[Kelly’s POV]
"Ellebogen in, Kelly. Je bent geen kip aan het wapperen."
Rhett zwaait met zijn gepolsterde leren want naar mijn hoofd. Ik vang hem op mijn onderarmen, voeten stevig geplant, buik aangespannen. De klap trilt helemaal door tot in mijn hielen, maar ik geef geen krimp.
Hij grijnst. "Beter. Veel beter."
Rhett is een van de jongere krijgers. Hij was de enige die zijn hand opstak toen de hoofdtrainer vroeg wie het transfermeisje wilde nemen.
"Nog eens." Ik schud mijn armen los.
Hij komt op me af met een rechterhoek. Ik blokkeer, draai weg en geef een tegenstoot die tegen zijn leren schouderbeschermer bonkt.
Chiara rekt zich in mij uit. Zij vindt dit ook fijn. De beweging, het zweet, het gevoel sterker te worden in plaats van kleiner. Mijn linkerpols klopt onder het verse verband. Vier kleine sneetjes, drie dagen oud.
Elke keer dat ik mijn dekking ophef, zie ik ze.
Nooit meer. Ik zal nooit meer daar staan en iemand mij bij mijn haar laten grijpen.
Daarom vroeg ik de hoofdtrainer of ik de ochtend na het magazijn met anderen mocht trainen. Ik zei hem dat ik een sterker roedel-lid wilde worden voor het einde van het seizoen.
Dat deel is waar. Moeder wil dat ik thuiskom met iets om te laten zien. Maar de rest van de waarheid blijft achter mijn tanden.
"Je denkt te veel na." Rhett tikt met zijn want tegen mijn voorhoofd. "Ik zie rook uit je oren komen."
"Ik denk na over hoe ik jou kan verslaan."
"Veel succes daarmee." Hij stuitert op zijn tenen. "Klaar?"
We wisselen een paar rondes slagen uit. Hij houdt zich in, dat voel ik, maar hij betuttelt me niet. Om ons heen grommen en cirkelen een dozijn paren in het stof. De hoofdtrainer blaft bevelen vanaf het hek.
Dit voelt normaal. Eindelijk voelt iets normaal.
Dan gooit hij een stoot naar mijn lichaam die harder aankomt dan we allebei hadden verwacht.
Zijn vuist raakt mijn ribben en de lucht stroomt uit mijn longen. Pijn barst door me heen en mijn knieën knikken. Ik beland op handen en knieën op de grond, happend naar adem.
"Kelly!" Rhett zakt meteen naast me en grijpt mijn schouder. "Godin, het spijt me zo. Gaat het? Ik bedoelde niet om..."
Ik doe mijn mond open om te zeggen dat het goed gaat. Maar ik krijg de kans niet, want dan scheurt er een gegrom over het trainingsveld.
Het is diep en ruw, en elke wolf op het veld verstijft meteen. Ik voel hem voordat ik hem zie, de band die schreeuwt in mijn borst, en dan is Asher daar. Komend vanaf de andere kant van de trainingskuil, met vastberaden stappen.
Hij kijkt niet naar mij. Hij kijkt naar Rhett. Naar Rhetts hand op mijn schouder, naar Rhett op zijn knieën naast mij, en zijn ogen worden zwart. Volledig zwart, wolf aan de oppervlakte, trillend.
Oh. Oh nee. Dit is slecht.
Hij grijpt Rhett bij de kraag en gooit hem achteruit. Rhett komt drie meter verder op de grond terecht, schuivend door het stof, zijn gezicht pure angst.
"Alpha. Ik... Ze viel, ik was alleen maar—" Hij kruipt achteruit op zijn handen, zijn stem breekt.
Asher loopt op hem af. Elke stap is doelbewust en zijn gegrom houdt niet op. Het hele trainingsveld staat bevroren, elk paar is gestopt, elk gezicht op ons gericht.
Mijn ribben schreeuwen maar ik duw mezelf overeind en werp me tussen hen in. Mijn handpalmen raken Ashers borst en hij stopt. Nauwelijks.
"Stop." Mijn stem klinkt harder dan ik verwacht. "Hij hielp me alleen maar."
Hij kijkt over mijn schouder naar Rhett en zijn hele lichaam trilt onder mijn handen. "Hij deed je pijn," zegt hij schor. "Ik voelde het."
Was je maar zo beschermend geweest toen het Sybil was... "Het is sparren. Dat gebeurt soms. Zeker met iemand zo onervaren als ik."
Eindelijk kijkt hij naar me omlaag. En onder de woede zie ik het. Angst.
Zijn wenkbrauwen trekken samen, zijn keel beweegt als hij slikt.
Hij voelde mijn pijn door de band, rende hierheen zonder na te denken, en nu staat hij hier. Voor zijn hele roedel met zwarte ogen om een meisje waarvan hij de wereld vertelde dat ze niets voor hem betekent.
Ik pak zijn arm en trek hem richting het hek, weg van de starende wolven. Hij laat zich sturen. Dat zegt me hoe ver heen hij is.
Ik houd mijn stem laag. "Je kunt dit niet doen. Je zei dat de band niets verandert."
Zijn kaak spant zich. Zijn ogen flikkeren bruin, dan zwart, dan weer bruin.
"Je kunt niet zomaar iedereen weggooien die naast me staat." Mijn stem trilt, en ik haat het. "Dat is mij niet beschermen. Dat is dat jij niet los kunt laten wat je al hebt weggegooid."
Hij staart me aan. Zijn mond opent, maar er komt niets uit. Geen bevel, geen excuus. Alleen stilte, en die ogen die niet kunnen kiezen welke kleur ze moeten zijn.
Zeg iets. Zeg iets. Zeg dat ik ongelijk heb.
Wanneer hij niets zegt, laat ik zijn arm los en loop terug naar Rhett. Die zit nog steeds in het stof, zo wit als melk. Ik steek mijn hand uit en trek hem omhoog.
"Sorry," zeg ik. "Dit ging niet over jou."
Hij kijkt naar mij, dan naar Asher, dan weer naar mij. Hij stelt geen enkele vraag. Slimme man.
De fluisteringen beginnen nog voordat ik het stof van mijn knieën veeg. Ze rimpelen over het veld.
De Alpha heeft een krijger over het veld gegooid. Over het transfermeisje. De zilveren wolf. Zij trok hem weg. Ze pakte zijn arm vast en hij luisterde.
Mijn gezicht gloeit, mijn ribben doen pijn. De band zoemt en zoemt en zoemt. Dan wordt de achterkant van mijn nek koud. Ik kijk naar de rand van het veld, waar Sybil bij de boomgrens staat met haar armen over elkaar.
Ze heeft alles gezien. En ze kijkt niet boos.
Boos zou logisch zijn.
Haar gezicht is kalm en gefocust. Ze houdt mijn blik één lange seconde vast. Dan draait ze zich om en loopt de bomen in.
Als ik me het terrein van het complex goed herinner, loopt ze richting de grens. Niet naar het roedelhuis, niet naar de barakken, niet naar de kliniek—de grens.
Chiara gromt laag in mij. ‘Ze gaat naar iemand…’
Veeg omhoog om door te gaan
Vanavond is het feest voor de gezanten van Whitaker waarvoor ik heel Alpha Ashers week heb omgegooid.
Vanavond ben ik een dienaar. Dienaren zijn onzichtbaar. En onzichtbaar is veilig.
In de eetzaal zit de Whitaker Alpha aan Ashers rechterhand. Hij is lang en ouder, met zilver bij zijn slapen. Alleen al door zijn aanwezigheid vult hij de kamer.
En hij blijft maar naar me kijken.
Ik merk het de tweede keer dat ik langs de hoofdtafel loop. Zijn ogen volgen me door de zaal. Geïnteresseerd en nieuwsgierig. Alsof ik iets ben dat hij hier niet had verwacht tegen te komen.
Ik schenk het glas van de buitenlandse Beta bij wanneer diens Alpha zich naar Darren toe buigt. "Wie is zij?"
Darren werpt me een blik toe. "Overgeplaatst vanuit de Greymist-roedel. Hier voor haar trainingsjaar."
"Greymist." De Alpha proeft het woord op zijn tong. "Dus dit is degene waar de hele regio over praat... Het zilveren wolvenmeisje."
Mijn hand klemt zich steviger om de karaf. Chiara roert zich in mij, haar oren plat naar achteren.
"Opmerkelijk," zegt hij, alsof hij een paard taxeert. "Heeft ze al een partner?"
Pardon?
Darren opent zijn mond, maar voordat hij kan antwoorden, gaat de Whitaker Alpha verder.
"Zeg haar dat mijn deuren openstaan als ze ooit een nieuwe roedel wil." Hij glimlacht en heft zijn kelk naar me. "Ik zou zo'n wolvin heel erg goed behandelen."
"Ze is in training," zegt Asher zacht en vlak. Zijn ogen zijn strak op de Whitaker Alpha gericht. "Ze is niet op zoek naar een nieuwe roedel."
De band vult zich met iets donkers en heets. Het is niet van mij. Het is van hem, en het raast zo hard door me heen dat mijn knieën bijna bezwijken.
"Het meisje kan vast zelf wel antwoorden." De Whitaker Alpha draait zich in zijn stoel en glimlacht recht naar me. "Nou, zilveren, behandelt Iron Peak je goed?"
Alle ogen aan de tafel zijn op mij gericht.
"Iron Peak behandelt mij precies zoals het hoort, Alpha." Ik hef mijn kin en glimlach naar hem. "Maar het is vriendelijk dat u het vraagt."
De Whitaker Alpha lacht, luid en verrukt. Dan hoor ik iets breken.
Ashers kelk is in zijn vuist gespleten. Wijn loopt over zijn knokkels en druppelt op het witte kleed. Hij kijkt er niet eens naar.
Oh, Godin…
"Kelly. Mijn kelk moet vervangen worden."
Mijn maag draait om terwijl ik de karaf neerzet en naar zijn kant van de tafel loop. Mijn benen voelen niet als de mijne. Ik buig voorover om de gebroken kelk van hem aan te nemen. Zijn vingers sluiten zich over de mijne op de steel en blijven daar.
Vonken schieten zo snel door mijn arm dat ik bijna hoorbaar naar adem hap. Zijn duim drukt één keer in de rug van mijn hand. Het is verborgen door het tafellaken, niemand ziet het.
Maar ik voel het overal.
"Blijf hier staan," mompelt hij, te zacht voor anderen om te horen. "Waar ik je kan zien."
Waar jij me kunt zien? Je hebt me uit je studeerkamer gezet. Je zei dat ik niets was.
Ik trek mijn hand los. Wijn druipt van mijn vingers.
"Zoals u wilt, Alpha." Ik stap achteruit en blijf recht achter zijn stoel staan, zo recht als een speer.
De rest van de avond blijf ik daar, terwijl Luna Sybil aan zijn andere zijde zit. Perfect en gepolijst, een verse kelk wijn in haar hand. Ze kijkt niet meer naar de bezoeker. Ze kijkt naar Asher en mij.
Haar gezicht is hetzelfde als bij de boomgrens. Kalm. Gefocust. Ze telt alles bij elkaar op.
Ze ziet alles. Ze ziet altijd alles. Ik hou daar niet van.
Het diner sleept zich nog twee uur voort. Ik dien op, ik ruim af, ik doe alsof ik Ashers blik niet voel elke keer dat ik langs de hoofdtafel loop. De Whitaker Alpha probeert nog twee keer mijn aandacht te trekken, maar ik glimlach beleefd en loop door.
Als de gasten zich hebben teruggetrokken, glip ik via de achterdeur het terras op. Dan raakt zijn geur me, peper, cacao en rook. En de band vat vlam.
Oh nee... nee-nee-nee.
Asher verschijnt om de hoek, zijn ogen zwart. In drie stappen steekt hij het terras over en drukt me tegen de muur, met een hand aan elke kant van mijn hoofd.
Zijn lichaam zo dichtbij dat ik de warmte van zijn huid voel. Maar hij raakt me niet aan. Zijn armen sluiten me in en zijn ademhaling is schokkerig.
"Geen andere Alpha raakt je aan," zegt hij. Zijn stem is laag, ruw, nauwelijks menselijk. " Nooit ."
Geen Alpha heeft dat gedaan, jij bezitterige man.
Mijn hart beukt in mijn ribbenkast. Chiara is klaarwakker, strekt zich naar hem uit, trekt me dichterbij, ook al druk ik mijn rug dieper in het steen.
"Je bezit me niet," zeg ik, al geloof ik mezelf niet. "Je hebt geen recht om jaloers te zijn. Je mag niet—"
Hij kust me. Gewoon zo.
Zijn mond is op de mijne en de wereld verdwijnt. Vonken en vuur exploderen, alles wat het sinds de nacht dat ik transformeerde heeft beloofd. Zijn lippen zijn warm en wanhopig en ik proef hoe elke muur die hij ooit heeft opgebouwd afbrokkelt tegen mijn mond.
Ik kus hem terug. Mijn handen grijpen zijn overhemd en ik trek hem dichterbij. Zijn hand glijdt van de muur naar mijn taille, zijn vingers drukken in mijn huid en ik voel het overal.
Oh, Godin, dit is... Dit is zo goed.
Enkele seconden bestaat de wereld alleen uit dit. Zijn mond, zijn handen, de band die zo luid zingt dat alles wegvalt. Chiara huilt van vreugde en ik verdrink in hem en niets heeft ooit zo goed gevoeld.
Dan stop ik.
Ik plant beide handen op zijn borst en duw hem weg. Hij wankelt een stap achteruit, hijgt, zijn ogen nog steeds zwart. Ik tril. Mijn lippen zijn gezwollen en ik proef hem nog steeds en elk deel van mijn lichaam schreeuwt dat ik hem terug moet trekken.
‘Nee,’ jammert Chiara. ‘ Waarom? Waarom stop je?’
"Je hebt je Luna al, je gekozen partner." Mijn stem breekt. "Je mag mij er niet ook nog bij hebben."
Zijn gezicht... Ik heb die blik nog nooit bij iemand gezien. Alsof ik in zijn borst reikte en iets eruit rukte. Hij opent zijn mond maar er komt niets uit.
Net als in de keuken. Net als altijd.
Ik draai me om en loop naar de deur, mijn benen trillen, en als ik naar de klink reik... Sybil staat net binnen, achter de kleine glazen ruitjes van de deur.
Armen over elkaar. Uitdrukkingsloos gezicht. Ze heeft alles gehoord, en misschien ook alles gezien.
Onze blikken kruisen door het glas. En ze glimlacht.
Veeg omhoog om door te gaan
