passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Brace Face Betty - Hoofdstuk #6 - door itsvlada

Brace Face Betty

/

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 5

Betty

Ik zat achter mijn computer en staarde naar het half-afgemaakte biologieproject op mijn scherm. Marcus’ overhemd lag nog altijd verfrommeld op mijn bureau, precies waar hij het had achtergelaten nadat alles zo abrupt... was onderbroken. Zonder erbij na te denken pakte ik het op en bracht het naar mijn neus, ademend in zijn geur—dure aftershave vermengd met iets wat onmiskenbaar van hem was.

Heel even voelde ik iets zachts in mijn borst opkomen. Bijna sentimenteel. Toen betrapte ik mezelf.

"Dus... waar waren we gebleven?"

Ik schrok op en draaide me om. Marcus stond vlak achter me. Ik liet het overhemd vallen alsof het in brand stond.

"W-wat doe jij hier nog?" zei ik, proberend nonchalant te klinken.

Ik draaide me weer naar mijn laptop, deed alsof ik gefocust was terwijl hij het overhemd oppakte. Maar in plaats van weg te gaan, kwam hij achter me staan en legde zijn handen op mijn schouders.

Ik verstijfde meteen. "Wat doe je?"

"Niet boos worden," zei hij zacht, zijn vingers begonnen mijn schouders te masseren. "Stacey deed lastig, dus... ik heb het opgelost."

Ik draaide me naar hem toe, geschokt. "Je deed wat?"

"Rustig maar," zei hij met een kleine schouderophaling. "Ik heb haar gewoon opgesloten in de wasruimte. Dan kan ze even nadenken over haar houding."

Zijn handen bleven bewegen, en ondanks mezelf voelde ik wat van de spanning uit mijn nek wegsmelten.

"Dat is niet nodig—" begon ik, nerveus.

"Ssst..." fluisterde hij dicht bij mijn oor. "Je bent veel te gespannen. Laat maar los..."

Nog een paar strijkende bewegingen en mijn lichaam begon me te verraden, leunde tegen zijn aanraking in. Ik slaakte een langzame zucht.

"Zo. Veel beter." Hij pauzeerde, en ik hoorde iets veranderen in zijn toon. "Dus... zullen we doorgaan?"

"Ja. Uh... zeker. Waar waren we ook alweer?" Ik friemelde aan het touchpad, deed alsof ik geconcentreerd was, ook al werkten mijn vingers nauwelijks.

Toen legde Marcus zijn hand zachtjes op de mijne. Ik verstijfde.

"Je hebt me verkeerd begrepen," zei hij, zijn stem lichter, plagend. "Toen ik zei ‘doorgaan’... bedoelde ik niet het project."

Voordat ik iets kon zeggen tilde hij me op het bureau. Zijn lippen hingen net boven mijn huid, streelden de zijkant van mijn nek. Een schok ging door me heen, mijn adem stokte.

"Marcus... niet..." fluisterde ik, maar ik voelde het verraad al in mijn eigen stem.

"Waarom niet?" vroeg hij, zacht tegen mijn huid. "Is je vader net thuisgekomen?"

Ik schudde mijn hoofd, ogen dicht, beet op mijn lip. "Nee... hij is op zakenreis."

Toen niets meer. Ik voelde zijn adem niet meer, zijn handen. Ik opende mijn ogen en zag hem zijn overhemd dichtknopen.

"Wat is er?" vroeg ik, knipperend.

"Ik heb besloten je niet te dwingen," zei hij. Maar er klonk iets vreemds in zijn stem.

Ik bekeek hem aandachtig. "Oké... Maar je begreep wel wat ik bedoelde? Hij is pas morgen terug."

"Ja, begrepen." Hij keek weg, wierp een blik op zijn horloge, krabde aan zijn hoofd alsof hij zich ineens herinnerde dat hij ergens anders moest zijn. "Hoe dan ook... maak het project af en mail het me. Dan zet ik het in een slideshow. Goed?"

Ik knikte, hoewel teleurstelling als een golf over me heen spoelde.

"Top. Tot later dan."

En zo was hij weg—liet mij naar de deur staren, verwarder dan ooit.

***

De volgende ochtend liep ik het biologielokaal binnen met mijn maag in de knoop. De meeste leerlingen waren er al, ook Marcus, die in zijn schrift zat te krabbelen. Onze blikken ontmoetten elkaar even, en we keken allebei snel weer weg.

Ik schoof naast hem op een stoel. "Heb je de slideshow afgemaakt?"

Hij keek me aan alsof ik hem beledigd had. "Kom op. Natuurlijk."

Hij gaf me een usb-stick. Ik pakte hem aan, mijn vingers trilden licht.

"Goed," zei ik. Ik keek naar professor Hamilton, die papieren aan het ordenen was aan zijn bureau. "Toch... ik heb zo’n naar voorgevoel..."

Mijn hand trilde tot Marcus zachtjes de zijne erover legde. Ik keek verrast naar hem. Hij knipoogde.

"Goedemorgen!" zei professor Hamilton, luid en duidelijk. "Betty, Marcus—jullie zijn als eerste. Laten we jullie presentatie maar zien."

Mijn hart bonsde toen we naar voren liepen. Ik voelde blikken op ons gericht, vooral van Stacey, die er veel te zelfvoldaan uitzag achterin.

Ik stak de usb in de computer terwijl Marcus de beamer instelde.

"Zeg maar dag, Betty..." dacht ik Stacey te horen fluisteren, maar ik schonk er geen aandacht aan. Ik schraapte mijn keel en begon.

"Vandaag presenteren we ons onderzoek naar het cardiovasculaire stelsel—"

Plots lichtte het scherm achter ons op.

Met expliciete, pornografische beelden.

De klas slaakte kreten. Sommigen schreeuwden. Anderen begonnen te lachen, een paar pakten hun telefoon om het te filmen. Ik verstijfde. Beschaamd. De obscene slideshow bleef maar doorgaan.

Ik keek naar Marcus. Hij leek verbijsterd.

"Zet dat uit! NU!" schreeuwde professor Hamilton, trok zijn bril af en zijn gezicht werd vuurrood.

Ik bleef staan, mijn hele lichaam trilde. Het gelach werd steeds harder, scherper, gemener. En boven alles uit hoorde ik Stacey giechelen.

Dit was gepland. Iemand heeft dit expres gedaan.

En Marcus deed mee.

"Je bent zo’n klootzak!" gilde ik, mijn stem brak.

Ik stormde naar het bureau van de docent, griste de waterkan en gooide hem over Marcus’ hoofd. Het water liep over zijn gezicht, doorweekte zijn overhemd, zijn schoot, alles.

De klas barstte los. Niet van het lachen deze keer, maar van verbazing.

"Nu is het genoeg!" bulderde professor Hamilton. "Jullie allebei, nablijven!"

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Marcus

Ik zat in het straflokaal, mijn overhemd nog steeds vochtig van Betty's spontane douche die ochtend. De klok aan de muur tikte luid: 16.15 uur. Vijftien minuten te laat, en ze was er nog steeds niet.

Misschien kwam ze niet. Misschien nam ze liever een onvoldoende dan dat ze in dezelfde ruimte met mij moest zitten.

De deur kraakte open. Betty kwam binnen, haar ogen rood omrand, haar rugzak stevig vastgeklemd als een schild. Ze koos een stoel zo ver mogelijk bij mij vandaan—drie rijen achterin, bij het raam.

"Dacht dat je niet zou komen," zei ik.

Betty keek me niet aan. "Heb erover nagedacht."

De stilte rekte zich uit tussen ons. Ik trommelde met mijn vingers op het bureau, wachtend op de surveillerende docent die blijkbaar te laat was.

"Dus we gaan hier gewoon zitten en doen alsof—"

"Je bent ziek." Betty's stem sneed door de lucht als glas. "Weet je dat?"

Ik draaide me op mijn stoel naar haar toe. "Wat?"

"Niet doen." Betty keek me eindelijk aan, en de pijn in haar ogen kwam harder aan dan ik had verwacht. "Doe niet alsof je niet weet waar ik het over heb."

"Ik meen het, ik weet het echt niet."

Betty lachte, maar er zat geen greintje humor in. "De porno, Marcus. Op onze presentatie. Denk je dat ik dom ben?"

Er streek iets kils neer in mijn maag. "Denk je dat ik dat gedaan heb?"

"Wie anders? Jij hebt de slideshow gemaakt. Jij had de usb-stick."

"Betty, ik zweer het je, ik heb—"

"Hou op met liegen!" Betty's stem brak. "Gewoon ophouden. Ik snap het, oké? Het hele ding was een grap voor jou. Het project, dat ik je aanraakte, alles. Ha ha, laten we het lelijke meisje met beugel eens even goed vernederen."

Ik sprong abrupt op. "Dat is niet wat er is gebeurd."

"Wat is er dan wel gebeurd? Want van waar ik zit heb je me gewoon bespeeld. Laat het buitenbeentje op je buik tekenen, neem alles op, en zorg dat iedereen precies ziet hoe zielig ik ben."

"Ik heb die slideshow niet gemaakt." Ik kwam dichterbij, mijn stem dringend. "Iemand heeft de bestanden verwisseld."

Betty schudde haar hoofd. "Natuurlijk. Vast wel."

"Denk na. Wie was er nog meer in dat lokaal? Wie had er nog meer toegang?"

Heel even flikkerde er twijfel over Betty’s gezicht. Daarna verhardde haar blik weer.

"Maakt niet uit. Je liet haar toch... je liet haar toch toe om je aan te raken. Voor mijn neus. Nadat ik..." Ze kapte af en sloeg haar armen om zichzelf heen.

Er trok iets samen in mijn borst. "Nadat je wat?"

Betty’s zelfbeheersing barstte eindelijk. Tranen stroomden over haar wangen en ze drukte haar handen tegen haar gezicht.

"Nadat ik dacht dat misschien iemand me echt wilde," fluisterde ze.

Die woorden raakten me als een fysieke klap. Ik stond daar, verstijfd, terwijl ik zag hoe Betty instortte voor mijn ogen. Ze huilde—niet de mooie, delicate tranen die meisjes als Stacey voor de show kunnen opwekken, maar lelijke, rauwe snikken die haar hele lichaam deden schokken.

Ik had geen idee wat ik moest doen. Mijn ervaring met huilende meisjes bestond uit dure etentjes en oppervlakkige excuses, niet uit dit soort echte liefdesverdriet.

"Betty..."

"Niet doen." Ze veegde haar neus af met de rug van haar hand. "Gewoon niet, oké? Ik kan geen leugens meer verdragen."

Maar toch liep ik naar haar toe, overbrugde de afstand tussen onze bureaus. Betty keek op toen mijn schaduw over haar heen viel, haar bril beslagen en scheef.

Betty keek weg, verse tranen rolden. "Ik ben zo dom. Ik dacht echt... toen je terugkwam naar mijn kamer, toen je me liet..." Ze schudde haar hoofd. "God, wat is er mis met mij?"

Ik aarzelde. Een deel van mij wilde gewoon weglopen van deze puinhoop. Maar toen galmden de woorden van mijn vader door mijn hoofd: Dat meisje is je ticket naar de NBA. Verpruts het niet, jongen.

Ik knielde naast haar bureau, zodat ik op ooghoogte met haar kwam. "Er is niets mis met jou."

"Alles is mis met mij. Ik hoor hier niet. Ik weet niet hoe ik mooi of cool moet zijn, of wat jongens zoals jij ook maar willen. Ik ben gewoon..." Ze gebaarde hulpeloos naar zichzelf. "Dit."

Haar vader is Richard Branson, herinnerde ik mezelf. Sportagent van de halve NBA.

"Betty." Ik hield mijn stem onder controle. "Kijk me aan."

Met tegenzin deed ze het.

"Je bent niet dom. En je bent niet wie je denkt dat je bent."

Betty’s adem stokte. We zaten nu dicht bij elkaar, en ik kon zien hoe kwetsbaar ze was, gebroken. Perfect.

De stem van mijn vader galmde in mijn hoofd: Laat dat meisje verliefd op je worden. Dat doe je toch al voor de lol.

Zonder aarzeling reikte ik uit en streek een lok haar achter haar oor, heel zachtjes. Betty verstijfde, haar ogen wijd en onzeker.

Ik hield haar blik vast, precies wetend wat ik deed.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

Betty

Ik kon nauwelijks ademhalen. Marcus’ vingers hadden net een pluk haar achter mijn oor gestreken, en ik verdronk in de intensiteit van zijn blik. Mijn hart bonsde tegen mijn ribben terwijl hij me aankeek alsof hij me voor het eerst zag.

De deur van het straflokaal vloog open.

"Yo, Marcus! Coach zoekt je—" Vel stopte midden in zijn zin en nam het tafereel in zich op. Marcus die naast mijn bureau op zijn knieën zat, ik met door tranen bevlekte wangen en trillende handen.

Een langzame, wrede glimlach gleed over Vels gezicht.

"Nou, nou, nou. Wat hebben we hier?" Hij leunde tegen het deurkozijn en kruiste zijn armen. "Marcus die het schoolvreemde meisje troost. Dit is prachtig."

Mijn gezicht begon opnieuw te gloeien van schaamte. Natuurlijk moest iemand dit moment van zwakte meemaken.

"Wegwezen, Vel," zei Marcus, zijn stem dodelijk zacht.

Maar Vel had er te veel plezier in om te stoppen. "Serieus, man? Is dit wat je doet in plaats van trainen? Therapeut spelen voor Beugelbek?"

Er brak iets in Marcus. Hij schoot overeind en voordat ik kon knipperen, raakte zijn vuist Vels kaak met een misselijkmakende knak.

Vel struikelde achteruit en raakte zijn lip aan, waar het bloed al begon te stromen.

"Wat doe je, gast?" spuugde Vel, terwijl hij met de rug van zijn hand het bloed wegveegde.

"Ik zei dat je weg moest gaan," gromde Marcus.

"En de training dan?"

"Die is vandaag afgelast."

Vels ogen schoten tussen Marcus en mij heen en weer, terwijl het besef tot hem doordrong. "Wegens Beugelbek?!" Hij lachte, maar er zat geen greintje humor in. "Man, je bent echt gek geworden."

"GA WEG!" brulde Marcus.

Vel stak zijn handen in schijnbare overgave op en liep achteruit richting de deur. "Prima. Maar hier ga je spijt van krijgen, Marcus. Coach zal hier niet blij mee zijn." Hij wierp me nog een laatste walgelijke blik toe voordat hij de gang op verdween.

De stilte die volgde voelde oorverdovend. Mijn ademhaling ging in korte, paniekerige snikken. De confrontatie, het geweld, Marcus die me verdedigde—het was te veel. Mijn borst voelde benauwd, alsof ik niet genoeg lucht kreeg.

Marcus was meteen weer naast me.

"Betty, hey. Kijk naar me." Zijn stem was weer zacht, totaal anders dan de woede van net. "Je bent aan het hyperventileren."

Ik probeerde te praten, maar het werd niet meer dan een verwrongen snik. Alles leek te draaien.

"Sluit je ogen," zei Marcus zacht. "Tel met me mee tot tien, oké? We doen het achterstevoren."

Ik kneep mijn ogen dicht, probeerde me op zijn stem te concentreren in plaats van op de paniek die aan mijn borst krabde.

"Tien," zei Marcus, en ik voelde hem dichterbij komen.

"Tien," fluisterde ik, mijn stem bibberend.

"Negen."

"Negen." Mijn ademhaling werd iets rustiger.

"Acht."

"Acht." Ik rook zijn aftershave nu, warm en bedwelmend.

"Zeven."

"Zeven." Zijn stem was zo dichtbij, zo geruststellend.

"Zes."

"Zes." Ik voelde me opeens veiliger, alsof niets me kon raken zolang Marcus er was.

"Vijf."

"Vijf." Mijn hartslag werd langzaam weer normaal, maar nu om heel andere redenen.

"Vier."

"Vier." Ik voelde de warmte die van zijn lichaam uitging.

"Drie."

"Drie." Zijn adem was warm tegen mijn gezicht.

"Twee."

"Twee." Ik was bijna bang om mijn ogen open te doen, bang voor wat ik zou zien—of wat ik zou voelen.

"Eén."

Mijn ogen sloegen open, en Marcus was daar. Zo dichtbij dat ik elk detail van zijn gezicht kon zien, de lichte stoppelbaard langs zijn kaak, de donkere rand van zijn wimpers, de manier waarop zijn lippen lichtjes geopend waren.

We bleven zo zitten, bevroren, dezelfde lucht inademend, onze gezichten op een paar centimeter van elkaar. Ik voelde de aantrekkingskracht tussen ons, magnetisch en gevaarlijk. Marcus’ ogen gleden naar mijn lippen, en weer terug naar mijn ogen.

Hij ging me zoenen. Ik zag het aan de manier waarop hij me aankeek, voelde het in de elektrische spanning die tussen ons knetterde.

Maar het enige waar ik aan kon denken was Stacey in mijn kamer, Marcus die háár zoende, haar boven mij verkoos. De vernedering in het klaslokaal. Hoe iedereen had gelachen.

Kon ik hem vertrouwen? Kon ik dit moment vertrouwen?

Net toen Marcus naar me toe boog, raakte ik in paniek.

Ik sprong overeind, mijn stoel viel om in mijn haast om weg te komen. Marcus greep naar me, maar ik was al achteruit naar de deur geschoven.

"Betty, wacht—"

"Ik kan niet," hijgde ik, terwijl ik mijn hoofd schudde. "Ik kan dit niet."

"Betty, alsjeblieft. Luister even—"

Maar ik rende al, vluchtte het straflokaal uit alsof mijn leven ervan afhing. Achter me hoorde ik Marcus mijn naam roepen, maar ik stopte niet.

Ik rende tot ik het meisjestoilet aan het einde van de gang bereikte, smeet de deur dicht en leunde er zwaar tegenaan. Mijn hart bonsde opnieuw, maar dit keer niet van paniek.

Het kwam door de herinnering aan hoe dichtbij we waren geweest. Hoe graag ik had gewild dat hij me zou zoenen, zelfs al wist ik dat het me misschien volledig zou breken.

De smaak van bijna was erger dan die van nooit.

Veeg omhoog om door te gaan

Brace Face Betty

Brace Face Betty

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa