Maya’s POV
“Heb je weer iemand verleid om die klantbrief binnen te halen, Maya?”
De woorden voelden als een koude douche toen ik opkeek van mijn scherm. Janice stond voor mijn bureau, haar overdreven gestifte lippen getrokken in een spottende grijns. Haar hakken tikten op de tegelvloer terwijl ze voorbij liep, met een koffiebeker in haar hand die duidelijk niet haar eerste van vandaag was.
Ik antwoordde niet. Dat deed ik nooit. Wat had het voor zin?
Ik draaide me gewoon weer om naar mijn scherm en markeerde een nieuw stuk van het voorstel waar ik het hele weekend aan had gesleuteld. Contentanalyse. Marketingrichting. Toonstrategie. Dat was mijn baan—technisch gezien was ik contentspecialist. Maar in dit kantoor, waar de luidste stem de meeste aandacht kreeg, betekende goed zijn in je werk niets als je mij was.
“God, Janice, hou toch op,” mompelde Tim, die met zijn gebruikelijke dramatische flair op de stoel naast me gleed. Hij droeg een lavendelkleurig overhemd, de mouwen precies ver genoeg opgerold om zijn kenmerkende zilveren armbanden te laten zien. “Dat haar gezicht nooit geweigerd wordt, betekent niet dat ze met de bank slaapt.”
Ik verslikte me bijna in mijn koffie. “Tim!”
“Wat? Ik zeg het alleen maar. Als knap zijn een misdaad was, kreeg jij levenslang, lieverd.”
Ik glimlachte ondanks mezelf. “Dank je dat je me verdedigt.”
“Iemand moet het doen.” Hij liet zijn stem zakken en boog zich samenzweerderig naar me toe. “Laat haar niet onder je huid kruipen. Ze is nog steeds zuur omdat ze toen die campagne misliep die jij hebt gered.”
“Ik kreeg daar niet eens de credits voor,” herinnerde ik hem zachtjes.
“Precies. Daarom is ze nog bozer.”
Ik zuchtte. Vijf jaar. Vijf lange jaren bij dit bedrijf. Mijn eerste baan na mijn studie, en op de een of andere manier ben ik nooit weggegaan. Ik was altijd de stille in vergaderingen, degene die alles geregeld kreeg, de rommel opruimde, de grammatica corrigeerde, elke chaotische memo van het management herschreef—maar zonder erkenning.
In plaats daarvan? Kreeg ik blikken. Gefluister. Lelijke geruchten.
“ Ze heeft vast wat gehad met Greg van Finance.”
“Ik hoorde dat ze met Brian én Alex was. Daarom krijgt ze altijd die vroege brieven.”
“Heb je gezien wat ze vorige maand naar de presentatie droeg? Wie probeert ze te imponeren?”
Hoe neutraal mijn blouses ook waren, hoe laag mijn hakken, of hoe minimaal mijn make-up ook bleef, het maakte niet uit. Ik was knap, en in dit kantoor was dat blijkbaar een zonde als je niet luid, gemeen of getrouwd was.
“Ik zweer het je,” mompelde ik tegen Tim, terwijl ik mijn blik weer op mijn scherm richtte, “soms voel ik me gewoon de geest van dit kantoor.”
“Een hele aantrekkelijke geest,” voegde Tim toe, “maar ik snap het.”
Ik schonk hem een kleine glimlach. “Jij bent de enige hier die echt met me praat alsof ik een mens ben.”
“Dat komt omdat ik houd van mensen met écht talent. In tegenstelling tot sommigen.”
Mijn e-mail piepte. Ik minimaliseerde het document waar ik aan werkte—een klantvoorstel voor de nieuwe skincarelijn van Noah Sterling, de kille nieuwe executive. Hij had iemand nodig om de teksten en content te stroomlijnen, dus gooiden ze het op het laatste moment bij mij over de schutting. Natuurlijk.
“Spreken van chaos,” zei Tim terwijl hij op zijn telefoon keek. “Heb je het al gehoord?”
“Wat gehoord?”
“Het jaarlijkse bedrijfsfeest. Het is vrijdag. Alcohol, dansen, nep-gelach en emotionele breakdowns in de wc-hokjes—alles waar corporate Amerika voor staat.”
Ik rolde met mijn ogen. “Ik ga niet.”
Hij hapte naar adem alsof ik een misdaad beging. “Sorry, wat?”
“Ik ga niet, Tim.”
“Je moet gaan.”
“Hoeft niet.”
“Jawel. Je moet. Want ík ga. En ik heb al besloten—ik ben jouw stylist voor die avond.”
Ik lachte. “Je kunt jezelf niet zomaar die titel geven.”
“Kijk maar. Weet je hoe lang ik al wacht op de kans om je eens wat anders aan te trekken dan die treurige, beige vestjes en ‘ik ben onzichtbaar’-pantalonpakjes?”
“Hé!” Ik prikte met een pen tegen zijn arm. “Mijn pakken geven me kracht.”
“Ze schreeuwen ‘onderbetaalde assistent met dromen om op te vallen bij de stagiair die bagels brengt.’ Geen kracht.”
Ik kreunde. “Prima. Maar ik ga niet drinken.”
Hij kneep zijn ogen samen. “Je mag niet komen als je niet minstens een beetje aangeschoten bent.”
“Tim—”
“Nee, Maya. Luister. Je werkt hier al vijf jaar. Je hebt nooit een deadline gemist, nooit je stem verheven, nooit een ziektedag genomen, en toch praten mensen over je alsof je het tapijt van kantoor bent. Wil je niet—gewoon één keer—een kamer binnenlopen en zelf het verhaal zijn?”
De woorden deden me even stilstaan.
Zelf het verhaal zijn. Niet de achtergrond.
Niet het vage figuurtje aan de rand van de foto. Niet het meisje wiens naam niemand weet tot ze een rapport moeten laten fixen. Niet het muurbloempje.
Maar de hoofdpersoon.
Gewoon één keer.
“Ik zal erover nadenken,” mompelde ik.
“Nee. Je gaat ja zeggen. En ik haal je op. We gaan donderdag shoppen. Ik wil hakken. Ik wil wimpers. Ik wil body-ody-ody.”
Ik lachte en schudde mijn hoofd. “Je bent echt een plaag.”
“Ik ben de feeënpeetmoeder waarvan je nooit wist dat je die nodig had, schat.”
Veeg omhoog om door te gaan
Maya’s POV
“Dus, hoe gaat het met mijn Maya Papaya vandaag?”
De stem kwam van achteren net op het moment dat de liftdeuren dichtschoven. Ik hoefde me niet eens om te draaien. Die speelse toon? Dat zelfverzekerde gemak? Er was maar één man in dit gebouw die het lef had die bijnaam te gebruiken en het als een compliment te laten klinken.
Ik wierp een blik over mijn schouder en glimlachte zachtjes. “Met mij gaat het goed, Alex.”
Alex Sterling leunde nonchalant tegen de spiegelwand, één hand in zijn grijze, op maat gemaakte broek, de andere bezig zijn donkerblauwe stropdas recht te trekken. Zijn perfect warrige bruine haar leek zo uit een reclame voor aftershave te komen, en zijn hazelnootkleurige ogen fonkelden van ondeugd, alsof hij al wist wat je zou zeggen voordat je het zelf deed. Hij rook naar cederhout en dure ambitie.
Als Noah Sterling ijs was—strakke pakken, nog scherpere tong, en ogen alsof ze uit staal waren gesneden—dan was Alex warmte en charme, samengebotteld in zes voet charisma.
“Jij doet het altijd goed,” zei Alex met een grijns. “Zelfs als dit kantoor je niet verdient.”
Ik lachte zacht. “Zeg dat maar tegen Janice. Zij denkt dat ik een wandelend schandaal ben.”
Alex rolde met zijn ogen. “Janice is verbitterd. Trek het je niet aan. Je bent goed in wat je doet, Maya. Dat maakt mensen zenuwachtig.”
Ik schoof een beetje ongemakkelijk bij het compliment. “Nou... bedankt. Dat betekent veel.”
Er viel een stilte, de lift zoemde zacht terwijl we de negende verdieping passeerden.
“Dus…” begon hij, het woord uitrekkend alsof hij een geheim ging delen. “Ik hoorde dat mijn dierbare halfbroer dringend een contentspecialist zoekt voor zijn nieuwe campagne.”
Mijn maag kromp ineen. “Wat?”
Hij trok een wenkbrauw op, duidelijk geamuseerd. “Hij heeft de vorige toch ontslagen? Groot drama. Ze begreep zijn ‘visie’ niet, zei hij.”
“Ik bedoel... ik heb hem vorige week met één taak geholpen,” zei ik langzaam. “Maar ik wist niet dat ik aan het hele project was toegewezen.”
“Nou, ik hoorde hem er gisteren in de bestuurskamer over praten.” Alex keek me aandachtig aan. “Jij zou weleens zijn nieuwe aanspreekpunt kunnen zijn.”
Aanspreekpunt? Mijn keel trok samen.
Ik begon te friemelen aan de zoom van mijn blouse, streek hem glad over mijn rok. “Ik... ik wil echt niet met hem werken.”
Alex lachte, maar zijn toon was zacht. “Wees maar niet bang. Noah blaft alleen, hij bijt niet. Geloof me. Hij doet alleen alsof hij niets voelt.”
Ik zei niets terug. Ik wist niet hoe.
Want bij Noah... voelde ik me altijd als een insect onder een microscoop. Alsof hij me analyseerde en onwaardig vond.
En ik wist nooit waarom.
De lift pingde op mijn verdieping en ik stapte uit.
“Zie je later, Maya Papaya,” riep Alex me na, terwijl hij knipoogde toen de deuren weer sloten.
Ik ademde uit, maar de opluchting duurde niet lang.
Op het moment dat ik de hoek om liep, zag ik haar.
Janice, met haar kwaadaardige grijns en een stem die alleen door venijn gezoet werd. “Het bestuur stuurt je naar Noah’s kantoor,” zei ze, leunend tegen de waterkoeler als een zelfingenomen schurk uit een soap.
Ik zei geen woord. Slikte alleen de paniek weg die in mijn keel opkwam en liep door.
Mijn handen trilden, en ik haatte het. Haatte hoe snel mijn hart bonkte bij de gedachte hem te zien.
Noah Sterling.
Elke ontmoeting met hem deed me ineenkrimpen. Het waren niet alleen de beledigingen—het was hoe zijn woorden bleven hangen. Hoe hij me nooit als mens aankeek. Alleen als een probleem.
Ik bereikte zijn deur en stopte, streek voor de tiende keer die ochtend mijn blouse glad. Mijn spiegelbeeld in het glas liet een meisje zien dat haar best deed om hier thuis te horen. Maar zo voelde het niet. Niet op dit kantoor. Niet in deze huid.
Misschien kwam het doordat mijn vader vertrok toen ik vijf was.
Hij zei nooit dat ik mooi was. Nooit dat ik ertoe deed. En op de een of andere manier heb ik mijn leven lang die woorden willen horen—van wie dan ook—om me echt te voelen.
Ik klopte, zachtjes.
“Kom binnen.”
Zijn stem was scherp, precies, als het snijvlak van een mes.
Ik stapte binnen, mijn hart bonsde tegen mijn ribben.
Noah zat achter zijn strakke, zwarte bureau, stropdas een beetje los, fronsend terwijl hij een document las. Hij keek niet eens meteen op.
Toen wel.
En die blik—de langzame beweging van zijn ogen van mijn hakken tot mijn haar—voelde alsof ik naakt werd uitgekleed onder een microscoop.
Zijn lippen krulden.
“Alsjeblieft zeg,” zei hij, achteroverleunend in zijn stoel. “Moet ik echt samenwerken met de kantoor-slet?”
De woorden sloegen in als een klap.
Ik knipperde, verstijfde. Mijn adem stokte. Elke zenuw in mijn lijf spande zich alsof ik net was ontmaskerd, vernederd. De kamer voelde tien graden kouder.
“Ik—” Mijn stem haperde. “Ik ben niet—”
Hij snoof. “Bespaar me het theater. Ik wil geen drama. Ik wil resultaten. Dit project is te belangrijk om door een mooie afleiding verpest te worden.”
Mooie afleiding.
Dat was alles wat ik voor hem was. Mooi. Niet slim. Niet bekwaam. Niet waardig. Gewoon... een afleiding.
Ik balde mijn handen aan mijn zij, dwong mezelf niet te huilen. Niet waar hij bij was.
“Waar wil je dat ik begin?” vroeg ik zachtjes, mijn stem beheerst, ook al brak alles binnenin me.
Noah antwoordde niet meteen. Keek me alleen aan, kaken gespannen. Alsof hij niet begreep waarom ik daar nog stond.
Uiteindelijk schoof hij een map over het bureau naar me toe.
“Herschrijf de campagne-inhoud. Ik wil je concept morgenochtend voor twaalf uur. Geen excuses. En draag de volgende keer geen parfum. Dat leidt af.”
Ik pakte de map met trillende vingers op.
“Begrepen.”
Veeg omhoog om door te gaan
Maya POV
"Oh mijn God. Je ziet er schitterend uit. Ongelofelijk. Schitterend," zei Tim dramatisch terwijl hij de laatste lok haar in een losse twist op de achterkant van mijn hoofd vastzette.
Ik staarde naar het meisje in de spiegel en knipperde met mijn ogen.
Was dat echt ik?
Zachte krullen omlijstten mijn gezicht, mijn ogen leken enorm door de smokey eyes die hij had aangebracht, en mijn lippen—meestal onopgemaakt—waren geschilderd in een zachte rode tint waardoor mijn huid oplichtte. Ik droeg een strakke zwarte jurk die mijn rondingen omarmde, niet te strak, niet te opzichtig. Gewoon... precies goed.
"Je hebt het echt heel goed gedaan, Tim," fluisterde ik.
Tim deed een stap achteruit en bewonderde zijn werk als een kunstenaar voor een meesterwerk. "Tot uw dienst, madame. En nu—" hij klapte in zijn handen, "zijn we officieel, modieus, vurig te laat."
Ik lachte, zenuwen gonsden in mijn borst. "Weet je zeker dat we hier wel heen moeten?"
"Maya." Tim draaide me om bij mijn schouders. "Je bent al vijf jaar onzichtbaar op dit bedrijf. Vanavond? Ga jij die hele zaal ownen. Hoor je me?"
Ik slikte de brok in mijn keel door en knikte.
Hij grijnsde. "Kom op, we hebben een feestje te crashen."
De taxirit was kort, maar mijn hart voelde alsof het een marathon liep. Tim bleef de hele tijd praten—over welke bazen misschien dronken zouden zijn, wie er in de wc zou huilen, en hoe Janice waarschijnlijk zou struikelen op haar stiletto's.
Maar ik hoorde hem nauwelijks. Mijn handpalmen zweette.
"Waarom ben ik zo zenuwachtig?" mompelde ik.
"Omdat je iedereen gaat laten zien wat ze al die tijd over het hoofd hebben gezien," zei Tim zelfverzekerd. "Je gaat daar naar binnen lopen en ze mond open laten vallen."
We kwamen aan bij de locatie—een rooftop ballroom gehuurd voor het bedrijfsfeest. Overal twinkelden lichtjes. Zachte jazzmuziek zweefde van binnen naar buiten. Door de glazen deuren zag ik mensen drinken, dansen, lachen.
Ik haalde diep adem.
"Klaar?" vroeg Tim.
"Nee," fluisterde ik.
"Jammer dan," zei hij, terwijl hij mijn hand pakte. "We gaan ze vernietigen."
Op het moment dat we binnenliepen, leek het alsof het hele feest even stilviel.
Gesprekken vielen weg. Hoofden draaiden. Mensen staarden. Fluisterden.
Ik voelde hun blikken op me—op de jurk, de hakken, het zelfvertrouwen dat ik nog niet helemaal voelde. Maar met Tim aan mijn arm stond ik rechtop.
Janice’s gezicht vertrok tot iets venijnigs terwijl ze me van top tot teen opnam. Ik zweer dat als blikken konden doden, ik nu al onder de grond zou liggen, in mijn stiletto laarzen begraven.
"Nou, iemand is in de stemming," mompelde ze, terwijl ze zich omdraaide naar haar even zure groep.
Ik liep door. En toen—
"Maya?"
Ik draaide me om. Alex Sterling stond bij de bar, met een glas champagne in zijn hand en keek oprecht verbluft.
"Oh mijn God," fluisterde hij, terwijl hij op me afstapte. "Je ziet er... prachtig uit."
Ik bloosde meteen. "Dank je."
Voordat ik iets anders kon zeggen, pakte hij mijn hand en bracht die zachtjes naar zijn lippen, waar hij een kus op mijn knokkels drukte. "Adembenemend, Maya. Echt."
Mijn wangen gloeiden, en ineens vergat ik hoe ik moest ademen. Tim grijnsde ondeugend naast me, duidelijk geamuseerd.
"Drinken?" bood hij aan, en gaf me een glas met iets bubbelends en rozigs.
"Maar eentje," zei ik.
"Beroemde laatste woorden," fluisterde hij.
Het feest draaide om me heen—lichten, gelach, muziek—en voor het eerst voelde ik me niet onzichtbaar.
Tim en ik dansten alsof niemand keek. We draaiden, we lachten, we schreeuwden de teksten van foute popsongs mee. Mijn hakken deden niet eens meer pijn. Ik voelde me licht. Gedurfd. Vrij.
Alex voegde zich niet veel later bij ons op de dansvloer, lachte met ons mee, draaide me een keer, twee keer rond. Ik was het niet gewend om het middelpunt van wat dan ook te zijn—laat staan het middelpunt van plezier. Maar hier was ik, levend en lachend.
Ik had me in jaren niet zo goed gevoeld.
"Je lijkt wel te stralen," zei Tim, terwijl hij me met zijn hand toe wuifde.
"Waarschijnlijk de alcohol," plaagde ik, terwijl ik aan mijn tweede cocktail nipte.
"Nope. Het is het zelfvertrouwen. En misschien de wimpers."
Ik giechelde, mijn hoofd warm.
"Maya," riep iemand achter ons. "Maya, kom op! Doe mee aan de body shot dare!"
Tims ogen lichtten op als een kind met kerst. "Oh mijn God. Je móét het doen."
"Wacht—wat?" lachte ik zenuwachtig.
"Het is gewoon voor de lol! Iedereen doet mee. Kom op, je ziet er geweldig uit, je voelt je goed, en eerlijk, je verdient het om eens een beetje stout te zijn."
"Ik weet het niet..."
"Toe?" smeekte hij. "Slechts eentje! We moedigen je aan!"
Om me heen stegen de stemmen op.
"Maya! Maya! Maya!"
Ik keek naar Tim, toen naar de menigte die mijn naam scandeerde.
Eén body shot. Gewoon een gekke dare. Gewoon één wild moment om te zeggen: ik heb echt geleefd. Ik aarzelde... en zette toen een stap naar voren, richting de tafel waar een dronken stagiair al lag, met zout en limoen in de hand.
Toen voelde ik het.
Een stevige hand greep mijn bovenarm beet en trok me hard naar achteren.
"Wat de—" Ik struikelde, draaide om—
En verstijfde.
Noah Sterling.
Ogen in brand. Kaken op elkaar. Pak wat gekreukeld van het bewegen, maar zijn uitstraling? IJskoud en woest.
"Wat denk je in godsnaam dat je aan het doen bent?" snauwde hij.
Veeg omhoog om door te gaan