij zo dat alleen ik het kon horen. βMaar blijf vooral staan, ik kijk graag hoe je blijft doen alsof. Het doet me wat.β Zijn adem was heet tegen mijn nek. βBijna net zoveel als Elowyn vanmorgen.β
Ik rukte mezelf los, plantte een elleboog, maar hij blokkeerde het alsof hij een vlieg wegwuifde.
Armen die mij ooit vasthielden, klemden zich nu om mijn keel om te knijpen. Een stem die me ooit troost toefluisterde, fluisterde nu vuiligheid, bedoeld om me te vernederen voor iedereen op de tribunes.
βJe trilt,β ademde hij tegen mijn oor, kneep harder. βIs dat angst of word je hier geil van? Moeilijk te zeggen bij jou. Je hield er altijd al van als het ruw ging, hΓ¨, Odie?β
Ik bleef opstaan, en hij bleef me neerhalen.
Voor de laatste slag trok hij me dicht naar zich toe. Een hand in mijn kraag, zijn voorhoofd bijna tegen het mijne. Dicht genoeg om te kussen. Dicht genoeg om te doden.
βDoe je dode moeder de groeten van me.β
Toen hij me over zijn schouder smeet, was het kraken van mijn ribben het luidste geluid in de arena.
Ik had gefaald. Mijn kans werd me afgenomen door de jongen van wie ik ooit hield.
Veeg omhoog om door te gaan
Odettes POV
* EΓ©n jaar later *
Vandaag vond ik Kain in niets anders dan een handdoek om zijn heupen in mijn kamer. Hij stond bij mijn kaptafel met de bovenste lade opengetrokken, die met mijn ondergoed, en hield een slipje omhoog alsof hij het op kwaliteit beoordeelde.
"Wat de fuck ben jij aan het doen?!"
Hij deinsde geen moment terug. Draaide zich gewoon om, het slipje bungelend aan één vinger. "Op zoek naar mijn kleren. Kan de helft van mijn shit niet vinden, en aangezien je al sinds je kindertijd geobsedeerd door me bent, ben jij de voor de hand liggende verdachte."
Niet overreageren, houd jezelf bij elkaar, laat hem niet onder je huid kruipen, Odette.
Zet hem eruit en vind je rust. Over minder dan een week hoef je deze klootzak niet meer in je buurt te verdragen.
Je verhuist naar het internaat van de zeekustclan en vergeet hem. Tenminste tot volgende zomer.
Ik bleef deze woorden keer op keer in mijn hoofd herhalen om niet gek te worden.
Sinds ik niet was toegelaten tot de Drakharion Academie vanwege mijn verdomde stiefbroer, was elke ochtend van het afgelopen jaar zwaar. Ik werd bij zonsopgang wakker, trainde tot mijn knokkels open lagen en mijn lichaam pijn deed, en vertelde mezelf dat dit jaar anders zou zijn.
Ik ben nu bijna twintig en dit is mijn laatste kans op de Academie.
En ik had nog maar een paar dagen om iets te worden wat mijn vader niet als waardeloos zou bestempelen.
De bittere ironie bleef het mes omdraaien. In hetzelfde jaar dat ik faalde bij mijn eerste poging, bereikte Kain de top van de studentenlijst en had hij zich gebonden aan een zwarte draak β een van de zeldzaamste soorten die er bestaan, misschien eens in een generatie geboren.
Ik had niet verbaasd moeten zijn. Icevalley staat bekend om zijn bruine drakennesten die af en toe zwarte draken voortbrengen. Daarom heeft de heersende familie de naam gekregen: Hoge Huis van de Zwarte Draak. Dat was zijn thuisland.
Maar ik kon het nog steeds niet geloven.
Want iedereen kent de legendes: de eieren van zwarte en witte draken verschijnen alleen in tijden van grootste nood, wachtend om geclaimd te worden door de waardigste onder de drakenruiters en met hen te binden.
Dus hoe in hemelsnaam kiest een zwarte draak iemand als Kain?
Hij was nooit de wijste of de meest eervolle, en natuurlijk voedde dit alleen maar zijn eindeloze ego. De dag dat hij thuiskwam met het verse bindingsmerk op zijn huid, sleepte mijn vader me aan mijn haren zijn studeerkamer in.
"Wat een waardeloze schande!" siste hij, terwijl hij me tegen de muur duwde. "Voor dit Hoge Huis, voor mij, voor de nagedachtenis aan je moeder! Een ruiter die koninkrijken had kunnen verbranden, en in plaats daarvan kreeg zij jou!"
Ik huilde niet. Als dat je hele leven zo is, leer je het uiteindelijk wel af.
Vader is nooit echt vriendelijk voor me geweest, want ik ben elke dag een herinnering aan een erfgenaam die hij wenste maar nooit kreeg. Maar de dood van moeder leek iets in hem te breken en iemand nog gewelddadiger te smeden.
Het was in het begin inderdaad moeilijk om met zijn temperament om te gaan. Toch zou het je verbazen hoe snel je ergens aan went als er geen alternatief is.
Wat ik niet had verwacht, was het kloppen op mijn deur diezelfde avond. Edith stond in de gang met een kopje thee en een verontschuldigende glimlach. Kains moeder, wijze weduwe van de Hoge Heer van Icevalley, Hoge Dame van het Huis van de Zwarte Draak en Priesteres van het Nest.
Mijn stiefmoeder.
Ik herinner me hoe ze op de rand van mijn bed zat, hoe zacht ze mijn gekneusde gezicht aanraakte en zei: "Hij heeft het mis over jou, Odette. Feolan heeft het altijd mis gehad."
Ik begreep haar niet. Nog steeds niet.
Volgens alle logica zou deze vrouw mij het meest moeten haten.
Onze families waren ooit bondgenoten β de Hoge Huizen van de Blauwe en Zwarte Draak, verbonden door handel en vriendschap. Kains vader en de mijne waren vrienden, mijn moeder en Edith waren ook close, ze voedden hun kinderen samen op tijdens de zomerse bezoeken aan Seadrift.
Toen kwam vier jaar geleden de opstand onder leiding van Kains vader β Hoge Heer Warrik.
En nadat mijn moeder in een van de gevechten was gestorven, veranderde het uiteindelijk allemaal in oorlog.
Mijn vader veroverde Icevalley, doodde Warrik, en om de bergclan te sussen die nooit een buitenlandse heerschappij zou accepteren, nam hij Edith tot vrouw. Een politieke leiband vermomd als huwelijk.
Edith had alle reden om naar mij te kijken en Feolans bloed te zien. In plaats daarvan keek ze naar mij alsof ik gewoon de dochter van haar overleden vriendin was. En dat stelde me net zo gerust als dat het me verwart.
Maar Kain daarentegen was totaal niet genadig.
Van een jongen die me liet lachen veranderde hij graag in deze hatelijke versie van iemand die ik liefhad en liet het pijn doen, in mijn persoonlijke kwelgeest.
Ik ben hem daar bijna dankbaar voor, het maakt het makkelijker om hem te haten en het verleden te vergeten.
Toch was het samengevoegde huishouden van onze families op de Seadrift... uitdagend. Kain bracht zijn hele zomervakantie door om me eraan te herinneren hoeveel hij een hekel aan me heeft.
De meisjes kwamen bij toerbeurt langs. Altijd meiden met geschiedenis: Elowyn of iemand uit haar kring, dochters van Icevalley-families die openlijk alles verachten wat met mij of de naam van mijn vader te maken heeft. Altijd iemand die mij haatte.
Hij bracht ze βs avonds mee naar huis, en tegen middernacht maakten de geluiden door de muren slapen onmogelijk. Ik maakte de fout hem er eens op aan te spreken.
"Kun je het in ieder geval een beetje stiller doen?! Sommige van ons proberenβ¦"
"Proberen wat?" Hij leunde in zijn deuropening, zonder shirt, het gelach van een meisje klonk achter hem. "Slapen? Trainen? Doen alsof je het deze keer gaat halen?" Hij kantelde zijn hoofd. "Ik zal stil zijn op de dag dat je me een reden geeft om je te respecteren. Dus... waarschijnlijk nooit."
Die nacht was het het luidst tot nu toe. Eikel.
En zelfs toen ik ophield met klagen, vond hij een andere manier om me uit te dagen.
Een hand die mijn taille streelde als hij me in de gang passeerde. Vingers die mijn blote schouder raakten als hij over me heen reikte voor een glas. Altijd terloops. Altijd te ontkennen. En altijd, altijd gevolgd door iets dat bedoeld was om te kwetsen.
"Je bloost elke keer als ik je aanraak," zei hij gisteren, nadat zijn knokkels mijn heup raakten in de keuken.
Hij leunde tegen het aanrecht, at een appel en bekeek me alsof ik een experiment was.
"Interessant hoe je nog steeds reageert zoals vroeger, toen we kinderen waren⦠toen je met me wilde trouwen. Weet je dat nog?" Hij nam een hap, kauwde langzaam. "Je was wat⦠veertien? Je schreef het in dat kleine dagboekje van je. Men mag zich afvragen of je dat zielige ding nog steeds hebt."
Maar vandaag overtrof die klootzak zichzelf.
"Ga. Uit. Mijn kamer, freak."
"Laat me dan gaan." Hij liet het slipje weer in de la vallen en rommelde expres langzaam verder, trok nog een stuk eruit en hield het tegen het licht. "Interessante smaak, trouwens. Voor wie draag jij deze β de spiegel?"
Ik liep de kamer door en sloeg de la dicht.
Ik raakte bijna zijn vingers en hij lachte, dat lage, achteloze geluid dat me dingen wilde laten breken. "Voorzichtig, die handen heb ik nodig."
"Waarvoor? Elowyn vingeren in gedeelde badkamers?"
Een moment van verrassing flitste over zijn gezicht, toen verscheen die lome grijns weer, nu scherper. "Goed punt. Maar als je mijn spullen hebt gestolen," hij greep naar de stof die om zijn middel geknoopt was, "alleen maar om eindelijk je perverse fantasieΓ«n te vervullen... ik kan het je geven."
"Waag het niet."
Hij trok langzaam, zijn blik de hele tijd op mijn gezicht gericht. De knoop werd losser en de stof zakte een centimeter, toen twee, onthulde de gespierde lijn onder zijn navel, de scherpe V van zijn heupen. Nog een centimeterβ¦
Mijn keel werd droog, maar ik greep het eerste dat ik kon vinden, een haarborstel van de kaptafel, en gooide die naar zijn hoofd.
"Gewelddadig." Hij ving hem zonder met zijn ogen te knipperen en stapte dichterbij, met een grijns. "Daar hou ik van."
Ik deed een stap achteruit, mijn rug tegen de muur. Kain overbrugde in één stap de afstand en plantte zijn hand plat naast mijn hoofd tegen de muur.
Van zo dichtbij kon ik hem ruiken: zeep, leer, iets warms eronder dat mijn lichaam herkende voordat mijn hersenen konden ingrijpen. Zijn borst was op enkele centimeters van de mijne en ik kon elke inktlijn zien, elke spierbundel, het langzame rijzen en dalen van zijn ademhaling.
"Je hart gaat tekeer," murmelde hij, zijn ogen gleden naar mijn keel. "Ik zie het precies hier." Zijn vrije hand kwam omhoog, één vinger volgde de lucht net boven mijn hartslag. "Zo snel aan het kloppen, Odie. Hoe komt dat?"
"Omdat ik denk aan hoe bevredigend het zal zijn als ik je neus breek."
Hij grijnsde, boog dichterbij. Zijn lippen streken langs mijn oor en zijn adem joeg warmte recht mijn ruggengraat in, naar een plek die ik weigerde te erkennen. "Leugenaar."
Toen ik mijn ogen op het plafond richtte, lachte hij alleen maar, laag en duister.
"Daar is ze. Het meisje dat niet kan kijken. Weet je wat het verschil is tussen jou en Elowyn?"
"Ik heb zelfrespect?"
"Elowyn doet niet alsof." Zijn stem werd messcherp. "Zij wil iets, ze neemt het. Zij ziet mij, ze staart niet naar het plafond en speelt niet het gekwetste maagdje. Maar jij?"
Hij duwde zich van de muur af en stapte achteruit, liet de stof nog een centimeter zakken.
"Jij bent nog steeds dat kleine meisje dat zich verstopte achter haar moeders rokken. Behalve dat mama dood is, en er niemand meer is om je achter te verschuilen." Zijn ogen gleden nog één keer langzaam, schaamteloos over mijn lichaam β zorgde ervoor dat ik het voelde. "Je kunt een man niet eens aankijken zonder weg te rennen. Zij was een krijger, en jij bent een lafaard. Het zal wel aan je vaders bloed liggen."
Veeg omhoog om door te gaan
Kains POV
Er zijn dingen die een zoon nooit zou moeten hoeven zien. Zoals zijn moeder die zichzelf opvouwt tot een kleinere versie van wie ze ooit was.
Haar vertrekken roken naar drakenkruid en kaarsvet. Dezelfde geur als vroeger: voor de oorlog, voor Icevalley viel, voor ze een spook werd dat de huid droeg van de vrouw die ik me herinnerde.
Ze zat bij het raam, borduurde iets waarvan ik haar nooit had zien afmaken met vaste handen. Die waren altijd stabiel, zelfs toen de rest van haar nergens meer om gaf behalve deze vier muren en mij.
"Ik heb de wachtwisselingen in kaart gebracht," zei ik. "Drie ploegen, het gat tussen de tweede en derde is elf minuten. Dat is genoeg."
Haar naald stopte. "Genoeg voor wat, Kain?"
"Je weet waar voor."
Ze legde het borduurwerk neer. Keek me aan met die lichtblauwe ogen die ooit schitterden en nu gewoon... bestonden. "Als je dit blijft aandragen, heb dan tenminste de moed om het hardop te zeggen."
"Ik ga Feolan vermoorden." Ik boog naar voren, ellebogen op mijn knieΓ«n. "Niet als β wanneer . En als ik het doe, neem ik alles terug wat hij gestolen heeft: de zetel, het gebied, het nest. Alles. Alles wat jouw man ons afnam."
"En dan?" Haar stem verhief zich niet, deed ze eigenlijk nooit. Maar nu klonk hij hol. "Vermoord je hem tijdens het avondeten? In zijn slaap? Voor de ogen van zijn dochter? En dan rijden de banieren van de Blauwe Draak naar het noorden, hebben we weer een oorlog, en begraaf ik jou naast je vader?"
"Dat is niet..."
"Dat is precies wat er gebeurt." Ze stond op, liep naar me toe en nam mijn gezicht in haar handen. Haar vingers koud, maar haar greep was vast. "Ik heb hem al verloren... Ik verlies jou niet ook nog."
Ik maakte me voorzichtig los, altijd voorzichtig bij haar. "Vader verloor niet omdat hij fout zat. Hij verloor omdat hij de verkeerde mensen vertrouwde."
"En jij denkt dat je slimmer bent dan hij?"
Die kwam aan. Ze wist dat het zou gebeuren. Mijn vader was geen domme man, hij was een eerbare, wat uiteindelijk erger bleek te zijn.
De Huizen van de Blauwe en de Zwarte Draak waren decennialang bondgenoten geweest. Handel, gedeelde grenzen, kinderen die samen speelden tijdens zomerse bezoeken. Mijn moeder en Odettes moeder, Rosamond, waren zo close dat ze elkaar zussen noemden.
Toen verscheen er een wit ei in ons nest, het eerste in duizend jaar β heilig, onvervangbaar. En het verdween in dezelfde week dat Hoogheer Feolan en zijn familie Icevalley bezochten.
Mijn vader pakte het aan zoals een eerbaar man dat zou doen β hij ging direct naar Feolan, vroeg om teruggave van het ei. Probeerde eerst diplomatie, daarna formele eisen via de regionale raad.
Feolan ontkende alles. Liet het nieuws over het ei verdwijnen voor het kon verspreiden en overtuigde zijn eigen volk ervan dat het Huis van de Zwarte Draak de diefstal verzonnen had als voorwendsel om Seadrifts rijkdommen af te troggelen.
Toen mijn vader uiteindelijk optrok, was het niet voor verovering. Het was voor een gestolen geboorterecht.
Feolan zorgde dat de wereld het anders zag.
Mijn vader stierf op een veld drie mijl van huis toen ik zeventien was. Mijn moeder, ooit Hogepriesteres van ons drakennest β stralend, geliefd, de vrouw voor wie elke ruiter boog β ontving het nieuws en stopte gewoon... Iets achter haar ogen doofde als een kaars en werd nooit meer ontstoken.
Een jaar later accepteerde ze Feolans huwelijksaanzoek. Een politiek touw om het volk van Icevalley te kalmeren, dat nooit zou knielen voor een buitenlandse veroveraar tenzij hun Hoge Dame het hen opdroeg. Ze deed het om mij in leven te houden, om vrede te brengen aan ons volk. Ik wist dat, en haatte het toch.
En Odette werd mijn stiefzus.
Odette.
Ik wilde niet aan haar denken, nooit aan haar denken. Maar ze woonde op dezelfde verdieping als ik, onze kamers zo dicht bij elkaar dat het was alsof iemand ons opzettelijk wilde martelen. De gezamenlijke badkamer was als iets uit een slechte grap.
Ik was elf toen ik besloot dat ik met haar zou trouwen, vanwege een dag die ik niet kon vergeten, hoe hard ik ook probeerde.
Een feest tussen onze Huizen, tientallen kinderen renden door de binnenplaatsen, en ik liep stoer te doen voor een groep oudere jongens, wanhopig om te bewijzen dat ik erbij hoorde. Ik verpestte een zwaardoefening en ze lachten. Geen gemene lach, maar genoeg om te branden als je elf bent en je hele identiteit draait om goed genoeg zijn.
Iedereen ging verder. Behalve zij.
Ze vond me later achter de stallen, zittend in het zand, weigerend te huilen. Ze zei niets troostends. Vertelde me niet dat het goed was of dat ze het niet zo bedoelden. Ze ging gewoon naast me zitten, haalde een gestolen zoet broodje uit haar zak en brak het doormidden.
Dat was het, één gebaar en iets in mijn borst verschoof voorgoed.
Ik hield daarna op een domme manier van haar, blind zelfs. Liefde zoals alleen een kind die voelt: totaal, roekeloos, zeker.
Ik zou alles voor haar hebben gedaan. Voor haar hebben gedood, gestorven voor...
Nee . De oorlog begroef die jongen. En de man die tevoorschijn kwam zag alles helder.
Odette had elk jaar van de bezetting aan haar vaders zijde gestaan, comfortabel geleefd in een huis gebouwd op de lijken van mijn familie. Nooit het verhaal in twijfel getrokken. Nooit na mijn vaders dood contact gezocht om te zeggen dat ze het erg vond, of dat ze wist dat het fout was.
Vrienden staan niet aan de kant van de overweldiger. Vrienden eten niet aan de tafel van de man die je vader heeft vermoord en zeggen niets.
Ze is gewoon Feolans dochter. Dat was alles wat ze ooit zou zijn.
Een vage schaduw bewoog in de deuropening: tenger, verdwenen in een oogwenk. Maar ik had jaren geoefend om te zien wat niet klopte.
"Kain?" riep mijn moeder, maar ik was al in beweging.
Ik antwoordde niet. In vijf passen was ik de gang door, volgde het geluid van blote voeten op steen β snel maar niet snel genoeg. Ik greep haar schouder en duwde haar tegen de muur, zo hard dat het boek dat ze droeg met een klap op de grond viel.
Platina blond haar. Groene ogen. Dat verdomd onschuldige gezicht .
"Wat heb je gehoord?"
Odettes kaak spande aan, maar haar blik week niet. Zwaar ademend, haar borst snel op en neer tegen mijn onderarm waar ik haar vastklemde. Ik haatte dat ik het opmerkte, haatte hoe haar nachtjapon van haar schouder was gegleden door de klap, haatte de warmte van haar huid die door de dunne stof tegen mijn blote arm drukte.
"Um... Niets?"
"Onzin." Ik drukte harder, verkleinde de afstand tot haar rug plat tegen de muur lag en mijn lichaam het enige was dat haar overeind hield. "Hoe lang stond je daar al?"
"Ik stond nergens, paranoΓ―de klootzak." Ze keek niet weg. "Ik liep terug naar mijn kamer vanuit de bibliotheek. Geloof het of niet, niet alles draait om jou."
"Denk je dat ik dat geloof?"
"Ik verwacht dat je je arm van me haalt voordat ik erdoorheen bijt!"
Iets aan hoe ze het zei liet mijn grip een fractie verslappen. Dit was niet de Odette die ik vorig jaar versloeg. Deze had tanden. "Voorzichtig," zei ik zacht. "Je wordt te dapper."
"En jij wordt te voorspelbaar." Ze hief haar kin, en de beweging bracht haar mond dichter bij de mijne dan we allebei verwacht hadden. "Elke keer dat je je bedreigd voelt, duw je iemand tegen een muur. Het begint saai te worden, Kain. Bedenk eens wat nieuws."
Mijn kaak spande aan. Haar polsslag klopte wild in haar hals, ik zag het β snel en onstuimig, alles verradend wat haar ijskoude uitdrukking probeerde te verhullen. Ik leunde verder naar voren, duwde haar harder vast. Zag haar lippen zich openen op een scherpe inademing.
"Denk je dat dit een truc is?" Mijn stem klonk lager.
"Ik denk dat je ergens bang voor bent en het afreageert op het dichtstbijzijnde lichaam." Haar stem werd fluisterzacht. Intiem. Vergiftigend. "Zoals altijd. Zoals je vader, van wat ik hoor."
De lucht tussen ons stierf. Ik liet haar los alsof haar huid brandde en deed een stap achteruit. Mijn handen trilden en ik stak ze in mijn zakken voor ze het kon zien.
Ze bukte om haar boek op te rapen en trok de band van haar nachtjapon weer over haar schouder. Toen liep ze weg zonder om te kijken terwijl ik daar bleef staan. Mijn borst voelde strak, mijn bloed stroomde in richtingen die ik weigerde te erkennen.
Daar zou ze voor betalen. Voor elk woord. En ze zou zich herinneren waarom ze ooit bang voor me was.
Veeg omhoog om door te gaan