passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Claimed by my Brother's Best Friends - Hoofdstuk #2 - door destiny.b

Claimed by my Brother's Best Friends

/

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 1

Alyssa

"Gefeliciteerd, Alyssa. Ik hoop dat jij en Isaac heel gelukkig worden samen," zegt mama, haar stem teder van emotie terwijl ze me in een stevige omhelzing trekt.

"Dank je, mam." Ik geef haar een zachte maar stevige knuffel, bang dat als ik haar loslaat, ze zal vallen of zoiets. Ze is te ziek om nu op haar benen te staan, maar ze is altijd een sterke, koppige vrouw geweest. Ze zou hier nooit laten merken dat ze zich niet goed voelt.

Als ik haar uiteindelijk loslaat, neemt Gray, mijn altijd waakzame broer, voorzichtig haar arm en helpt haar in een stoel.

"Grayson, ik kan mezelf wel neerzetten," protesteert ze, een speelse koppigheid in haar ogen terwijl ze hem een schijnbaar boze blik toewerpt.

Hij glimlacht warm. "Ik weet dat je dat kunt, mam," mompelt hij, terwijl hij een kus op haar voorhoofd plant voordat hij zich tot mij wendt. "Als je man je ooit pijn doet, schop ik mijn voet zo ver in zijn reet dat hij het kan proeven."

Aan de toon van zijn stem hoor ik dat hij het echt meent. Maar hij hoeft zich nergens zorgen om te maken.

Ik lach en geef mijn broer een kus op zijn wang. "Je hoeft me niet zo bang te maken, grote broer. Isaac zou me nooit pijn doen. Hij houdt te veel van me," zeg ik vol vertrouwen, mijn hart zwelt van liefde voor mijn middelbareschoolliefde-die-nu-mijn-man-is. Ondanks de uitdagingen die we hebben gehad, is hij mijn soulmate en hij heeft keer op keer zijn liefde voor mij bewezen.

Toen hij me ten huwelijk vroeg, was ik de gelukkigste vrouw op aarde. En nu zijn we getrouwd. Ik heb officieel de titel opgeëist... ik ben mevrouw Isaac Carter.

Naarmate het tijd wordt om te vertrekken voor onze huwelijksreis naar Cancun, neem ik afscheid van onze gasten. We hebben bijna het hele dorp uitgenodigd, maar eerlijk gezegd maakte het mij alleen uit dat mijn moeder, broer en mijn twee beste vriendinnen, Chelsea en Ashley, bij mijn bruiloft waren.

"Geniet ervan!" zegt Chelsea, terwijl ze me stevig omhelst. Ze ruikt altijd zoet, naar bessen. Ik neem aan dat het haar shampoo is die haar blonde haar zo weelderig en perfect houdt, maar het kan ook gewoon haar levendige persoonlijkheid zijn.

Ik omhels Ashley als volgende, haar hazelnootkleurige huid straalt onder de felle lichten. "Zorg dat je me wat foto’s stuurt. Ik kan niet wachten tot ik volgende zomer ook een lief heb, zodat we met z’n allen op groepsvakantie kunnen," grapt ze, haar opwinding werkt aanstekelijk.

"Doe ik," beloof ik lachend, nu al uitkijkend naar het delen van de herinneringen van onze huwelijksreis met mijn besties.

Omdat ik zie dat Isaac afscheid neemt van zijn ouders, stap ik even naar buiten voor een moment van rust, genietend van de koele nachtelijke lucht. De sterren fonkelen boven ons en werpen een magische gloed over onze perfecte trouwdag.

Terwijl ik tegen Isaacs auto leun, komt er een meisje uit de struiken naast het huis tevoorschijn, snel haar jurk rechttrekkend en haar haar gladstrijkend.

"Hee, Alyssa," zegt ze buiten adem, haar wangen rood terwijl ze snel weer het huis in rent.

Een moment later volgt een jongen, zijn broek nonchalant dicht ritsend.

King Sterling. Eén van de drie beste vrienden van mijn broer.

Hij is lang, met spieren voor dagen. Zijn donkere, wilde krullen reiken tot op zijn schouders, hij heeft een halve baard en een litteken boven zijn linkeroog. Zijn amberkleurige ogen, scherp en intens, kunnen zelfs de dapperste mannen op de vlucht jagen. Het feit dat hij bij een motorbende zit, is gewoon de kers op de taart, waarmee zijn angstaanjagende uitstraling compleet is.

Wanneer zijn blik de mijne vindt, grijnst hij, met een duivelse twinkeling in zijn ogen.

Ik grimas. "Kon je haar niet eerst naar huis brengen?" vraag ik, zonder enige moeite te doen mijn afkeer in mijn stem te verbergen.

"Dat is toch niet leuk. Bovendien had ik anders de hilarische blik op jouw gezicht nu gemist," plaagt hij, zijn stem druipend van plezier.

Hij slentert over en leunt tegen de auto, gehuld in een wolk van sigarettenrook. "Wil je een trekje?" vraagt hij, terwijl hij de sigaret naar me uitsteekt.

Hoestend wuif ik het weg. "Nee, dat is walgelijk," snauw ik. "Je zou die dingen überhaupt niet moeten roken, je krijgt er kanker van, sukkel."

Hij neemt nog een hijs en lacht dan diep, het geluid stuurt een rilling over mijn rug. "Altijd zo vroom. Vertel eens, Alyssa. Heeft hij je kers al geplukt, of ben je nog steeds rijp voor het plukken?"

Mijn wangen kleuren rood, mijn schaamte verradend. "N-Nee. Ik wilde wachten tot het huwelijk, net als mijn ouders," stamelde ik.

Kings grijns wordt breder. "Nou, ben jij een heilig boontje," zegt hij spottend. "Als hij je niet kan laten klaarkomen met zijn kleine piemel, geef ik je toestemming om over mij te fantaseren."

"Dank je, maar nee dank je. Daar zou ik alleen maar van moeten overgeven," bijt ik van me af.

We zijn samen opgegroeid, en hij, Nikolai en Mason hebben me altijd getreiterd achter Grays rug om. De enige reden dat ik de klootzakken van mijn broer überhaupt heb uitgenodigd, is omdat Gray erop stond. Volgens hem zijn ze familie en verdienen ze het zo behandeld te worden.

Maar ik haat ze allemaal.

"Als het misloopt tussen jou en Isaac, weet dan dat je me altijd kunt bellen," zegt King met een schouderophaal, zijn woorden doen mijn woede oplaaien.

Ik werp hem een boze blik toe. "Waarom zou het mislopen? Ik hou van mijn man en hij houdt van mij."

Hij neemt nog een trekje, blaast langzaam uit. "Ik weet niet. Er is gewoon iets raars aan hem, maar als Gray hem goedkeurt, moeten wij dat zeker ook doen."

Ik snuif. "Zegt de gewelddadige man in een motorbende. Als iemand raar is, ben jij het wel."

King is het soort man dat kickt op bloedvergieten. Iemand in elkaar slaan of een oogbal uitsnijden met een vlindermes is zijn idee van lol. In Grays bende, de Crimson Reapers, staat King bekend als de handhaver. Ik ben er vrij zeker van dat hij meer lijken op zijn naam heeft dan een seriemoordenaar, maar omdat ze ons stadje veilig houden, durft niemand ook maar een woord te zeggen over de misdaden die hij heeft begaan.

King lacht gewoon om mijn woorden. "Nee, Kitten, ik ben gewelddadig omdat het moet. Jouw zielige echtgenoot zoekt juist problemen op."

Wat bedoelt hij daarmee? vraag ik me af, maar ik besluit het te laten rusten. Dit is mijn huwelijksnacht, en ik laat hem, of wie dan ook, het niet verpesten.

"Wat is er, kitten? Maak ik je boos?" vraagt hij plagerig. Ik draai me van hem weg, hopend dat hij niet ziet hoezeer hij me irriteert.

Hij weet dat ik die klote bijnaam haat, maar hij is er nooit mee gestopt sinds we klein waren.

"Ik heb je gevraagd daarmee te stoppen," mompel ik, terwijl ik probeer mijn stem beheerst te houden.

"En ik heb je gezegd dat ik je altijd zo zal blijven noemen."

Ik klem mijn kiezen op elkaar, voel mijn frustratie oplopen. "Je bent zo'n eikel. Waarom is dat überhaupt mijn bijnaam?"

"Omdat je altijd je klauwen uit hebt, maar als het tijd is om te krabben en bijten, ben je praktisch ongevaarlijk."

Er ontsnapt een bittere lach aan me terwijl ik me weer naar hem omdraai. "Rot op. Ik zou je verdomde ogen eruit kunnen krabben als ik dat zou willen."

"Ja hoor, dat kan je, Kitten," zegt hij opnieuw, grijnzend om me nog meer te irriteren. "Maar voor het geval die klauwen niet diep genoeg gaan, onthoud dat je altijd bij mij, Niko en Mace terechtkunt als je in de problemen zit."

Waarom blijft hij dat zeggen? Ik heb ze niet nodig, nooit gehad ook. Zelfs niet toen mijn vader werd vermoord. Ik heb nooit iemand mij zien huilen en heb mijn eigen tranen in stilte weggeveegd.

Precies zoals papa van zijn stoere meisje had gewild.

"Hij heeft gelijk, lief meisje. Je mag ons altijd bellen als je ons nodig hebt," voegt Nikolai eraan toe, terwijl hij uit het huis komt en zich bij ons voegt. Mace verschijnt direct achter hem.

Och, geweldig. Nu zijn alle drie de debielen er.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 2

Alyssa

Niko is niet zo'n klootzak als King, maar hij maakt er nog steeds zijn missie van om me te irriteren. Hij is iets kleiner en minder gespierd dan King, met stekelig, vuilblond haar en blauwe ogen. Zoals gewoonlijk draagt hij een blauwe bandana om zijn hoofd, zelfs als hij een zwart pak aan heeft.

Mason daarentegen is van gemiddelde lengte met een slank postuur. Hij is een roodharige met getailleerd haar, groene ogen en een bril met dikke monturen. Hij is waarschijnlijk de chillste van het stel, nooit bereid om zijn handen vuil te maken. Maar alleen al omdat hij met hen omgaat, haat ik hem ook.

Ik rol met mijn ogen. "Fantastisch, precies wat ik nodig had. Het complete setje van de irritante vrienden van mijn broer."

Niko grinnikt, zijn stem doordrenkt met amusement. "Zo gemeen, zonder reden, Alyssa. We letten alleen op je, zus."

"Als jullie echt op me zouden letten, zouden jullie me niet de hele tijd lastigvallen," kaats ik terug, terwijl ik mijn armen over elkaar sla en ze boos aankijk.

King neemt nog een trek van zijn sigaret, zijn intense blik wijkt geen moment van de mijne. "Dit is onze manier om genegenheid te tonen, Kitten. Je weet dat je ervan houdt."

Nee. Dat. Doe. Ik. Niet.

Niko slaat een arm om mijn schouder en ik verstijf bij het ongewenste contact. "Zoals ik al zei, ik ben oké. Niemand hoeft zich zorgen te maken, vooral Grayson niet. Isaac is mijn man. Hij zal voor me zorgen," zeg ik stellig.

"Ben je klaar om te gaan, Alyssa?" Isaacs stem snijdt door de spanning terwijl hij over het gras naar ons toe loopt. Opluchting spoelt over me heen. Eindelijk, hij is hier om me te redden van mijn kwelgeesten.

Isaacs blik glijdt over de drie mannen om me heen, een schaduw trekt over zijn gezicht als hij Niko's arm achteloos over mijn schouder ziet hangen. "Wat doen jullie hier met mijn vrouw? Haal je poten van haar af!" Zijn stem is luid en genant, waardoor de aandacht van de paar andere gasten buiten op ons gericht wordt. Snel maak ik afstand tussen de jongens, haast me naar Isaac en leg een kalmerende hand op zijn borst.

"Het is oké, Isaac. Ze namen alleen afscheid," fluister ik, terwijl ik probeer de situatie te sussen voordat het escaleert en er nog meer mensen naar buiten komen kijken.

Ik kan nu al merken dat hij iets gedronken heeft; dat betekent dat hij sneller ruzie zal zoeken. Zijn adem ruikt scherp naar alcohol en zijn ogen hebben die harde, onscherpe blik.

"Wil je dat mijn vrienden en familie denken dat je een hoer bent?" sist mijn man dreigend. "Stap in de verdomde auto voordat je me nog meer voor schut zet."

Ik buig mijn hoofd, voel de schaamte over me heen spoelen, ook al weet ik dat ik niets fout heb gedaan. Mijn hart zakt in mijn schoenen en er ontstaat een brok in mijn keel. Ik wil niet ruziën op onze huwelijksnacht; ik wil terug naar al het plezier en geluk dat we enkele minuten geleden nog hadden.

"Maar wat als iedereen ons uitzwaait?" vraag ik met een klein stemmetje, mijn ogen schieten terug naar het huis waar onze gasten nog feestvieren.

"Ik ben daar te kwaad voor. We gaan gewoon weg," zegt hij, zijn toon laat geen ruimte voor tegenspraak. Hij grijpt mijn arm, zijn vingers boren pijnlijk in mijn huid en ik wince.

Het is oké, hij is gewoon dronken. Dit is mijn Isaac niet, herinner ik mezelf.

Als ik opkijk naar King, Niko en Mason, zie ik dat hun gezichten gespannen en dreigend zijn. King's eeuwige grijns is verdwenen, vervangen door een blik die kan doden. Zelfs Mason's relaxte houding is veranderd in een alerte alertheid. Niko stapt naar voren, zijn ogen vernauwd, maar ik schud snel mijn hoofd en smeek hen in stilte het te laten rusten.

Niko's kaak klemt samen, zijn stem een lage grom. "Alyssa, ik denk niet dat we willen dat je met hem meegaat. Als hij denkt dat het oké is om zo tegen je te praten, denk ik dat King en ik zijn kaak moeten breken."

Oh nee.

"Wie ben jij om mijn vrouw te vertellen met wie ze niet weg mag gaan? Blijf op je verdomde plek, freak," snauwt Isaac, terwijl hij me naar de auto trekt.

"Kijk uit hoe je tegen hem praat," waarschuwt King dreigend.

"Of wat?" kaatst Isaac terug, het alcohol geeft hem duidelijk een vals gevoel van zelfvertrouwen.

King stapt naar voren en torent moeiteloos boven Isaac uit. Hij is ongeveer 1,88 m en twee keer zo zwaar, het verschil zit in zijn strakke spieren. "Of ik verbouw je gezicht," waarschuwt King, zijn stem gevaarlijk laag.

Ik stap tussen hen in, leg een hand op Isaacs borst en duw voorzichtig. "Isaac, alsjeblieft, stop. Niet op onze huwelijksnacht," smeek ik, terwijl de tranen in mijn ogen springen. De spanning is tastbaar, de eens zo vredige sfeer is nu verstikkend dik.

Gaat hij echt drie gasten van een motorbende blijven uitdagen? Met mijn broer die waarschijnlijk ook nog komt als ze hem willen pakken?

Isaacs gezicht vertrekt van woede en vernedering. "Kies je nu echt hun kant?" schreeuwt hij in mijn gezicht.

"Ze probeert juist te voorkomen dat je op je bek gaat, gast," valt Mace in, zijn normaal zo rustige stem klinkt nu geïrriteerd. Zijn bosgroene ogen, normaal verborgen achter zijn bril, lichten op van woede.

"Ik had het tegen haar!" brult Isaac, zijn woede weer op mij richtend.

Ik houd mijn blik op mijn man gericht, in de hoop de man te bereiken die ergens onder het razende monster voor me verborgen zit. "Kunnen we alsjeblieft gewoon gaan?" vraag ik terwijl ik aan zijn hand trek. Mijn stem trilt, verraadt de angst die ik voel.

Zijn neusgaten flakkeren als hij op me neer kijkt. "Prima. Maar ik wil je nooit meer alleen zien met die klootzakken. Begrepen?"

Ik knik snel, alles om hem te kalmeren voor hij verder uit de hand loopt. Dit voelt alweer als de kampioenswedstrijd in ons derde jaar, toen hij in een enorme vechtpartij belandde met de quarterback van het andere team. Maar nu zijn de gevolgen groter. King en Niko zullen hem vermoorden, terwijl Mace toekijkt. Het laatste wat ik op mijn huwelijksnacht wil, is mijn man zien sterven.

"Kom, kom," mompel ik sussend, terwijl ik Isaac naar de auto trek. Ik kijk hen niet aan, maar voel hun brandende blikken als ik langsloop en op de passagiersstoel ga zitten.

Zelfs als we wegrijden en Isaac met hoge snelheid door het verkeer scheurt, houd ik mijn hoofd naar beneden, starend naar mijn trillende handen. De stilte in de auto is verstikkend, vol onuitgesproken woede en spanning.

Bij een stoplicht kijk ik eindelijk op, precies op tijd om te zien hoe Isaacs hand mijn wang raakt. De scherpe pijn doet me naar adem happen. "Doe dat nooit meer. Je hebt me zwak laten lijken daarbuiten, ik had ze best aangekund," snauwt hij, zijn gezicht vertrokken van woede.

Een snik ontsnapt me, stil en wanhopig. Hij... heeft me geslagen. Hij heeft me echt geslagen, en dat op onze huwelijksnacht. Ik zou nu uit de auto moeten stappen, toch? Maar meteen speel ik het hele tafereel opnieuw af in mijn hoofd.

Het was mijn schuld. Ik weet hoe bezitterig Isaac kan zijn; ik had daar niet moeten staan met de vrienden van mijn broer. Zelfs al was het per ongeluk. Toen ik King daar zag, had ik gewoon weer naar binnen moeten gaan.

"H-het spijt me, Isaac," zeg ik zacht, mijn stem nauwelijks hoorbaar boven het gebrom van de motor.

"Dat mag ook wel," antwoordt hij kalm, zijn ademhaling wordt langzaam rustiger. "Ik bedoelde niet om je te slaan, maar als ons huwelijk moet werken, moet je me niet boos maken, oké?"

Ik knik, mijn wang bonkt. "Oké."

Ik bedoel, ik wil echt dat ons huwelijk werkt. Mijn vader stierf toen ik jonger was, en hoewel hij een gevaarlijke man was, waren ze gelukkig en verliefd. Dat wil ik ook.

Een gelukkig huwelijk.

Ik heb Isaac vanavond tot het uiterste gedreven, maar nu zal ik beter opletten met wat ik zeg of doe. Dan komt alles goed tussen ons.

Isaac steekt zijn hand naar me uit, en ook al doet mijn gezicht nog pijn, leg ik mijn hand in de zijne. Zijn greep is stevig en bezitterig.

"Ik hou van je," mompelt hij, zijn stem verzacht.

"Ik hou ook van jou," zeg ik met een kleine glimlach, terwijl ik mezelf probeer te overtuigen van die woorden.

Maar ik wist nog niet dat zijn soort liefde me stukje bij beetje zou breken, tot er niets meer van me overbleef.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

*Drie jaar later*

Alyssa

"Doe die verdomde deur open, Alyssa!" blaft Isaac, terwijl hij met zo'n kracht op de slaapkamerdeur bonkt dat de scharnieren ervan ratelen. Met een bonzend hart til ik Zuri uit haar wiegje en schuif ik het kleine paar geluidswerende koptelefoontjes over haar piepkleine oortjes.

"Het spijt me zo, lieverd. Mama gaat ons hier weghalen," fluister ik, mijn stem trillend terwijl ik mijn wang tegen de hare druk, troost vindend in haar onschuldige warmte.

Ik heb hem gewaarschuwd. Ik heb hem gewaarschuwd dat het voorbij zou zijn de eerste keer dat hij me voor onze dochter zou slaan. Maar hij luisterde niet. Vanavond sloeg hij me zo hard dat ik bijna bovenop haar viel terwijl ze op de grond zat.

Dat was de laatste verdomde druppel.

Ik heb zijn woede en frustratie keer op keer doorstaan, maar ik kan Zuri niet laten opgroeien met het idee dat dit normaal is. Zelfs al is ze pas zeven maanden oud en zal ze het zich misschien niet herinneren, ik wilde nooit dat ze dat zou zien.

Het spijt me, schat. Ik beloof dat het nooit meer zal gebeuren.

Ik heb bloemen voor je meegebracht, Tylenol en een ijspak. Ik hou van je.

Wat zal onze dochter denken als je haar weghaalt bij haar vader die van haar houdt?

Als je me verlaat, is er nergens waar je je kunt verstoppen zonder dat ik je vind. Ik zweer het, ik maak ons allemaal af.

Ik ben zo moe van de loze excuses. De love bombing. De eindeloze cyclus van goedmaken en uit elkaar gaan, steeds maar weer en weer en verdomme weer.

Mijn dochter verdient beter.

Ik verdien beter.

Isaac blijft op de deur bonken, zijn vuisten beuken er zo vaak op dat ik het hout hoor splijten. "Ik zweer het bij God, Alyssa. Doe die verdomde deur open of ik zorg ervoor dat je een week lang niet kunt lopen!" brult hij, zijn stem steeds luider, zijn slagen harder, nog vastberadener om binnen te dringen en me te straffen.

Mijn hart raast, elke slag als een trom die in mijn oor weerklinkt. Ik gooi de luiertas, gevuld met de paar persoonlijke bezittingen die Isaac niet gekocht heeft, over mijn schouder en trek het raam open.

Ons huis is slechts één verdieping, dus de sprong is niet ver. Met Zuri stevig tegen mijn borst geklemd klim ik uit het raam en ren ik over het gras, zo snel dat mijn blote voeten amper de grond raken.

De reservesleutel voelt als een loden gewicht in mijn zak terwijl ik de hoek van het huis omga, richting mijn auto die op de oprit staat. Mijn handen trillen als ik met de sleutel rommel, hem in het slot steek en de deur opentrek, klim in de bestuurdersstoel en sluit het slot achter me.

Haastig kruip ik naar de achterbank om Zuri in haar autostoeltje vast te maken. Haar hazelnootkleurige oogjes kijken me met onschuldige verwondering aan, zich totaal niet bewust van het gevaar om ons heen.

"Sorry dat ik je wakker maak, mijn lieve meisje. We gaan even bij oom Gray op bezoek," fluister ik, met een gemaakte glimlach terwijl ik haar vastgesp.

Geen van mijn familie of vrienden weet van Zuri. Ze wisten niet eens dat ik zwanger was. Sinds haar geboorte heb ik met niemand contact gehad. Isaac heeft daar wel voor gezorgd, door me van iedereen die ik liefheb te isoleren, me constant in te prenten dat ik niets waard ben zonder hem.

En misschien ben ik dat ook niet. Maar ik beloof, aan wie deze verknipte wereld dan ook geschapen heeft, dat als ik hier vanavond levend uitkom, ik zal proberen beter te zijn. De moeder te zijn die mijn meisje verdient.

Ik schuif terug in de bestuurdersstoel, m’n handen nog steeds trillend terwijl ik de sleutel in het contact steek, eindelijk het contact weet te starten. Zodra de motor aanslaat, verschijnt Isaacs woedende gezicht bij het raam, zijn bebloede vuist bonkend op het glas.

Ik schrik, terwijl Zuri begint te huilen. "Ik maak je af, Alyssa! Ik maak je af en begraaf je in de verdomde achtertuin!" schreeuwt hij. Elke klap van zijn vuisten dreunt door de auto en jaagt angst en spanning door mijn lijf.

Hij meent het. Zo boos heb ik hem nog nooit gezien, en ik weet dat hij het deze keer te ver zal drijven. Dan ben ik dood, en is er niemand meer die hem kan tegenhouden Zuri iets aan te doen.

Nee. We moeten weg.

Ik klem mijn handen om het stuur, mijn knokkels wit. "Opzij, Isaac!" schreeuw ik terug. "Ik rijd je aan als je niet verdomme uit de weg gaat!"

Ik zweer het, ik doe het.

Hij wijkt niet, zijn blauwe ogen verwilderd van woede. Ik druk het gaspedaal in, zet de auto langzaam achteruit. Hij stapt net op tijd opzij om te voorkomen dat zijn voet wordt overreden, en ik scheur weg.

Ik rijd een tijd, voortdurend mijn ogen afvegend om mijn zicht helder te houden. Zuri is eindelijk weer rustig en in slaap gevallen, maar ik weet dat we nog niet veilig zijn. Isaac volgt waarschijnlijk nu al mijn auto, en als ik hem niet snel achterlaat, vindt hij ons. Dat mag niet gebeuren.

Ik zet de auto aan de kant van de weg, mijn adem hapt schokkerig. Snel grijp ik mijn telefoon, beseffend dat ik die ook kwijt zal moeten. Isaac hield me altijd in de gaten als ik het huis uitging, zelfs al was het maar even naar de winkel om de hoek. Ben ik ook maar twee minuten te laat, dan mag ik de rest van de maand niet meer zelf rijden in mijn eigen auto.

Met trillende handen houd ik de telefoon amper vast en probeer ik Gray te bellen, maar ik krijg meteen zijn voicemail. Ik probeer het nog twee keer voordat ik een bericht achterlaat, al zal hij waarschijnlijk niet luisteren. "Grayson, wil je me alsjeblieft terugbellen als je kans ziet?" zeg ik, proberend mijn stem rustig te houden, al slaat mijn hart op hol en lijkt het alsof mijn borst uit elkaar zal knallen.

Ik kijk even achterom naar Zuri, die nog vredig slaapt. "We komen hier wel doorheen," fluister ik, meer tegen mezelf dan tegen haar. "Ik houd ons veilig."

Maar wat moet ik in hemelsnaam doen? De tijd dringt. Hij zal ons vinden en weer meesleuren naar dat hellegat. Ik heb de politie maar één keer gebeld, maar Isaacs rijke ouders hebben hem er op de een of andere manier weer uit gekregen. Ik weet dat hij het gewoon opnieuw zou doen, en deze keer maakt hij me af in plaats van me alleen te mishandelen.

Blijft er nog één iemand over met wie ik nooit meer had gedacht te hoeven praten, maar hij is het enige andere nummer dat ik uit mijn hoofd ken. Ik weet dat hij me zou helpen als ik het vroeg, en hij woont op slechts twintig minuten hiervandaan.

Met tegenzin toets ik zijn nummer in, hopend dat hij het niet veranderd heeft. Er zijn maar een paar mensen die zijn persoonlijke nummer hebben, maar om een of andere reden gaf hij het me een paar maanden nadat ik met Isaac begon te daten.

Hij neemt op bij de eerste beltoon, en terwijl ik de seconden hoor wegtikken, roep ik wanhopig: "King, Gray neemt zijn telefoon niet op. Alsjeblieft. Ik heb je hulp nodig."

Veeg omhoog om door te gaan

Claimed by my Brother's Best Friends

Claimed by my Brother's Best Friends

133 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

133

Inhoud

Aa