passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

CEO PLUS SIZE CRUSH - Hoofdstuk #4 - door LUCHI LUCHY

CEO PLUS SIZE CRUSH

/

Hoofdstuk 4

HOOFDSTUK 3 ( HIJ DEED DAT)

3 JAAR LATER.

Locatie:

Famous & Fabulous modebedrijf, in New York City.

**BEAUTY'S POV**

Mijn vriendin Jessie liet me een foto zien op haar telefoon. “Wat vind je ervan?”

“Wauw Jessie, dit is perfect, jij bent zó perfect,” riep ik uit, terwijl ik alles op de foto bewonderde. Ze is echt een catwalkkoningin.

“Oh, kom op, het is gewoon de bewerking,” giechelde Jessie, blozend.

“Je bent een natuurtalent, Jessie,” ging ik verder.

“Hou nou toch op!” Ze werd helemaal rood en lachte.

“Laat me de tweede zien,” vroeg ik, en ze veegde naar de volgende foto's.

“Is dit niet van onze zomercollectie van vorig jaar?” vroeg ik nieuwsgierig.

“Ja, ik heb ze bewaard en gerecycled omdat ze me zo goed staan.” Ik schudde glimlachend mijn hoofd.

Ons bedrijf mag zich gelukkig prijzen met haar als model. Ze was de eerste vriendin die ik in het bedrijf maakte, eigenlijk meer mijn enige vriendin. Ik glimlachte naar haar terwijl ze de foto's doorbladerde, me haar favoriete stukken liet zien en vroeg wat ik ervan vond. Na een tijdje raakte ze druk met chats.

Ik keek naar mijn ontwerpen en raakte op een gegeven moment in de war over een keuze. Dus vroeg ik haar om me te helpen. “Welke vind je leuker, Jessie, de paarse of de rode?”

Ik liet Jessie mijn nieuwste ontwerpen zien. “Ik zou voor de paarse gaan, die is elegant, maar rood is romantisch en past bij het thema.”

We kregen een oproep om de CEO te ontmoeten. In de laatste vergadering had de CEO, meneer Hathaway, zijn zoon Bruno aangekondigd als de nieuwe CEO van het bedrijf.

“Het spijt me, vader, maar ik verdien het nog niet om CEO te zijn. Ik waardeer het aanbod als uw kind, maar ik wil graag zelf naar de top werken. Laat Ferdinand maar manager zijn, hij heeft meer ervaring dan ik, voor het welzijn van ons bedrijf. Wanneer ik er klaar voor ben, kan ik uw plaats innemen,” antwoordde Bruno.

Over een vreselijk knappe man gesproken, zelfs de dames zijn jaloers op zijn uiterlijk. Hij communiceert nauwelijks met iemand.

We dachten allemaal dat hij een arrogante snob was, maar toen ik hem beter leerde kennen via zijn lichaamstaal, realiseerde ik me dat hij gewoon niet sociaal is.

“Bruno, ik vind dat je je aanstelt,” snauwde zijn vader.

“Aanstellerig?” mompelde ik in mezelf, hij had juist heel veel logica. Bruno is enig kind, maar hij is zo bescheiden en soms verrassend nederig voor een jonge miljardair, die er ook nog eens goed uitziet met een perfect lichaam. Als ik zo mooi was, zouden de helft van mijn problemen opgelost zijn.

Meneer Hathaway lijkt het idee niet te waarderen dat Bruno vandaag het bedrijf niet overneemt, maar hij heeft geen keus dan zich erbij neer te leggen.

Ik wierp snel een blik op Bruno; zelfs zijn zijprofiel kan je al het vocht uit je lichaam laten verdwijnen en je dorstig naar hem achterlaten. Ik slikte moeizaam en keek snel weg.

Helaas heb ik al drie jaar een stiekeme crush op meneer Bruno.

Wie niet? Wat een grap!

Hij zal me nooit opmerken, ik ben letterlijk de lelijkste van het bedrijf. Ik heb niet eens het lichaam dat de meeste meisjes hebben. Ik stond bekend als het 'visuele gat' van het bedrijf.

Soms schrijven klanten rapporten om mij van de balie te laten verwijderen omdat ik niet knap genoeg ben om een beautybedrijf van dit formaat te vertegenwoordigen.

Plotseling breekt mijn vriendin Jessie door mijn gedachten. “Wanneer ga je hem vertellen dat je al drie jaar een crush op hem hebt? Meid, je kunt hem niet zo die vuile blikken blijven geven alsof je hem wilt opeten. Op die manier zal hij je nooit opmerken. Het is niet jouw schuld hoor, hij is de droomman van elke vrouw. Rijk, knap, sexy, bescheiden, zorgzaam, en gewoon knap. Gosh! Hij is echt te knap voor deze wereld, ik heb het een jaar geleden opgegeven….”

“Jessie… we zitten in de vergaderzaal,” siste ik fluisterend. Ik probeerde het niet te laten merken, maar ze hield niet op.

“Ik weet niet of hij homo is, hij is niet te verleiden. Ik heb het geprobeerd en gefaald, probeer jij het maar.” fluisterde Jessie opnieuw in mijn oor.

“Jessie!” riep ik iets te luid, waardoor anderen zich omdraaiden en naar ons keken.

Meneer Hathaway hield plotseling in en keek me vernietigend aan. Ik weet wat er zou volgen, ik bedoelde Jessie's naam niet zo hardop te zeggen.

“Het spijt me, meneer,” verontschuldigde ik me snel met gebogen hoofd.

Meneer Hathaway is volledig het tegenovergestelde van zijn gereserveerde, introverte zoon. “Ik heb je in dit bedrijf toegelaten vanwege je talenten en vaardigheden. We weten allemaal dat je hier niet thuishoort. Ik heb het imago van dit bedrijf op het spel gezet door zo'n zak bonen als jij hier te houden, dus onderbreek me nooit meer als ik iets belangrijks vertel.”

Dat voelde ik tot in mijn botten. Ik wist dat zoiets zou gebeuren, dus ik slikte het maar. Na zijn opmerking hoorde ik hier en daar wat onderdrukt gegiechel, vooral aan de kant van de dames.

“Het spijt me, meneer, het was niet expres,” verontschuldigde ik me weer. Mijn handen trilden zenuwachtig en ik durfde niet op te kijken.

Ik voelde een natte druppel op mijn voeten vallen, het kwam uit mijn ogen, ik wreef het snel weg met mijn duim.

“Je zou je moeten schamen voor je dikke zelf,” zei meneer Hathaway bot, waarna hij zich omdraaide en verderging: “Zoals ik zei….”

Bruno onderbrak hem. “Ik vind die woorden hard, zelfs heel hard eigenlijk.”

Er viel een stilte na die opmerking.

Iedereen was geschokt en ik was meer dan geschokt. Bruno had zijn vaders woorden nog nooit in twijfel getrokken, of wat dan ook dat hem niet direct betrof. Zelfs als hij het ergens niet mee eens was, sprak hij dat nooit uit. Hij gaf alleen antwoord als er direct iets aan hem werd gevraagd.

“Wat zei je daar?” Meneer Hathaway's stem klonk woedend.

De ruimte werd zo stil als een graf.

“Bruno!” klonk zijn stem opnieuw, nog luider.

Mijn hart bonsde, en mijn handen bleven zenuwachtig trillen.

“Het enige wat ik zeg is… ze heeft zich verontschuldigd en verdient zo'n behandeling niet, ze is een van onze beste ontwerpers. Zonder haar ontwerpen zou ons bedrijf nooit aan de top staan. Ze heeft meer bijgedragen aan het bedrijf dan de mooie gezichten die u beweert te vertegenwoordigen.”

“Laat ons alleen!” kondigde meneer Hathaway aan.

We grepen allemaal snel onze dossiers en verlieten de vergaderzaal behalve Bruno, die rustig bleef zitten terwijl zijn vader hem aankeek als een roofdier.

Ik keek nog één keer naar hem voordat ik de vergaderzaal verliet.

Heeft hij net zijn vader aangesproken op zijn grofheid tegenover mij? Ik hoop dat hij er geen problemen door krijgt. Waarom zou hij dat eigenlijk doen? Hoe kan ik hem ooit terugbetalen dat hij voor me opkwam?

Ik kwam op mijn kantoor aan en liet me meteen op mijn stoel vallen. Meteen hoorde ik gelach aan de overkant. Ik had geen profeet nodig om te weten dat ik het mikpunt was.

“Het spijt me zo, Beauty,” zei Jessie terwijl ze naar me toekwam, haar ogen vol medeleven.

“Het is oké, ik ben het gewend,” antwoordde ik en glimlachte met natte ogen naar haar.

Ze was niet overtuigd, ze klopte zachtjes op mijn hand. Ik sloot mijn ogen en zuchtte diep. “Het gaat wel, Jessie, alsjeblieft, maak er geen groter drama van.”

Zei ik, terwijl ik mijn tranen probeerde in te houden.

Ze merkte het meteen en zuchtte. “Als je erop staat.”

Mompelde ze en verliet mijn kantoor.

**ERGENS IN OOST-AZIË**

SHELLEY’S POV

“Heb ik een tweelingzus?”

“Ja.”

Mevrouw Joyce, mijn veronderstelde moeder, antwoordde stralend. “Ze lijkt precies op mij, maar dan mollig… ze is zo schattig en prachtig.”

Ik staarde naar haar foto op mijn telefoonscherm, het is alsof ik in de spiegel kijk, nou ja, een spiegel die je mollig laat lijken.

“Eigenlijk zijn jullie twee echt identiek, zelfs de moedervlekken, maar jij hebt geluk met je moeders figuur, en zij heeft het lichaamsvet van je vader, is dat niet interessant.”

“Zij heeft ook geluk… ze ziet er niet zo gelukkig uit op deze foto, ik vraag me af hoe ze het maakt, waar is ze nu? Hoe kan ik haar ontmoeten?”

Veeg omhoog om door te gaan

HOOFDSTUK 4 (ONGEMAKKELIJK)

“Kalmeer, jonge dame, je zult haar ooit ontmoeten, dat beloof ik je.”

“Maar waarom... vertel je me dit, mam?”

“Ik heb je biologische moeder beloofd dat ik het je zou vertellen als je oud genoeg was, dus ik los nu die belofte in.” antwoordde ze zachtjes.

Ik glimlachte naar haar en omhelsde haar stevig. “Dank je, moeder, je weet niet hoe gelukkig je me hiermee maakt. Al die vreemde gevoelens en dromen dat ik een tweeling ben, ik dacht echt dat ik gek werd.”

“Als je klaar bent met het bewonderen van je zus, kom dan bij ons eten.” Ze gaf me een kus op mijn voorhoofd en verliet de kamer.

Ik sprong blij op, gooide mijn kussen in het rond, en keek nog eens goed naar de foto. Er klopte iets niet. Dus werd ik ongerust. Het was een vrolijke afstudeerfoto. Iedereen lachte, behalve zij. Ze stond daar als een buitenstaander met natte ogen, twee studenten op de achtergrond wezen naar haar.

“Ze is bij haar echte ouders, dus het zal wel goed met haar gaan, denk ik.”

Dacht ik, maar nu heb ik het gevoel dat het helemaal niet goed met haar gaat... Ik bedoel, in deze veroordelende wereld is het duidelijk dat ze werd gepest of geshamed door de fotograaf, ik voel haar emoties in deze foto. Er is nog een ik daarbuiten, en ik ga haar helpen haar zelfvertrouwen te vergroten.

“Shelley! Kom je?” riep mama.

“Ben er zo!” schreeuwde ik terug, ik glimlachte nog eens naar de foto, stond op, maakte mijn bed op en liep de kamer uit, richting de eetkamer.

**BEAUTY'S POV**

Ik liep naar het bedrijfsrestaurant, beneden, want het was lunchpauze. Na wat er daarstraks in de vergaderzaal gebeurde, wist ik niet hoe ik me moest voelen, behalve natuurlijk waardeloos.

“Ik wil graag aardappelchips en groente, alstublieft,” zei ik tegen de kok.

Ze keek op en negeerde me volledig, niet voor het eerst trouwens, het lijkt wel alsof iedereen hier een hekel aan me heeft, behalve Jessie natuurlijk.

Wat heb ik hen ooit misdaan?

“Wat wil je van me, knappe jonge baas?” snauwde de vrouw ineens, terwijl ze oncontroleerbaar naar me glimlachte.

Zeker niet naar mij.

Ik keek om, mijn hart stopte even. Ik moest mijn hoofd achterover kantelen om naar hem op te kijken. Hij stond als een hoge, stevige muur achter me.

Alleen was die muur dus aantrekkelijker dan 99 procent van de mannen. Snel draaide ik me weer naar de kok, mijn vingers klemden zich nerveus samen, mijn hart bonkte!

"Noedels en saus, alsjeblieft," antwoordde hij kalm.

Het is hem, Bruno! Zweetdruppels parelden op mijn voorhoofd, en mijn wangen werden ineens rood van de zenuwen. Hij stond recht achter me, zo verleidelijk dat ik de hitte kon voelen!

“Oh... jij... jij bent eerst.” Ik draaide me langzaam om en wees naar mijn borst.

“Praat je tegen mij?”

“Ja... ehm... sorry, vertel haar maar wat je wilt…” Zijn rustige stem bezorgt me altijd kippenvel, hoe kan iemand zo zachtaardig, vriendelijk én knap tegelijk zijn?

Bruno is perfect, een man als hij zal nooit iemand zoals ik opmerken, ik wou dat ik een lichaam had zoals dat van JESSIE.

Misschien zou ik dan een kans maken.

“Mevrouw?” Zijn stem onderbrak mijn gedachtegang.

“Eh?” Ik schrok op, mijn ogen werden groot.

“Zeg haar maar wat je wilt.” Zijn oceaanblauwe ogen schitterden. Hoe kunnen iemands ogen zo dromerig zijn? Volgens mij zit ik te kwijlen.

“Ik wil jou... Ik bedoel. Ik... bedoel... pastei, kippenpastei... aardappelpastei?” Ik lachte ongemakkelijk, draaide me van haar weg en gaf mezelf een harde klap op de wang.

Doe normaal, trut!

De kok keek kwaad naar me. Ik draaide me terug naar hem en glimlachte ongemakkelijk.

Bruno stond daar met een uitdrukkingloos gezicht, hij moet wel gedacht hebben:

Wat een rare. Zijn gezicht was onbetaalbaar, hij leek even bang voor me. Ik was raar voor hem, oh god, ben ik echt zo stom dat ik mezelf zo voor schut zet waar hij bij is?

De vrouw schraapte overdreven haar keel, waardoor mijn ongemak alleen maar toenam.

“Je zei chips…” Haar wenkbrauwen gingen omhoog, ze keek boos vanwege mijn genânte gedrag.

Afwezig keek ik naar de vrouw. Ze keek of ze me liefst een klap zou verkopen, maar Bruno was vast een te groot obstakel voor haar.

Ik slaakte een zucht, dankbaar dat hij er was, anders was ik er zeker van dat ze iets vreselijks met me zou doen. Ik lachte ongemakkelijk. “Oh ja ja aardap...aardappelchips, geen pastei.” Ik streek zenuwachtig met mijn vinger door mijn haar en boog langzaam mijn hoofd, beschaamd.

“Het spijt me.” fluisterde ik verontschuldigend.

Ze schepte mijn bestelling op, ik pakte het dienblad met eten en boog dankend, waarna ik langzaam naar mijn favoriete tafel liep om te eten. Ik voelde de neiging om weer naar Bruno te kijken. Nadat zijn bestelling werd opgediend, draaide hij zich om en liep hij naar mij toe!

“Oh nee!” Snel begroef ik mijn gezicht in mijn eten en deed alsof ik at. Ik hoorde de stoel tegenover de mijne naar achteren schuiven, langzaam keek ik op en zag hem tegenover me zitten!

Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden, maar hij keek geen moment naar mij, hij deed alsof ik compleet onzichtbaar was. Zou het kunnen dat hij hier expres kwam zitten, bij mij? Ik wuifde het weg.

Natuurlijk niet, jij bent degene die op hem valt, niet andersom, suffie! Hij kiest gewoon een stoel uit en bemoeit zich duidelijk met zijn eigen zaken. Ik worstelde met mezelf en probeerde me op mijn lunch te concentreren, maar mijn handen trilden van de zenuwen. Ik kan niet rustig eten als ik tegenover hem zit, ik moet het ideale meisje zijn, hij is mijn crush en ik moet indruk maken, tenminste, mijn kans grijpen.

Ik haalde diep adem en opende mijn ogen, met een glimlach nam ik sierlijk een hap.

“Beauty!” Jessie verscheen uit het niets en klapte expres in mijn oor om me te laten schrikken.

Ik verslikte me in mijn eten. “Jes... is, wat?” hoestte ik en greep naar mijn glas water.

Veeg omhoog om door te gaan

HOOFDSTUK 5 (HIJ SPRAK)

“Het spijt me zo.” Jessie bood meteen haar excuses aan. Ze heeft altijd spijt na een kinderachtige actie.

Woedend keek ik haar aan, en daarna nog een keer, dit keer snel om te checken of ik het goed zag. “Jessie... je hebt geen bh aan,” fluisterde ik, terwijl ik mijn blozende gezicht bedekte.

“Ja, het is geen-bh-dag, iedereen steunt je behalve jij,” antwoordde ze trots.

“Het is onfatsoenlijk,” fluisterde ik terug, me een beetje onzeker voelend, hoe zij zo'n perfect paar heeft zelfs zonder bh. Die van mij zullen er nooit zo goed uitzien zonder een bh.

Haar borsten waren perfect, haar tepels prikten zichtbaar door haar transparante witte crop top, tot aan haar slanke taille. Ik zag haar gepiercete navel en een klein zilveren heupkettinkje om haar middel. Ze is inderdaad mooi. Ik zuchtte gefrustreerd.

“De waarheid is dat iedereen hier perfect is behalve ik.” Ik kan niet geloven dat ik dat hardop zei, ik bedekte mijn mond met mijn handen en keek op naar Bruno. Ik vroeg me af of hij het hoorde, maar zodra ik de oordopjes in zijn oren zag, was ik opgelucht.

Hij lijkt druk bezig te zijn met zijn telefoon en aan het eten tegelijk.

“Kom op Beauty, jij bent ook mooi hoor, je bent gewoon... mollig.” Jessie haalde haar schouders op.

Ik zuchtte opnieuw. “Je mag me best dik noemen Jessie. Het is oké, ik zal niet beledigd zijn, het is nu eenmaal mijn realiteit.” antwoordde ik.

“Voor de liefde van God, je bent niet dik, je bent mollig, dat is echt een groot verschil oké?” doceerde Jessie, terwijl ze zo haar best deed om een ongegrond punt te bewijzen.

Ik wierp weer een blik op Bruno, hij keek geen moment naar ons op, hoe kan iemand zo asociaal zijn?

“Jessie, kunnen we later praten? Ik wil nu graag eten alsjeblieft.” Ik hoopte dat ze het zou accepteren.

“Waarom?” antwoordde Jessie met een diepe frons. Ik wist al dat het niet zo makkelijk zou zijn.

“Zoals... ik... ik al zei. Ik wil graag eten.” antwoordde ik met opgetrokken wenkbrauwen.

“Je lijkt ongemakkelijk. Waarom ben je zo ongemakkelijk? Je gezicht is rood, bloos je? Waarom bloos je om mij?” Ze trok haar wenkbrauw achterdochtig op.

“Ik niet!” snauwde ik terug.

“Jawel, je bent aan het zweten, wat is er schat?” antwoordde ze.

“Jessie alsjeblieft, in godsnaam! Etenstijd oké, we kunnen dit later bespreken. Nu moet ik eten en weer aan het werk.” Ik klonk zo serieus dat ze ineens akkoord ging.

“Nou vooruit dan maar, die toon in je stem maakt me bang meid,” antwoordde ze. Ik schudde mijn hoofd. Ze leunde naar voren, gaf me een kus op mijn wang, en vertrok. Zodra ze ver weg was, wierp ik weer een blik op de tafel waar Bruno zat.

Zijn telefoon was nog steeds in zijn hand, hij had zijn eten nauwelijks aangeraakt, en hij leek zo verdiept in zijn telefoon, zijn handen werkten erop alsof hij op afstand werd bestuurd.

Wat een introvert!

Ik moet iets zeggen. Ik kan dit, gewoon iets zeggen. Bedank hem dat hij voor je is opgekomen! Kom op, je kunt dit Beauty. Dit is de enige kans om hem persoonlijk te spreken buiten het werk, ga en toon je dankbaarheid... oh nee, ik kan dit niet. Ik bedekte mijn gezicht en zuchtte, mijn handpalmen en oren werden rood.

Je gaat jezelf alleen maar voor schut zetten. Je zult voor hem een grap lijken, wanhopig om aandacht. Je bent dik en lelijk, en iedereen vindt je een idioot, zelfs... Jessie soms.

Hoe kun je ooit vrienden worden met hem, meneer Bruno?

Een traan rolde over mijn wang. Stom! Waarom huil je nou op zo'n moment? Ik moet ophouden met denken, anders zet ik mezelf voor schut met die tranen. Langzaam droogde ik mijn natte ogen met mijn vingers. Ik keek op en opeens ontmoetten onze blikken elkaar. Mijn hart sloeg een slag over! Snel richtte ik me weer op het eten, alsof ik er ontzettend van genoot.

Oh mijn God, dat was onverwacht! Hoe lang kijkt hij al zonder dat ik het doorhad?

Wacht. Hoe kan dat? Meneer Bruno keek naar me!

Kijkt hij nog steeds? Heel langzaam wierp ik een blik.

Zijn ogen waren om de een of andere reden weer op zijn telefoon gericht. Ik was teleurgesteld.

Ik moet het nu doen, wat is het ergste dat er kan gebeuren? Ik schraapte mijn keel.

Eindelijk, na drie jaar in hetzelfde bedrijf met hem te werken, ga ik iets tegen hem zeggen. Stiekem op hem verliefd zijn. Wat moet ik zeggen, ik moet als eerste iets zeggen.

Meneer, u heeft uw eten nog niet aangeraakt, maakt u zich zorgen... u mag het me vertellen... ik zal naar u luisteren. Ik schudde mijn hoofd. Nee... Geen denken aan, dat klinkt als iets dat een pick-me zou zeggen.

Meneer, u bent altijd bezig met uw telefoon tijdens het eten, slechte tafelmanieren. Wat zeg ik nou, ik ben z'n moeder niet, wat is het beste om mee te beginnen? Ik worstelde met mijn gedachten.

“Mooie telefoonhoes, meneer.” Wacht! Dit zei ik hardop. Zo stom, ik sloeg mezelf tegen het voorhoofd.

Hij keek me aan en vervolgens naar zijn telefoonhoes met een verwarde blik op zijn gezicht.

Ik begrijp hem. Het is gewoon effen zwart. Mijn compliment klonk waardeloos. Ik glimlachte ongemakkelijk naar hem, beseffend hoe dom ik geklonken moet hebben.

“Dankje.” Zijn stem was zo kalm als een diepe oceaan.

“Heeft hij dankje gezegd?” mompelde ik verbaasd over dat antwoord.

“Ik... wilde zeggen... ik ben echt dankbaar voor... wat u daarnet deed.”

Veeg omhoog om door te gaan

CEO PLUS SIZE CRUSH

CEO PLUS SIZE CRUSH

234 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

234

Inhoud

Aa