Betty rende door de smetteloze gangen van Riverside Prep, terwijl ze Marcus’ handdoek en de gebroken stukken van haar bril stevig vasthield. Zonder haar bril was alles een waas van marmeren zuilen en gouden armaturen. Kamernummers waren onmogelijk te lezen en elke gang leek op de vorige.
Ze rende al wat als een eeuwigheid voelde, terwijl ze haar telefoon checkte om de tijd te zien tussen paniekerige blikken naar de deurplaatjes die ze niet kon ontcijferen. Biologie 101, Professor Hamilton, Kamer 304. Waar in godsnaam was Kamer 304?
Studenten staarden haar na terwijl ze voorbij stoof, sommigen wezen en fluisterden. Het gerucht over het incident in de kleedkamer verspreidde zich al. Ze ving flarden op: "...greep z’n handdoek..." "...totaal gestoord..." "...wie is zij überhaupt?"
Eindelijk zag ze een vage "304" op een deur. Buiten stond Betty stil, probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen en haar haar glad te strijken. Ze was al twintig minuten te laat. Door het matglas kon ze zien dat de les bezig was.
Zo stil mogelijk opende ze de deur en glipte naar binnen.
Alle hoofden draaiden haar kant op. Het klaslokaal werd muisstil.
Betty’s hart zonk toen ze verschillende gezichten uit de kleedkamer herkende—waaronder Vel, die haar spottend aankeek vanaf de derde rij. Zij hadden genoeg tijd gehad om zich om te kleden en op tijd in de les te zijn, terwijl Betty verdwaald rond had gerend.
"Kijk eens aan," zei Professor Hamilton vooraan. "Wat fijn dat u zich bij ons voegt, mevrouw...?"
"Branson," mompelde Betty. "Sorry dat ik te laat ben, ik—"
"Zoek een plek."
Betty keek wanhopig rond. Elke stoel leek bezet, studenten keken opzettelijk weg of zetten tassen op lege stoelen naast hen. Zelfs Stacey, op de tweede rij, vermeed oogcontact toen Betty haar hoopvol aankeek.
De enige vrije plek was helemaal achterin—precies naast Marcus.
Hij zat daar met gekruiste armen, zijn donkere haar nog licht vochtig, in een strak zwart t-shirt dat de borst liet zien die ze eerder per ongeluk had aangeraakt. Zijn uitdrukking was ondoorgrondelijk, maar zijn ogen verlieten haar gezicht geen moment.
Betty liep naar de lege stoel, terwijl ze de fluisteringen probeerde te negeren die haar bewegingen volgden.
"Voorzichtig," fluisterde Kate overdreven hard tegen Stacey terwijl Betty hun rij passeerde.
Betty was bijna bij de stoel toen het gebeurde. Kate stak haar voet uit precies op het moment dat Stacey haar tas in het gangpad schoof. Betty’s benen raakten verstrikt en ze viel hard op de vloer, met een luide bons.
De klas barstte in lachen uit.
"Oeps," zei Stacey met gespeeld medeleven. "Echt heel jammer!"
Betty kreeg het bloed naar haar wangen terwijl ze overeind krabbelde, Marcus’ handdoek viel uit haar handen. Nog meer gelach golfde door het lokaal.
Professor Hamilton klapte scherp in zijn handen. "Genoeg! Mevrouw Branson, ga zitten. Nu."
Betty pakte de handdoek op en wierp zichzelf praktisch op de stoel naast Marcus, die haar met iets wat op amusement leek aankeek.
"Zoals ik al zei," vervolgde Professor Hamilton, "het tentamenproject telt voor veertig procent van jullie cijfer. Jullie werken in tweetallen om gedetailleerde anatomische tekeningen te maken en jullie bevindingen over de menselijke spierstructuur te presenteren."
Hij begon namen van een lijst op te lezen. "Thompson en Rivera... Morrison en Chen... Mitchell en Branson..."
Betty voelde haar maag samenkrimpen. Marcus’ kaak spande zich aan.
"Professor," stak Marcus zijn hand op, zijn stem soepel en zelfverzekerd. "Ik werk liever alleen."
"Dat is geen optie, meneer Mitchell. De opdracht vereist samenwerking."
"Koppel me dan aan iemand anders."
Professor Hamilton kneep zijn ogen samen. "De koppels staan vast. En laat me u eraan herinneren, meneer Mitchell, dat een onvoldoende voor dit project leidt tot een academische waarschuwing, waardoor u uw aanvoerderschap van het basketbalteam kwijt zou raken."
De dreiging hing voelbaar in de lucht. Marcus’ handen balden zich tot vuisten op zijn bureau, maar hij zei niets.
De bel ging, en stoelen schoven over de vloer terwijl studenten hun spullen pakten.
"Niet vergeten," riep Professor Hamilton, "presentaties zijn over twee weken. Stel me niet teleur."
Terwijl de studenten naar buiten liepen, bleef Marcus zitten. "Iedereen eruit," zei hij zacht, maar met genoeg gezag dat iedereen gehoorzaamde. "Nu."
Stacey en Kate bleven bij de deur hangen, maar één blik van Marcus joeg ze weg. Zelfs Vel en zijn vrienden maakten zich snel uit de voeten.
Al snel waren alleen Betty en Marcus nog in het lege klaslokaal.
Betty begon op te staan. "Ik zou waarschijnlijk—"
"Zitten."
Het was geen verzoek. Betty zakte terug in haar stoel terwijl Marcus langzaam opstond en naar haar kant van het bureau liep. Ze rook zijn aftershave—iets duur en mannelijks, waardoor haar hart sneller ging kloppen, ondanks alles.
"Wou je ergens heen, beugeltand?"
Betty probeerde achteruit te gaan, maar haar stoel stond al tegen de muur. Marcus kwam steeds dichterbij totdat hij recht voor haar stond, zo dichtbij dat ze haar hoofd achterover moest kantelen om hem aan te kijken.
"Weet je echt niet wie ik ben?" Zijn stem was laag, bijna een fluistering.
Betty schudde haar hoofd, ze durfde zichzelf niet te vertrouwen om te spreken.
Marcus boog zich voorover, met één hand steunend op het bureau naast haar. Zijn gezicht was nu slechts enkele centimeters van het hare verwijderd, en ze voelde de warmte van zijn lichaam uitstralen.
"Ik zie dat je nat wordt," fluisterde hij, zijn adem warm tegen haar oor. "Zeg me je naam, beugeltand."
Betty kreeg een vuurrood gezicht. "Betty," fluisterde ze, hatend hoe buiten adem ze klonk.
"Betty." Hij zei het alsof hij het proefde. "Nou, Betty, als je wilt dat ik dit project met je doe—en geloof me, jij hebt mij harder nodig dan ik jou—dan is er eerst iets wat je moet doen."
"Wat?" Ze kreeg het woord amper haar mond uit.
Marcus richtte zich op en keek neer op zijn dure design-sneakers. "Kus ze."
Betty staarde hem geschokt aan. "Wat?"
"Je hebt me gehoord. Ga op je knieën en kus mijn sneakers. Toon me het respect dat je in de kleedkamer had moeten tonen."
Even zat Betty alleen maar daar, terwijl vernedering en woede om voorrang streden in haar borst. Ze had dit project nodig. Ze moest dit vak halen. Ze moest bewijzen dat ze hier thuishoorde.
Langzaam gleed ze van haar stoel en hurkte voor hem neer.
Marcus grijnsde triomfantelijk. "Dat is beter. Nu—"
Betty verzamelde speeksel in haar mond en spuugde recht op zijn smetteloos witte sneakers.
"Kus dat maar," snauwde ze, terwijl ze overeind sprong.
Marcus keek geschokt naar zijn schoenen, toen terug naar haar, met woede die in zijn donkere ogen laaide.
Maar Betty was al aan het rennen, greep haar tas en stormde naar de deur. Ze vloog de gang in en bleef rennen, zonder om te kijken, zelfs niet toen ze hem achter haar hoorde vloeken.
Halverwege de gang botste ze bijna tegen een lange man in een duur pak.
"Pardon," zei de man beleefd, terwijl hij haar met zachte handen tegenhield.
"Sorry," mompelde Betty, terwijl ze hem voorbij stormde richting de uitgang.
De man keek haar na, liep toen het klaslokaal binnen, waar Marcus nog steeds naar zijn verpeste schoenen staarde.
"Zoon."
Marcus keek op en zag zijn vader, Harry Mitchell, in de deuropening staan, met een geamuseerde blik op zijn gezicht.
"Pa? Wat doe jij hier?"
"Ik was in de buurt. Dacht dat ik eens zou kijken hoe je eerste dag ging." Harrys ogen gleden naar het spuug op Marcus' schoenen. "Interessante ochtend?"
"Een of andere gestoorde meid. Maak je geen zorgen."
Harry liep naar hem toe en legde een hand op Marcus' schouder. "Eigenlijk moet je je er wel zorgen om maken. Sterker nog, het zou je hoogste prioriteit moeten zijn."
"Waar heb je het over?"
"Verover haar hart, Marcus."
Marcus keek zijn vader aan alsof die gek was geworden. "Waarom zou ik dat in hemelsnaam doen?"
Harry glimlachte, zo'n glimlach waaruit je opmaakt dat hij serieus is. "Omdat haar vader jouw snelste ticket naar de NBA is. Zorg dat dat meisje voor je valt." Hij haalde zijn schouders op. "Je doet het toch al als hobby."
Marcus fronste. "Haar vader?"
"Betty Branson. Gaat er geen belletje rinkelen?"
De naam klonk bekend, maar Marcus kon hem niet plaatsen.
"Richard Branson," zei Harry geduldig. "Zaakwaarnemer van de halve NBA. De man die jou direct uit college kan laten draften, in plaats van te verpieteren op een bankje in een of andere kleine competitie."
Het kwartje viel bij Marcus. "Je wilt dat ik haar verleid voor zaken?"
"Ik wil dat je slim bent over je toekomst. Dat meisje is net het belangrijkste persoon in je leven geworden."
Veeg omhoog om door te gaan
Betty
Ik zat met gekruiste benen op mijn bed, laptop balancerend op mijn knieën, turend naar mijn weerspiegeling in het donkere scherm. Ik opende mijn geheime vlogmap, degene die niemand ooit zou zien, en drukte op opnemen.
Vlogopname: Privé – ALLEEN OFFLINE
Mijn gezicht verscheen in het kleine venster, bril af, haar slordig om mijn schouders gevallen.
"Dag één op Riverside Prep," begon ik zachtjes, "en ik heb mezelf nu al zo belachelijk gemaakt als maar mogelijk is." Ik raakte onzeker mijn wang aan. "Ben ik eigenlijk wel... ben ik wel sexy? Zou hij me opmerken als ik eruitzag als Stacey?"
De vraag bleef in de lucht hangen. Ik stond op en liep naar de spiegel, bekeek mijn spiegelbeeld kritisch. Mijn lichaam was niet zoals dat van de andere meisjes hier, niet perfect getraind, niet tijdschrift-perfect. Ik had er nooit zo over nagedacht, maar nu…
Ik dimde het hoofdlicht en zette mijn bureaulamp aan, waardoor er zachtere schaduwen ontstonden. Bijna zonder erover na te denken trok ik mijn veel te grote hoodie over mijn hoofd, zodat ik daar stond in alleen mijn simpele katoenen beha en jeans.
"Ik weet niet eens wat sexy is," fluisterde ik in de camera van mijn telefoon, die ik naar de spiegel richtte. Ik raakte aarzelend mijn sleutelbeen aan, en gleed langzaam lager, terwijl mijn adem even stokte. "Is dit wat jongens willen zien?"
Ik maakte een paar foto’s, verwijderde de meeste meteen, maar hield er eentje waar het licht me bijna... knap deed lijken. Misschien.
Toen deed een harde klop op mijn deur me opschrikken.
"Shit," mompelde ik, terwijl ik haastig naar mijn hoodie zocht. "Ik kom!"
Ik trok de hoodie aan en rende naar de deur, volledig vergetend dat mijn telefoon nog steeds op het bed aan het opnemen was.
Marcus stond in de gang, irritant perfect in donkere jeans en een grijs, aansluitend T-shirt, een biologietekstboek onder zijn arm geklemd.
"Klaar om aan dat project te werken, partner?"
Ik staarde hem geschrokken aan. "Jij... wat doe jij hier?"
"Biologie. Spierstructuur. Gaat er al een belletje rinkelen?" Hij liep zonder uitnodiging mijn kamer binnen. "Leuke kamer. Erg... bescheiden."
Mijn kamer voelde ineens kleiner met Marcus erin. Hij domineerde de ruimte, zijn aanwezigheid liet al het andere onbelangrijk lijken.
"Hoe weet je überhaupt waar ik woon?"
"Ik heb zo mijn manieren." Hij plofte neer op mijn bureaustoel en strekte zijn lange benen uit. "Dus, over het project. Ik heb nagedacht."
Ik ging nerveus op het randje van mijn bed zitten, me zeer bewust van mijn telefoon die nog ergens achter mij aan het opnemen was. "Nagedacht over wat?"
"We moeten de spierstructuur begrijpen, toch? Alleen theorie brengt je niet ver." Marcus legde zijn tekstboek op zijn schoot en bladerde door pagina’s vol anatomische diagrammen. "Soms heb je een meer... praktische aanpak nodig."
Iets in zijn toon liet mijn hart sneller kloppen. "Wat bedoel je?"
Marcus stond langzaam op, zijn ogen geen moment van de mijne wijkend. "Ik bedoel," zei hij, terwijl hij naar de zoom van zijn shirt reikte, "als we het menselijk spierstelsel willen tekenen, hebben we een goed voorbeeld nodig."
Hij trok zijn shirt in één soepele beweging uit.
Mijn adem stokte. Ik had hem wel eens zonder shirt in de kleedkamer gezien, maar dat was chaos en paniek geweest. Dit was anders. Dit was opzettelijk, intiem, en ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.
Zijn lichaam was perfect, gebeeldhouwde spieren en gladde huid, het soort fysiek dat alleen na jarenlange training ontstaat. Druppels water van zijn eerdere douche waren allang verdwenen, vervangen door de warme gloed van mijn bureaulamp.
"Je tekstboek toont de grote spiergroepen," zei Marcus doodkalm, alsof hij niet halfnaakt in mijn studentenkamer stond. "Maar het laat niet zien hoe ze samenkomen, hoe ze met elkaar bewegen."
Hij pakte een uitwisbare marker van mijn bureau en hield die naar me uit.
"Teken ze. Gebruik mijn lichaam als je canvas."
Ik keek naar de marker alsof die me kon bijten. "Ik kan dit niet—"
"Je kan het wel." Marcus stapte dichterbij, zo dichtbij dat ik weer zijn aftershave rook. "Begin met de borstspieren. Je weet waar die zitten, toch?"
Mijn hand trilde toen ik de marker aannam. Dit was krankzinnig. Dit was mijn biologieproject. Dit was Marcus Mitchell, die me die ochtend nog had vernederd en geëist dat ik zijn schoenen kuste.
Maar mijn lichaam luisterde niet naar logica.
"Hier," Marcus leidde mijn hand naar zijn borst, recht boven zijn hart. "Voel eerst de spierstructuur. Begrijp wat je tekent."
Mijn handpalm drukte tegen zijn warme huid, en ik voelde zijn hartslag—sterk en rustig. Mijn eigen hart sloeg op hol.
"Nu traceren." Zijn stem klonk lager nu, rauwer. "Volg de lijn van de spier."
Mijn vingers bewogen bijna automatisch, gleden langs de contouren van zijn borst. Marcus haalde scherp adem bij mijn aanraking, zijn buikspieren spanden zich aan.
"De marker," herinnerde hij me, zijn stem gespannen.
Met trillende vingers haalde ik de dop eraf en begon te tekenen, de lijnen volgend die ik net met mijn handen had verkend. De marker gleed over zijn huid, markeerde de grenzen van de spiergroepen met nette anatomische precisie.
"Lager," instrueerde Marcus. "De buikspieren."
Mijn hand ging naar beneden, over de ribbels van zijn buik. Elke aanraking liet hem aanspannen, maakte mij buiten adem. Ik kon de marker amper nog vasthouden.
"Betty." Mijn naam op zijn lippen klonk anders dan in het klaslokaal. Minder spottend, meer... iets anders.
Ik keek op naar hem, marker stil boven zijn huid, en trof zijn blik, intens en doordringend, waardoor mijn knieën zwak werden.
"Je hebt geen idee wat je met me doet," fluisterde hij.
De marker gleed uit mijn vingers.
De deur vloog open.
Het was Stacey.
"Betty, ik ben mijn—wat de fuck?"
Veeg omhoog om door te gaan
Het moment werd verbrijzeld toen Stacey's stem de lucht doorsneed.
"Wat de fuck?"
Voordat iemand kon reageren, stormde Stacey naar voren en greep een handvol van Betty's haar, waardoor ze haar ruw overeind trok.
"Au!" Betty struikelde, uit balans gebracht.
"Stacey, hou op!" Marcus deed een stap naar voren.
Stacey's ogen vielen op Betty's telefoon, die nog steeds op het bed lag te filmen. Het camerlicht knipperde rood.
"Oh, dit is perfect," siste ze, terwijl ze de telefoon greep. "Kleine Betty die haar eigen privé pornoverzameling maakt?"
"Geef dat terug!" Betty dook eropaf, maar Stacey hield het buiten haar bereik.
Stacey keek van Marcus naar Betty, haar gezicht vertrokken van walging. "Geef je echt om deze lelijke eend? Is dat je nieuwe fetisj nu, Marcus?"
Marcus hield zijn stem beheerst. "Ik ben niet gek, Stacey. Ze is niet eens mijn type. Wat doe jij hier?"
Stacey's achterdocht gleed over in voldoening. "Ik zag je auto buiten staan. Dacht dat je voor mij kwam." Ze trok een pruillip en stapte dichterbij, haar lichaam tegen zijn blote borst aandrukkend. "Blijkbaar had ik gelijk."
Betty zag er misselijk uit. Marcus zag hoe ze haar armen om zichzelf sloeg, alsof ze wilde verdwijnen.
Marcus forceerde zijn geoefende grijns. "Misschien had je dat."
Stacey giechelde, aangemoedigd. "Ik wist het. Je zou nooit écht geïnteresseerd kunnen zijn in... dat." Ze gebaarde achteloos naar Betty zonder haar aan te kijken.
Marcus liet Stacey dichterbij komen, haar handen gleden over de lijnen die Betty met stift op zijn borst had getekend. Even deden ze allebei alsof Betty er niet was, Stacey lachte overdreven hard, haar aanrakingen werden steeds brutaler.
"Weet je," fluisterde Stacey terwijl ze op haar tenen stond, "ik heb je gemist."
Ze drukte haar lippen op zijn nek, vervolgens zijn kaak. Betty stond als bevroren, en keek toe hoe het allemaal gebeurde.
Toen Stacey's lippen de zijne vonden, kuste Marcus haar terug met geoefende vanzelfsprekendheid. Het was precies wat hij verwachtte, puur vertoon, zonder gevoel.
Toen ze uit elkaar gingen, boog Marcus zich naar haar oor. "Wil je dit ergens privater voortzetten?"
Stacey beet op haar lip en knikte gretig. "God, ja."
Ze greep zijn hand en trok hem richting de deur. "Er is een wasruimte aan het eind van de gang. Daar komt nooit iemand."
Marcus liet zich door haar meevoeren, wierp nog één blik achterom naar Betty, die daar nog steeds stond, gebroken.
De wasruimte was leeg, schemerig verlicht, de wasmachines zoemden zacht.
"Eindelijk," hijgde Stacey, terwijl ze zich naar hem omdraaide met hongerige ogen. "Ik heb zo lang gewacht op—"
Marcus stapte achteruit door de deuropening en sloeg de deur dicht.
Klik. Op slot.
"Wat doe je, Marcus?!" Stacey's geschreeuw klonk door de deur, gevolgd door bonzend gebonk. "Marcus! Maak die deur nu open!"
Marcus leunde tegen de deur terwijl het gebonk toenam.
"Ik ben een project aan het doen met Betty," riep hij rustig terug.
"Meen je dit serieus?! Laat me eruit!"
Veeg omhoog om door te gaan