POV Syrena
De plastic teststrip bespotte me met haar enkele roze lijn. Ik klemde mijn vingers om de rand van het marmeren badkamerblad, terwijl de drums van het Vruchtbaarheidsfestival doordreunden door de muren van het roedelhuis—elke slag een herinnering aan mijn falen.
Drie jaar. Drie jaar proberen, en mijn baarmoeder bleef zo leeg als het tweede venster op die verdomde test.
"Niet zwanger." Ik fluisterde de woorden naar mijn spiegelbeeld en keek toe hoe mijn lippen de lettergrepen vormden die ik al te vaak had uitgesproken. De vrouw die terugstaarde zag er moe uit—donkere kringen onder groene ogen die ooit fonkelden van hoop.
Mijn versterkte wolvengehoor ving stemmen op, twee verdiepingen lager, waar de wolvinnen zich hadden verzameld in de keuken om festivalgerechten te bereiden. Hun woorden droegen met kristallen helderheid, alsof ze naast me stonden.
"Drie jaar en nog steeds niets uit Luna’s schoot," klonk Marissa’s stem, doordrenkt van achterdocht. "Maar Dr. Hayes blijft zeggen dat ze vruchtbaar is. Hoe kan dat?"
"Weet je wat mijn grootmoeder altijd zei over zulke situaties?" Rebecca’s toon werd samenzweerderig. "Als een wolvin kan baren maar het niet doet, zit er meestal heksenbloed in het spel."
Mijn bloed stolde tot ijs.
"Denk je dat Luna Syrena deels heks is?" Een derde stem—de jonge Sarah—klonk geschokt en opgetogen.
"Denk daar eens over na," ging Rebecca verder. "Ze overtuigt onze Alfa—onze sterke, vruchtbare Alfa die meerdere partners zou moeten hebben—om monogaam te blijven. Welke wolf bij z’n volle verstand doet dat, tenzij er magie in het spel is?"
"Ze houdt waarschijnlijk niet eens van hem," voegde Marissa venijnig toe. "Ze wilde gewoon de Luna-status. En nu houdt ze zichzelf expres onvruchtbaar om hem te dwarsbomen, om hem te controleren. Mijn nicht zegt dat heksen conceptie kunnen voorkomen met hun magie, zelfs als hun lichaam vruchtbaar is."
"Die egoïstische trut," siste Sarah. "Ze manipuleert Alfa Devon met haar heksenstreken, onthoudt hem erfgenamen terwijl ze het slachtoffer speelt. De roedel lijdt door haar egoïsme."
"De echte vraag is hoe lang Alfa Devon dit toneelstuk nog tolereert," zei Rebecca. "Monogamie was haar idee, haar manipulatie. Hij zou haar moeten verstoten en echte partners nemen die hem wel pups kunnen geven."
Mijn handen trilden toen ik de test in wc-papier wikkelde en diep in de prullenbak verstopte.
Hoe anders waren hun fluisteringen drie jaar geleden geweest, toen Devon en ik net hadden gepaard. ‘Revolutionaire romance’, noemden ze het. ‘Een sprookjesachtige liefde.’ De Alfa die één vrouw koos, die eeuwige monogamie beloofde in een wereld waar wolven meerdere partners namen.
Ik legde mijn handpalmen op mijn platte buik en herinnerde me Devons woorden uit ons eerste huwelijksjaar: "Onze liefde is buitengewoon, Syrena. Ze zal even buitengewone kinderen voortbrengen." Toen lagen zijn handen over de mijne, zijn hazelnootkleurige ogen stralend van overtuiging.
Het tweede jaar bracht bezorgdheid, vermomd als geduld. "Dit soort dingen kost tijd," zei hij, al had ik hem betrapt terwijl hij keek naar andermans roedelkinderen met een uitdrukking die ik niet kon duiden.
Nu, in het derde jaar, raakte hij me nauwelijks meer aan.
De badkamerdeur rammelde onder een ongeduldig geklop. "Luna Syrena? Ouderling Roslyn verzoekt uw aanwezigheid in de grote zaal."
Ik streek mijn jurk glad—de dieprode die Devon ooit zo mooi vond—en stapte de chaos van het Vruchtbaarheidsfestival binnen.
De grote zaal baadde in het fakkellicht en kolkte van dansende lichamen. Zwangere wolvinnen wiegden met hun handen op hun gezwollen buiken, terwijl moeders giechelende pups op hun heupen droegen. De lucht zelf leek te pulseren van vruchtbaarheid, behalve het dode stuk ruimte om mij heen.
"Oh, Syrena liefje, perfecte timing!" De stem van ouderling Roslyn sneed door de festiviteiten als een mes. De oude wolvin fixeerde me met haar troebele ogen, angstaanjagend trefzeker. "We hebben iemand nodig om de opruimploeg te organiseren, aangezien jij het niet druk hebt met... moederlijke taken."
De roedelmama’s rondom haar wisselden veelbetekenende blikken uit, hun kinderen spelend aan hun voeten—kleine, levende herinneringen aan wat ik niet kon geven. De stilte na haar woorden was oorverdovend, zelfs temidden van de viering.
De jonge Sarah, amper eenentwintig met een zes maanden oude pup op haar heup, stapte naar voren met gemaakte bezorgdheid op haar knappe gezicht.
"Mijn grootmoeder zei altijd: als Luna’s schoot stil is, verbergt de maan haar gezicht—de rituelen zullen niet werken. Misschien moeten we alternatieve regelingen bespreken voor de zegeningsceremonie van volgende maand?"
"Alternatieve regelingen?" Ik hield mijn stem vlak, al brandde woede in mijn borst. "Ik ben nog steeds jullie Luna, Sarah."
"Natuurlijk," antwoordde ze, haar glimlach scherp als gebroken glas. "Ik bedoelde alleen dat de spirituele behoeften van de roedel—"
"De spirituele behoeften van de roedel zijn mijn verantwoordelijkheid." De woorden kwamen harder uit dan bedoeld. "Zoals ze dat al zes jaar zijn."
Ouderling Roslyns doorleefde hand klopte mijn arm met neerbuigende vriendelijkheid. "Niemand betwijfelt je toewijding, liefje. We maken ons gewoon zorgen om de... energie die je meebrengt naar heilige rituelen. Vruchtbaarheidsmagie vereist een zekere vitaliteit."
Ze verspreidden zich met tevreden grimassen, en lieten me alleen staan midden in de viering. Stellen wiegden langs me, zwangere vrouwen lachten, kinderen schoten tussen dansende benen door. Ik stond als een onvruchtbaar eiland in een zee van leven.
"Syrena." Devons stem klonk achter me, en ik draaide me om om mijn man te zien, zijn kaak strak gespannen. Hij had gezien hoe ze me behandelden—ik zag de woede in de gespannen lijn van zijn schouders. Maar hij zei niets ter verdediging. Niet meer.
Zijn hand rustte even op mijn onderrug, zo kort dat het nauwelijks voelbaar was, voordat hij hem weer wegtrok. Ooit had hij zijn hand daar trots en bezitterig gehouden. Nu voelde het gebaar verplicht.
"Hoe was de afspraak?" vroeg hij zacht, zonder hoop in zijn stem. Wanneer was hij opgehouden met hopen? Wanneer ik?
"Dezelfde uitslag," antwoordde ik, terwijl ik zijn schouders zag zakken. "Dr. Hayes zegt dat mijn hormoonwaarden normaal zijn. Mijn cyclus is regelmatig. Alles lijkt gezond."
"Maar nog steeds niets." Geen vraag. Een feit, vlak en definitief.
Met geforceerd optimisme pakte ik zijn hand. "We moeten gewoon blijven proberen. Weet je nog wat je zei? Onze liefde is sterker dan biologie. We kozen voor elkaar toen iedereen verwachtte dat je meerdere partners zou nemen."
Devons uitdrukking flikkerde—pijn, spijt, iets anders—voor zijn gezicht zich weer sloot in het masker dat hij al maanden droeg. Hij trok zijn hand terug.
"Natuurlijk," zei hij, zijn blik al langs me heen op het feest gericht. "Ik heb roedelzaken af te handelen."
"Devon, wacht—"
Maar hij liep al weg, zijn brede schouders verdwenen in de menigte. Jonge wolvinnen dromden meteen om hem heen, hun gezichten stralend van uitnodiging. Hij moedigde ze niet aan, maar wees ze ook niet af.
"Luna Syrena!" Een klein stemmetje klonk, en ik keek naar beneden en zag kleine Gracie, één van de roedelwezen, die aan mijn jurk trok. "Wil je met ons dansen?"
Haar onschuldige verzoek brak me bijna. "Natuurlijk, lieverd."
Terwijl ik me door haar liet meevoeren naar de dansende kinderen, rechte ik mijn rug en hief mijn kin. Ik was Luna van deze roedel. Ik was Devons gekozen partner, zijn enige, gebonden door geloften die traditie overstegen.
"Jij bent mijn maan, mijn sterren, mijn alles," had hij beloofd op onze huwelijksnacht. "In een wereld van velen, ben jij mijn enige."
Ik moest geloven dat die woorden nog steeds iets betekenden. Ik moest geloven dat onze liefde deze beproeving kon doorstaan. Want als ik ophield met geloven, als ik twijfel toeliet...
Mijn blik vond Devon aan de overkant van de zaal. Mira, de schoonheid van de roedel, boog zich naar hem toe om iets in zijn oor te fluisteren. Hij week niet terug.
Voor het eerst in drie jaar greep een ander soort pijn mijn borst—niet het gemis van een lege schoot, maar de stekende angst voor een leeglopend hart.
Het Vruchtbaarheidsfestival raasde om me heen, een viering van alles wat ik hem niet kon geven. En terwijl ik met de kinderen danste en blijdschap veinsde die ik niet voelde, galmde één gedachte in mijn hoofd na: Hoe lang nog voordat zijn beloften verkruimelen als verdorde bladeren?
Hoe lang nog voordat ik hem helemaal verlies?
Veeg omhoog om door te gaan
POV Syrena
De raadszaal rook naar vochtige steen en verraad toen Ouderling Leon het oude grootboek met een klap op de tafel gooide.
"Drie jaar, geen erfgenaam," kondigde hij aan zonder omhaal. "Het roedelhandvest is duidelijk—een Alfa die geen opvolging kan verzekeren, verliest zijn recht om te leiden."
Devon sprong overeind, zijn stoel schrapend over de stenen vloer. "Jullie durven te dreigen—"
"Wij dreigen niet, wij handhaven de wet." Ouderling Leons melkachtige ogen vestigden zich met roofzuchtige focus op mijn man. "Artikel Twaalf, Sectie Vier: De raad behoudt het recht om elke Alfa te vervangen die er niet in slaagt de bloedlijn binnen de voorgeschreven periode veilig te stellen."
"Dit is absurd," gromde Devon, zijn handen grepen de rand van de tafel zo hard dat het hout kraakte.
"Wat absurd is, is jouw vasthoudendheid aan monogamie terwijl onze roedel verzwakt," viel Ouderling Elliot in, terwijl hij documenten over de tafel uitspreidde. "De Savage Creek-roedel cirkelt al rond onze grenzen, ze ruiken zwakte. Ze weten dat een kindloze Alfa een stervende Alfa is."
Ouderling Roslyn boog zich voorover, haar oude gezicht getekend door valse sympathie. "Tenzij, natuurlijk, Luna Syrena nieuws heeft? Misschien is ze eindelijk gezegend?"
Alle ogen richtten zich op mij. Het gewicht van hun blikken drukte op me als een fysieke last.
"Ik..." Mijn keel kneep dicht. "Nee. Nog niet."
"Dan laten jullie ons geen keus." Het vonnis van Ouderling Leon viel als het zwaard van de beul. "Alfa Devon, je hebt één maand om extra fokpartners te nemen of we komen bijeen om een vervanger te kiezen. Jonge Marcus heeft al interesse getoond—en hij heeft drie welpen om zijn vruchtbaarheid te bewijzen."
Devons vuist knalde op tafel. "Jullie sluwe—"
"We zijn klaar hier." Ouderling Leon stond op, de anderen volgden. "Eén maand. Kies je bijkomende partners of verlies alles. De wet heeft gesproken."
Ze vertrokken als aasgieren en lieten Devon en mij achter in de verstikkende stilte.
"Devon—"
Ik reikte naar hem uit.
"Niet." Hij trok zich terug, zijn ogen wild. "Ik moet nadenken."
Hij stormde weg, en liet mij alleen achter in dat graf van een kamer, het woord 'vervanger' dat als een echo door mijn hoofd galmde.
De gang buiten strekte zich koud en leeg uit tot Catherine uit de schaduwen opdook, haar glimlach een mes gewikkeld in zijde.
"Nou, dat was dramatischer dan verwacht," zei ze, terwijl ze haar arm met ijzeren vastberadenheid door de mijne haakte. "Marcus als Alfa? De raad speelt harder dan ik dacht."
"Jouw broer wordt niet vervangen," zei ik tussen opeengeklemde kaken.
"Natuurlijk niet. Want jíj gaat hem helpen doen wat nodig is." Catherines greep werd steviger. "De nieuwe wolvinnen komen over twee weken—jong, vruchtbaar, gretig om hun Alfa te dienen. Iemand moet ze voorbereiden op hun rol als Devons vrouwen."
"Devon heeft niet ingestemd—"
"Devon hééft geen keuze!" Catherine draaide me naar zich toe, alle schijn van beleefdheid verdwenen. "Word wakker, Syrena! Het is extra vrouwen of verbanning. Als jij ze tenminste traint, blijf je Eerste Luna. Dan behoud je je positie, je titel, een beetje waardigheid."
"Je wilt dat ik mijn eigen vervangsters train?"
"Ik wil dat jij je plek in de hiërarchie veiligstelt voordat één van die teven het voor je doet." Haar ogen schitterden van kille pragmatiek. "Wees slim. Beheers wat je kunt beheersen. Of verlies alles als Devon je straks volledig laat vallen voor iemand die hem wel kan geven wat jij niet kunt."
Ze liet me los en gleed weg, haar woorden bleven als gif in de lucht hangen.
Ik moest Devon zien, moest voor ons vechten. De trainingsvleugel lokte—daar ging hij altijd heen als hij gestrest was. De deur stond op een kier, stemmen drongen naar buiten en deden mijn bloed stollen.
"Je krachtmetingen zijn dit kwartaal met vijftien procent gedaald," klonk Mira's stem helder. "Je uithoudingsvermogen is met twintig procent afgenomen. Je verliest je Alfa-voorsprong, Devon."
Ik keek door de opening. Mira stond dicht bij Devon, té dicht, een tablet vergeten in haar handen.
"Ik ben oké," zei Devon, maar zijn stem miste overtuiging.
"Nee, dat ben je niet." Mira stapte dichterbij en raakte zijn arm aan. "De kracht van een Alfa is verbonden aan zijn nalatenschap. Zonder erfgenamen, zonder het bewijzen van je vruchtbaarheid, verzwakt je wolf. De roedel voelt het. Andere Alfa's ruiken het."
"Mira—"
"De nieuwe vrouwen komen over twee weken." Haar stem werd zijdezacht. "Jonge, sterke bloedlijnen. Ik zal een van de kandidaten zijn, Devon. Ik heb mijn aanmelding al ingediend."
Mijn hart stond stil.
"Wat?" Devons schok weerspiegelde de mijne.
"Ik ben de sterkste vrouwelijke krijger van deze roedel. Ik heb elk gevechtsproef drie jaar op rij gewonnen. Mijn bloedlijn gaat terug tot de Oorspronkelijke Wolven." Ze kwam nog dichterbij, haar lichaam raakte bijna het zijne. "Ik kan je krijgers geven, Devon. Zonen en dochters die onze roedel weer gevreesd maken."
"Mira, ik heb een partner—"
"Je hebt een onvruchtbare Luna die je je troon kost." Haar hand gleed omhoog over zijn arm. "Ik vraag niet dat je van me houdt. Ik bied je overleving. Neem mij als je tweede vrouw, laat mij je de erfgenamen geven die je nodig hebt. Ik zal zelfs Syrena als Eerste Luna erkennen als dat is wat je wilt."
"Dit is ongepast—"
"Wat ongepast is, is onze roedel laten sterven voor een romantische fantasie." Mira's ogen vlamden. "Ik heb drie jaar gewacht, je zien verzwakken, onze roedel zien lijden. Ik wacht niet langer. Als die meisjes arriveren, ben ik er één van. En, Devon," ze leunde dichterbij, haar lippen bij zijn oor, "ik krijg altijd wat ik wil."
Ze liep weg via de andere deur en liet Devon achter, zijn schouders gebogen onder een onzichtbare last.
Ik struikelde achteruit, nauwelijks in staat op mijn benen te blijven. De gang draaide om me heen terwijl ik vluchtte, één gedachte kristalliseerde zich door mijn paniek.
Voor ik het besefte stond ik buiten Catherines kantoor. Ze keek op toen ik binnenkwam, tevredenheid flitste over haar gezicht.
"De nieuwe wolvinnen," zei ik, mijn stem vast ondanks de aardbeving in mijn borst. "Ik zal ze trainen."
Catherines glimlach was een overwinningsvlag. "Eindelijk, wat gezond verstand. Jij houdt toezicht op hun voorbereiding, hun opleiding in roedelprotocollen, hun... integratie in het huishouden."
"Op één voorwaarde." Ik rechtte mijn rug. "Ik blijf Eerste Luna. Ongeacht wie Devon kiest, behoud ik de leiding over huishouden en roedelceremonies."
"Akkoord. Al zou ik je, Syrena, aanraden je minder te richten op titels en meer op het behouden van de affectie van je man. Deze jonge wolvinnen zullen naar meer hunkeren dan alleen zijn zaad."
Elk woord was een dolk, maar ik bleef staan.
"Ik zal hun dossiers naar je kantoor laten sturen." Catherines uitdrukking verzachtte een fractie. "Je doet het juiste. Het enige mogelijke, eigenlijk."
Ik verliet haar kantoor met opgeheven hoofd, al viel binnenin alles uiteen. Ik zou ze trainen—deze jonge wolvinnen die het bed van mijn man gingen delen, zijn kinderen zouden dragen, hem alles zouden geven wat ik niet kon.
Want als ik hem ging verliezen, zou het op mijn eigen voorwaarden zijn. Ik zou mijn rivalen kiezen. Ik zou de regels bepalen.
Zelfs als het me zou breken, zou ik niet laten zien dat ik gebroken was.
Veeg omhoog om door te gaan