passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

His Rejected Second Chance Mate - Hoofdstuk #7 - door Judels

His Rejected Second Chance Mate

/

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 6 - Nog erger

Zara's POV

De binnenkant van de paringszaal was prachtig versierd. Witte wilde bloemen hingen aan het plafond, en rode rozenblaadjes waren over de vloer gestrooid, waardoor een mooi bloemenpad naar het altaar ontstond.

Mijn vader had ervoor gezorgd dat deze verbluffende ceremonie nog jaren zou worden herinnerd.

De zaal was volgepakt en overvol met enorme wolven, en er stonden zelfs wolven buiten te wachten in de hoop een glimp op te vangen van de paringsceremonie.

Levi friemelde zenuwachtig aan zijn manchetknopen terwijl hij bij het altaar stond te wachten. Naast hem stonden zijn twee broers, Jack en Frank, drie jaar ouder dan hij, die de rol van getuige speelden.

Mijn blik gleed over Levi. Hij zag er zo knap uit in zijn zwarte smoking, witte overhemd, zwarte lakschoenen en marineblauwe vlinderdas. Zijn gouden haar was netjes naar achteren gekamd en er stond een diepe, serieuze frons op zijn gezicht. Hij leek vandaag niet echt blij te zijn, maar als mijn beste vriend wist ik dat hij me niet zou laten zitten.

Aan de andere kant van het altaar stonden mijn nichten Jeanie en Sandra, allebei gekleed in marineblauwe jurken die tot op de grond reikten. Ze hielden elk een klein wit boeket rozen vast.

"Heeft Janey Jeanie en Sandra's haar ook gedaan?" vroeg ik aan mijn vader.

"Dat heeft ze zeker," antwoordde hij.

"Ik ben onder de indruk van haar werk!" merkte ik op.

"Ik ook," zei hij.

Levi ving een glimp van mij op bij de ingang, stopte met friemelen aan zijn manchetknopen en verstijfde. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen voordat zijn mond openviel van verbazing. Het duurde een paar seconden voordat hij zichzelf weer herpakte, en toen verscheen er een glimlach op zijn lippen.

"Wauw!" klonk zijn stem in mijn hoofd. "Je ziet er prachtig uit!"

Levi's gezichtsuitdrukking trok veel aandacht, en de hele zaal draaide om naar mij en mijn vader te kijken.

Mijn gezicht werd warm en ik beet op mijn lip. Ik was niet gewend aan dit soort aandacht.

"Jij ziet er ook goed uit, knapperd," antwoordde ik beschaamd.

"Ik voel me vereerd om degene te zijn die naast je aan het altaar staat," zei Levi met een prachtige glimlach op zijn lippen.

Mijn vader grinnikte naast me, hij vond de situatie grappig.

"Het lijkt erop dat niemand had verwacht dat je er zó mooi uit zou zien," zei hij trots. "Je zou je vaker zo moeten opdoffen."

Ik trok mijn wenkbrauw op, blies geërgerd lucht uit en rolde met mijn ogen. Dat was helemaal niet waar. Ik kleedde me regelmatig mooi aan voor evenementen.

"Maar je hebt er nog nooit zó uitgezien!" merkte Kaya op. "Je ziet er geweldig uit! Janey heeft uitstekend werk geleverd. Mensen zullen nu verwachten dat je er vaker zo uit zal zien."

"Dat gaat niet gebeuren," antwoordde ik.

Het wolvengehuil markeerde het begin van de ceremonie en mijn vader trok me mee het pad op naar het altaar.

Het moment was daar! Ik zou nergens voor terugdeinzen om de veiligheid van mijn volk te waarborgen.

Mijn vader en ik wandelden samen het pad af totdat de zoetste geur van honing en vanille mijn neus binnendrong.

Ik raakte bedwelmd door het aroma en begon langzamer te lopen. De geur overmande mijn zintuigen en ik verlangde ernaar om ervan te proeven!

"Maatje!" huilde Kaya en vocht om de controle. Geschrokken door wat ze zei, verstijfde mijn lichaam en sloeg mijn hartslag op hol. Ik kon mijn ademhaling niet meer onder controle krijgen. Met moeite wist ik haar terug te duwen.

"Maatje is hier!" gromde ze boos naar me. "Zoek maatje! Vind maatje nu!"

Waarom nu? Waarom hier? Waarom altijd op de meest onhandige momenten en plaatsen?

Was dit een soort toeval, of mijn straf voor het bedriegen van iedereen met mijn plannen?

"Ben je nerveus?" fluisterde mijn vader in mijn oor. Hij had vast mijn reactie van enkele seconden geleden opgemerkt.

Ik keek hem aan en schudde mijn hoofd.

"Nee," loog ik. Ik was nu ver voorbij het woord nerveus!

"Je kunt altijd nog afzeggen als je niet zeker bent van Beta Levi," zei hij kalm.

Dat deed me glimlachen. Mijn vader was altijd zo geduldig met mij.

"Ik weet dat jullie al zo lang vrienden zijn," ging hij verder. "Maar ik had nooit gedacht dat jullie echt zouden gaan trouwen."

Ik ook niet. Dit onderwerp stond nooit op mijn persoonlijke agenda.

"Weet je," zei hij terwijl hij me van opzij aankeek. "Alpha Noah..."

Kaya gromde in mijn hoofd. De naam Alpha Noah bracht haar alleen maar pijn en verdriet. Ik wilde die pijn niet opnieuw met haar doormaken.

Een scène van die nacht, toen Alpha Noah mij afwees, flitste door mijn hoofd. De regen stroomde op mij neer en het was ijskoud buiten. Hoe meer ik voor de pijn wegvluchtte, hoe kouder ik werd—het was de leegte die Alpha Noah in mijn hart had achtergelaten, als een kanker die in mij groeide.

Kaya was kapot en nog meer gebroken dan ik. Ze kon niet begrijpen wat hij zag in zijn gekozen partner. Ze was niets meer dan een omega.

Kaya smeekte me om Noah nog een kans te geven. Ze smeekte me terug te gaan en hem te zoeken.

Ik zuchtte, me herinnerend dat ik had toegegeven aan haar verzoek.

We slopen het Red Howl Pack binnen en vonden zonder moeite de kamer van Alpha Noah. Zijn roedel leek ontspannen, met weinig bewakers op post. Ik kon hem binnen horen, kreunend en steunend.

Iemand was bij hem. Was het haar?

Mijn hart brak, waardoor er opnieuw een pijn door mijn lichaam trok. Ik wist wat het betekende, maar Kaya weigerde op te geven en weg te gaan. Ze wilde haar maatje opeisen.

Ik sloot mijn ogen en slikte moeizaam terwijl ik langzaam de deur openduwde. De geur van een onbekende zeewolf had het bedwelmende graslandaroma van Alpha Noah al bezoedeld.

Ik wilde kokhalzen, me omdraaien en wegrennen, maar Kaya weigerde.

Kaya nam de controle over, terwijl ze Alpha Noah steeds luider hoorde kreunen en steunen.

Had ik maar niet toegegeven aan Kaya's verzoek.

Het bonken van het hoofdeinde van het bed tegen de muur werd intenser, en Kaya verstijfde.

Ik voelde haar hart in duizend stukjes breken, toch draaide ze zich niet om. Ze zette nog een stap naar voren, negerend het gebonk van het bed tegen de muur.

Mijn handen vlogen naar mijn lippen toen ik Alpha Noah's blote rug zag, zijn broek rond zijn enkels en hem die in een roodharig meisje stootte. Ze stond op handen en knieën op het bed met haar billen in de lucht.

"Ahh," kreunde het meisje. "Dieper, Alpha! Ik wil je helemaal in mij voelen. Alsjeblieft! Alsjeblieft, stop niet!"

Het was niet eens zijn uitverkoren partner die hij aan het neuken was!

Zou mijn leven er zo uit hebben gezien?

Zodra die gedachte in me opkwam, schoof ik haar meteen terzijde.

"Nee, het gaat wel," zei ik. Ik stelde mijn vader gerust.

Ik was het zat om te horen over die dwaze, vervelende wolf die denkt dat hij mij bezit. Na vanavond zou hij verder moeten gaan en een andere wolvin moeten zoeken om zich te vermaken. Hij heeft zijn kans gehad.

Mijn vader knikte, en we liepen verder. Mijn blik gleed onbewust over de zee van wolven, zoekend naar de persoon achter de heerlijke geur van vanille en honing.

Ik kon het niet laten om Alpha Noah op te merken. Hij en zijn beta zaten op de derde rij van voren. Zijn prachtige gezicht was verwrongen van pure woede.

"Hij heeft lef om naar de ceremonie te komen!" gromde Kaya in mijn hoofd. Alleen al de gedachte dat Alpha Noah hier aanwezig was, maakte haar woedend.

"Mijn vader zal hem wel uitgenodigd hebben," antwoordde ik. "En te bedenken dat ik hem ooit knap vond."

"Ik hoop dat hij vandaag niks stoms gaat doen of zeggen," zei Kaya, de haren op haar rug overeind.

"Ik betwijfel of mijn vader dat zou toestaan," antwoordde ik. "Mijn vader heeft extra voorzorgsmaatregelen genomen voor het geval iemand de ceremonie probeert te saboteren."

Mijn vader stopte een paar meter voor het altaar en Levi kwam dichterbij, schudde mijn vaders hand.

"Zorg goed voor mijn dochter. Behandel haar met liefde en respect," zei mijn vader ernstig. "Of anders..."

Levi's ogen werden groot, zijn rug verstijfde, en hij slikte moeilijk. Terwijl probeerde ik mijn lach te onderdrukken achter mijn hand.

Levi was altijd erg voorzichtig geweest met mijn overbeschermende vader, en ik kon het hem niet kwalijk nemen.

Ik was het enige kind, niet omdat mijn ouders geen andere welpen wilden, maar omdat mijn moeder haar vermogen om meer welpen te krijgen verloor door een aanval van een zwerver.

Mijn moeder was zwanger van mij toen de aanval plaatsvond, en mijn vader had ons die nacht bijna allebei verloren. Mijn vader praat niet over die nacht, maar mijn moeder vertelde me hoe pijnlijk het voor hem was om haar te zien sterven.

"Ja, Alpha," zei Levi, zijn stem brak. "Ik zal goed voor uw dochter zorgen. U heeft mijn woord."

"Je hebt mijn zegen," zei mijn vader. Hij knikte, boog zijn hoofd, kuste mijn wang en droeg me over aan Levi.

Ik vond de ceremonie slepend en saai. Ik heb nooit van lange toespraken gehouden.

De oudere die de ceremonie leidde, gaf ons een toespraak over hoe we ons leven als gematcht paar moesten leiden, maar ik lette er nauwelijks op.

We waren niet van plan om het te doen; ik zou nooit van Levi verwachten dat hij zo ver zou gaan.

"Waarom luister je niet naar de oudere?" linkte Levi via de geest.

"Dat doe ik wel," antwoordde ik via de geest.

"Niet waar," hield hij vol.

"Noem je me nu een leugenaar?" vroeg ik, een perfect gevormde wenkbrauw optrekkend en hem aankijkend.

"Ja. Nee. Misschien," antwoordde hij.

"Wat is het nou?" linkte ik, mijn wenkbrauwen fronsend.

"Ik weet het niet," linkte hij terug, terwijl hij naar me neerkeek. "Je lijkt erg afgeleid. Nog meer dan normaal."

"Dat klopt ook," zei ik, terwijl ik mijn aandacht weer op de oudere richtte.

Ik vroeg me af aan wie die bedwelmende geur toebehoorde. Ik proefde de geur bijna op mijn tong, en mijn mond werd waterig om ervan te proeven.

Ik was nog nieuwsgieriger uit welke roedel hij kwam.

Ik stond te popelen om te weten hoe hij eruitzag.

Mijn hart kneep pijnlijk samen in mijn borst. Tot nu toe had hij geen enkele poging gedaan om de ceremonie te stoppen en mij op te eisen.

Was hij bang, of had hij zich er gewoon bij neergelegd dat ik een gekozen partner had genomen?

"Waarom?" vroeg Levi. "Heb je koudwatervrees?"

"Nee," zei ik. "Maar ik weet vrijwel zeker dat mijn tweede kans partner naar de ceremonie kijkt."

"Wat?" hapte Levi naar adem, waardoor de oudere stopte met spreken en er gemompel achter ons opsteeg.

Dat was niet de reactie waarop ik had gehoopt op een moment als dit!

"Is er een probleem?" vroeg de oudere, terwijl hij zijn leesbril afzette en op de lessenaar legde.

"Nee, nee, nee," zei ik, en wierp Levi een vernietigende blik toe. "Gaat u alstublieft verder, oudere."

"Weet je het zeker?" vroeg hij, zoekend naar tekenen van oneerlijkheid.

"We zijn zeker," zei ik. "Gaat u verder."

"Beta Levi," vroeg de oudere. "Bent u bereid om verder te gaan?"

Levi opende zijn mond, maar zei niets; zijn blik gleed langzaam naar mij.

"Levi, doe dit niet. Ik smeek je, durf geen nee te zeggen," linkte ik hem toe.

"Ja, oudere," zei Levi. "Gaat u alstublieft verder."

"Goed dan," zei de oudere, terwijl hij zijn bril weer opzette.

"Waar waren we? Ah, ja," zei de oudere, terwijl hij zocht waar hij gebleven was.

"Zara, ik denk dat we de ceremonie moeten stoppen," linkte Levi na een moment. "Je partner zal gekwetst worden als we-"

"Als hij me echt wil, kan hij me hier en nu opeisen," antwoordde ik.

"Oh," zei Levi, een stoute glimlach op zijn lippen. "Oermens-stijl. Jij houdt wel van een beetje ruig, hè?"

"Nee," zei ik, terwijl ik met mijn ogen rolde. "Op die manier zou ik weten of hij echt om me geeft en me wil, maar tot nu toe heeft hij geen enkele poging gedaan om deze ceremonie te stoppen."

"Misschien is hij verlegen," antwoordde Levi.

"Dat betwijfel ik," zei ik. "Wolven zijn niet verlegen als het gaat om het opeisen van hun partner. Ze maken er juist een groot drama van zodat iedereen weet dat ze hun partner gevonden hebben en nu bezet zijn."

"Misschien is hij voorzichtig," merkte Levi op. "Misschien is hij eerder afgewezen..."

"Misschien," antwoordde ik, terwijl er een zucht over mijn lippen gleed.

Om de een of andere reden voelde dit bijna nog erger dan de afwijzing van Alpha Noah.

****

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7 - Ze maakte het gemakkelijk

Nicolas POV

Mooi.

Toen de onbekende teef langs de gangen naar het altaar liep, was dat het enige woord dat in me opkwam. Haar warme, rijke geur van wilde bloemen zweefde door de lucht en vulde mijn binnenste met verlangen en adoratie.

Ik heb nog nooit zo’n mooie teef gezien. Het bracht me in verwondering.

Mijn ogen gleden langs haar vlekkeloze, kleine, gespierde lichaam. Hoewel mijn massieve gestalte van 2 meter makkelijk haar kleine postuur zou overschaduwen, zou ze perfect passen in mijn beschermende armen.

Ik werd als een sirene naar haar toegetrokken door haar grijze, stormachtige ogen. Ze riepen me om het diepe, troebele water binnen te gaan, waar een doolhof van geheimen op ontdekking lag te wachten. Ik werd gedreven om dat schip te besturen, elke hoek te verkennen en alle geheimen rondom haar te ontrafelen.

Mijn pik trok samen bij het zien van haar volle, rozige lippen, en ik slaakte een luide zucht. Ik kon haar zwoele kussen al over mijn tere huid voelen dansen terwijl mijn vingers verstrikt raakten in haar volle, pikzwarte haar.

"Je kwijlt, Alpha," zei mijn Beta en beste vriend Ronan naast me.

Ik liet uit schrik een lage, waarschuwende grom horen, en Ronan lachte in zijn vuist. "Ik kan niet anders dan opmerken hoe jij op haar aanwezigheid reageert," zei hij, terwijl hij zijn wenkbrauw spottend optrok.

Met een zucht rolde ik met mijn ogen. Ronans vermogen om zelfs de kleinste verandering in mijn stemming op te merken, was iets wat ik haatte.

"Wie is die teef?" vroeg ik, hopend de wellustige gedachten van me af te schudden, en gelukkig had Ronan me geen tijd gegeven om het dossier te lezen dat hij me had gegeven voor we hier kwamen. Ik kwam er pas net achter dat we naar een belangrijke paringsceremonie moesten na terugkomst van een zakenreis.

"Haar naam is Zara Silverwood," zei hij. "Ze is de enige erfgenaam van de Silverado-roedel en de dochter van Alpha Rico en Luna Rita."

"Een zilveren wolf," mompelde ik voor mezelf. Dat verklaarde waarom de ceremonie zo groots was opgezet.

Zilveren wolven zijn door de godin gezegende wolven. De uitverkoren roedels werden gezegend met verschillende speciale gaven en kregen een uniek zilveren merkteken om zich te onderscheiden. Het was een waarschuwing voor verstotenen en andere wezens om uit de buurt te blijven.

"Interessant," zei ik, terwijl ik mijn armen over mijn borst kruiste. Een teef die Alpha werd en leider van een gezegende roedel was een zeldzaamheid.

"Helemaal waar," antwoordde Ronan. "Ze heeft haar Beta gekozen als haar partner."

Dat verraste me nog meer, en ik fronste mijn wenkbrauwen ongemakkelijk bij dat feit.

Mijn ogen gleden naar de gekozen partner, die bij het altaar zijn kleding rechtzette.

"Hij lijkt wat nerveus," merkte ik op.

Ronan knikte enkel.

"Ik heb hem in de gaten gehouden," antwoordde hij. "Hij lijkt zich erg ongemakkelijk te voelen over deze paringsceremonie."

"Maar?" vroeg ik.

Ik had het gevoel dat Ronan al wat navraag had gedaan over het toekomstige paar.

"Een van de roedelstrijders vertelde me dat Beta Levi de toekomstige Luna erg goed kent," antwoordde hij.

"Alsof ze beste vrienden zijn?" vroeg ik, terwijl ik mijn wenkbrauwen fronste. Dat was interessant. Ik vroeg me af waarom ze haar Beta als partner koos en niet een Alpha.

"Ja," antwoordde hij. "En daarbij komt nog dat de paringsafspraken haastig zijn gemaakt."

Waarom zou ze dat doen?

Was ze zwanger?

Gehaast gleed ik van mijn stoel toen Zara plotseling opkeek met een lichte kanteling van haar hoofd, haar ogen flikkerend tussen zwart en zilver. Ik denk dat haar wolf me geroken moet hebben en zich nu van mijn aanwezigheid bewust was.

"Waarom doe je zo raar?" snufte Ronan naast me.

Ik ging weer rechtop zitten, rolde met mijn ogen naar hem en sloeg mijn armen om mijn middel.

Waarom was Ronan vandaag zo gefixeerd op mij? Gedroeg ik me echt zo vreemd?

"Je kunt het hem maar beter vertellen," suggereerde Ray, mijn wolf. "Hij kan helpen."

Ray had gelijk. Door Ronan in te lichten kon hij me tenminste uit de problemen houden.

"Omdat, mijn vriend," zei ik. "Mijn tweede-kans-maatje is die teef daar, die vandaag gepaard wordt."

Ik had nooit gedacht dat ik die woorden ooit hardop zou zeggen. Het klonk zo juist, maar tegelijk zo fout.

Mijn hand ging meteen naar de binnenste linkerborstzak van mijn colbert, waar veilig opgeborgen een oude foto van mijn lotsmaatje Isabella zat. Ik heb haar foto altijd bij me gehouden als een constante herinnering om haar of die verschrikkelijke dag nooit te vergeten.

Ik zuchtte.

Isabella was in alle opzichten perfect. Ze was vol zonneschijn en warmte, en haar glimlach kon de regen verdrijven. Ze dartelde door het roedelhuis, begroette en praatte met de leden terwijl ze voor hun behoeften zorgde, haar prachtige gouden lokken altijd zwierend rond haar gezicht.

Haar grote, schitterende blauwgroene ogen straalden altijd vreugde en levenslust uit. De roedel hield zielsveel van haar. Ze was geweldig; ze was wijs en vriendelijk.

Het enige minpunt aan Isabella was dat ze een Omega-wolf was. Maar dat weerhield mij er niet van haar als de mijne te claimen. Ik hield van haar vanaf het moment dat ik haar zag.

Mijn lichaam voelde alsof er een elektrische stroom doorheen werd gestuurd, en mijn hart prikte in mijn borst. Ik voel nog steeds de rauwe pijn van haar verlies die nacht.

Tranen brandden achter mijn ogen, klaar om te ontsnappen. Isabella stierf tijdens de bevalling. Onze zoon stierf met zijn moeder.

Dat was onze vloek—alleen sterke, gerangschikte wolven kunnen een Alpha-pup baren.

Ik knipperde de tranen weg en schudde mijn hoofd om de verdrietige gedachten te verdrijven.

"Dat is geweldig!" riep een opgewonden Ronan uit. "Ga en stop de ceremonie. We moeten onze Luna mee naar huis nemen."

Ik schudde mijn hoofd.

"Ik kan het niet!" antwoordde ik.

"Waarom niet?" vroeg hij.

"Vanwege—"

"Wat?" beet Zara’s beta me toe, me onderbrekend en de ceremonie stokkend.

Een glimlach verscheen op mijn lippen. Ze moet hem haar geheimpje hebben verteld.

Wat me in de war bracht. Waarom zou ze het hem vertellen?

"Wat is er gebeurd?" vroeg Ronan, terwijl hij verward zijn aandacht weer op de ceremonie richtte.

"Ik denk dat mijn maatje net haar gekozen partner heeft verteld dat ik de gebeurtenissen in de gaten houd," antwoordde ik, terwijl ik weer in mijn stoel ging zitten.

"Ze lijken in een verhitte discussie," merkte hij op. "Waarom heb ik het gevoel dat deze hele ceremonie niet klopt?"

"Dat kan ik je niet zeggen," antwoordde ik. "Ze was afgeleid vanaf het moment dat ze binnenkwam."

"En jij bent de reden daarvan," zei hij, terwijl hij me streng aankeek.

"Misschien wel," haalde ik mijn schouders op.

Ronan schudde zijn hoofd, en een glimlach verscheen om mijn lippen.

"Doe niet zo moeilijk," gromde hij. "Ga en claim je maatje. Ze staat daar gewoon."

"Ik ben daartoe niet in staat," zei ik, terwijl ik naar haar wees terwijl ze bij het altaar stond en de ceremonie voortzette. "Haar beslissing is genomen. Ze wil met haar Beta gepaard worden."

"Maar heb jij je keuze al gemaakt?" vroeg hij, ongeloof in zijn ogen.

"Zij maakte het makkelijk," antwoordde ik. "Bovendien maakt het niet uit."

"Kom op, Nic!" siste Ronan. "Isabella is al drie, vier..."

"Vijf!" onderbrak ik hem. "Het is al vijf jaar."

Ronan liet een zucht ontsnappen en schudde zijn hoofd.

"Weet je, Nic, mijn zus zou willen dat je weer gelukkig bent," zei hij, smekend in zijn ogen.

"Zij is Isabella niet," gromde ik.

"Prima," zei hij, zijn handen verdedigend omhoog houdend. "Maar laat me je eraan herinneren dat het zeldzaam is om een tweede-kans-maatje te vinden. De godin moet een reden hebben gehad om jullie tweeën te koppelen."

"Zoals de reden waarom ze mij en Isabella koppelde?" snauwde ik. "En nu is ze weg. Zij en mijn zoon."

Ronan haalde een hand door zijn gezicht en zuchtte diep. De dood van zijn zus deed hem net zo veel pijn als mij.

"Het is geen geheim dat Isabella ziek was," zei Ronan. "De dokter heeft je verteld over haar gezondheidsproblemen."

"Als ik haar maar niet zwanger had gemaakt," mompelde ik boos. "Misschien was ze dan nog..."

"De ziekte zou haar toch hebben gesloopt," snauwde hij, me onderbrekend. "Stop nu met jezelf te verwijten, wees een vent, en ga haal je maatje voordat ze elkaar gaan markeren."

****

Veeg omhoog om door te gaan

His Rejected Second Chance Mate

His Rejected Second Chance Mate

123 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

123

Inhoud

Aa