passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

His Voice Alone door Tessa Kelwyn

His Voice Alone

/

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 1

Leia's POV

*Drie Jaar Geleden*

Het raam was koud tegen mijn voorhoofd, maar ik bewoog niet. Want blijkbaar ben ik een masochist die geniet van de scherpe beet van glas tegen huid.

Buiten lag de oprit leeg en ongerept, zoals alles in dit huis—wachtend tot iemand zou komen om het perfecte voorstedelijke tafereel te verstoren.

Het huis van de Grahams voelde altijd zo aan. Stil. Te schoon. Alsof we allemaal in een IKEA-showroom leefden waar echte menselijke emoties geen vingerafdrukken mochten achterlaten op het meubilair.

Niets uit plaats, maar ook geen warmte. Alleen beige muren en bijpassende beige persoonlijkheden.

Tweeënhalf jaar ben ik hier sinds ze me adopteerden. Lang genoeg om de kunst te beheersen van het perfecte posterkind te zijn dat ze uit de pleegzorgcatalogus bestelden.

Ze waren niet wreed—die eer moet ik ze geven. Gewoon... afgeleid. Alsof ik achtergrondmuziek was die ze af en toe harder zetten als er bezoek kwam.

Ze wilden goede rapporten, geen echte gesprekken. Alleen maar tienen, geen echte gedachten.

Ik gaf ze wat ze wilden omdat ik nu eenmaal efficiënt ben: perfecte cijfers, nooit tegenspreken, beleefde glimlachen die nooit mijn ogen bereikten wanneer hun boekenclubvrienden langskwamen om te kirren over hun liefdadige goede daad.

Maar vandaag? Vandaag voelde anders, en niet op de 'oh wow, misschien zal ik eindelijk ergens thuishoren' manier. Meer van het 'iemand staat op het punt een atoombom te droppen in mijn zorgvuldig gebouwde emotionele bunker' soort.

Mijn maag deed sinds de ochtend aan gymnastiek—niet het sierlijke soort, meer als een dronken peuter die een achterwaartse salto probeert. Ze brachten iemand mee naar huis.

Iemand die ze hadden genoemd in die voorzichtige, eufemistische tonen die volwassenen gebruiken als ze een ramp als een kans willen laten klinken.

'Problematisch maar briljant,' hadden ze gezegd. Uit een jeugdprogramma. Een jongen die 'de juiste structuur' nodig had.

Vertaling: nog een gebroken kind dat ze konden opknappen en inlijsten voor het volgende dinergesprek.

Kijk eens hoe geweldig we zijn, we nemen niet één maar TWEE beschadigde kinderen op. We zijn praktisch heiligen.

Ik wilde niemand nieuws.

Wilde geen broer, vooral geen nieuw project voor de Grahams om te perfectioneren. Ik voelde me hier al nauwelijks bestaan—ruimte delen met iemand anders leek ongeveer net zo aantrekkelijk als een doodskist delen.

Maar het leven heeft zo'n charmante gewoonte om schijt te hebben aan wat ik wil.

Ik trok mijn mouwen over mijn handen, een zenuwachtige gewoonte die ik nooit had kunnen afleren. Dat is wanneer de herinnering me raakte als een goederentrein met verlatingsangst.

Ezra.

Het weeshuis was een speciaal soort hel—grijze muren die hoop leken te absorberen, eten dat smaakte als het teleurstellende neefje van karton, en kinderen die altijd boos waren omdat woede veiliger was dan verdriet. Maar Ezra had het op de een of andere manier draaglijk gemaakt.

We waren toen nog kinderen. Ik was tien, verdronken in afdankertjes en de zekerheid dat niemand me ooit zou willen. Hij was elf, doof en stil, maar hij keek naar me alsof ik meer was dan gewoon nog een dossier dat stof verzamelde in een of andere map van een maatschappelijk werker.

Alsof ik echt was, alsof ik ertoe deed.

Hij reageerde nooit als de andere kinderen hem bespotten omdat hij anders was. Kromp nooit ineen als ze wrede grappen maakten over zijn gehoor. Keek alleen maar naar alles met die donkere ogen die dwars door de bullshit van mensen leken te kijken.

Tot die dag toen ik twaalf was.

Een van de oudere jongens—Jake zoiets, met adem als een vuilnisbak en handen die het woord 'nee' niet begrepen—dreef me in het nauw in de gang. Te dichtbij, aan me trekkend, probeerde me te zoenen, lachend toen ik hem probeerde weg te duwen alsof het allemaal een hilarisch spelletje was.

Ik bevroor. Want dat deed ik toen—veranderde in een standbeeld en hoopte dat de slechte dingen gewoon voorbij zouden gaan.

Toen raakte Jakes lichaam de muur zo hard dat ik zweer dat ik iets hoorde kraken.

Ezra was in een flits op hem, allemaal vuisten en woede en beschermende razernij die van ergens dieper kwam dan woorden konden bereiken. De oudere jongen huilde—huilde echt—terwijl de volwassenen schreeuwden en hen uit elkaar trokken.

Maar Ezra hield zijn ogen de hele tijd op mij gericht, volledig ongeschokt, alsof hij net het vuilnis had buitengezet in plaats van iemand bijna het ziekenhuis in te slaan.

Ze sleepten hem diezelfde dag nog weg. Geen waarschuwing, geen afscheid, geen doorstuuradres. Gewoon weg, alsof hij nooit had bestaan.

Dat was vier jaar geleden. Vier jaar proberen een gezicht te vergeten dat blijkbaar getatoeëerd zat aan de binnenkant van mijn oogleden.

Banden knarsten op grind, en trokken me terug naar de realiteit met alle zachtheid van een klap. Ik draaide me naar de deur, al bezig met het voorbereiden van mijn beste 'dankbare geadopteerde dochter' optreden.

De Grahams kwamen eerst binnen, met identieke glimlachen die op de een of andere manier te breed en te nep tegelijk waren. Achter hen volgde een figuur—lang, brede schouders, capuchon op, handen diep in zijn zakken gestoken alsof hij in zijn eigen kleren wilde verdwijnen.

Hij keek niet naar me. Slimme zet, eerlijk gezegd.

'Leia, liefje,' kirde mevrouw Graham in die stem die ze gebruikte als ze moederlijk wilde klinken maar alleen neerbuigend overkwam. 'Kom eens hallo zeggen tegen—'

Zijn capuchon gleed af en ik stopte met ademen.

Krullend blond haar, gezicht scherper dan ik me herinnerde, jukbeenderen die glas konden snijden. Maar de ogen—dezelfde donkere ogen die mijn dromen en mijn wakkere uren vier verdomde jaren lang hadden achtervolgd.

Ezra.

Mijn hart stopte niet alleen—het voerde een complete doodscène op waardig aan Shakespeare. Ik herkende hem onmiddellijk, alsof mijn ziel al die tijd zijn vermiste personen poster bij zich had gedragen.

De jaren hadden hem veranderd, hem op de een of andere manier harder gemaakt, stiller op een manier die suggereerde dat hij niet hoefde te spreken om te krijgen wat hij wilde. Gevaarlijk stil.

Hij keek naar me, en ik zweer dat de vloer gewoon verdampte.

'Leia,' spoorde meneer Graham weer aan, waarschijnlijk zich afvragend waarom zijn normaal gesproken zo gehoorzame dochter plotseling in een haperende robot was veranderd.

Ik kon niet antwoorden. Mijn mond was blijkbaar zijn primaire functie vergeten.

Ezra sprak ook niet. Natuurlijk niet. Dat hoefde hij nooit.

'Hij praat niet veel, arme jongen,' mompelde mevrouw Graham met die medelijdende toon die ze gebruikte voor kapotte apparaten en gewonde vogels.

Ik wilde schreeuwen, want Ezra sprak wel. Alleen niet tegen hen. Nooit tegen mensen die er niet toe deden.

Hij hief zijn hand langzaam op, weloverwogen, en gebaarde: 'Heb je gemist, vuurvliegje.'

Mijn borst stortte volledig in.

Die naam. Niemand had me in jaren zo genoemd. Het hoorde bij een andere versie van mij, een ander leven waar Ezra de enige persoon was die mij zag als iets wat het beschermen waard was.

En nu was hij hier, staand in mijn steriele voorstedelijke gevangenis, kalm als altijd, met diezelfde storm nog steeds flikkerend achter zijn ogen.

De jongen die ooit iemand half dood had geslagen omdat hij mij had aangeraakt.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 2

Leia's POV

*Heden*

Het geluid van bestek dat tegen borden schraapt klonk luider dan normaal, of misschien probeerde ik gewoon niet te wiebelen.

Ik staarde naar mijn eten maar proefde het niet, ik gaf niets om eieren of studiecontrolelijsten of het beleefde gesprek aan tafel.

Niet wanneer Ezra's hand op mijn dij lag. Zijn vingers rustten net onder de rand van mijn slaapshort, trokken langzame cirkels op mijn huid. Alsof het normaal was, alsof hij me altijd zo had aangeraakt.

Ik had hem moeten stoppen, maar dat deed ik niet.

Het was drie jaar geleden sinds hij bij die deur verscheen, drie jaar waarin we deden alsof alles goed was. Drie jaar waarin ik probeerde te vergeten wat hij was en wat ik hem had zien doen, waarin ik probeerde niet te denken aan wat hij me liet voelen.

Mijn huidige stiefbroer.

Ezra was niet meer dezelfde jongen die ik me herinnerde. Hij was uitgegroeid tot iets kouders, meer gepolijst. Iedereen trapte erin.

De dove, gouden jongen veranderd in atleet en wonder. Ze glimlachten en klapten allemaal, niemand kende de waarheid. Ze wisten niet wat hij was als niemand keek.

Onder de tafel gleed zijn duim hoger. Dichter bij waar ik al warm was en het erger werd. Mijn lichaam reageerde zelfs als ik het haatte.

Ik drukte mijn dijen tegen elkaar, maar hij duwde terug, behield zijn positie.

"Lieverd, heb je de bureaulamp ingepakt?" vroeg papa, alsof dit gewoon weer een ochtend was.

Ik knikte, te snel. Ik kon mijn stem niet vertrouwen.

Ezra gebaarde iets terug naar hen, waarschijnlijk over hoe enthousiast hij was voor de universiteit. Beleefd en vriendelijk, de versie van hem die iedereen geloofde. Wat een leugenaar.

Hij liet hen alleen zien wat ze wilden zien. De echte Ezra liet me nooit met rust, niet in drie jaar, geen seconde.

Zijn greep op mijn dij werd plotseling strakker, hard, waardoor ik ineenkroop. Mijn vork schraapte met een scherp gekrijs over het bord.

"Gaat het wel, schat?" vroeg mijn moeder, haar ogen toegeknepen over de tafel.

Ik glimlachte. Geforceerd. "Gewoon zenuwen."

Ezra hief zijn sap en glimlachte ook, ontspannen en charmant. Alsof hij me niet onder de tafel zat te betasten voor onze pleegouders.

Ik dacht plotseling aan hoe hij ook soms mijn kamer in sloop.

Hij lag dan naast me in het donker, trok me tegen zich aan alsof het natuurlijk was. Dan fluisterde hij steeds hetzelfde woord, het enige dat hij ooit hardop sprak.

'Mijn.' Niet lief, niet zacht. Het was een dreiging, een belofte. En ik geloofde het elke keer.

Hij zorgde ervoor dat niemand dichtbij kwam, jongens die met me flirtten stopten met sms'en, mensen die ik leuk vond hielden afstand. Eén verhuisde 's nachts van school zonder waarschuwing of uitleg.

Ik wist dat het Ezra was.

Ik confronteerde hem een keer, schreeuwde hem toe door mijn tranen, vertelde hem dat hij me niet kon controleren. Dat hij me niet bezat. Hij protesteerde niet. Hij duwde me gewoon tegen de muur, zijn hand om mijn keel, niet wurgend, maar vasthoudend, controlerend, toen kuste hij me.

En toen hij terugtrok, zei hij het opnieuw. "Je bent alleen van mij."

Ik wilde hem slaan, maar smolt in plaats daarvan tegen hem aan. Zelfs nu haatte ik hoe duidelijk ik het me herinnerde. De warmte in zijn adem, zijn smaak op mijn lippen.

"Ezra, je hebt je scheerset ingepakt, toch?" vroeg meneer Graham, nietsvermoedend.

Ezra knikte. Zijn hand kneep weer onder de tafel, duim streelde de kromming van mijn binnendij. Hij plaagde niet meer, hij herinnerde me eraan wie er de baas was.

"Hebben jullie later hulp nodig met spullen naar beneden dragen?" vroeg mevrouw Graham.

"We redden het wel," zei ik snel, mijn stem kortaf.

Ezra keek naar me, slechts een flits van zijn ogen. Maar ik wist wat het betekende: 'Voorzichtig. Denk er niet eens aan weg te gaan.'

Ik probeerde zijn hand weg te duwen, maar hij liet me niet. Hij drukte dieper, vingers in zacht vlees tot pijn mijn been deed schokken.

"Je ziet erg bleek, Leia. Weet je zeker dat je je goed voelt?" vroeg mijn moeder, haar voorhoofd gefronst.

"Gewoon moe," zei ik. Nog steeds zonder haar aan te kijken.

Ezra leunde voorover en gebaarde iets over hoe trots hij op me was, over hoe enthousiast hij was voor de universiteit.

Meneer Graham glimlachte alsof alles perfect was. Zijn hand bewoog niet. Ik hield mijn ogen op mijn bord gericht, kaak gespannen, elke ademhaling scherp. Mijn dijen waren vochtig, en mijn hart ging tekeer.

Ik wist niet wat me meer angst aanjoeg, het idee om hem achter te laten... Of wat hij zou doen als ik het probeerde.

Veeg omhoog om door te gaan

His Voice Alone

His Voice Alone

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa