Alyssa
Zuri in de auto achterlaten met King was niet mijn eerste keus, maar ik heb veel spullen te halen en zo weinig tijd. De luiertas kon maar zoveel bevatten, maar ik heb erin gepropt wat ik kon voordat ik vertrok. Nu moet ik de rest van haar benodigdheden halen, genoeg om het in ieder geval een tijdje uit te zingen. Isaac zal mijn rekeningen binnenkort blokkeren en dan ben ik van al het geld afgesneden. Ik kan de app niet eens checken want ik heb mijn telefoon in de auto achtergelaten om niet gevolgd te worden.
Ik ren door de gangpaden, grijp een reiswieg, twee dozen luiers en billendoekjes, een lading knijpzakjes met babyvoeding en een paar blikken poedermelk. Mijn hart bonkt in mijn borst als ik naar de kassa loop. Dankzij Isaac weet ik precies hoe ik moet pakken wat ik nodig heb en moet maken dat ik wegkom.
Ik tik mijn pas tegen de lezer en bid dat het werkt. Geweigerd.
Een golf van angst en wanhoop overspoelt me.
Fuck.
Hij heeft ze nu al bevroren. Paniek slaat toe. Wat de fuck moet ik nu doen?
"Mevrouw, heeft u geld om te betalen? Zo niet, dan kan ik de spullen voor u apart houden," zegt de kassière beleefd, haar ogen tonen een mengeling van medelijden en ongeduld. Er vormt zich een rij achter me.
Ik haal mijn vingers door mijn haar. "Eh, nee. Laat maar, ik zoek wel iets anders-"
"Ik regel het wel," klinkt er een diepe stem vlak achter me. Ik draai me om, mijn hart slaat een slag over. Daar staat King, met Zuri in zijn armen. Hij ziet er bijna belachelijk uit, haar zestien-ponds lijfje in de armen van een reusachtige, angstaanjagende man in bikerkleding.
'W-wat doe jij hier binnen?' fluister ik hem geschokt toe.
Zijn kaak spant aan, maar zijn ogen blijven kalm. "Ze heeft helemaal over me heen geplast en ik wist niet wat ik moest doen."
Ik ben verbaasd dat hij haar überhaupt uit het autostoeltje heeft gehaald, laat staan haar mee naar binnen heeft genomen.
"Neem haar," beveelt hij en geeft haar aan mij zonder op antwoord te wachten.
Hij tikt een pasje tegen de lezer en de kassière glimlacht, haar wangen kleuren roze. "Manlief to the rescue, zie ik," giechelt ze, haar blik schiet heen en weer tussen King en mij.
Waarschijnlijk probeert ze uit te puzzelen hoe iemand als hij hier met iemand als ik terechtkomt.
Overvallen door haar aanname voel ik mijn wangen rood worden van schaamte. "H-hij is niet..." begin ik te corrigeren, maar Kings geamuseerde grijns doet me halverwege stoppen. Met een zucht draai ik me weer naar de kassière. "Laat maar. Bedankt."
Met Zuri's romper doorweekt en een gevoel van urgentie dat op me drukt, zeg ik King dat ik haar in het toilet ga verschonen en hem buiten bij de auto zal treffen. Zijn antwoord slaat me met stomheid.
"Absoluut niet, Kitten. Ga haar verschonen, ik wacht hier met de kar," zegt King resoluut, op een toon die geen tegenspraak duldt.
Mijn ogen worden groot van ongeloof. Is King dood en vervangen door een fatsoenlijk mens?
Ik ben dit niet gewend. Isaac ging nooit samen met mij naar de winkel. Ik moest altijd alles alleen doen. Dat gold voor mijn zwangerschap, kraamtijd en haar opvoeding. Zijn enige focus leek te liggen op het runnen van zijn vaders zaak en mij controleren.
"Eh, bedankt," mompel ik, nog steeds in de war door Kings onverwachte vriendelijkheid. "Wat doe je met je shirt?" Ik wijs naar de natte plek onder zijn leren jack.
Hij schudt zijn hoofd. "Geeft niet. We zijn toch bijna thuis."
Terwijl ik naar het toilet loop, tollen de vragen door mijn hoofd. Terwijl ik gedachteloos Zuri's luier en kleertjes verwissel, analyseer ik elke interactie met King, zoekend naar zijn bedoeling.
Is hij echt zo veranderd in drie jaar? Zelfs toen Zuri op hem plaste, reageerde hij niet zoals ik verwachtte. Het is verdacht en verontrustend, en ik kan de gedachte niet van me afschudden dat het een façade is.
Ik heb het gevoel dat het slechts een kwestie van tijd is voordat hij 'grapje!' zegt en weer een enorme klootzak wordt. Maar tot die tijd, zolang hij bereid is mij en Zuri veilig te houden tot Gray ons komt halen, kan ik alles aan wat hij op me afvuurt. Ik heb tenslotte hem en de rest van Gray's achterlijke vrienden op de middelbare school overleefd. Dit overleef ik ook wel.
Als ik de wc uitkom, leunt King tegen de muur, zijn handen nonchalant in zijn zakken. "Nog problemen daarbinnen?" plaagt hij met een duivelse grijns die mijn hart sneller laat kloppen. Ik schud dat rare gevoel van me af voordat het zich kan nestelen.
Geforceerd lach ik. "Ik moest haar worstelen als een krokodil, maar het bandje op het aankleedkussen helpt een beetje."
We lopen samen de winkel uit, zij aan zij, en ik blijf naar King kijken, zijn uitgestreken gezicht verraadt niets. Wat spookt er om in dat zieke hoofd van hem?
Als ik Zuri terug in haar stoeltje zet, kijk ik toe hoe King mijn aankopen achterin de truck laadt. Dit voelt vreemd... huiselijk—naar de Target met een reusachtige, psychotische, gevaarlijke man uit een motorbende.
Als hij weer achter het stuur klimt, komt de truck rustig tot leven en rijden we richting zijn huis. Hoe dichter we bij zijn huis komen, hoe meer de zenuwen toenemen. Ik weet waar hij woont, maar ik ben er nog nooit binnen geweest. Eerlijk gezegd wilde ik dat ook nooit.
"Ik kan je gedachten hier horen zoemen. Maak je geen zorgen, je mag weg wanneer je wilt. Ik ben niet van plan je gevangen te houden," zegt hij, een mondhoek opgetrokken.
"Daar maak ik me geen zorgen om," lieg ik, armen over elkaar. Ik wou dat hij stopte met doen alsof hij me kan lezen. Hij weet niks van me, behalve dat ik Gray's zusje ben en zijn bloed wel kan drinken.
Hij antwoordt met een irritant "mhmm", zijn ogen nog steeds strak op de weg.
Als we de oprit oprijden, zegt hij dat ik binnen moet blijven terwijl hij alle spullen naar binnen brengt. Dan tilt hij Zuri in haar autostoeltje uit de auto en draagt haar naar binnen.
Wat is hier echt aan de hand? Ik loop achter hem aan, denkend aan de walging op zijn gezicht toen hij Zuri voor het eerst zag. En nu draagt hij haar.
Ja, er speelt iets, en ik ga uitzoeken wat.
Als we binnenkomen, valt mijn mond open. Zijn huis is geweldig, het ultieme vrijgezellenparadijs. Twee verdiepingen, overal helder daglicht door de smetteloze ramen, waardoor het huis een warme, uitnodigende gloed krijgt. Ik was bang dat ik vanavond het hele huis zou moeten babyproofen, maar afgezien van een paar strakke, moderne banken hangen de enorme flatscreen-tv en dure kunstwerken aan de muur, ver buiten bereik. Zijn schoonmakers moeten geweldig werk leveren, want er is geen stofje te bekennen.
Ik zal er wel op letten dat ik alles direct opruim zodra Zuri een rommel maakt. Dit is zijn plek en hij staat ons hier om wat voor reden dan ook gastvrij toe. Ik wil laten zien dat ik dat waardeer, ondanks het gevoel dat hij iets in zijn schild voert.
"Eh, weet je zeker dat je wilt dat we hier blijven tot Gray ons komt halen?" vraag ik zacht, terwijl ik nog steeds om me heen kijk in zijn mini-paleis.
Terwijl hij de trap op loopt, kijkt hij over zijn schouder. "Je hebt mij om hulp gevraagd, toch? Wat voor man zou ik zijn als ik er niet voor zorg dat jij veilig bent tot hij het overneemt?"
Dezelfde klootzak waar ik mee ben opgegroeid, wil ik antwoorden, maar ik bijt op mijn tong.
Hij grijnst en verdwijnt naar boven. Terwijl ik aanneem dat hij gaat douchen, leg ik Zuri's dekentje uit en zet haar erop terwijl ik haar een knijpzakje met gepureerde kip, erwten en worteltjes geef. Hoe vies het ook klinkt, ze zuigt het met plezier op, haar handjes stevig om het zakje geklemd alsof iemand het kan afpakken.
Terwijl ze eet, zet ik de reiswieg in elkaar. Ook al is dit een nieuwe, vreemde omgeving, hoop ik dat ze straks in slaap valt zoals gewoonlijk na het eten. Ik heb tijd nodig om na te denken over onze toekomst. We kunnen niet voor altijd bij Gray blijven. Ik weet dat Isaac ons uiteindelijk zal vinden, en zal proberen Zuri van me af te nemen, als hij me niet eerst vermoordt. We zijn hier niet veilig in Moonshadow Creek.
Ik glimlach terwijl ik naar haar kijk. "Ik zei toch dat mama ons eruit zou krijgen. Nu moet ik alleen nog bedenken waar we hierna naartoe gaan," mompel ik, meer tegen mezelf dan tegen haar.
Mijn hoogste prioriteit is nu Zuri veilig houden terwijl ik een manier vind om opnieuw te beginnen, ergens waar niemand ons ooit nog kan vinden.
Veeg omhoog om door te gaan
Alyssa
Nadat Zuri in slaap is gevallen, leg ik haar in het nieuwe wiegje dat ik naar King's kantoor heb verplaatst. Het is daar rustig en kalm, en ik wilde haar niet wakker maken als Gray toevallig midden in de nacht zou bellen. Ik betwijfel of ik zelf snel ga slapen, er spookt te veel door mijn hoofd.
King verschijnt eindelijk vanuit boven in de woonkamer, gekleed in een zwart t-shirt dat strak om zijn gespierde lichaam zit en een losse, grijze joggingbroek. Zijn stappen zijn bijna geluidloos op de houten vloer terwijl hij naar de keuken loopt. Ik hoor een kastje opengaan en het zachte geklingel van glazen. Even later verschijnt hij weer met twee glazen gevuld met donker, amberkleurig vocht.
King reikt me zwijgend een van de glazen aan, zijn vingers strijken vluchtig langs de mijne voordat hij zich in de fauteuil tegenover mij nestelt. Ik breng het glas naar mijn neus en ruik: whisky. Het is lang geleden dat ik alcohol heb gedronken en na wat er vandaag gebeurd is, kan ik er zeker een beetje van gebruiken, dus ik neem voorzichtig een slok. De vloeistof brandt zijn weg naar beneden in mijn keel, maar het is een welkome gloed.
King neemt een langzame, beheerste slok uit zijn glas, zijn intense amberkleurige ogen wijken geen moment van de mijne. "Vertel op, Kitten," begint hij, zijn stem laag en doordringend. "Waarom werd je pas geweigerd? Ik ken je—jij bent zo'n type dat vijftig keer je saldo checkt voor je überhaupt een winkel binnengaat. En laten we niet vergeten, je man is een verdomde advocaat met rijke ouders. Wil je me nu echt vertellen dat je je maandelijkse toelage er al doorheen hebt gejaagd?"
Ik lach nerveus, het geluid klinkt ongemakkelijk in de stille kamer. "Ja, ik denk dat een kind krijgen dat heeft veranderd. Moederbrein, denk ik. Volgens mij was mijn kaart gewoon geblokkeerd."
Hij kantelt zijn hoofd een beetje, zijn ogen vernauwen zich terwijl hij me bestudeert. "En waar was je telefoon? Je had hem makkelijk kunnen ontgrendelen."
"Ik had hem in de auto laten liggen," antwoord ik vlug, terwijl mijn hart sneller begint te slaan. "Als het daarom gaat dat ik je terugbetaal, ik kan—"
Hij gromt, het geluid bezorgt me kippenvel langs mijn ruggengraat. "Je weet verdomd goed dat het niet om geld gaat. Ik hou niet van leugenaars, Kitten. Ik weet de waarheid al. Ik wil het gewoon uit die mooie mond van je horen."
Hij bluft, probeer ik mezelf te overtuigen. Hij weet helemaal niets, en ik weiger het hem te vertellen.
Hij neemt nog een slok, zijn blik onverzettelijk, geduldig wachtend op een bevredigender antwoord.
"Oké, misschien heb ik hem per ongeluk in mijn auto laten liggen. Ik wilde niet dat je terug moest gaan om hem te halen."
"Dat kunnen we makkelijk oplossen. Zet kleine Zuri weer in de auto, dan halen we hem op."
"Dat is niet nodig," houd ik vol, terwijl ik mijn stem zo kalm en vast mogelijk probeer te houden.
Hij trekt een donkere wenkbrauw op. "Je telefoon is geen noodzaak?"
"Ik bedoel, niet vanavond. We kunnen hem een andere dag ophalen."
Hij bromt, wrijft over zijn kin en blijft me aankijken. Dan, zonder waarschuwing, staat hij op uit de stoel en loopt naar me toe. Ik probeer weg te deinsen, maar hij grijpt stevig mijn kin vast en draait mijn gezicht opzij.
"W-Wat doe je?" vraag ik, mijn stem beverig.
Onze blikken kruisen elkaar, woeste chaos weerspiegeld in zijn amberkleurige ogen. "Kijken naar de sporen die die klootzak op je heeft achtergelaten, zodat ik precies weet waar ik hem neer moet steken."
"Waar heb je het over?" sis ik, terwijl ik mijn angst vervang door boosheid.
Hij grijpt de kraag van mijn shirt en scheurt het met zijn blote handen kapot. Ik slaak een kreet. "King-"
"Dat dacht ik al," gromt hij.
Ik hoef niet naar beneden te kijken om te weten wat hij ziet. De blauwe en paarse plekken zijn nog maar net aan het helen van een paar nachten geleden, toen Isaac op me losging. De huid is vlekkerig en gevoelig, elk spoor een herinnering aan het monster dat mijn man is geworden.
"Alsjeblieft, vertel Gray niets," smeek ik fluisterend.
Langzaam verschijnt er een duivelse grijns op zijn gezicht. "Hoe ver ga je om mij mijn mond te laten houden?"
"Wat wil je?" vraag ik, terwijl ik mijn stem zo stabiel mogelijk probeer te houden.
"Je neuken," antwoordt hij zonder te aarzelen.
Ik schiet uit in een lach, het geluid hol en geforceerd. "Je maakt een grapje, toch?"
Hij kantelt zijn hoofd, zijn uitdrukking is dodelijk serieus. "Lijk ik alsof ik een grapje maak?"
Mijn gezicht betrekt. "J-Je meent dit niet. Je bent zo'n ongelooflijke klootzak," grom ik. "Je gaat me echt chanteren voor seks?"
Hij bromt, alsof hij erover nadenkt. "Ja, denk het wel."
Ik staar hem sprakeloos aan, mijn gedachten razen. Was dit zijn plan vanaf het begin? Mij hier in zijn huis krijgen, terwijl hij allang wist wat er gaande was, alleen maar zodat hij zijn gore lul in me kon steken?
Ik wist het. Ik wist dat hij me niet echt wilde helpen.
"Je bent een monster," spuug ik hem toe, mijn stem trillend van woede en verraad.
Zijn glimlach verdwijnt geen moment. "Wat is het, kitten? Ga je je kont over mijn bank buigen, of wil je dat ik het voor je doe?"
Er is geen twijfel in mijn hoofd dat zodra hij contact opneemt met Gray, hij alles eruit zal gooien voordat ik ook maar een kans krijg om uit te leggen. Gray, die heetgebakerde, overbeschermende broer die hij is, zou hem achterna gaan zonder na te denken, en voor de rest van zijn leven in de gevangenis belanden. Als ik King moet neuken alleen maar om zijn stomme bek te houden tot ik weet hoe ik veilig kan vluchten met Zuri, dan is dat een risico dat ik moet nemen.
Zelfs als dat me een hoer maakt, een overspelige. Ik doe wat ik moet doen zodat King mijn plan niet verpest.
Ik sta op en trek mijn legging en slip naar beneden terwijl ik hem woedend aankijk. "Prima. Neuk me, maar ik zal er niet van genieten," snauw ik, terwijl ik over de leuning van de bank buig. "Sterker nog, als dit voorbij is, gaan Zuri en ik weg. Het kan me niet schelen of ik moet liften, ik wil je nooit meer zien."
Ik meen het niet, ik heb nergens anders om naartoe te gaan en ik zou Zuri nooit in gevaar brengen, maar ik ben gewoon zo verdomd boos. Ik wil hem met een vork in zijn verdomde oog steken.
"Godver, je bent zo schattig als je een boos katje bent," kreunt hij, terwijl hij dichterbij komt.
Met een stevige hand op mijn onderrug hoor ik het zachte ploffen van zijn joggingbroek die naar beneden glijdt. Hij duwt tegen mijn ingang, strijkt langzaam met de eikel van zijn lul op en neer over mijn gleuf, bedekt hem met mijn natuurlijke natheid.
Godver. Dit gebeurt echt.
"Je maakt mij tot een bedriegster," zeg ik boos, me bijna hulpeloos voelend. Maar niet op dezelfde manier zoals Isaac me ooit heeft laten voelen. Ik haat het niet zo erg als ik zou willen.
"Maak je geen zorgen, hij is toch te dood om er ooit achter te komen," antwoordt King, zijn toon druipt van sadistisch plezier. Ik hoor het stomme grijnslachje in zijn stem.
"Ik haat je," zeg ik tussen opeengeklemde tanden.
"Ik haat je," papegaait hij me na, mijn stem nadoend. "Haat me met deze lul in je kut."
En daarmee scheurt hij me open.
Veeg omhoog om door te gaan
