passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Bonded to My Enemy - Hoofdstuk #5 - door itsvlada

Bonded to My Enemy

/

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 4

Odette’s POV

De wandeling naar de Academie leek deze keer langer te duren op de dag van het toelatingsexamen. Elke stap zwaarder dan de vorige, alsof de grond zelf me probeerde duidelijk te maken dat ik moest omkeren.

Twintig. Over twee maanden werd ik twintig. EΓ©n laatste kans.

Een lid van het Hoge Huis dat de selectie niet haalde, was een smet op de familienaam die geen hoeveelheid rijkdom of politiek kon wegpoetsen. Geen banierdrager volgt een heersend Huis met een onwaardige erfgenaam.

Mijn vader had de rekensom simpel gemaakt: zak opnieuw, en ik was het levende bewijs dat Feolan Norwood iets waardeloos had voortgebracht. Zonder de Academie, zonder een draak, had ik geen onafhankelijkheid, geen onderhandelingspositie, geen toekomst die mijn vader niet in handen had.

Of helemaal geen leven als mijn vader…

β€œHΓ©.” Een schouder stootte tegen de mijne. β€œStop met doemdenken, ik kan het hier vandaan horen.”

Maren viel naast me in de pas β€” zongebruind, vol sproeten, haar blauwe draken-trainingsleer al strak omgesnoerd. Achter haar haalde Dorian ons in, terwijl hij de band van zijn oefenhandschoenen met zijn tanden bijtrok.

β€œZe is niet aan het doemdenken,” zei Dorian. β€œDat is haar oorlogshoofd.”

β€œDat is haar ik-ga-over-mijn-nekhangen-gezicht,” haalde Maren haar schouders op.

β€œIs eigenlijk hetzelfde.” Dorian haalde zijn schouders op.

Ik glimlachte bijna. Maren en Dorian waren het dichtst bij vrienden wat ik had in de Blauwe Draken-divisie. We waren in dezelfde kring opgegroeid β€” Marens moeder commandeerde een van mijn vaders kustgarnizoenen, en Dorians vader leidde de Blauwe Drakenscouts langs de zuidelijke grens.

We waren elkaar op elke officiΓ«le bijeenkomst sinds onze jeugd tegengekomen, maar pas vorig jaar werden ze meer dan enkel bekende gezichten.

Maren gaf oprecht niets om Huispolitiek. Dorian was ook gezakt bij zijn eerste poging, twee jaar terug, en begreep het gewicht van een tweede kans.

β€œLuister naar me.” Maren greep mijn arm en hield me tegen. Haar bruine ogen fonkelden fel. β€œJe hebt dit jaar harder getraind dan wie dan ook die ik gezien heb. Je bent er klaar voor. Je slaagt vandaag, je krijgt je draak, en dan zitten we in hetzelfde slaapvertrek β€” samen studeren, samen vliegen, alles. Dat is het plan.”

β€œKain verkloot het dit keer niet,” voegde Dorian toe. β€œJe bent nu beter dan vorig jaar, veel beter.”

β€œEn als ik weer aan hem gekoppeld word?” fluisterde ik, terwijl de angst over mijn ruggengraat kroop.

β€œDan sla je die arrogante eikel gewoon in elkaar.” Maren kneep in mijn arm. β€œEn het is toch onwaarschijnlijk, deelnemers worden meestal onderling gekoppeld. Dat tweedejaarsstudenten een deelname krijgen in de een-op-een-gevechtsronde is bijna onmogelijk.”

Ze zei het alsof het simpel was. Alsof het logisch was en vanzelfsprekend, niets om je zorgen over te maken. Alsof de jongen die mijn ribben had gekraakt en de laatste keer over mijn dode moeder had gefluisterd gewoon weer een obstakel was om overheen te stappen, en dat hij dat niet nog eens zou doen.

Ik wenste dat ik haar vertrouwen had.

Urenlang ploeterde ik door de eerste twee examens, die me dit jaar makkelijker afgingen dan vorig jaar. De Boogsteen pulseerde en toonde mijn magische potentieel. Theorie β€” gehaald. De derde en laatste ronde: een-op-een-gevecht.

De arena zat stampvol. Stenen banken reikten tot aan het gewelfde plafond, gevuld met instructeurs, commissieleden, ouderejaars die kwamen kijken hoe de eerstejaars hun bloed lieten.

Ik stond in de rij van kandidaten, rolde mijn polsen, probeerde mijn handen stil te houden, toen de koppelingen werden getrokken.

Op het moment dat ze mijn naam samen met die van Kain noemden, zonk mijn maag weg.

Je meent het niet…

Maren fluisterde zo hard β€œFuck” dat een paar mensen in de buurt zich omdraaiden. Zonder haar kalmte te verliezen, draaide Maren zich om naar een of andere jongen achter ons en siste heel overtuigend tegen hem, terwijl ze haar vinger tegen haar lippen legde.

Ze schonk me een bemoedigende glimlach toen ik de sparringcirkel betrad, Kain was er al. Hij rolde zijn schouders met die onverdraaglijke nonchalance β€” het verbindingsmerkteken nog vers op zijn onderarm. Hij keek naar me en dat langzame, voldane grijnsje spreidde zich over zijn gezicht alsof hem een cadeau was aangereikt.

β€œRonde twee, stiefzusje.” Hij knakte zijn knokkels. β€œProbeer deze keer niet te huilen. Vorige keer was al genant genoeg voor ons beiden.”

β€œHet enige dat genant is, is jouw obsessie met vechten tegen iemand met de helft van jouw training. Iets te compenseren?”

Zijn grijns werd scherper. β€œWe zullen het wel zien.”

De bel klonk. Hij was sneller dan vorig jaar, sterker. Preciezer. De eerste klap raakte mijn ribben, dezelfde die net genezen waren van mijn vaders laatste les, en ik beet op mijn lip om niet te schreeuwen. Hij zette door, meedogenloos, een wapen dat precies hiervoor gemaakt was.

"Blijf liggen," zei hij, nadat hij me voor de tweede keer had neergegooid. Hij stond boven me, niet eens buiten adem. "Serieus, blijf liggen. Dit is zielig."

Toen ik opkrabbelde en hij me opnieuw sloeg, harder dit keer, proefde ik koper in mijn mond.

"Wat probeer je te bewijzen?" Hij cirkelde om me heen als iets roofzuchtigs. "Denk je dat dit je moedig maakt? Denk je dat je moeder trots zou zijn als ze je op handen en knieΓ«n zou zien kruipen?"

Ik stond op. Weer.

"Je bent kapot, Odette." Zijn stem zakte tot een fluistering, alleen voor mij. "Je was al kapot voordat ik je aanraakte. Ik maak alleen af wat je vader begonnen is."

Dat liet iets ontploffen in mijn borst.

Ik dacht niet na. Mijn lichaam bewoog op instinct: jaren van drijfhout-poppen, jaren van de dagboeken van mijn moeder, jaren van weer opstaan nadat ik in elkaar was geslagen door een man die van me zou moeten houden.

Ik deed alsof ik naar links ging, zag hoe zijn gewicht verschoof, en ramde mijn knie in zijn dij. Hij struikelde, een halve seconde uit balans β€” en ik greep die kans.

Mijn elleboog raakte Kains kaak. Zijn hoofd sloeg opzij en ik veegde zijn benen weg voordat hij zich kon herstellen. Hij kwam hard op de grond terecht, het geluid van zijn rug die op de stenen sloeg weerklonk in de stille arena β€” het was het mooiste wat ik ooit had meegemaakt.

Ik stond boven hem, bloedend, trillend, nauwelijks ademhalend, terwijl hij omhoog keek met iets op zijn gezicht wat ik daar nog nooit had gezien. Geen woede, geen haat. Iets wat dichter bij schok kwam.

En daaronder, zo diep begraven dat ik het bijna miste, een flits van iets wat angstaanjagend veel leek op respect.

Toen de bel ging, barstte de arena los.

Ik had gewonnen. Echt… Kain verslagen.

Goden, dat voelt ongelooflijk. Ik heb het gehaald, ik heb het examen gehaald. Ik verdien mijn plek hier en heb eindelijk de kans om iedereen mijn waarde te laten zien.

Maar mijn zoete overwinning duurde precies vijfenveertig seconden.

"Ik zou me graag aanbieden als haar mentor." Kains stem sneed door het lawaai.

Hij stond alweer, veegde bloed van zijn gespleten lip en sprak tegen hoofd-instructeur Voss alsof hij niet net op de grond had gelegen. Voss trok een wenkbrauw op, "Wil je de kandidaat mentoren die je net heeft verslagen?"

"Ze heeft me niet verslagen . Ik zag potentie en wilde testen hoe ver ze zou gaan," zei Kain zonder met zijn ogen te knipperen. "Ze is rauw, ongedisciplineerd, maar er zit iets . Met de juiste begeleiding zou ze een geweldige ruiter kunnen worden, kapitein Voss."

Mijn bloed werd koud.

Ik had een jaar lang over dit moment gedroomd β€” toegelaten worden tot de Academie en eindelijk afstand nemen van Kain. De Academie zou de plek zijn waar ik niet langer zijn doelwit was en mezelf kon worden.

En nu wilde hij me in zijn divisie. Zijn slaapzaal. Zijn territorium. Onder zijn gezag, zonder iemand van mijn clan in de buurt om te zien wat hij ook maar zou besluiten te doen. Elke dag, elke maaltijd, elke training β€” hij.

"Ik zou ook willen aanbevelen haar over te plaatsen naar de Zwarte Draak-divisie," vervolgde Kain, nonchalant en ingestudeerd. "Ze zal trainen met onze ruiters, wonen in onze slaapzaal… We zijn tenslotte familie, het is logisch dat ze dichtbij is."

Voss keek verrukt. "Dat is ongewoon gul van je, Bittencourt."

"Ik ben een gul persoon." Hij wierp me een blik toe en die grijns op zijn gezicht… Dezelfde als toen hij vorig jaar mijn ribben brak.

De blik die zei: β€˜ Dit is van mij, en jij hebt het me zojuist gegeven.’

"Nee," zei ik vastberaden. "Ik ben Blauwe Draak. Ik train en woon bij mijn clan."

"Mentorschappen gaan boven clanhuisvesting. Als Bittencourt bereid is verantwoordelijkheid te nemen voor jouw ontwikkeling, kom je onder zijn toezicht," zei Voss, terwijl hij al iets aantekende op zijn perkament. Hij keek op, glimlachte alsof hij me een gunst bewees. "Beschouw jezelf als gelukkig. De meeste eerstejaars zouden moorden voor deze kans."

Ik draaide me om en zag Marens gezicht spierwit in de menigte, Dorians vuisten gebald aan zijn zij. Geen van beiden kon iets zeggen β€” dit was het protocol van de Academie, waterdicht en onbetwistbaar.

Kain stapte dichterbij, dichtbij genoeg dat alleen ik het kon horen.

"Welkom in mijn territorium, stiefzusje," fluisterde hij. "Ik hoop dat je genoten hebt van je laatste dag vrijheid."

Ik staarde hem aan, de jongen die net van mij had verloren op dat veld en toch op de een of andere manier gewonnen had.

Hij had me laten winnen. Hij had dit gepland vanaf het moment dat de matches werden getrokken, misschien al eerder. Het gevecht, het verlies, het nobele aanbod van mentorschap… alles. Een kooi gebouwd uit gulheid, en ik was er zo in gelopen.

Zijn donkere ogen hielden de mijne vast β€” geamuseerd, geduldig. Hongerig.

"Dit is geen mentorschap," zei ik zacht.

"Nee," gaf hij toe. "Dit wordt de hel op aarde voor jou. Ik garandeer het, kleine zus ."

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

Odette’s POV

Het Ember Night-feest stroomde als een levend wezen over het westelijke terras van de Academie. Maren had me er weken geleden al over verteld: een traditie ouder dan de Academie zelf, elk jaar gehouden op de verjaardag van de eerste drakenbinding.

Live muziek zweefde over van een groep ouderejaars bij de boomgrens β€” twee violen, een trommel, en iemand met een diepe stem die oude bergballades zong die niet specifiek bij een bepaalde clan hoorden. Vuurlicht, het kletteren van bekers en te hard gelach.

Eerstejaars en ouderejaars raakten verstrikt in de soort chaos die maar een paar nachten per jaar gebeurde. Wanneer clantrouw vervaagde tot het punt dat iedereen kon doen alsof ze elkaar niet wilden vermoorden.

Ik bleef het eerste uur bij Maren en Dorian. Blauwe Draakvleugel, een hoek bij de fonteinen waar onze clan zich verzamelde, waar ik op zijn minst werd getolereerd als hun Hoge Vrouwe.

Maren bleef mijn beker bijvullen, Dorian bleef vreselijke grappen maken, en even voelde het bijna als ergens bij horen, als vrede. Toen verdween zij met een jongen die ze de hele tijd al stiekem bekeek terwijl Dorian in een armdrukwedstrijd werd getrokken, en ik maakte de fout om op zoek te gaan naar iets dat geen alcohol was…

Verkeerde afslag. Toen nog één.

Toen het geluid volledig wegstierf en het fakkellicht dunner werd, realiseerde ik me dat ik verdwaald was. β€œGodallemachtig, waar…”

Ik rook het vreugdevuur voordat ik het zag. De klif opende zich voor me: een vlak stuk rots met uitzicht op de Ashward Ravijn, waar de Academie ooit de lichamen van verraders wierp en executies uitvoerde.

De Zwarte Draakclan had het natuurlijk tot hun verzamelplek gemaakt. Vijftig, misschien zestig van hen, verspreid rond de vlammen, drinkend, lachend, hun stemmen die over de rand in het niets droegen.

Ik draaide me om en was al aan het terugstappen toen ik hen zag.

Kain zat op een platte steen bij het vuur met Elowyn schaamteloos op zijn schoot, haar heupen die in langzame, doelbewuste cirkels tegen hem aandrukten. Zijn handen zaten onder haar shirt β€” niet eens subtiel. Je kon de vorm van zijn vingers onder de stof zien bewegen, haar borsten omvattend terwijl ze zich naar hem toe boog.

Ze waren praktisch aan het zoenen voor iedereen en het kon ze niets schelen.

Haar hoofd hing achterover, keel bloot, en hij liet zijn tong over de lijn van haar hals glijden terwijl ze kreunde β€” een show voor het publiek, genietend van elk moment. Toen trok ze zijn hoofd achterover aan zijn haar en kuste hem. Nat, met open mond, het soort kus dat niets aan de verbeelding overliet.

Zijn handen gleden naar haar heupen, grepen hard genoeg om sporen achter te laten, trokken haar steviger tegen zich aan. Ze jammerde in zijn mond en rolde haar heupen harder, en iemand floot een wolfskreet.

Er draaide iets samen laag in mijn buik β€” heet en ongewenst en diep verkeerd.

Ik was nog nooit zo aangeraakt, nog nooit op die manier bekeken zoals Kain haar aankeek, en mijn lichaam leek niet te begrijpen dat het zicht me eigenlijk moest doen walgen. Het dééd me walgen.

Ik drukte mijn nagels in mijn handpalmen en duwde het weg, begroef het onder elke herinnering aan gebroken ribben en fluisterende wreedheid.

Dit is Kain, de klootzak die je botten heeft gebroken en je dode moeder bespotte, schaamteloos meisje.

"Zoek een stal op, Bittencourt," riep een jongen lachend. "Of vraag op z'n minst entree."

Kain onderbrak de kus niet eens. Hij stak gewoon een hand op en stak zijn middelvinger op naar hen.

Mijn maag draaide zich om bij het aanzicht, zonder precies te weten waarom. Toen ik een stap achteruit deed, kraakte er een tak onder mijn laars en Elowyns ogen vonden meteen de mijne over Kains schouder.

"Nou, nou." Ze trok zich net genoeg terug om te kunnen spreken, haar lippen gezwollen en glanzend. Een triomfantelijke glimlach spreidde zich over haar lippen terwijl haar heupen nog steeds op Kains schoot bewogen alsof ze niet kon stoppen. "Kijk eens wie er is komen aanwaaien."

Alle hoofden draaiden zich om en ik deed nog een stap achteruit. "Ik was net weg…"

"Nee hoor." Een jongen die ik niet herkende versperde mijn pad. Lang en breed, Zwarte Draken-inkt op zijn nek. "Als een Blauwe Draakhoer ons terrein opwandelt, loopt ze niet zomaar weer weg."

"Laat me erdoor," zei ik, terwijl ik probeerde om hem heen te lopen.

"Of wat?" De jongen kwam dichterbij, zijn adem stonk naar bier. "Ga je rennen naar papa Norwood? Oh wacht β€” zelfs hij wil je niet. Hoorde dat hij je zo hard te grazen heeft genomen na je laatste examen dat er een genezer moest komen."

Scherp en direct lachte de groep als een vuurtje dat oplaait. Meer van hen stonden op, cirkelden dichter naar mij toe, en het vuur beschilderde hun gezichten in verschuivend oranje.

β€œHoe ben jij eigenlijk op de Academie gekomen?” Een meisje deze keer, armen over elkaar, lip opgetrokken. β€œHeeft papa een handje geholpen? Kon hij het niet hebben dat zijn kostbare mislukking hem voor de tweede keer op rij zou beschamen?”

β€œHet was Kain.” Een andere stem. β€œDie heeft haar gewoon laten winnen, had medelijden met z’n zielige kleine stiefzusje.”

β€œIs dat waar, Kain?” riep Elowyn over haar schouder, nog altijd op zijn schoot. Ze was niet bewogen, hij evenmin. β€œHeb jij het zwervertje laten winnen zodat je haar aan het lijntje kon houden?”

Kain zei niets. Hij keek over Elowyns schouder naar mij, gezicht onleesbaar, één hand nog steeds op haar dij.

β€œHet zit vast in de familie,” zei iemand, dichterbij nu. Ik voelde hun aanwezigheid, ze drongen op. β€œHaar moeder was ook zielig. Gekrijsend gestorven op het slagveld, kon zichzelf niet eens beschermen, laat staan haar kind.”

Ze kwamen dichterbij. De rand van de klif β€” ik stond er pal voor. De menigte had me ernaartoe gedreven, stap voor stap, belediging na belediging.

β€œHoud je mond.” Mijn stem kraakte en ik haatte mezelf omdat ik zwakte toonde. β€œWaag het niet om over mijn moeder te praten.”

β€œWaarom niet? Ze is dood. Wat gaat ze doen?”

Mijn enkel klapte dubbel toen ik wankelend achteruit stapte, nog steeds proberend dreigend te kijken.

β€œVoorzichtig,” zei iemand zoet, spottend. β€œVoor je het weet struikel je.”

β€œVolg je moeder maar,” zei een andere stem. β€œDaar hoor je toch.”

De duw kwam van achteren. Hard. Twee handen plat op mijn schouder en ik struikelde naar voren β€” en de grond verdween onder me.

Mijn handen grepen de rand. Vingers schraapten over steen, mijn lichaam zwiepte de leegte in. Onder me dook de kloof op in zwart niets. Wind rukte aan mijn kleren, trok aan mijn haar. Mijn schouders gilden het uit.

Fuck, ik kan hier niet gewoon doodgaan!

Ik keek omhoog. Kain keek toe. Tien meter verderop, Elowyn nog steeds op zijn schoot, zijn donkere ogen gericht op mijn witte knokkels en trillende armen. Hij zag alles.

Hij bewoog niet. In plaats daarvan draaide hij zich naar Elowyn, trok haar dichter tegen zich aan. Drukte zijn mond tegen haar hals en fluisterde iets waardoor ze lachte. Alsof ik er al niet meer was.

En in zijn ogen, net voordat hij wegkeek β€” geen haat. Een glimp van hoop dat ik los zou laten.

Mijn vingers gleden weg. Eerst één hand β€” ik vocht ertegen, nagels barstten tegen het steen, handpalmen glad van het bloed. De tweede hand ging. Toen was er niets meer onder mij dan lucht.

De wind rukte een gil uit mijn keel. De kloofwanden flitsten voorbij, de grond schoot omhoog, en alles waaraan ik kon denken was mijn moeder.

Dit is hoe zij zich voelde β€” de lucht die donker werd en niemand die haar hand reikte.

Impact. Maar niet de soort die ik verwachtte. Iets stevigs botste tegen me van opzij. Schubben, warm en ruw. Klauwen sloten zich om mijn middel, vast maar voorzichtig, en opeens steeg ik op, viel niet meer.

Een draak β€” bruin, breedvleugelig, geboren in de bergen. Voor één vreselijk moment dacht ik dat dit de rest van de grap was: een Zwarte Draak-ruiter die me ving, alleen om me van nog hoger te laten vallen.

Maar toen reikte een sterke hand naar beneden en trok me op het zadel. Ik greep de leren riemen vast, hijgend, trillend zo erg dat mijn tanden klapperden.

Toen zag ik het gezicht boven me en iets brak open in mijn borst.

Arcelios Leblon. Zoon van het Noordelijke Huis van de Zwarte Draak. Ik herinnerde hem β€” jaren geleden, tijdens de zomerse bezoeken vΓ³Γ³r de oorlog. Hij liep altijd achter mij en Kain aan als een schaduw, stiller dan wij beiden, altijd observerend.

Toen we dertien waren begon hij me wilde bloemen uit de bergweiden te brengen β€” kleine boeketjes op de vensterbank van welke logeerkamer ik ook verbleef, nooit met een briefje, nooit benoemd. Kain had hem er eindeloos mee geplaagd, maar Arcelios glimlachte alleen en bleef het doen.

En toen, één zomer, stopten de bloemen. Hij trok zich terug van ons beiden zonder uitleg.

β€œBen je gewond?” Hij boog zich over me heen, beide handen aan het zadeltuig, zijn gezicht gevangen tussen woede en opluchting. β€œOdette, kijk me aan. Ben je gewond?”

Ik kon niet antwoorden. Mijn handen bloedden, mijn hele lichaam trilde van de adrenaline en iets dat schurkte tegen shock aan. Het enige wat ik kon was me concentreren op zijn zandkleurige haar, de warme, vertrouwde ogen, en zijn handen die voorzichtig overal langs mijn lichaam gingen, zoekend naar verwondingen.

Hij vroeg niet opnieuw, maakte gewoon zijn leren jas los en drapeerde hem om mijn schouders. Trok hem stevig dicht, zijn handen bleven even rusten om het zeker te weten.

β€œIk heb je,” zei hij zacht maar vastberaden. β€œJe bent veilig bij mij.”

Onder ons kromp de klifrand. Ik kon het kampvuur zien, de verspreide figuren, en Kain. Nog steeds op die steen, Elowyn nog steeds op zijn schoot. Hij keek omhoog naar de draak, naar Arcelios. Naar mij, gehuld in de jas van een ander.

Zelfs vanaf deze hoogte zag ik zijn uitdrukking veranderen.

Kijk. Zie wat je hebt aangericht en betreur het tot aan je dood.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Kains perspectief

De roost was de enige plek op het terrein van deze Academie waar ik niet de drang kreeg om iets af te branden.

Rotsachtig terrein dat zich langs de oostelijke bergrug uitstrekte, open naar de hemel, verwarmd door de draken die in groepjes tussen de steenformaties sliepen. Mijn draak Avalora lag opgerold vlakbij de verste rand, haar zwarte schubben dronken het maanlicht op.

Ze opende één amberkleurig oog toen ik naderde, blies een pluim warme lucht uit en duwde haar kop tegen mijn handpalm aan.

"HΓ©, meisje," mompelde ik. "Ja. Jij kunt ook niet slapen."

Ik ging tegen haar flank zitten, liet haar warmte in mijn rug trekken en sloot mijn ogen. Stilte. Wind. Het lage gerommel van slapende draken. Het dichtst bij vrede dat ik vanavond zou komen.

In mijn hoofd bleef het moment op de klif zich afspelen β€” het vreugdevuur, de menigte, het moment dat iemand Odette duwde.

Ik had niet bewogen. Dat was het feit waar ik steeds op terugkwam, het ding dat als een steen die ik verkeerd had doorgeslikt in mijn borst lag. Dertig mensen, een val van dertig meter, en ik had daar gezeten met Elowyn op mijn schoot en gekeken hoe Odettes vingers loslieten.

Er was iets in mij naar voren geschoten op dat moment, een reflex zo diep begraven dat ik niet wist dat die nog bestond, en ik had hem onderdrukt. Want als ik de dochter redde van de man die ik van plan was te doden, wat deed dat met mijn plan? Wat deed dat met mij?

En toen verscheen Arcelios. Aankomend op zijn bruine draak als een held uit een sprookje, haar uit de lucht grijpend, haar in zijn jas wikkelend.

De woede die me toen overviel had niets te maken met clanloyaliteit of verraden vriendschap. Het was ouder, lelijker, en ik haatte mezelf ervoor dat ik het voelde, nog meer dan dat ik hem haatte omdat hij het veroorzaakte.

Toen zag ik haar.

Een gestalte die blootsvoets op de rotsen bij de onderste stallen stond. Dunne witte nachtjapon, zo’n belachelijk chique ding dat ze altijd mooi vond, haar platina blonde haar tot op haar middel wiegde in de wind als iets uit een spookverhaal. Volledig stil.

Niet leunend tegen iets, niet zittend β€” gewoon staand daar. Schouders gespannen, ademhaling zo zwaar dat ik het vanaf zes meter afstand kon horen.

Odette.

"Wat doe jij hier in godsnaam?" riep ik, maar kreeg geen reactie. Geen spier die vertrok. "Ik zei..." Ik duwde me van Avalora af en liep dichterbij. "Wat de fuck doe jij om middernacht in de roost, Norwood? Dit is niet de gang van je slaapzaal."

Niets. Ze bewoog niet, knipperde niet met haar ogen. Haar handen hingen langs haar zij, vingers licht gekruld, en haar ademhaling was diep en langzaam β€” te langzaam, te ritmisch. Alsof ze ergens anders was, heel ergens anders.

Dat klopte niet. Odette beet altijd van zich af, je kon er de klok op gelijk zetten.

Op het moment dat ik het gat tussen ons overbrugde, haar kin vastgreep en haar gezicht naar het mijne draaide, versteende mijn lichaam. Haar ogen gloeiden β€” zwak, nauwelijks zichtbaar, maar onmiskenbaar goud rondom haar pupil.

Het was als een schittering onder het oppervlak, flakkerend als kaarslicht gevangen onder het zeegroene. Het pulseerde één keer, twee keer, en iets in mijn borst trok samen want ik had hierover gelezen. Ik had mijn moeder hierover horen praten, en het kon niet…

"Wat is er met je aan de hand?" fluisterde ik.

Het goud verdween als een dichtslaande deur en groen stroomde terug en Odette hapte naar adem. Haar lichaam schokte alsof ze in ijskoud water was gegooid; ze deinsde achteruit, trok haar kin uit mijn hand, knipperde wild.

"Wat... Waar..." Ze keek om zich heen. Naar haar blote voeten, de rotsen, de slapende draken, de open lucht. Toen naar mij. "Waarom ben ik hier? Hoe..."

"Dat moet jij mij vertellen."

"Ik weet het niet…" Ze drukte haar handpalmen tegen haar slapen. "Ik lag in bed. Ik sliep ."

"Nou, je ligt nu niet in bed, hè?" Ik sloeg mijn armen over elkaar, probeerde het plotselinge ongemak in mijn borst te verbergen. "Je staat op blote voeten in de drakenroost in je verdomde nachtjapon als een gestoorde slaapwandelaar. Erg stabiel gedrag, Odie , heel gezond."

"Ik weet niet hoe ik hier ben gekomen," protesteerde ze, terwijl ze me voorzichtig onder haar wimpers aankeek.

"Ja, vast. Was het niet genoeg dat je familie al een ei uit ons nest had gestolen? Nu sluip je ook nog om middernacht door de roost." Ik stapte dichterbij, liet mijn stem kil worden. "Waar ben je naar op zoek, nog een om mee te nemen? Pech voor jou, er zijn er hier geen. Want dit is geen verdomd heiligdom, draken laten hun eieren hier niet achter."

Odettes hoofd schoot omhoog. Daar was ze, het vuur in haar ogen β€” nu alleen nog groen, maar brandend. "Ik heb nooit iets gestolen."

"Je vader wel. Zelfde bloed, zelfde ellende."

Ze haalde uit. Dat is de Odette die ik ken. "Grappig, uit de mond van de zoon van de man die een oorlog begonnen is."

"Mijn vader begon een oorlog om terug te nemen wat de jouwe gestolen had. Dat is een verschil."

"Het verschil is dat mijn vader gewonnen heeft." Ze zei het als een mes in mijn borst stak. "En die van jou, een verrader, ligt nu onder de grond."

Mijn handen waren gebalde vuisten langs mijn lijf, elke spier zo strak aangespannen dat mijn schouders pijn deden.

De woede was een levend wezen: het wilde haar keel, haar tegen het gesteente smijten tot het barstte, haar laten boeten voor elk woord dat ze net gezegd had en elke wond die die woorden hadden geslagen.

Maar onder de woede, onder de razernij die schoon en simpel en makkelijk te gebruiken was. Iets dat voelde alsof ze haar hand in mijn borst had gestoken, haar vingers om iets had gesloten dat ik al die tijd had beschermd, en kneep.

Ik glimlachte langzaam, het soort glimlach waardoor mensen achteruit deinsden. Zij niet, nooit. Altijd te dom om het juiste te doen.

"Weet je wat ik zo mooi vind aan deze situatie, Odie? Aan deze hele stiefbroer-en-stiefzus-voorstelling?" Ik liep op haar af en ze bleef staan β€” dom, moedig, en daardoor des te irritanter. "Iedereen verwacht dat ik je familie noem. Dat ik je bescherm. Dat ik je behandel als een zus."

Ik stopte zo dichtbij dat haar nachthemd mijn borst aanraakte.

De dunne stof verschoof tegen me aan en ik voelde de warmte van haar lichaam erdoorheen β€” haar ademhaling, de snelle op- en neergaande beweging van haar ribben, de hitte van haar huid die door het linnen in de mijne trok.

Dit gebeurde elke verdomde keer dat ik te dichtbij kwam: het ongewenste bewustzijn, de trek in mijn buik die niets met haat te maken had en alles met een meisje dat ik sinds mijn zestiende probeerde te begraven.

"Maar ik zou je liever over deze rotsen buigen en je hersenloos nemen als een vuile hoer, dan je ooit mijn familie te noemen. Al is zelfs dat nog te gul." Mijn ogen gleden over haar lichaam, en ik zorgde ervoor dat ze elke centimeter voelde. "Ik zou de moeite niet doen voor iets dat zo zielig is, zelfs niet om een punt te maken."

Haar hand kwam snel omhoog en was op een haar na hard tegen mijn gezicht, maar ik ving haar pols voordat de klap viel, kneep. "Wat is er? Raak ik een gevoelige snaar?"

"Je bent walgelijk," siste ze, maar ze trok zich niet terug. Haar borst ging zwaar op en neer, haar wangen waren rood, en van zo dichtbij zag ik de ader in haar hals bonzen. "Praat je zo tegen ieder meisje, of alleen tegen degenen voor wie je doodsbang bent?"

"Doodsbang?" Ik lachte. "Voor jou?"

"Voor wat je voelt als je zo dicht bij me bent." Haar stem werd laag, zacht en dodelijk. "Want je vindt steeds weer een excuus om precies hier te zijn, Kain. Als je zo’n hekel aan me had als je doet alsof, zou je me gewoon negeren. Maar dat kun je niet, hΓ¨?"

Mijn greep om haar pols werd steviger terwijl ik haar hard tegen de rotswand dreef. Haar rug raakte steen en haar adem stokte toen ik mijn andere hand naast haar hoofd plantte.

Ik boog naar haar toe tot onze monden op een paar centimeter van elkaar waren, tot ze de waarheid in haar lege, nutteloze, mooie hoofd kon krijgen. "Maak jezelf niet belangrijker dan je bent."

"Laat me dan los," fluisterde ze nu, haar ogen gleden naar mijn mond.

Ik deed het niet.

Om ons heen hieven draken hun koppen. Amberkleurige ogen, gouden ogen, een paar ijsblauwe β€” allemaal keken ze zwijgend en nieuwsgierig toe. Avalora gromde laag in haar keel. Niet als waarschuwing, maar iets dat mijn huid deed tintelen.

"Straks ga je je ei zoeken," zei ik. "Waarschijnlijk zo'n misvormd, verstoten onderkruipsel, net zo waardeloos als de ruiter die ermee verbonden raakt. En zodra dat gebeurt, kom je bij mijn divisie. Mijn slaapzaal. Mijn territorium."

Ik zocht haar ogen, op zoek naar die gouden glans. Niets. Alleen maar groen, brandend en woedend. "Denk je dat het vorig jaar zwaar was? Vrede is een luxe die je nooit meer zal kennen."

"Beloofd?" Ze hief haar kin en haar lippen waren zo dichtbij dat ik haar adem op de mijne voelde. "Tot nu toe zijn jouw dreigementen het saaiste deel van mijn dag."

Odette duwde me hard weg toen voetstappen weerklonken, scherp en plotseling op steen. Beide handen plat tegen mijn borst, ze duwde me terug met een kracht die me verraste. Ze hijgde alsof ze een kilometer gerend had, haar ogen wijd van paniek.

Doodsbang dat iemand ons zo had gezien.

Doodsbang voor hoe het eruitzag. Wat het was.

Arcelios stapte vanachter een rotsformatie tevoorschijn. Mijn bloed schoot omhoog zodra ik zag wie het was.

Dat verraderlijke stuk stront, dat zich weer liet zien waar hij niet gewenst was, rond haar hing alsof hij enig recht had om in de buurt te zijn van iets dat ooit van mij was.

Het verraad was oud maar niet verminderd β€” als het al iets deed, werd het elke keer dat ik hem met Odette zag scherper, sneed dieper, want hij had niet alleen haar kant gekozen.

Zijn ogen gingen van Odette naar mij. Namen de te kleine afstand tussen ons in zich op, haar rode wangen en mijn gespannen kaak. En natuurlijk stak hij zijn verdomde neus weer waar die niet hoorde.

"Alles in orde?" vroeg hij, terwijl hij naar haar keek. Alleen naar haar.

"Prima," zei Odette te snel. Ze sloeg haar armen om haar nachthemd, zich ineens bewust van hoe dun het was. "Ik was net weg."

"Ik loop met je mee terug," zei Arcelios.

"Ze heeft geen escorte nodig," zei ik streng. "Ze is dom, maar geen kind."

"Let op je woorden, Bittencourt." Nu keek hij me aan β€” kalm en standvastig. Geen spoor van de jongen die vroeger blind mijn voorbeeld volgde. "Ik vroeg het niet aan jou."

Odette liep zonder een woord op hem af. Arcelios legde zijn hand licht en beschermend op haar onderrug, leidde haar naar het pad. Ze keek niet om toen ik ze nakeek.

Weer iemand die de verkeerde keuze maakte. Weer een verrader met het gezicht van een vriend.

Ik stond alleen in het nest, draken keken me aan met die oudwijze, wetende ogen. Mijn bloed kookte, mijn handen balden zich tot vuisten langs mijn zij. Ik hield mezelf voor dat de hitte in mijn borst haat was.

Alleen maar haat. Niets anders.

Veeg omhoog om door te gaan

Bonded to My Enemy

Bonded to My Enemy

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa