passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Dear Enemy, You're My Mate - Hoofdstuk #5 - door Felicia

Dear Enemy, You're My Mate

/

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 3 **

Patricia

Ik sleep mijn voeten voort, vastbesloten om in mijn bed te sterven zodra ik thuiskom.

Omdat ik niet rijk ben, woon ik nog steeds bij mijn ouders. Volgend jaar ga ik eindelijk verhuizen, godzijdank, want mijn ouders steunen me totaal niet. Ze zijn gehersenspoelde pionnen van Dior, totaal onwetend over de diepe haat die ik voel voor hun geliefde alfa.

Zoals verwacht staat mijn moeder, Elena, al bij de deur te wachten terwijl ik over onze tuin loop, bedekt met rode en bruine eikenbladeren. Ze draagt een witte blouse en een zwarte broek. Een schort hangt over haar schouder, en haar blik is intens.

Ik weet zonder te vragen dat ze het laatste gerucht heeft gehoord: dat ik de roedel heb verlaten om een rogue te worden. Haar uitdrukking zegt alles en verbergt haar innerlijke woede totaal niet.

"Patricia!" Teleurstelling straalt van het gezicht van mijn moeder, en haar neusgaten trillen van afkeuring. Met haar donkere haar en hartvormig gezicht lijken we net klonen. "Hoe durf je de roedel te verlaten! Weet je wel wat het betekent om een rogue te zijn? Je hebt je mate nog niet eens gevonden! Wie zal je beschermen?!"

Met bitterheid loop ik haar voorbij. Ik trek mijn schoenen uit, terwijl ik weet dat haar ogen me doorboren. Ze is langer dan ik, maar ik ben niet bang, en ik zal nooit mijn excuses aanbieden omdat ik voor mezelf opkom en mijn omega-leven achter me laat. Ik ben klaar met gepest worden.

"Patricia, negeer je me?!"

Ik loop de keuken in, wetend dat mijn moeder me volgt. Zonder ergens om te geven pak ik een Pepsi uit de koelkast. Ik dacht dat ik een wrak zou zijn na het verlaten van mijn oude roedel, maar zonder Diors stem in mijn hoofd borrelt er pure vreugde in mijn keel omhoog.

Vandaag wordt mijn wedergeboorte.

En morgen zal ik weer een beetje sterker zijn.

"PATRICIA!"

Eindelijk draai ik me om en ontmoet de priemende blik van mijn moeder. Haar vingernagels zijn in klauwen veranderd, en ik glimlach. Ze heeft haar woede nooit goed kunnen verbergen, wat één van haar gebreken is.

"Ik hoorde je de eerste keer."

"Waarom heb je de roedel verlaten?!"

"Ik ben het weerwolvenleven zat," zeg ik fel tegen mijn moeder. "We hebben te veel regels, te veel rangen, en een ongelooflijke discriminatie onder onze soort. Als ik straks van de middelbare school af ben, wil ik bruidstaarten ontwerpen—niet huilen naar de nieuwe maan."

De ogen van mijn moeder vernauwen zich. "Patricia, je kunt niet weglopen voor wie je bent, en de roedel verlaten is de domste beslissing die je ooit hebt genomen! Je bent niet langer beschermd door de alfa en hebt jezelf tot doelwit gemaakt voor heksen en vampiers die weer een nieuw speeltje zoeken!"

Verdriet overspoelt mijn zintuigen als ik in de bezorgde ogen van mijn moeder kijk. Haar woede heeft plaatsgemaakt voor bezorgdheid, en ik kantel mijn hoofd, terwijl ik haar mijn meest geruststellende glimlach probeer te geven.

"Ik ben niet goed in weerwolf zijn." Mijn stem is kalm en mijn woorden zijn waarachtig. "In tegenstelling tot al die heldinnen uit de verschillende weerwolvenboeken die ik gelezen heb, ben ik geen prinses die stiekem over verborgen krachten beschikt. Ik ga ook niet de bergen in om onverklaarbaar sterk te worden. Ik ben gewoon Patricia—accepteer me alsjeblieft zoals ik ben. Mijn roedel kon dat niet, maar jij bent niet alleen een weerwolf; je bent ook mijn moeder."

Mijn moeder opent haar mond, sluit hem weer, met honderd woorden geschreven op haar ronde gezicht, maar haar trieste uitdrukking vertelt me dat ze er toch niks mee zal doen.

"Ik ben erg trots op mijn rol als adviseur van de alfa." Haar woorden breken mijn hart, maar ik blijf rechtop staan. "Je weet dat ik alles niet op het spel kan zetten—ik heb hier hard voor gewerkt, Patricia."

"Ik begrijp het." Ik begrijp er geen fuck van, maar weerwolvenlogica lijkt dieper te gaan dan bloed.

"En..." Ze aarzelt, kijkt weg van schaamte, en mijn hart zinkt nog verder weg, nog voordat ze haar zin uitspreekt, want ik weet wat er zal komen. "Ik kan geen rogue onderdak bieden, Patricia—je weet dat het tegen de regels is."

Ik knipper een paar keer met mijn ogen tot ik breek en lach, als een kapotte plaat die blijft hangen. "Jullie zijn allemaal gestoord—weerwolven zijn echt niet goed snik en al die regels zijn belachelijk!"

"Patricia..."

"Nee!" schreeuw ik, terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Onze bruggen branden af. Ik voel het in mijn botten. Op dit moment sta ik in de as van onze moeder-dochterband. "Ga jezelf niet zitten uitleggen nadat je voor een vreemde hebt gekozen in plaats van je eigen dochter! Hoe kon je dit doen? Jullie zijn allemaal gek!"

"Maar jij bent ook een weerwolf..."

"Ja, dat ben ik! Maar als jij en Dior aan de rand van een berg hingen, wachtend om gered te worden, zou ik eerst jou helpen omdat jij mijn familie bent! Jij bent mijn moeder!"

"Patricia..."

Mijn moeder draagt haar hart op haar mouw, en ik zie de innerlijke strijd tussen haar moedergevoelens en haar weerwolfinstinct. Het laatste wint echter, en mijn gekneusde hart bloedt.

"Ik ga weg."

Schrik trekt over haar gezicht als ik de gang in loop. Elk deel van mij doet pijn en elke beweging is zwaar. Ik verlies mijn grip op de werkelijkheid, en diep vanbinnen hoop ik dat dit een nare droom is.

Een bonkende hoofdpijn vult mijn schedel terwijl ik me buk. Ik ben bezig mijn schoenen aan te trekken wanneer mijn moeders woorden me weer bereiken.

"Maar moet je niet eerst naar boven om je spullen in te pakken?" vraagt ze. "Je hebt kleren en schone onderbroeken nodig."

Ik kijk haar woedend aan. "Nee, ik wil niks meer met jullie te maken hebben—houd mijn spullen maar. Ik verzin wel iets."

Mijn moeder liet een enkele traan, maar ik was al de deur uit voordat ze me nog verder kon breken. Ik ben te trots om haar te laten zien dat ik huil, en ze verdient mijn tranen ook niet.

Ik ren tussen de bomen in onze achtertuin, veranderend van gedaante zonder om mijn kleren te geven. Ze scheuren en veranderen in flarden, en ik schud mijn vacht uit voordat ik het bos in schiet.

Met mijn verdriet dat door me heen raast als een storm, laat ik het me voortdrijven langs bomen en stenen die ik nog nooit heb gezien. Bladeren dwarrelen uit de lucht, en ik spring over takken en keien.

Hoe kon mijn moeder me dit aandoen?

En waarom is Dior altijd de oorzaak van mijn ellende?

Hij is een verdomde vloek!

Woedend versnel ik en schiet langs de rivier. Ik heb nog nooit zo ver gerend, en ik weet dat dit geen Winterbite-territorium meer is. De heuvels hier horen bij een andere roedel, maar ik ben niet bang.

Ik blijf rennen, laat dikke sneeuwvlokken op mijn neus landen. Ik ben altijd al aangetrokken geweest tot de winter en haar lichte kleuren. Kerstmis is mijn favoriete feestdag, en ik hou van die zoete films over ware liefde vinden onder de maretak.

Mijn hart breekt als ik besef dat dat nooit voor mij zal gebeuren.

In een perfecte wereld had ik nu al iemand gehad. Ik ben negentien en heb de mate-band nog nooit gevoeld, wat betekent dat mijn mate waarschijnlijk niet in dezelfde stad woont, of jonger is dan achttien.

Verdomme, wat zou ik ze graag vinden. Hopelijk is mijn mate zo zoet als suiker, iemand wiens glimlach de hele stad kan verlichten. Ik wil mijn koekjesdeeg delen met een lachend gezicht en een toekomst opbouwen met een zachte ziel.

Alle meisjes vinden die zweverige, zoete en verslavende superliefde in de romannetjes—ik wil dat gevoel ook, maar in plaats van op de golf mee te drijven wil ik verdrinken en me helemaal onderdompelen in de liefde. Ik wil zo graag mijn binnenste voelen borrelen van warme chocolademelk.

En mijn soort staat bekend om het hebben van een unieke mate, iemand die speciaal door de maangodin voor jou is uitgekozen. Maar met mijn geluk is die van mij waarschijnlijk onder een bus gelopen en dood.

Eenzaamheid verscheurt me tot ik een bekende huil hoor—Dior roept me, maar ik ga niet naar hem toe. Ik zal nooit meer zijn kleine omega zijn. Het is tijd dat ik aan mezelf denk.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk4 **

Patricia

Mijn tempo vertraagt wanneer ik bij een open plek kom, en ik blijf staan in de vers gevallen sneeuw. Ik kijk omhoog naar de lucht, maar laat mijn blik weer zakken en zie een roomkleurige wolf die me met een nieuwsgierige uitdrukking aankijkt.

Ik vouw mijn oren naar achteren en kijk opzij, onzeker of ik moet wegrennen. De andere wolf komt zelfverzekerd op me af, en mijn ogen worden groot wanneer een tweede wolf zich bij hen voegt. Ze zijn allebei roomkleurig—Luna en alfa, en degene die op me afloopt ruikt naar een vrouwelijke wolf.

Binnen een seconde verandert de wolf in een blonde vrouw, die me toelacht. Haar haar reikt tot op haar schouders, perfect gekruld, terwijl haar gezicht het toonbeeld van engelachtig is.

"Hallo daar!" De vrouw zwaait naar me. Ik denk niet dat ze veel ouder is dan ik, waarschijnlijk rond de vijfentwintig. "Wat doe je op ons terrein, kleine rogue?"

Ik slik en besluit om terug te veranderen in een mens. De ijzige lucht prikt op mijn melkachtige huid, en ik sta daar te rillen terwijl de sneeuw uit de lucht neerdaalt. Mijn lippen beven, en ik zie dat de andere wolf is getransformeerd in niemand minder dan William, de alfa van de Summerburst-roedel.

Hij staat daar, staart me aan met zijn mond half open. Het blonde meisje is zijn partner, maar die honingraatkleurige ogen zijn op mij gericht, volgen elke beweging van mij alsof hij nog nooit iemand als ik heeft gezien.

Een blos verwarmt mijn wangen, en ik glimlach totdat de vrouw mijn persoonlijke ruimte binnendringt. Haar ogen zijn enorm, en ze leunt naar voren terwijl ik mijn rug tegen een eikenboom druk.

"Wauw!" Ze ademt warme lucht in mijn gezicht. Er is een mate band die haar aan William bindt—ik ruik hem op haar, maar hun uiterlijk is angstaanjagend vergelijkbaar. Ze zijn allebei blond, met een vlekkeloze, gebruinde huid en scherp gevormde gezichten. "Je bent prachtig!"

Is ze blind?

Met mijn doffe haar, bleker dan een spook, en het onvermogen om een zongebruinde huid te krijgen, heb ik mezelf nooit als mooi beschouwd. Ik kan mezelf eruit laten zien als een pop met de juiste make-up, maar ik ben wat aangekomen sinds ik negentien werd.

En ik schaam me niet voor mijn lichaam. Toch begrijp ik dat sommige mensen niet van vrouwen houden die alleen maar rondingen hebben. Dior noemde me bijvoorbeeld Big Patty, wat mijn zelfvertrouwen beschadigde.

"Uh..." Ik druk mijn handpalmen tegen het ijs dat de stam achter me bedekt, me ervan bewust dat het smelt. Mijn hart probeert zich een weg naar buiten te banen door mijn borst. Ik hou er niet van dicht bij andere mensen te zijn. "D-Dank je?"

De vrouw straalt naar me. "Mijn naam is June, en ik ben de Luna van de Summerburst-roedel. Vertel me, vreemde, waarom heb je je roedel verlaten en besloten een rogue te worden?"

"Vreemde?" Ik kan het niet laten om te lachen en knik naar haar partner die op de heuvel boven ons staat. "William en ik zitten op dezelfde bovenbouw van de middelbare school—serieus, zijn alle weerwolven zo? Wanneer zijn we gestopt mens te zijn en zijn we alleen maar gefocust op onze roedelrangen? Doe je alsof je me niet kent omdat je me buiten school nog nooit hebt gezien?"

Verwondering vult Williams ogen, en jeetje, als mijn hart er niet van op hol slaat. Ik weet dat hij het paringsritueel met June al heeft voltooid, maar zijn ogen, zo warm en nieuwsgierig, roepen herinneringen op aan toen ik altijd achter hem zat in de klas. We waren pas veertien jaar oud, en ik dagdroomde er vaak over dat hij mijn toekomstige partner zou zijn.

Die dagen waren zo zoet, en aangezien de man naar mijn boezem keek alsof zijn ogen uit hun kassen zouden springen, deed ik hem stilletjes een plezier terug door mijn wenkbrauwen op te trekken en recht naar zijn kruis te kijken en—lieve hemel, wat is dat ding?! Het is enorm!

Ik richt mijn blik weer op June. Zij let op mijn gezicht, met rimpels die op haar voorhoofd verschijnen. Ze weet vast dat ik haar man heb bekeken, maar ze negeert het.

"Jij bent een rare, hè?" vraagt ze. "De toon die je gebruikte klinkt alsof je een hekel hebt aan weerwolven."

"Dat zou best zo kunnen zijn."

June kijkt verbijsterd. Ondertussen schiet haar partner in de lach. Mijn ogen gaan naar William, die de helling afglijdt.

William ziet er niet perfect uit—zijn neus is een beetje scheef van toen hij een knokpartij had met Dior. Ik geloof dat William hem een puistenkop noemde, en helaas heeft Dior hem toen flink te grazen genomen. En dan zijn daar zijn spitse hoektanden, maar dat geeft karakter aan zijn warme glimlach. Al met al lijkt William een aardige vent, en dat maakt hem knap.

"Ik heb nog nooit een weerwolf zo veel minachting horen tonen voor hun soort alleen al in de toon van hun stem," zegt William terwijl hij boven me hangt, deze grote, gespierde verschijning met onderzoekende ogen. "Ik ben ook benieuwd—wat doet deze kleine rogue alleen in ons bos?"

Irritatie borrelt in me op, en ik stap naar voren, prik met mijn vinger in Williams borst. Zijn ogen worden groot, en hij kijkt zwijgend naar mijn hand voordat hij zijn ogen weer naar de mijne heft als ik nog een stap dichterbij zet. Zonder twijfel drijf ik de grotere man achteruit in een kleine kuil in de grond.

"Luister, goudlokje, ik ben geen kleine rogue of kleine wolf, en je gaat geen andere kleinerende bijnamen gebruiken—begrepen?"

William knippert met zijn ogen. Zijn blik boort zich in de mijne. Iets verontrustends fonkelt in zijn ogen, een vreemde mix van emoties die ik niet kan plaatsen—voor een seconde denk ik dat het diepe verlangens zijn. Maar dan richt hij zijn blik op zijn partner, en besef ik hoe dom ik ben.

"Deze mag ik wel," kondigt William aan. "Kunnen we haar rekruteren? Ze heet Patricia, en ze is uitstekend in bakken."

Hoe weet William dat ik van bakken hou?

Ik draai me om en laat mijn ogen June volgen terwijl ze om me heen cirkelt. Ze draagt een goedkeurend glimlachje, onderdrukt een lach wanneer ze ziet dat ik haar argwanend aankijk.

"Wat dacht je hiervan—als je scones voor me bakt bij het ontbijt, laten we je binnen slapen in ons bescheiden landhuis. Klinkt dat eerlijk?"

Ik ga rechterop staan. "Wat is het addertje onder het gras? Ik heb een plek nodig om te blijven, maar ik ben niet van plan om me bij een nieuwe roedel aan te sluiten."

June glimlacht en legt een koude hand op mijn schouder. "Er zit geen addertje onder het gras, zoals je eerder al suggereerde—wij zijn ook mensen. En als we je buiten laten, vries je waarschijnlijk dood."

Ik kijk haar aan, besluit haar te vertrouwen. "Dat is erg vriendelijk van je."

We lopen verder, en voordat we transformeren, merk ik dat William me een bewonderende blik toewerpt van boven tot onder. Een vleugje verlegen blos verschijnt op zijn wangen als hij merkt dat ik hem betrap op kijken.

Wat is dit nu weer?

Ik vind het moeilijk te peilen wat William bezighoudt—ik kijk hem vragend aan, en hij lacht. Kuiltjes verschijnen in zijn gezicht, en dan grinnikt hij. Een seconde later richt hij zijn blik op de lucht, en zijn voeten worden vervangen door harige poten.

Verdorie, deze mensen zijn snel met veranderen van vorm!

De roomkleurige wolven rennen me voorbij, maar deze keer word ik niet achtergelaten. Beide wolven draaien zich naar me om, wachten geduldig. Een golf van vreugde welt in me op, en ik haast me om ze bij te houden.

Misschien zijn sommige weerwolven toch anders?

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5**

Dior

Vanaf het eerste moment dat ik Patricia zag, begreep ik dat ze anders was. Ik zag haar op mijn eerste dag in de kleuterschool. De huid onder mijn kleren was blauw en geel van het misbruik dat ik de nacht ervoor had moeten doorstaan. Ik had verschrikkelijke pijn, en zij glimlachte naar me als een prinses uit een van die Disney-sprookjes.

En terwijl een doorsnee kind graag vrienden zou worden met het schattige meisje, stond ik verstijfd. Het was alsof mijn voeten knoestige wortels hadden gekregen en zich vast in de grond hadden geplant. Ik had nog nooit vriendelijkheid meegemaakt, en mijn eerste instinct was om weg te rennen, maar toen balde ik mijn vuisten en vocht om het schepje en de emmer van haar te stelen.

Ik verloor, niet dat ik er verbitterd over ben. Het moment markeerde ons als vijanden, en hoewel ik het nooit hardop zal toegeven, heeft Patricia mijn leven al talloze keren gered. Mijn ouders waren niet vriendelijk toen ik opgroeide—ze zijn nog steeds klootzakken, maar tegenwoordig ben ik sterk genoeg om terug te vechten.

Toen ik jonger was, had ik niet genoeg kracht. Ik was zwak en lelijk als een eendje, en mijn vader sloeg me omdat ik de schande van de familie was. Ik werd rijk geboren, maar mijn vader vond me een freak omdat ik liever speels was dan geïnteresseerd om alfa te worden.

Als ik huilde, lachte, of met mijn speelgoed speelde, sloeg mijn vader me bont en blauw en noemde me van alles. Het ergste was dat de bijnamen, puistenkop, klein, en lelijk eendje, me overal achtervolgden. Alle kinderen pestten me en gebruikten dezelfde schuilnamen om me te treiteren, iedereen behalve zij.

Patricia.

Verdomme, ik weet niet wanneer het gebeurde, maar onze dagelijkse plagerijen werden een routine, en het ging zo ver dat ik niet meer terug kon. We mogen dan vijanden zijn, en ik denk dat ik haar niet mag omdat ze me niet gehoorzaamt zoals iedereen, maar tegelijkertijd is dat meisje niet nep.

De mensen die vroeger om me lachten zijn nu mijn trouwe volgers, alleen omdat ik hun alfa ben, en de meiden blijven aan me plakken zodra ik mijn t-shirt optil—het was eerst leuk, maar ik ben het zat dat mensen geen interesse hebben om mij echt te leren kennen.

Ik kijk naar het litteken op mijn been, en beelden van Patricia’s frons vullen mijn hoofd tot ik daar sta, verscheurd tussen de optie om te glimlachen of mijn neusgaten op te zetten vanwege haar onvermogen om naar autoriteit te luisteren.

"Die vrouw is zo’n vreemde..."

Mijn telefoon trilt, maar ik neem niet op. Ik weet dat het weer een telefoontje van Riley is. Ik vind haar hersendood, maar ik ben een vreselijk persoon, dus gebruik ik haar zodat geen enkel ander meisje me uitvraagt. Er zijn geruchten dat ik met iedereen het bed deel, wat complete onzin is.

Ik ben maagd, en ik zou het nooit hardop zeggen—ik ben veel te trots en introvert, maar... ik bewaar mezelf voor mijn partner. Als iemand het wist, zouden ze me waarschijnlijk uitlachen, maar romantiek bestaat echt.

Met licht verwarmde wangen kijk ik zonder emotie toe hoe meeuwen restjes van het asfalt schrapen. Ik ben geen man van veel woorden, maar op dit moment ben ik gelukkig. Het uitzicht uit mijn raam is prachtig, en toevallig is Patricia mijn buurvrouw.

Ik blijf naar haar voordeur staren, wachtend tot de vos zelf door de deur naar buiten loopt. Nerdy meisje is altijd vroeg op, maar vandaag gaat haar deur niet open, waardoor ik fronst.

Waar is ze in hemelsnaam?!

Zonder aarzeling glijd ik in mijn joggingbroek en loop mijn kamer uit terwijl ik in mezelf mompel. Patricia is de bron van mijn huidige zwakte, en nu realiseer ik me hoe stom ik ben—haar stunt van gisteravond moet ervoor gezorgd hebben dat haar moeder haar op straat heeft gezet.

Mijn roedel mag geen zwervers opvangen, en Patricia moet de nacht buiten hebben doorgebracht.

Een steek trekt mijn aandacht, en ik kijk boos naar mijn borst, woordenloos geïrriteerd. Ik mag Patricia niet, maar ik moet toegeven dat ik me als een klootzak tegenover haar heb gedragen.

Gisteren, nadat ze haar leven voor mij riskeerde, heb ik het grootste deel van de nacht geprobeerd mezelf te verstikken met mijn kussen.

Niemand zet me zo op het defensief als Patricia. En als verdedigingsmechanisme tegen die irritante dreun in mijn borst, pest ik haar kapot. Ik weet dat het kinderachtig is, maar als Patricia in de buurt is, gaan mijn nekharen overeind staan.

Ik duw een tandenborstel in mijn mond, me bewust van de migraine die zich langzaam over mijn hoofd verspreidt. De laatste tijd sluipen deze hoofdpijnbuien steeds mijn hoofd binnen. Ze begonnen rond de tijd dat ik mijn eerste groeispurt kreeg.

In de veronderstelling dat de pijn verdwijnt als ik hem negeer, haast ik me de deur uit. Mijn borst is bloot, en ik rol met mijn ogen als mevrouw Bailey verbaasd naar me kijkt. Ze is haar tuin aan het wateren maar richt de straal op haar auto terwijl ze met roofzuchtige ogen naar mijn blote borst staart.

"Goedemorgen, Bailey."

"G-goedemorgen!"

Ze gaat terug naar haar taak, maar ik betrap haar erop dat ze me nog een keer bekijkt als ik achterdochtig over mijn schouder kijk. Ik ril—ik ben ongeveer zestig jaar te jong voor Bailey.

Onrustig ga ik achter Patricia’s deur staan. Ik heb het gevoel dat ze niet thuis is en dat mijn intuïtie klopt, maar toch aarzel ik om te kloppen als ik het mis heb.

Wat is er mis met mij?

Ik ben de alfa—het is mijn taak om ervoor te zorgen dat iedereen in mijn roedel floreert en lacht en zo.

“Je kunt dit, Dior…” Ik haal diep adem en oefen dan mijn zin hardop. “Hallo mevrouw Goldheart, is uw dochter Patricia thuis?”

Alleen al haar naam uitspreken doet een blos op mijn geïrriteerde gezicht verschijnen.

Mentale beelden van Patricia’s weelderige, naakte lichaam, albasten huid en donker, glanzend haar dat over een paar grote borsten ligt, flitsen door mijn hoofd, en ik wil mezelf meteen een klap geven voor de erectie die ik heb.

Ik heb er geen recht op om aan Patricia te denken, maar ik kan niet ontkennen—haar ogen, fel en vonkend van haat, maken me opgewonden. Ik heb geen idee hoe ze een alfa durft te trotseren, maar ik geniet van elke minuut.

Patricia is beeldschoon als ze boos is, en adembenemend als ze lacht. Meestal ben ik met stomheid geslagen als haar ogen de mijne ontmoeten, en als ik weer in staat ben om intelligente zinnen te vormen, zeg ik altijd iets denigrerends.

Ik noemde haar een plus-size in de kantine—zodat alle andere kerels zouden ophouden naar haar borsten te loeren. Ik geef toe dat het kinderachtig en puur bezitterig gedrag was, maar ik kan veranderen.

Vandaag zal anders zijn. Patricia is gisteren niet van mijn zijde geweken, en ik zal proberen vriendelijker te zijn.

Ik klop op de deur en kijk dan neer in het verwarde gezicht van mevrouw Goldheart, terwijl honderd gedachten mijn hoofd vertroebelen.

“Eh…” Godver, ik ben waardeloos. Doe rustig—straal ijskoud uit en doe alsof je een bakstenen muur bent. “Dus toen ik je dochter aan het bespioneren was, viel me op-…” Wat zeg ik nu weer? Shit, opnieuw beginnen. “Nee, ik bedoel-…” Ik schraap mijn keel. “Is Patricia thuis?”

Verwarring trekt over het gezicht van de oudere vrouw. Het maakt haar ouder dan ze werkelijk is. “Nee… Ze heeft het roedel verlaten, en ik dacht dat het tegen de regels was om een zwerver in huis op te nemen.”

Mijn gezicht trilt van de woede die ik probeer binnen te houden. “Dat waren de regels van mijn vader.”

“Maar je hebt ze niet veranderd.”

“Maar,” imiteer ik haar toon. “Patricia is uw dochter—hebt u haar echt op straat gezet?”

“Ja.” Een glimp van pijn flitst door de ogen van mevrouw Goldheart. “Mijn man en ik zijn altijd loyaal geweest aan de familie Lavigne, en dat zullen we altijd zijn, maar ik kreeg gisteravond voor het slapen gaan een telefoontje van Patricia.”

“En wat zei ze?”

“Patricia zei dat ze bij het Summerburst-roedel logeert. De alfa, William, laat haar in zijn huis verblijven.”

William was vroeger Patricia’s jeugdliefde, en alleen al de herinnering daaraan laat mijn binnenste branden.

“Oh, dus ze is veilig dan.” Ik probeer te glimlachen, maar het lukt niet. “Patricia is bij de rivaliserende roedel, brengt tijd door met William, de alfa. Degene die zich op zijn mate zou moeten concentreren, maar Patricia nu in zijn huis laat slapen.”

Mevrouw Goldheart fronst haar voorhoofd. “Gaat het wel goed met je?” Ze buigt voorover, kijkt op naar mijn gezicht. “Je bent vuurrood—heb je koorts? Ik kan wat water voor je halen; zeg het maar, en ik ga.”

“Nee, het gaat wel, en als u mij wilt excuseren, ik heb als alfa meteen belangrijke zaken te regelen. Dank u voor uw tijd, mevrouw Goldheart.”

Het enige wat ik wil, is William vermoorden, en zijn knappe gezicht tegen een boomstam slaan tot hij geen tanden meer heeft.

“Oh, maar je bent net hier-…”

Ik grom naar de vrouw, en ze piept meteen en doet de deur dicht, mij alleen achterlatend. Mijn schouders bewegen op en neer bij elke ademhaling, en mijn hoektanden prikken bloed uit mijn lippen.

Ik sta op het punt te transformeren, en overweeg al om William te doden—die hebberige klootzak heeft zijn mate al gevonden! Waarom moet hij Patricia dan nog bij zich houden?!

Ik ben zo woedend dat ik rood voor ogen zie. Als William Patricia op wat voor manier dan ook pijn doet, mentaal of fysiek—ik zal zijn hele roedel aan stukken scheuren! Die vrouw is uniek en verboden terrein!

Mopperend tegen mezelf loop ik naar mijn huis. Ik moet nog een shirt aantrekken en mijn schoenen uitdoen in de gang, maar ik bevries als ik boze stemmen hoor.

Hoewel mijn familie rijk is, zijn onze muren dun en het geruzie in de keuken vult mijn oren.

“Dior is geen typische weerwolf, Caroline! Waarom denk je dat zijn hele uiterlijk deze zomer veranderde—het is omdat welk wonder er ook leven in ons kind heeft geblazen, niet van deze aarde kwam!”

“Je hebt ongelijk!” Mijn moeder huilt. “Dior is de alfa van ons roedel en de toekomst—hij is geen monster!”

“Dat kind is een monster en iets wat niet op deze aarde hoort te lopen! Je hebt iets duivels in dat kind geroepen terwijl het juiste was geweest hem te laten sterven! En nu begint wat er in hem zit zijn ogen te openen.”

“Hou op-…”

Ik hoor mijn vader mijn moeder slaan, en ik adem uit voordat ik mijn vuist vastklem van vastberadenheid—school en Patricia wachten. Mijn vader is altijd een verschrikkelijke man geweest, maar ik had nooit verwacht dat hij mijn lieve moeder zou slaan. Te lang hebben we in angst voor hem geleefd. Hij kan me noemen wat hij wil, maar de enige persoon van wie ik hou pijn doen was een fatale fout.

Met woede die door me heen pulseert, loop ik naar de keuken. Ik ga mijn vader vertellen dat hij moet oprotten, en dan zal ik Patricia zoeken en zorgen dat ze veilig is. Tenminste, als deze klotemigraine me laat lopen.

Veeg omhoog om door te gaan

Dear Enemy, You're My Mate

Dear Enemy, You're My Mate

111 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

111

Inhoud

Aa