passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Bullied by Navy Triplet Stepbrothers - Hoofdstuk #3 - door Nina GoGo

Bullied by Navy Triplet Stepbrothers

/

Hoofdstuk 3

2. De Ongewenste Broers

Mia

Mijn moeder was opgewonden, meer dan ik haar ooit had gezien. Het was een week nadat we bij Albert thuis hadden gedineerd en de zaken rondom hun huwelijk gingen sneller dan ik kon bevatten. Het voelde alsof ze gewacht hadden tot ik hem had ontmoet en hem aardig vond, voordat ze haastig verdergingen met hun trouwplannen.

Ze zouden binnenkort trouwen maar mama wilde niet ver weg blijven van haar geliefde. Nu ik van hem wist, geloofde ik dat ze voelde dat ze haar relatie niet langer hoefde te verbergen.

Ze ging bij hem in huis wonen en ik ging met haar mee. Ik had mijn sollicitatiegesprekken al gedaan en wachtte op feedback. Ik wilde zien waar mijn moeder de rest van haar leven zou gaan wonen.

"Ben je klaar, Mia?" riep mama vanuit de garage buiten, waar ze met de chauffeur stond.

Albert had een vrachtwagen gestuurd om ons te helpen met verhuizen en ik was onder de indruk van zijn bedachtzaamheid. Hij had ook een kleine auto gestuurd waar wij in konden zitten, terwijl de vrachtwagen alleen voor onze bagage was. Ik vroeg me af hoe rijk hij eigenlijk was.

Ach ja. Het maakte me niet uit, zolang hij maar goed voor mijn moeder zorgde.

"Ja, mam. Nog een minuutje." riep ik terug. Ik pakte mijn tas en rolde mijn reiskoffer naar buiten.

Mijn moeder had al haar spullen ingepakt maar ik nog niet. Ik was niet van plan om steeds in ons huis te blijven en alleen bij mama te zijn als ik even wilde pauzeren. Ze zou binnenkort een kersverse bruid zijn en ik wilde haar privacy niet schenden, hoe graag ze ook had dat ik bij haar bleef.

Ik had maar een paar kledingstukken nodig om bij haar te kunnen zijn tot ik antwoord kreeg op de banen waarvoor ik had gesolliciteerd.

Beneden keek ik met tranen in mijn ogen naar ons huis terwijl ik de deuren op slot deed. Ik zou het missen tot ik terugkwam. Ik was hier opgegroeid en was er erg aan gehecht. Mijn moeder zat al in de zwarte auto en de vrachtwagen draaide al de straat in.

"Kom erin, Mia." riep ze naar me.

Ik gleed in de auto en de chauffeur reed achter de vrachtwagen aan. Minuten die voor mij als een eeuwigheid voelden, keek ik uit het raam en zag hoe we de stad achterlieten. We verlieten huizen en de beschaving en gingen dieper het onbekende in.

Waar gingen we heen en waarom was het zo ver? Ik twijfelde er niet aan dat we al tachtig kilometer van huis waren. Ik dacht niet dat ik mijn moeder zomaar even kon bezoeken zoals ik eerder had gedacht, al wist ik zeker dat Albert een auto voor me zou sturen als ik dat wilde, dus over vervoerskosten hoefde ik me geen zorgen te maken.

Ik keek naar mijn moeder en zag dat ze niet zo bezorgd leek als ik. Ze was aan het bellen en ik wist zonder te vragen dat ze met Albert sprak, aan de manier waarop ze giechelde en bloosde.

Ik zuchtte. Geen wonder dat ze zich geen zorgen maakte dat we het bos in werden gereden. Ik was trots op mezelf dat ik dapper was en zou niet jammeren als een bange kat.

Mijn moeder was gelukkig en ik zou dat niet voor haar verpesten door haar aandacht te vestigen op de angst die in mijn hoofd rondmaalde, een angst die misschien niet eens echt was. Voor haar zou ik sterk zijn en mijn angsten onderdrukken.

Albert kon zo iemand zijn die van privacy hield. Zoals hij was met mijn moeder en zelfs met mij, dacht ik niet dat ik iets te vrezen had.

"Zijn we er nog niet?" vroeg ik de chauffeur.

Hij keek niet eens om. "We zijn er bijna."

"Ik wil het precies weten."

"Nog een kilometer of twintig."

Ik zuchtte, leunde achterover in de stoel en zette mijn koptelefoon weer op. Godzijdank voor muziek. Anders was ik me kapot verveeld en had ik moord en brand geschreeuwd.

Ik slaakte een zucht van opluchting toen de chauffeur eindelijk parkeerde voor een enorm huis en zich naar mij toekeerde. "We zijn er, juffrouw."

Zijn ogen fonkelden bij zijn woorden en ik kneep mijn ogen samen bij zijn ongewenste humor. Dus hij wist dat de reis lang en saai was.

Ik keek omhoog naar het landhuis en mijn ogen werden groot van verbazing. Ik kon niet geloven dat we hier zouden gaan wonen. Het was enorm, groter dan ik ooit had gezien. Ik had altijd gedacht dat mijn vader rijk was, maar dit was groots.

De butler stond al bij de deur te wachten toen we aankwamen. Ik zag bedienden al naar de vrachtwagen lopen om onze koffers naar binnen te brengen.

De butler boog toen we bij hem kwamen. "Welkom, mevrouw Garth en juffrouw Garth." Hij gebaarde naar binnen. "Zullen we?"

We knikten en lieten hem ons naar binnen leiden, waar hij ons een rondleiding door het huis gaf. Hij liet ons onze kamers zien en ik ademde diep in toen ik de mijne zag. Het was prachtig.

De ogen van de butler fonkelden van plezier toen ik dat zei. "Dank u voor uw vriendelijke woorden, juffrouw."

Hij richtte zich tot mijn moeder. "Meneer Wolfe zal er binnenkort zijn. Wilt u even rusten voor het diner?"

"Ja graag," antwoordde mama.

Hij knikte en bracht haar naar haar slaapkamer. Mama draaide zich om voordat ze vertrok. "Tot straks, lieverd."

Het diner was meer dan ik had verwacht. Ik liep de kamer binnen, geschokt door de hoeveelheid eten op tafel. Ik dacht niet dat wij drieën dat allemaal op zouden krijgen en had geen idee dat we gasten verwachtten.

Mama zat al aan tafel met Albert en ze waren in gesprek.

Albert glimlachte toen hij me zag. "Fijn dat je er bent, Mia."

"Goedenavond," groette ik terwijl ik een stoel naar achter trok en ging zitten.

"Laten we eten," zei Albert. "Jullie broers komen zo."

Mijn broers? Ik had geen idee dat er broers bij hoorden, maar het zou dom zijn te denken dat Albert geen kinderen had.

Ik knikte en zei verder niets. Vijf minuten later voegden drie lange, stevige, gespierde mannen zich bij ons aan tafel en ik wist meteen dat het mijn stiefbroers waren. Ze leken precies op hun vader.

Ik voelde me niet op mijn gemak bij hen, zoals altijd bij mannen, en vond het vervelend dat ze allemaal naast mij gingen zitten. Ik voelde me ingesloten en vroeg me af waarom ze de stoelen naast hun vader hadden laten staan.

Probeerden ze nu al overbeschermende broers uit te hangen? Hopelijk niet. Ik kon goed voor mezelf zorgen en had hen daar niet bij nodig.

Ik raapte mijn moed bij elkaar en keek naar hen, verrast dat ze naar mij keken. Ze kwamen me vreemd bekend voor en ik kon me niet herinneren waar ik ze eerder had gezien.

Alberts stem klonk warm en trots. "Maak kennis met mijn zonen, Mia. Zonen, dit is Mia, jullie aanstaande stiefzus."

"Ze zouden elkaar moeten kennen," hoorde ik mama zeggen tegen Albert. "Had je niet gezegd dat ze allemaal op dezelfde middelbare school zaten als Mia?"

Ik slaakte een kreet en kromp ineen van angst toen ik me herinnerde waar ik ze ontmoet had. Quinn, Jack en John, het trio ellende van mijn middelbareschooltijd.

Ik keek ze nog eens aan en zag dat ze naar me glimlachten. Die klootzakken. Ze hadden me herkend. Ik wilde opstaan en wegrennen. Dit was een vergissing. Hoe kon mijn moeder met hun vader trouwen? Hoe kon Albert, hoe aardig hij ook was, de vader zijn van deze duivels met knappe gezichten?

Ik twijfelde er niet aan dat het enige wat ze van hun vader hadden, zijn uiterlijk was.

Mama leek de verandering in mijn uitdrukking op te merken. Als ze toch eens wist dat het pure angst was wat ik voelde.

"Gaat het lieverd?"

Mijn moeder was gelukkig en ik wilde dit niet voor haar verpesten. Ik slikte en schudde mijn hoofd. Ik kon niet eens praten door de brok in mijn keel.

Jack stak zijn hand uit en klopte me speels op het hoofd. "Ons nieuwe kleine zusje is zo schattig. We zullen haar koesteren."

Het kostte me alles om stil te blijven zitten en niet in elkaar te krimpen bij zijn aanraking.

Veeg omhoog om door te gaan

3. De Pesters

Vijf jaar geleden

Mia

Ik verveelde me. Ik had een hekel aan scheikunde en was opgelucht toen de les eindelijk voorbij was, al kon ik niet zeggen dat ik er veel van had geleerd.

Ik had alleen iets opgevangen over niet-metalen en verder dacht ik niet dat ik iets van juf Brenda's uitleg had begrepen. Het was pauze en ik liep naar de kantine, al peinzend over wat ik zou gaan eten.

Ik had een flinke lunch nodig na het overleven van scheikunde. Het voelde altijd alsof de metalen of niet-metalen zich een weg door mijn darmen groeven in de les en me hongeriger maakten dan ik eigenlijk was.

Ik keek rond in de kantine op zoek naar Rose, maar ik zag haar niet. Ik fronste terwijl ik geduldig de gezichten aan de tafels afging, etend en lachend, en toch was Anna nergens te bekennen. Dit was ongewoon. Ze was er altijd, wachtend op mij nadat ze het beste plekje had bemachtigd.

Ik liep de kantine uit en ging naar buiten, op zoek naar haar.

"Heb je Anna gezien?" vroeg ik rond terwijl ik langs leerlingen liep die op weg waren naar de kantine.

Sommigen schudden hun hoofd, anderen negeerden me. Uiteindelijk vertelde een meisje me dat ze Anna naar de velden had zien gaan. Ik zuchtte, bedankte mijn informant en haastte me richting de velden.

Anna zou nooit luisteren. Ik had haar gezegd niet alleen rond te zwerven, maar ze hield vol dat dat de enige plek was waar ze haar muze kon vinden.

Anna was kunstenares en moest alleen zijn als ze wilde tekenen. Ik begreep dat, maar als haar beste vriendin vond ik het maar niets.

Ik kwam aan bij de tuin en zuchtte toen ik haar niet vond. Ik draaide me om, piekerend waar ze kon zijn. Ik stond op het punt te vertrekken toen ik een gil hoorde. De stem klonk erg als Anna's en ik vroeg me af wat ze daar deed.

De stem kwam uit een hoek ver voorbij de tuin en ik was al doodsbang voordat ik er was. Het was daar te riskant en ik wist dat Anna daar nooit alleen naartoe was gegaan, hoe graag ze ook privacy wilde of haar muze achterna zat.

"Laat me met rust." hoorde ik Anna gillen.

Plots werd ze stil en ik versnelde mijn pas, mijn hart bonsde van angst in mijn borst en mijn mond werd droog. Haar stilte voorspelde weinig goeds.

Ik kwam bij de hoek aan en kon niet geloven wat ik zag. Anna stond daar met drie jongens en het leek niet alsof ze het naar haar zin had. Eén van hen hield zijn hand op haar mond en de andere twee plaagden haar, hun handen overal over haar lichaam.

Ik voelde medelijden met mijn beste vriendin en was tegelijk woedend. Wie waren deze ongemanierde jongens die er plezier in hadden om een meisje lastig te vallen dat hen niet wilde?

Ik pakte mijn telefoon, maakte een paar minuten een video-opname, en stopte de telefoon toen weer in mijn broekzak.

Ik siste en stormde op hen af, recht op de twee die Anna lastig vielen. Toen ze mij zagen, trapte Anna terug tegen degene die haar vasthield en hij kreunde van de pijn. Hij liep naar de andere twee en samen keken ze ons woedend aan.

"Kom, meisje," zei ik en pakte Anna bij de hand, terwijl ik de jongens boos aankeek.

Ik kende hen. Iedereen kende hen. Het was moeilijk hen niet te kennen, met hun forse postuur vergeleken met de andere jongens op school.

Quinn, Jack en John. De drieling had gezag op school onder de leerlingen. Iedereen wilde bij hen in de buurt zijn – de jongens om hun kracht, de meisjes om hun uiterlijk – maar ik niet. Ik begreep niet hoe Anna bij hen was beland.

Ze konden wel denken dat ze alles konden krijgen wat ze wilden door de aandacht die ze kregen, maar dat gold niet voor mij. Ze zaten ernaast als ze dachten dat ze mijn beste vriendin konden treiteren en ik het zomaar liet gebeuren.

"En waar denk je dat je heen gaat?" vroeg John, terwijl hij naar voren stapte om ons de weg te versperren.

"Wij gaan weg."

"Wie zei dat je weg mocht?"

Ik snoof, haalde mijn telefoon tevoorschijn. "Kom niet dichterbij, anders laat ik dit aan de politie zien." Ik was blij dat ik bewijs had van hun aanval.

Ze grijnsden. John gromde naar ons, ontblootte zijn tanden en we deinsden terug, geschokt van angst. Ik zweer dat ik hoektanden in zijn mond zag en zijn ogen geel werden. Ik keek naar Anna en wist dat ik het niet verzonnen had, gezien de angst op haar gezicht.

Ze lachten toen ze onze reactie zagen en beseften dat we te bang waren om te bewegen.

"Zei je niet dat je naar de politie ging?" zei Quinn terwijl hij bukte en mijn telefoon oppakte.

Ik keek vol afschuw toe hoe hij hem op de grond gooide en erop ging staan, hem verpletterend tot scherven. Ik kromp ineen bij het zien van mijn kapotte telefoon, wetend dat ik hard moest werken voor een nieuwe.

"Eens kijken waarmee je ons nu gaat aangeven." Quinn lachte terwijl hij achteruit stapte. "Ga." Gromde hij.

Ik schrok, trok Anna overeind en samen renden we weg.

"Het is nog niet voorbij, heldin." Ik hoorde hun gelach terwijl we wegrenden.

Het was inderdaad niet voorbij. Ik kreunde de volgende dag toen ik ze alle drie op me af zag komen, beseffend dat ik verloren was. Ik werd gepest tot ik een hekel kreeg aan mezelf en iedereen in mijn leven.

Ze volgden me overal, genietend van de minachtende blikken van de andere leerlingen. Ze leken dol op mijn hulpeloosheid en vooral op hoe ik ineenkromp.

Ik had er genoeg van. "Kunnen jullie stoppen met me volgen?" zei ik tegen hen, een maand nadat ze me tot hun ongevraagde bodyguard hadden gemaakt.

"Nee. Je wilde onze aandacht, dus klaag niet nu je het hebt."

Ik kon ze niet geloven. Ze waren zo arrogant en ik snapte niet wat anderen in hen zagen.

"Ik kan me niet herinneren dat ik erom gevraagd heb."

"Je bemoeide je met onze zaken. Als dat geen aandacht vragen is, weet ik het ook niet."

Ik snoof. Wie waren deze mensen? Ik hield op bij die gedachte, herinnerde me hoe John er uitzag als een wolf. Ik dacht niet dat ze mensen waren. Ik had een wilde gok dat ze dieren waren, wat hun gedrag misschien verklaarde.

"Ik hielp mijn vriendin."

"Dacht je dat we haar pijn zouden doen? We waren alleen maar met haar aan het spelen."

"Het leek er niet op dat ze het leuk vond."

"We waren nog niet klaar met haar. Jij hebt ervoor gezorgd dat we ons speelgoed kwijt zijn, dus nu ben jij van ons."

"Ik ben niet jullie speelgoed."

Ze lachten terwijl ze bij me vandaan liepen. "Het lijkt erop dat we je moeten laten geloven dat je dat wel bent."

Ik werd door hen gepest tot ik klaar was met de middelbare school. Ik kon de oordelende blikken van mijn klasgenoten niet meer verdragen en wilde me het liefst ergens verstoppen. Ze leken te denken dat ik iets gedaan had waardoor die jongens zich op mij focusten in plaats van op anderen.

Als ze eens wisten dat ik gepest werd. Als er publiek was, deden de jongens altijd poeslief tegen me en lieten het lijken alsof ik hun vriendin was, waardoor de andere meisjes me nog meer haatten.

Ik wilde niet meer naar school, maar ik wist dat mama dan naar de reden zou vragen. Ik kon het haar niet vertellen. Dan zou ik haar alleen maar verdriet doen.

Ik werd gedwongen tot veel onaangename klusjes, zoals omgaan met de leraren die zij niet mochten. Ze lieten mij hun opdrachten, rapporten of wat dan ook aan de leraar geven als ze daar zelf geen zin in hadden. Ik kreeg vaker dan ooit problemen met de leraren, maar ik durfde ze niet te vertellen dat ik werd gepest.

De jongens herinnerden me er op wrede wijze aan hoe John was veranderd en dreigden me aan stukken te scheuren zoals ze met mijn telefoon hadden gedaan, als ik ook maar één woord over hen tegen iemand zei.

Ik hielp met toetsen en huiswerk, mijn hoofd brekend over hoe ik niet betrapt kon worden. Het vervelendste onderdeel van hun pesterijen was het kopen van condooms voor hun wilde feestjes.

Ik heb de middelbare school doorstaan door hen, en mijn nachtmerrie begon die dag dat ik Anna redde en John zijn hoektanden naar me ontblootte. Het was niet makkelijk om te lijden en te glimlachen, maar ik deed het omdat ik geen keus had.

Het was óf meegaan in hun pesterijen, óf ze uitdagen en ontdekken of ze me echt aan stukken zouden scheuren. Ik dacht niet dat ik mijn leven wilde wagen, wetend hoe onhandelbaar die jongens waren.

Veeg omhoog om door te gaan

4. De Herinnering Die Ze Niet Kon Herinneren

Mia

Ik was blij dat het sportdag was op school. Eindelijk zou ik even van hen verlost zijn. De meisjes en de jongens waren gescheiden en deden niet mee aan dezelfde sporten. Ze zouden me niet kunnen volgen en lastigvallen.

Ook al stonden we allemaal op hetzelfde veld en voelde ik hun blikken op me, die me overal volgden waar ik bewoog, probeerde ik toch mijn best te doen om hen te negeren en plezier te hebben.

Ik wenste dat de spelletjes nooit zouden eindigen.

Anna merkte waar ik keek terwijl we jogden en trok een pijnlijk gezicht. "Het spijt me dat ik je in deze ellende heb gebracht. Je zou niet door hen gepest worden als het niet door mij kwam."

Ik wuifde haar verontschuldiging weg. "Maak je daar geen zorgen over," zei ik tegen haar, zoals ik haar de afgelopen vier maanden had verteld sinds het incident.

Ze voelde zich schuldig en ik haatte dat. Ik had al genoeg negatieve bagage om mee om te gaan en ik hoefde haar schuldgevoel daar niet bovenop. Het was gebeurd en ik gaf haar niet de schuld. Ik begreep niet waarom ze zichzelf bleef beschuldigen.

Het was lang geleden dat ik met haar had gepraat en ik wilde niet denken dat ze me vermeed vanwege het schuldgevoel dat ze voelde. We waren niet meer zo close als vroeger en ik geloofde dat het kwam door de klusjes die de jongens me lieten doen, waardoor ik het te druk had, en niet omdat zij me bewust vermeed.

"Ik had niet in de tuin moeten zijn."

Ik zuchtte. Wanneer zou ik ophouden haar te horen zeggen dat ze niet in de tuin had moeten zijn? Ik draaide me naar haar toe, me realiserend dat ik haar nooit had gevraagd hoe ze uiteindelijk door de jongens was mishandeld.

We waren die dag allebei zo van streek dat praten over het incident het laatste was waar we aan dachten. Ik werd de volgende dag al gepest en er was geen tijd geweest voor ons samen om erover te praten.

"Hoe kwam het dat je op de plek was waar ik je vond?"

"Ik was in de tuin toen ze kwamen en ze sleepten me naar dat hoekje." Ze huiverde. "Sindsdien kan ik niet meer naar de tuin."

Ik knikte. Ik geloofde haar. Een weerloos meisje meeslepen was iets wat ze zouden doen. Ik fronste mijn wenkbrauwen om wat ze daarna zei. "Hoe heb je dan kunnen tekenen?"

Ze had tranen in haar ogen. "Ik heb niet meer kunnen tekenen." Haar stem werd een fluistering. "Ik zie die ogen steeds als ik mijn ogen sluit om inspiratie te zoeken."

Ik knikte, wetend waar ze op doelde. Ik wierp een boze blik naar de jongens, voelde de haat door mijn aderen stromen. Ik hoopte dat ze trots waren op zichzelf, omdat ze ons trauma bezorgden waarvan we misschien nooit zouden genezen.

De drie trokken hun wenkbrauwen op naar mij en knipoogden, alsof ze ons gesprek hadden gehoord en wisten waarom ik hen zo aankeek. Ik wist dat dat onmogelijk was. Ze konden het niet gehoord hebben en ik ergerde me aan de geamuseerde grijns op hun lippen.

Ik wenste dat ik zo sterk was als zij en die stomme grijns kon wegvegen.

Twee uur later klonk het fluitsignaal en iedereen begon uiteen te gaan, op weg naar hun verschillende lessen. Ik had opruimdienst en behoorde tot de groep die achterbleef om alles netjes te maken.

Ik had niet door dat de anderen al weg waren en ik helemaal alleen was gebleven, tot ik opkeek en de drieling naar me toe zag komen lopen. Ik piepte van schrik en deinsde achteruit, mijn ogen schoten heen en weer op zoek naar een uitweg.

Die was er niet. Ik hapte naar adem toen Quinn me bij de hand pakte en me naar een hoek van de gymzaal leidde. Niemand zou weten dat we daar waren. Iedereen die langskwam zou denken dat de gymzaal helemaal leeg was.

"Wat willen jullie?" vroeg ik, terwijl ik de drie boos aankeek en de angst die door me heen gierde negeerde.

Jack lachte. "Jou, natuurlijk. Moest je dat echt vragen, schat?"

"Ik ben niet jouw schat," siste ik.

Jack was de flirt van de drie, een onmogelijke playboy, maar zijn charmes werkten niet op mij.

John lachte. "Ze schijnt moeite te hebben te geloven dat ze onze schat is, ondanks alles wat we hebben meegemaakt." Hij daagde me uit.

Quinns kille ogen keken me aan terwijl hij grinnikte. "En daarom hebben we dit erbij gehaald om haar te overtuigen." Hij gooide een tas naar me. "Maak open!" beval hij me.

Ik keek in de tas en hapte naar adem, voelde schaamte over me heen spoelen bij het zien van de kleding erin. Nog nooit had ik zulke onfatsoenlijke kleding gezien. Ze lieten de korte rokjes van het cheerleaderteam bijna op religieuze kledij lijken.

Ik keek weg van de tas naar hen. "Wat moet ik hiermee doen?"

Jack glimlachte. "Aantrekken natuurlijk. Zijn ze niet sexy?"

Meer gek dan sexy. Ik snoof. Ik stond op het punt hen te zeggen dat ik ze niet aan zou trekken, toen Quinn zich naar me toe boog en gromde: "Je wilt me niet boos maken, Mia."

De manier waarop hij mijn naam uitsprak, bezorgde me kippenvel. Ik beet op mijn lip, hield mijn tranen tegen terwijl ik de outfits één voor één aantrok, vol afschuw om hoe ze naar mijn lichaam staarden terwijl ik me omkleedde. John stond op een afstand foto's van me te maken en ze lachten allemaal terwijl hij poses riep die ik moest aannemen.

"Ik wist wel dat je er goed in zou uitzien," drawlde Jack. "Je bent zo sexy, Mia."

Ik had er genoeg van. Ik liep op John af, rukte de camera uit zijn handen en smeet hem op de grond. Ik voelde een vreemd gevoel van voldoening door me heen stromen. Dat was wraak voor mijn kapotte telefoon.

Jack gromde terwijl hij me terugtrok en ruw tegen de muur smeet, me vastpinnend. Hij scheurde de kleren van mijn lijf en ze lachten allemaal terwijl ik in alleen mijn ondergoed achterbleef. Hij scheurde mijn slipje en duwde zijn vinger diep in me, streelde mijn intieme plek. Hij boog dichterbij, zijn ademhaling ging snel en mijn ogen sperden zich wijd open toen ik besefte dat hij me ging verkrachten, daar, terwijl zijn broers lachten.

"Oh nee!" riep ik, terwijl ik probeerde van hem weg te komen. "Laat me alsjeblieft gaan."

Ze lachten, werden opgewonden van mijn angst en behandelden me als een ongewenst huisdier. Jack maakte met één hand zijn broek los terwijl hij me met de andere vasthield.

"Alsjeblieft niet," huilde ik, maar ik had net zo goed kunnen zwijgen, want ze reageerden niet.

"Is daar iemand?"

Ik haalde opgelucht adem bij het geluid van de stem van meneer Bill. De jongens verstijfden en geboden me stil te zijn. Het was duidelijk dat meneer Bill binnenkwam en ze zuchtten terwijl ze bij me wegliepen.

"We hadden gewoon wat privétijd, meneer," zei Quinn toen ze naar buiten liepen. "Wij waren degenen binnen." Ze begeleidden de leraar naar buiten en verlieten het lokaal.

Ik kleedde me aan, veegde mijn tranen weg en vertrok een kwartier later.

Het schooljaar liep ten einde en ik was blij dat ik eindelijk van de middelbare school verlost zou zijn. Afstuderen betekende vrijheid van pestkoppen.

"Kom je vanavond naar het feest?" vroeg Sam terwijl ze naar mijn tafel liep.

"Ik denk het wel," glimlachte ik, al enthousiast voor de avond.

Ik stapte de club binnen en bleef stokstijf staan toen ik de drieling zag. Ik negeerde hen en liep naar Anna en Sam. Ik wist dat ze er zouden zijn, we waren tenslotte allemaal eindexamenkandidaten, maar ik had gehoopt dat ze niet zouden komen.

Ik had meteen weg moeten gaan toen ik ze zag. Ik had er spijt van dat ik bleef, want een kwartier later liep Quinn naar mij en mijn vriendinnen toe en beval me hem te volgen naar hun tafel.

Ik had geen keus en deed wat hij zei. Alle ogen waren al op ons gericht en ik wilde niet dat hij me naar hun tafel zou dragen. Hij zou niet opgeven en het was aan mij om of met opgeheven hoofd zelf te gaan, of ernaartoe gedragen te worden, schoppend en schreeuwend.

Ik werd dronken terwijl ze me steeds drankjes aanboden en me dwongen ze op te drinken. De volgende dag werd ik wakker, voelde me pijnlijk en ontdekte dat ik naakt was. Ik herinnerde me vaag dat ik uit de club was gedragen en seks had gehad met een van de broers, maar het was te donker geweest om te weten wie.

Na mijn maagdelijkheid verloren te hebben en er een hekel aan te hebben dat ik er geen herinnering aan had, verzamelde ik de moed om mama te vragen of ik van school mocht veranderen, zodat ik kon ontsnappen aan de terreur van die drie duivelse drielingbroers.

Veeg omhoog om door te gaan

Bullied by Navy Triplet Stepbrothers

Bullied by Navy Triplet Stepbrothers

207 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

207

Inhoud

Aa