passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Come Back to Me - Hoofdstuk #4 - door Alekseixx

Come Back to Me

/

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 3

Rachel rende van de badkamer naar de keuken, met een waterpistool in haar hand. "CALLA, JE HEBT BRAND GESTICHT!!!" gilde ze, terwijl ze het waterpistool snel leegspoot op de vlammen op het fornuis.

"Als je de hitte niet aankan, GA DAN UIT DE KEUKEN!" schreeuwde ik.

Ik had geprobeerd Chicken Parmesan te maken... het is niet gelukt.

"RACHEL RAY ZEI DAT IK HET LANGZAAM MOEST ROOSTEREN, IK VERTROUW RACHEL RAY MET MIJN LEVEN!" riep ik, terwijl ik een handdoek greep en als een bezetene op de vlammen sloeg, alsof mijn leven ervan afhing.

"RACHEL RAY IS EEN TRUT!!!" riep mijn vriendin, terwijl ze een glas water pakte en het op het vuur gooide.

Het vuur was niet zo groot, dus ik snapte het probleem niet zo. Misschien had ik het fornuis onbemand gelaten om The Vampire Diaries te kijken, maar het is niet mijn schuld dat die personages me zo geil maken.

De voordeur vloog open en daar stond Sebastian, met een brandblusser in zijn hand. Zijn gezicht stond ernstig terwijl hij de pin uit het lompe metaal trok en witte schuim door mijn keuken spoot.

Hij liet een gefrustreerde zucht horen toen het vuur doofde. "Waarom heb je het fornuis onbeheerd gelaten?"

Ik sloeg mijn armen over elkaar. "Ik dacht dat zij volwassen genoeg was om zelf te koken."

Hij trok een donkere wenkbrauw op. "Zij? Je bedoelt Rachel?"

"Nee," pruilde ik, "het vuur."

Rachel barstte in lachen uit, applaudisseerde voor Sebastian en mij terwijl ze op het aanrecht sprong. "Geweldige show, jullie twee, echt goed gedaan. Sebastian, goed gedaan om dat vuur een lesje te leren."

Hij boog, met een brede grijns op zijn gezicht. "Ik doe gewoon mijn werk, mevrouw."

Ik schraapte mijn haar bij elkaar, draaide mijn inktzwarte lokken in een knot boven op mijn hoofd. Ik hou van vuur, brand stichten was een soort hobby van me. Hoewel, deze brand had ik eigenlijk niet willen aansteken.

"Seabass," draaide ik me om naar mijn lange blonde vriend, "waar heb je die brandblusser vandaan?"

"Home Depot. Maak je geen zorgen, liefje, ik heb er nog drie gekocht. Ik weet hoe onhandig je bent, kleine pyromaan." Hij grinnikte en zette de brandblusser op het aanrecht.

Brandblussers zorgen er altijd voor dat ik niet aan mijn trekken kom.

Sebastian hing de laatste tijd veel rond met Rachel en mij, en eerlijk gezegd vond ik het niet erg. Hoe meer afleiding ik heb, hoe minder ik aan Sinister denk.

Ik keek toe hoe Sebastian een joint uit zijn jaszak haalde.

"Oh nee nee!" riep ik, terwijl ik naar hem toe rende. "Dit is een niet-roken appartement!"

Hij grijnsde, "Maar ik deal wiet, ik moet eigenlijk overal roken waar ik ga."

Ik stak een hand op, "dat is onzin."

Sebastian deed me denken aan mijn oude vriend Afanas, die de beste vriend van Sinister was en de tweede man van de Russische maffia. Hij snoof of blowde altijd. Hoe dan ook, elke keer als ik naar hem keek, was hij bezig met drugs.

Hij zuchtte geïrriteerd en stopte de joint terug in zijn rugzak.

"Hé," wees ik naar zijn tas, "rugzaktovenaar, waarom draag je die altijd bij je?"

Hij kneep in de banden van zijn tas. "Ik ben een dealer, schat. Ik heb altijd een voorraadje bij me."

Ik keek naar Rachel, en ze haalde haar schouders op naar mij.

"Je bent saai," mompelde ik, terwijl ik naar mijn slaapkamer liep en een tanktop en korte broek aantrok. Ik keek naar mijn houten ladekast, waar mijn trouwring bovenop lag. Ook al zei Sinister dat we elkaar nooit meer zouden zien, ik hield de ring... hij gaf me hoop.

Hoop was het enige dat sterker was dan angst. De hoop dat Sinister terug zou komen bij mij, was groter dan de angst hem nooit meer te zien.

Ik liep mijn slaapkamer uit en keek geamuseerd toe hoe Rachel in Sebastians rugzak zat te graaien.

"Waar is hij naartoe?" grijnsde ik.

"Badkamer, snel, we hebben niet veel tijd. Laten we wat wiet scoren."

Ik ging naast haar zitten en verstijfde toen ze een pistool uit zijn tas haalde.

Nou ja, hij zat in een bende, natuurlijk heeft hij dan wapens. Maar Rachel wist niet dat hij vroeger in een bende zat.

"Eh..." keek ik naar haar verbaasde gezicht, "Rach, hij is een dealer. Natuurlijk heeft hij een wapen, gewoon uit voorzorg."

Haar groene ogen waren nog steeds groot terwijl ze het zware pistool vasthield. "Ik heb er nog nooit eentje vastgehouden."

Ik wel, ik was de vrouw van een maffiabaas. Ik kon schoppen uitdelen, schieten, en wiet roken alsof er geen morgen was.

Ik pakte het pistool van haar, stopte het terug in zijn tas en ritste hem dicht. "Niet over beginnen. Hij wordt pissig als hij erachter komt dat je in zijn spullen hebt gezeten."

Op dat moment kwam Sebastian de badkamer uit.

"Nou," grijnsde hij naar ons, "aangezien Calla onze lunch in brand heeft gezet, zullen we dan ergens wat gaan eten?"

Rachel knikte enthousiast, zij hield net zo veel van eten als ik. We waren echt verloren tweelingzussen.

"PIZZAAA!" gilde Rachel, terwijl ze naar de deur rende en Sebastian en ik erachteraan gingen.

"Zit je nog steeds bij de Bratva?" vroeg ik zachtjes terwijl we door de gang liepen.

Zijn gezicht schoot in een schrikreactie. "Wat? Nee."

"Waarom draag je dan een vuurwapen, blondje? Zeg het gewoon als je nog in de bende zit."

Rachel rende het appartement uit. Echt, als ze in mijn auto stapt, duw ik haar van de trap af.

"Drie dingen," zei hij zacht, "Eén, blijf uit mijn rugzak. Twee, ik draag een pistool omdat ik veel vijanden heb gemaakt toen ik bij de bende zat, ik ben gewoon voorzichtig. En drie..."

hij stopte bij de voordeur, "stel geen vragen waar je het antwoord niet op wilt weten."

Ik bleef stil, liep naar buiten in de warme junilucht. Rachel wachtte geduldig bij mijn auto. De auto die Sinister voor me had achtergelaten. De Audi R8 waarin we samen reden toen we elkaar voor het eerst ontmoetten.

Ik sprong erin, startte de motor en we reden naar Ricci's pizzeria, ze hadden daar de VERSCHRIKKELIJK LEKKERSTE barbecue chicken pizza die ik ooit heb gehad.

De autorit verliep in stilte, Rachel zette de AUX aan en draaide "Gods Plan" van Drake keihard.

Ik dacht na over wat Sebastian tegen me had gezegd. Hij zei dat ik geen vragen moest stellen waar ik het antwoord niet op wilde weten, en dat maakte me bang. Het beangstigde me dat er misschien iets anders speelde waarvan ik niets wist. Maar ik drong niet aan, want hij had gelijk. Ik wilde de antwoorden niet horen.

Ik parkeerde de auto als een verdomde baas, en we liepen naar de ingang van het restaurant. Het was een typisch pizzatentje, veel niet opgeruimde tafels, een volle bar, en grensgeval matige klantenservice.

Onze serveerster leek in de twintig, droeg een strak zwart shirt met het logo van de zaak erop. Ze had kort rood haar, haar ogen omlijnd met glinsterende oogschaduw.

"Hoi, tafel voor drie?" vroeg ze vrolijk, terwijl haar ogen naar Sebastian afdwaalden.

Op haar naamplaatje stond Emily, gelukkig, ze was geen stripper. Haar naam was geen Candy, Boner Garage of Tinkerbelle.

We gingen in een booth zitten, Emily gaf ons de menukaarten, maar ik miste niet hoe haar ogen steeds weer naar Sebastian glipten.

Zodra ze weg was, boog ik over de tafel, "Jij, seabass, onze serveerster keek naar je zoals een dik kind naar Hershey's chocolade kijkt."

Hij keek op van zijn menu, wierp een blik op Emily en haalde zijn schouders op, "Ik val niet echt op roodharigen."

Ik ook niet, mijn psychotische ex-vriend was een roodharige.

Rachel giechelde zachtjes, tikte driftig op haar telefoon als een kind.

"Met wie sms je?" vroeg ik, terwijl ik met het menu speelde.

Haar bleke huid kleurde karmozijnrood, "Jack..."

Ik grijnsde, "Sms je Jack attack? Die van het feestje?"

Ze knikte enthousiast, stuurde nog een berichtje voordat ze haar telefoon uitzette.

"Heeft hij je die kus gegeven?" vroeg ik.

Haar gezicht werd dieprood, "Zoiets."

Oh mijn god, hij heeft haar dus helemaal gepijpt. Die vent is als Tom Cruise in Mission Impossible: Ghost Protocol. HIJ KRIJGT ZO VEEL POES.

Sebastian lachte, probeerde het te verbergen met een reeks nep-hoestjes.

Rachel wierp hem een boze blik toe, pakte haar tas en gooide een flesje Advil naar hem.

"Hier, bitch," mompelde ze. "Stik in wat Advil, dat helpt tegen je hoest, zoon van Satan."

Hij grinnikte, ving het flesje voordat het zijn gezicht raakte en zette het op tafel. Emily kwam terug en nam onze bestelling op, haar ogen bleven steeds terugschieten naar Sebastian's verveelde gezicht, en ze leek lichtelijk teleurgesteld toen ze wegliep.

"Hey, Seabass, E-Harmony belde, ze zeiden dat je account geblokkeerd is. Je krijgt nooit een meisje als je dickpics als profielfoto's gebruikt. Waarom ga je niet gewoon met haar praten?" vroeg ik, terwijl ik een slok van mijn water nam.

Hij haalde zijn schouders op, "Ze is niet mijn type?"

"Nou," riep Rachel, "je moet snel je type vinden. Voor je het weet, word je wakker, slap en smerig, en besef je dat een 53-jarige drugsdealer zijn best wel achterlijk is. Geloof me, ik ken jouw toekomst."

Hij grijnsde en schudde zijn hoofd naar haar.

Rachel keek tussen ons in, "Dus, hoe kennen jullie elkaar eigenlijk? Vorig weekend zei je dat jullie elkaar kenden. Het is zo ironisch als de pest dat twee mensen uit Rusland elkaar hier in Miami tegenkomen."

Ironisch is het zeker. Maar nu ik erover nadenk, is het ongelooflijk verdacht. Hoe kan het dat een man die ik uit Rusland ken, me opeens tegenkomt op een studentenfeestje aan het strand van Miami?

Sebastian haalde zijn schouders op, "Ik noem het het lot, schat."

Ik zei niets. Ik weet niet waarom ik het eerst niet verdacht vond, maar nu zeker wel. Sebastian zat bij de Bratva-bende met mijn broer en ex-vriend. Nadat ze me bij Sinister hadden weggehaald, was hij de enige die ooit aardig voor me was, hij hielp me ontsnappen, en ik was hem mijn leven verschuldigd. Maar het is zeker raar dat ik hem maanden na mijn redding weer tegen het lijf liep.

Ik keek door het restaurant, nam het tafereel in me op van vrienden en familie, lachend en genietend van elkaars gezelschap, toen ik een man zag. Hij was groot, ontzettend gespierd, geheel in het zwart gekleed. Een mobiele telefoon tegen zijn oor gedrukt, zat hij helemaal alleen, het eten voor hem onaangeroerd terwijl hij snel in de telefoon sprak. Ik keek naar zijn lippen en merkte meteen dat hij Russisch sprak. Wat. De. Fuck.

"Sorry, ik moet even naar de wc," zei ik tegen Rachel en Sebastian terwijl ik van tafel opstond.

Ik liep naar de enge Russische vent, ging tegenover hem zitten. Hij stopte met praten in de telefoon en wierp me een boze blik toe.

"Hoi, ik ben Calla, maar dat wist je vast al. Met wie praat je?" glimlachte ik gemaakt.

Hij zei niets, maar een lichte geamuseerde glimlach verscheen op zijn lippen.

Ik zuchtte, "Dat dacht ik al, mag ik je telefoon even zien?"

De grote man lachte laag terwijl hij me het slanke zwarte toestel overhandigde.

Ik hield de telefoon in mijn hand, stond op van tafel, "Ik hou je telefoon, grote jongen. Doei doei."

Ik liep het restaurant uit, mijn handen trilden terwijl ik de telefoon tegen mijn oor drukte.

"Hallo?" vroeg ik langzaam, terwijl ik op de beller-ID keek en zag dat deze geblokkeerd was.

Aan de andere kant klonk een lage lach, en ik herkende het meteen. Sinister.

"Tsvetok, ik wist dat je het zou uitvogelen. Slim meisje." (Bloem) .Ik hoorde de lichte amuse in zijn stem. Ik kromp ineen bij de manier waarop hij me bloem noemde, het was de naam die hij altijd gebruikte en het bracht een golf van pijnlijke herinneringen terug.

Ik probeerde mijn stem te vinden, "Als je me zo graag uit je leven wilde hebben, waarom laat je dan de Hulk me volgen?" Mijn stem klonk precies het tegenovergestelde van hoe ik me voelde, ze was sterk en zelfverzekerd.

"Ik wil alleen zeker weten dat je veilig bent, Calla." Het geluid van zijn stem liet me bijna in tranen uitbarsten.

Ik haalde adem, "Je hebt me achtergelaten."

Er viel een korte stilte, "Ik heb je nooit verlaten, Calla. Ik ben er altijd voor je."

Ik beet op mijn lip en probeerde mezelf tegen te houden om in huilen uit te barsten, "Ik haat je."

Hij lachte, "Je haat me niet, liefje."

Ik voelde mijn hart in mijn borst bonzen, "Wel. Ik haat je omdat ik de rest van mijn leven moet afvragen waarom ik niet genoeg was."

Ik voelde mijn benen trillen, zijn stem klonk pijnlijk en verdrietig, en het deed mij een miljoen keer meer pijn dan het hem ooit zal doen.

"Ik probeer je veilig te houden, bloem. Begrijp dat alsjeblieft."

Ik schudde mijn hoofd, veegde een traan uit mijn ogen, "zeg tegen je handlangers dat ze bij me uit de buurt moeten blijven, want de volgende keer dat ik er een zie, maak ik hem af."

Hij lachte weer, zijn stem was schor, "Blijf veilig, Calla."

De lijn werd verbroken, en zo ook mijn hart.

***

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

Leuk weetje: wist je dat koffie drinken voor de seks je orgasmes 50x intenser maakt?

**

Na mijn uiterst emotionele telefoongesprek met Sinister, voelde ik dat ik mijn gedachten even rust moest gunnen.

"Rach, we gaan naar een club." zei ik tegen Rachel, die al zes uur lang naar American Horror Story zat te kijken.

"Ja, ja, ja, JA!" Ze sprong op van de bank, gooide haar handen in de lucht. Haar vlechten vlogen alle kanten op terwijl ze danste.

Ik forceerde een glimlach.

"Welke club? Wanneer? Met wie? En waar?" Een grote glimlach sierde haar gezicht.

"Amnesia, over een uur, jij en ik, en het is de club op Miami beach." Ik lachte om haar gezicht dat bij elk antwoord verder oplichtte. Amnesia was een nachtclub in handen van de Russische maffia; als Sinister wilde dat ik 'voorzichtig bleef', dan stond ik op het punt zo roekeloos mogelijk te doen in zijn club.

"Komt Sebastian ook?" Ze grijnsde. "Ik wil de wiet."

Ik haalde mijn schouders op, "tuurlijk, hij mag mee."

"FUCK JA!! Laat me Sebastian bellen!!" Ze gaf me een berenknuffel, "ik ga mezelf sletterig maken!!!" Ze sprintte haar kamer in; ik lachte toen ik het water van de douche hoorde en haar "The Circle of Life" hoorde zingen.

Zoek een bestie die Disney kan zingen.

Ik slofte naar mijn kamer en sprong onder de douche.

Sinisters stem bleef maar door mijn hoofd spelen. Ik kon niet geloven dat ik zijn stem echt gehoord had, drieënhalve maand later, en zijn stem verwarmde nog steeds mijn hart.

De realisatie drong plots tot me door... hij had me gezegd voorzichtig te zijn. Hij had me gebeld met als enige doel me te zeggen dat ik voorzichtig moest zijn.

Raad eens wat ik ga doen? Ik ga rennen met scharen, instappen bij vreemden, snoep aannemen van mannen in witte busjes, en mijn veters niet strikken. Lekker puh Sinister.

Ik stapte uit de douche, liep naar mijn compleet gevulde kledingkast en koos een laag uitgesneden wit crop topje met zwarte gescheurde shorts.

Ik ging zitten om mijn make-up te doen, maar ik kon me niet concentreren. Ik miste Sinister. Ik miste zijn inktzwarte haar dat altijd zo glad en netjes zat. Ik miste zijn ijzig blauwe ogen die me op mijn knieën deden vallen. Ik miste zijn lange, slanke lichaam dat me altijd in warme, liefdevolle omhelzingen opsloot. Ik miste de tatoeages die over zijn hele lichaam kronkelden. Ik miste zijn prachtige glimlach die me volledig deed smelten.

Ik miste hem zo erg dat mijn hart er pijn van deed. Hij had me zoveel gegeven om voor te leven, dat ik, toen hij me verliet, niks meer had.

Toen ik bij de maffia kwam, werd ik ingezworen en gemarkeerd met een tatoeage die me beloofde aan Omertà. Omertà was de zwijgplicht van de maffia; je zwijgen is je leven. Als je Omertà breekt, ga je dood, wie je ook bent, waar je ook bent.

Ik keek naar mijn pols, de tatoeage stond er voor de rest van mijn leven op:

OMERTÀ

кровоточат молчания

De letters stonden netjes; het betekende "bloedend zwijgen".

Sinds Sinister me had verlaten, verborg ik de tatoeage met armbanden; als iemand hem zag, zou ik totaal de klos zijn. Ik schoof de armbanden om, bracht mascara aan op mijn wimpers, en wat lipgloss.

"IK BEN KLAAR!!" schreeuwde ik zo hard als ik kon.

"GOEDZO TRUT, IK BEN KLAAR VOOR JOU!!" schreeuwde Rachel.

Ik lachte terwijl ik tegelijk met Rachel mijn kamer uit kwam lopen. Ze zag eruit om op te eten, ze droeg een hoog getailleerd zwart rokje met een doorschijnende witte top. Haar bruine haar zat strak omhoog in een paardenstaart.

De voordeur vloog open en daar stond Sebastian, in een wit overhemd met de bovenste knoopjes open. Zijn geblondeerde haar was pas gekamd.

"Yay!!" zei Rach lachend, "we zijn allemaal cute!!"

Ze huppelde naar Sebastian toe en stak haar hand uit.

Hij lachte, trok zijn rugzak van zijn schouders en gaf haar een joint, "alsjeblieft, crackhead." Hij zette zijn tas op de keukenvloer neer.

Rachel boog voor hem en hupte naar ons balkon waar ze haar joint aanstak.

Slimme meid, ik had gezegd niet roken in het appartement, technisch gezien stond ze buiten het appartement.

Sebastian draaide zich naar mij toe, "Wil je roken?"

"Straks, ga jij maar plezier maken. Ik moet nog iets doen."

Hij knikte en liep naar Rachel, die intens aan haar joint trok.

Zodra hij uit het zicht was, ritste ik zijn tas open en begon naar zijn pistool te zoeken. Psychopatisch, ik weet het, maar ik had Sinister beloofd dat ik elk van zijn handlangers die ik zag zou vermoorden, en ik had het gevoel dat ik vanavond een van die klootzakken ging zien.

Ik haalde een Glock 9mm tevoorschijn, zwaar als de pest, maar hij was geladen en leek het klusje prima te kunnen klaren. Ik schudde mijn hoofd en lachte in mezelf toen ik zo'n zestig gram verpakte wiet en nog een pistool in zijn tas zag liggen.

Ik stond op, haastte me naar mijn kamer en verborg het pistool in mijn tas. Ik ben nu eenmaal classy.

"Oké stoners, zijn jullie klaar om te gaan?" riep ik, terwijl ik mijn tas stevig vasthield. Geen antwoord. Ik zuchtte, liep naar het balkon, en wat ik daar zag liet me sprakeloos.

Rachel stond met haar gezicht naar de stad, haar armen boven haar hoofd terwijl ze Titanic napraatte.

"Ik vlieg Jack!" riep ze uit. "Ik vlieg!"

Ondertussen leunde Sebastian tegen de reling, armen over elkaar, duidelijk geamuseerd. Hij blies een rookwolk uit terwijl hij toekeek hoe Rachel zich als een idioot gedroeg.

Rachel draaide zich uiteindelijk om van het balkon, een trotse grijns op haar gezicht, "Hoe was dat?"

Ik deed alsof ik een traan van mijn gezicht veegde, "prachtig...gewoon prachtig."

"Oké," Sebastian maakte zijn joint af en trapte de restjes uit, "zijn jullie meiden klaar om te feesten?"

***

We namen een Uber naar Amnesia, een van de populairste nachtclubs van Miami. De rave-muziek schalde binnen al keihard. Tientallen mensen stonden in de rij; de meiden zaten onder de make-up en de jongens puilden uit van het testosteron.

"Yebat'." (Fuck.) mompelde ik, ik had echt een hekel aan in de rij staan. Ik hou van Disney World, maar ik fastpass de shit uit die attracties.

Ik keek rond en zag dezelfde Russische klootzak van het restaurant bij de club staan, een slechte poging doend om op te gaan in de menigte. Ik deed alsof ik hem niet zag en richtte me op de portier. Die stond voor een hek en liet om de paar minuten mensen binnen nadat hun ID werd gecontroleerd. Naast hem stonden twee enorme beveiligers.

Nou, stiekem naar binnen glippen is dus geen optie.

"Oké allemaal," riep de portier naar de menigte. Ik hoorde meteen zijn accent, hij was Russisch, "hou je ID klaar om te laten controleren."

Ik draaide me naar Rachel en Sebastian, "Wacht hier."

Ik liep naar de portier, "Izvinite." (Pardon) glimlachte ik.

Ik trok zijn volledige aandacht door hem in zijn moedertaal aan te spreken. "Da?" (Ja?)

"Komu prinadlezhit etot klub?" (van wie is deze club?) vroeg ik onschuldig.

Zijn gezicht werd een fractie strakker. "YA ne mogu skazat', skuchayu." (Dat kan ik niet zeggen, mevrouw.) zei hij verontschuldigend, en richtte zijn aandacht op een jonge vrouw die haar ID aan hem liet zien.

"Vladeyet li russkaya mafiya klubom?" (Is de Russische maffia eigenaar van de club?) vroeg ik, maar ik wist het antwoord al.

Hij verstijfde lichtjes, draaide zich naar me toe, "Otkuda ty eto znayesh'??" (Hoe weet jij dat?) Zijn stem klonk gespannen en nerveus.

"Pozvol'te mne predstavit' sebya..." (Laat me mezelf voorstellen) Ik schakelde weer over op Engels, "Mijn naam is Calla Levkin, ik ben getrouwd met Sinister Velkov, en jij gaat ons nu binnenlaten in de club." Ik schoof onopvallend de armbanden van mijn pols, zodat hij de maffia-tatoeage kon zien.

Wat een moeite ik doe, alleen maar om een rij over te slaan.

Zijn gezicht veranderde in seconden van nerveus naar verrast. Hij knikte snel, zijn ogen nog steeds wijd open terwijl hij het beveiligingspersoneel gebaarde ons door te laten.

"Bedankt Diego, ren Dora, ren!" Ik wenkte Rachel en Sebastian om te volgen.

"Hoe heb je dat in godsnaam gedaan?" vroeg Rachel, haar stem verhogend boven de dreunende muziek terwijl we naar binnen liepen.

Ik haalde mijn schouders op, "Ik heb hem gezegd dat ik zijn lul zou pijpen." Ik loog. Rachel grijnsde, duidelijk trots op mij terwijl ze vrolijk de club in huppelde.

Het zou minstens een uur duren voordat Sinister’s handlanger die mensenmassa door was, dus ik was voorlopig veilig.

Neon stroboscooplampen flitsten fel door de club, er dansten honderden dronken mensen, hun lichamen zo dicht op elkaar dat het leek op een smoothie. Bah. Een DJ stond op het podium, knallende harde rave-muziek.

De bedwelmende geur van wiet en zware alcohol drong mijn neus binnen.

"Oké, Seabass. Jij bent ouder dan 21. Haal voor ons alcohol." Ik glimlachte lief naar hem.

Hij lachte, "alles voor jou, lieverd."

Rachel's ogen waren bloeddoorlopen van de wiet, terwijl ze vol ontzag naar de club staarde, als een kind op kerstochtend.

"Voel je je ooit... als een plastic zak..." zei ze, haar ogen volledig wazig.

Ik negeerde haar, "Kom op Scarface," terwijl ik haar hand pakte en haar richting de dansvloer trok.

Alles leek in slow motion te gaan. Het voelde bijna alsof dit allemaal een gestoorde droom was. Rach en ik baanden ons een weg door de menigte, de moshpit in.

Soms moet je gewoon van het leven genieten, want je weet nooit wanneer het feest voor jou ophoudt. Dat heb ik op de harde manier moeten leren; ik nam ware liefde voor lief en het liet me alleen, verdrietig en hopeloos achter.

Terwijl ik danste tussen de zee van vreemden, dacht ik bij mezelf. Het was niet het verliezen van Sinister dat me pijn deed, het was het besef dat ik zonder hem moest leven. Ik wilde al die mooie herinneringen die we samen hadden gemaakt vergeten, niet omdat ik niet meer van hem hield, maar omdat het te veel pijn deed om eraan te denken.

"Ik heb drankjes!" riep Sebastian, terwijl hij me een hoog glas met een donkere vloeistof overhandigde.

"Wat is het?" schreeuwde ik terug.

Hij kreeg die sullige grijns op zijn gezicht, "Ik vroeg om 20 shotjes, en toen heb ik ze allemaal in dit glas gegoten!"

Hij is slim, die jongen.

Ik pakte het drankje uit zijn hand en dronk het op alsof mijn leven er vanaf hing. Ik negeerde de tranen die in mijn ogen sprongen en de brand in mijn keel. Ik wilde vergeten, al was het maar voor een seconde.

Ik veegde mijn mond af toen ik klaar was, en voelde meteen de misselijkheid en het branden in mijn lijf opkomen.

Sebastian's gezicht was onbetaalbaar, zijn mond viel open, "Heb je... heb je dat hele klote glas leeggedronken?"

"Si señor." Mijn lichaam zwalkte alle kanten op, mijn tas sloeg tegen mijn been terwijl ik wankelde.

Sebastian lachte drie minuten lang onafgebroken, "Oké, ik daag je nooit meer uit voor een drinkspel."

Ik stak mijn handen boven mijn hoofd terwijl ik danste, "Ik ben één met de Force, de Force is met mij..."

Sebass grijnsde, "Citeer je nu Star Wars?"

"De toverstok kiest de tovenaar, meneer Potter..." Mijn hoofd tolde en ik viel bijna voorover. Maar niet helemaal, goed gedaan Calla, je hield jezelf overeind.

Ik liet me meevoeren door de muziek, mijn lichaam worstelend om rechtop te blijven staan.

Plots voelde ik een paar sterke armen om me heen, ik draaide me om en zag een jonge kerel die straalbezopen was.

"Jij bent ongelooflijk sexy." lalde hij, "wil je dansen?"

Ik kon het niet helpen dat ik zijn enorme erectie opmerkte.

"Sorry, Viagra." glimlachte ik, terwijl ik Rachel’s arm pakte en haar naar me toe trok, "Ik ben lesbisch. Ik val op vrouwen."

Hij glimlachte slaperig naar Rachel en mij, "Ik heb niks tegen trio’s." Hij wankelde een beetje.

Ik ben te dronken voor deze shit.

"Ik heb een voetfetisj, laat eens je kleine teentjes zien." Ik staarde naar zijn voeten. Vies, ik weet het. Maar meestal werkt het wel als afknapper.

De jongen trok een lichtelijk vies gezicht, maar haalde zijn schouders op, "j-je bent knap genoeg dat het het waard is."

Oké, laatste poging.

"Ik heb chlamydia."

Die vent draaide zich zo snel om. Rachel grijnsde naar me en gaf me een high five.

Sebastian schoot in de lach, "goed gedaan, lieverd. Zelfs als je dronken bent ben je een beest."

Ik maakte een buiging voor hem en viel op de grond.

Sebastian hielp me overeind, klopte het vuil van mijn kleren, "Wat gebeurde er?" vroeg hij, wijzend naar waar ik net gevallen was.

Ik haalde mijn schouders op, "Ik was vergeten dat ik stond."

Amusement trok over zijn gezicht, hij glimlachte en schudde zijn hoofd naar me.

Ik stond op het punt te suggereren dat we meer alcohol zouden halen, toen ik de Russische Gorilla aan de zijkant van de club zag staan. Zijn lange gestalte was intimiderend terwijl hij me aankeek.

Hij zag dat ik keek en glimlachte.

"Sorry hoor," ik tikte op Sebastian’s schouder, "ik moet plassen."

Ik wachtte niet op antwoord, maar baande me een weg door de menigte, waarbij ik het leven bedreigde van een paar mannen die met me probeerden te praten.

Ik wankelde naar de plek waar Sinister’s handlanger stond, "Yo, King Kong, kom mee, ik moet je spreken."

Ik klemde mijn tas in mijn handen, mijn hand voelde het koele metaal van het pistool.

"Ik dacht dat ik duidelijk was over dat je me niet moest volgen." zei ik, terwijl ik mijn best deed om nuchter over te komen terwijl ik hem richting de toiletten leidde, weg van de mensen.

"Ik doe gewoon mijn werk." zei hij simpelweg.

"Je taak is debiel, stop met me volgen." Ik leunde met mijn hand tegen de muur om niet om te vallen.

"Of wat dan?" Hij lachte, zijn enorme postuur deed me twijfelen of ik hem wel aankon.

Hij lachte humorloos, "ga je me nu proberen te vermoorden?"

Mijn gezicht vertrok, "Hij heeft je mijn plan verteld."

De Hulk knikte, "Ik ben hier om een oogje in het zeil te houden. Om te zorgen dat je niet doodgaat. Blijkbaar kun je niet voor jezelf zorgen." Hij gebaarde naar mijn dronken toestand.

Oké, klaar ermee, hij gaat eraan.

Ik trok het pistool uit mijn tas en richtte het op zijn gezicht.

Zijn gezichtsuitdrukking veranderde in seconden van geamuseerd naar verrast.

Hij maakte aanstalten om zijn wapen te pakken, maar ik hield hem tegen, "nee nee nee, sharkboy, luister naar me. Stop met me volgen. Of ik maak je af."

Hij barstte uit in lachen, "je zou me toch niet neerschieten."

Nou, ik ben dronken. Ik kan veel dingen doen die ik nuchter nooit zou doen.

Ik richtte het pistool op zijn been en loste een schot, het geluid werd gedempt door de harde dreun van de rave muziek.

Hij slaakte een kreet, zijn lichaam zakte naar de grond. Een diepe wond verscheen in zijn been terwijl het bloed naar buiten stroomde. Hij greep zijn been vast, druk uitoefenend, zijn gezicht vertrokken van pijn.

"Heb ik mezelf bewezen? Ja. Voel ik me schuldig? Nee. Zijn we klaar? Yup." Ik glimlachte naar hem, stapte over zijn kronkelende lichaam en huppelde weg.

Ik denk dat dat best goed ging.

Veeg omhoog om door te gaan

Come Back to Me

Come Back to Me

62 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

62

Inhoud

Aa