POV Blake
Weet je wat erger is dan de teleurstelling van de familie zijn?
Daaraan herinnerd worden tijdens de zalm terwijl je ouders je genetische mislukkingen ontleden alsof je niet gewoon verdomme aan dezelfde tafel zit.
Ik zit helemaal aan het uiteinde van onze mahoniehouten tafel, dichtbij genoeg om elk belediging te horen, maar ver genoeg weg dat het voelt alsof ik in een andere tijdzone dineer.
"De Blackwood-roedel heeft weer gebeld over Amelia's verlovingsaankondiging," zegt mijn vader, terwijl hij zijn steak snijdt met de precisie van een seriemoordenaar. "Ze willen een uitnodiging voor de bruiloft van onze glorieuze dochter."
"Natuurlijk willen ze dat." Mijn moeder komt haast klaar bij de gedachte. "Amelia vertegenwoordigt alles waar onze bloedlijn voor staat—kracht, intelligentie, talent dat zelfs de Maangodin zou kunnen evenaren."
En daar komt het. Wacht maar. Drie, twee, één—
"Het is echt opmerkelijk." Vadersch ogen glijden naar mij alsof ik hondenstront ben dat hij net op zijn schoen ontdekt heeft. "Identieke tweelingen, maar slechts één heeft iets waardevols geërfd. Twintig jaar oud en nog steeds geen wolf. Geen krachten. Zelfs geen basisinstincten van de roedel of een gedachtenlink. Wat een zielig schepsel..."
Ik houd mijn gezicht in de plooi terwijl ik deze toevoeg aan mijn mentale lijst van creatieve beledigingen. Deze is eigenlijk best mild, vorige week noemde hij me een "genetische typfout".
"Vader, dat is niet eerlijk..." probeert Amelia.
"Eerlijk?" Moeders lach kan glas graveren. "Wat niet eerlijk is, is dat de Maangodin een kosmische grap heeft uitgehaald door alle goede genen in één dochter te stoppen en ons achter te laten met..."
Ze gebaart naar mij alsof ik een bijzonder teleurstellend proefproject ben.
"Wat dit ook is."
Ik prik een stuk zalm aan mijn vork. Wat dit ook is?
Ik ben je dochter, jij ontwerphakken-dragende psychopaat. Maar goed, laten we het op "wat dan ook" houden.
Vader leunt achterover en bestudeert me met de warmte van een begrafenisondernemer die een lijk inspecteert.
"Weet je wat de andere roedels over ons zeggen, Blake? Ze fluisteren dat wij zwak zijn omdat wij een defecte erfgenaam voortgebracht hebben. Dat onze bloedlijn misschien besmet is."
Mooi, we zijn van persoonlijke aanvallen naar roedelpolitiek gegaan. Vooruitgang.
"Elke dag dat je bestaat is een herinnering aan onze schaamte," gaat hij verder, zo terloops als het weerbericht. "De zwakste wolvin, Alpha’s erfgenaam, in de geschiedenis van de roedel. Een genetisch doodlopend spoor."
De woorden komen aan zoals altijd—scherp, precies, bedoeld om te verwonden. Maar ik heb twintig jaar eelt opgebouwd. Wat maken een paar sneetjes meer nu nog uit?
Voordat Vader kan beginnen aan Act Twee van Blake’s Grootste Falen, staat Amelia abrupt op.
"De avondtraining begint over vijftien minuten. Blake en ik moeten ons gaan voorbereiden."
"Ga maar," wuift Vader met zijn vork. "Misschien ontdekt ze nog een karaktertrek die het waard is om door te geven."
We ontsnappen de eetkamer uit, en ik voel Amelia's medeleven van haar afstralen als lichaamswarmte. De stilte rekt zich uit tot ze eindelijk breekt.
"Het spijt me zo. Ze hadden niet—"
"Ze hebben gelijk," onderbreek ik haar, zonder haar aan te kijken. "Ik ben de zwakste van de hele roedel. Misschien wel van de hele verdomde bloedlijn."
Ik stop met lopen, dwing mezelf haar perfecte gezicht aan te kijken—mijn gezicht, maar dan op de een of andere manier beter.
"Maar ik kan trainen. Ik kan nuttig zijn. Niet geweldig, niet krachtig—gewoon... niet walgelijk."
"Je bent niet—"
"Dank je," onderbreek ik opnieuw, want als ze die zin afmaakt met zo’n motiverende poster-onzin, knap ik echt. "Dat je me daar weg hebt gehaald."
Ik jog vooruit voordat ze kan antwoorden, richting de gymzaal. De trainingsfaciliteit van de roedel gonst van de jonge wolven die hun oefeningen afronden.
Ik stort mezelf op solo-gevechtsroutines, kanaliseer elke gram frustratie in stoten en blokken.
Mijn lijf schreeuwt, longen branden, spieren beven, maar ik blijf doorgaan. Pijn is gewoon zwakte die het lichaam verlaat, of welk toxisch mannelijkheidsspreukje de trainers deze week ook weer mooi vinden.
Ik ben aan het afkoelen, denkend dat ik misschien weer een dag overleef, als twee wolven uit de jongere trainingsgroep de ring inschuiven.
Ze cirkelen om me heen alsof ik prooi ben, en eerlijk, in hun ogen ben ik dat waarschijnlijk ook.
"Kijk nou, wie hier voor soldaatje speelt," sneert de eerste.
Hij heet Mark, geloof ik. Of Mason. Eén of andere M-naam die ‘toekomstige eikelkrijger’ schreeuwt.
"Ze heeft niet eens een wolf," voegt zijn maat toe, lachend alsof hij zojuist de komedie heeft uitgevonden. "Denk je echt dat je met echte Nightshades kan sparren?"
Ik houd mijn houding, uitgeput maar niet van plan te wijken. "Wil één van jullie dat testen, of allebei?"
Mikey, laten we hem zo noemen, duikt als eerste, en verdomme, hij is snel. Zijn vuist raakt mijn gezicht voordat ik volledig kan ontwijken.
Ik proef koper—bloed in mijn mond. Uiteindelijk weet ik een goeie klap terug te geven die hem verrast, maar dan springt zijn vriend erbij, want eer is blijkbaar optioneel als je op de kneusjes van de roedel inslaat.
Ze werken me af als professionals.
Mijn lichaam slaat keer op keer op de mat, en het publiek smult ervan, lacht en moedigt aan. Want niets zegt roedel-eenheid als toekijken hoe de defecte dochter van de Alpha in elkaar wordt geslagen.
Dan stormt Amelia de ring in als een wrekende engel. Ze stuurt beide wolven met zoveel kracht door de lucht dat het gebouw meetrilt.
Eén van hen, nog midden in een zwaai naar mij, raakt per ongeluk haar wang voor hij gelanceerd wordt. Zodra hij beseft wat hij gedaan heeft, wordt hij lijkbleek.
Je raakt het Gouden Kind niet aan. Dat is regel nummer één.
"Oh shit… Sorry, Amelia, dat was niet—"
"Het gaat wel," zegt ze tussen opeengeklemde tanden, maar haar hand vliegt naar haar wang en komt bloedig terug. "Het is niets."
"Kom," mompelt Amelia, terwijl ze me al richting de uitgang van de gym sleept. "We moeten hier ijs op leggen."
Tegen de tijd dat we mijn kamer bereiken, voel ik de blauwe plekken van morgen al opkomen. Mijn ribben doen pijn, mijn schouder wordt ongetwijfeld paars, en mijn lip is lekker gespleten.
Maar het is Amelia’s wang die mijn maag omdraait.
Die nacht tel ik mijn nieuwste verzameling kleurrijke plekken als moeders silhouet in mijn deuropening verschijnt. Ze klopt niet. Nooit.
Haar haviksogen vinden meteen het kleine pleistertje op Amelia’s wang. Natuurlijk. Die vrouw zou een microscopisch foutje vanaf de maan zien.
"Wat. Is. Hier. Gebeurd." Elk woord valt als ijs.
Als ik het uitleg, vraagt ze geen namen. Belooft geen straf voor de idioten die mij belaagden.
In plaats daarvan grijpt haar hand mijn haar en trekt mijn hoofd zo hard naar achteren dat mijn nek kraakt. De klap die volgt doet mijn oren suizen en mijn zicht drie seconden wit uitslaan.
"Hoe durf je," sist ze. "Je zus heeft een bruiloft over twee weken! Twee. Weken. En nu moet ze het gangpad aflopen met een blauwe plek omdat jij te zielig was om jezelf te verdedigen!"
"Mam, stop—" probeert Amelia vanuit de gang.
Maar moeder sleurt me al door het huis aan mijn haar, alsof ik een dol dier ben dat afgemaakt moet worden.
Ze smijt de voordeuren open met zoveel kracht dat de scharnieren rammelen. Buiten is het zo koud dat mijn adem direct bevriest. De volle maan hangt erboven als een kosmische middelvinger.
"Shift," beveelt ze, terwijl ze me op de stenen treden duwt. "Verander nu, of blijf hier tot zonsopgang. Misschien, als je de Maangodin hard genoeg smeekt, ontfermt ze zich nog over je waardeloze huid."
De deur slaat dicht met de finaliteit van een doodskist.
Ik blijf op mijn knieën zitten, starend naar die heldere, spottende bol die zogenaamd heilig is voor ons soort. Mijn kaken klemmen zo hard op elkaar dat ik bijna een kies breek.
Maar ik huil niet en ik smeek niet. Ik kijk naar de donkere bomen voorbij onze perfect verzorgde binnenplaats, mijn vingers ballend tot vuisten tot mijn nagels bloed uit mijn handpalmen trekken.
Voor de duizendste keer reik ik diep in mezelf, roepend om de wolf die daar zou moeten zijn.
Roepend om het deel van mij dat me waardig zou maken, heel zou maken, me iets meer zou maken dan de grootste teleurstelling van de familie.
Voor de duizendste keer, antwoordt er niemand.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Blake
De ochtend breekt aan met Amelia die op mijn deur bonkt alsof ze van de FBI is.
"Opstaan, we gaan wandelen."
Ik ben nog mijn blauwe plekken van gisteravond aan het verzorgen als ze toch gewoon binnenstormt. Privacy is een mythe als je een tweelingzus hebt met Alpha-neigingen.
"Jezus, Blake." Ze ziet de schade en haar gezicht vertrekt op die manier waarop ze tegelijk pissig en schuldig kijkt. "Dat is nog erger dan ik dacht. Laat me je genezen—"
"Nope." Ik rol uit bed en negeer hoe elke spier in protest schreeuwt. "Ere-insigne. Bovendien wordt mam gek als je helende energie verspilt aan het huisdierproject van de familie."
"Je bent niet—"
"Bewaar dat maar voor iemand die je gelooft."
Toch volgt ze me. Want Amelia heeft een pathologische behoefte om dingen te repareren, en ik ben in wezen een wandelend wrak dat nooit te maken valt.
Ik trek mijn hoodie aan en loop richting de achterdeur, zonder te checken of ze me volgt. Het zachte gedreun van haar voetstappen achter me zegt genoeg.
Twintig minuten later zitten we diep in het bos achter het territorium van de roedel, op weg naar onze plek. Het oeroude eikenbos is de enige plek op dit hele verdomde terrein waar ik kan ademen zonder te hoeven uitrekenen hoeveel ruimte mij toekomt.
Amelia nestelt zich tegen onze favoriete boom, een gigantisch exemplaar dat waarschijnlijk ouder is dan de hele arrogantie van onze bloedlijn bij elkaar. Ik plof naast haar neer en laat de stilte over ons heen spoelen.
Geen roedelpolitiek, geen teleurgestelde ouders, geen genetische vergelijkingen. Gewoon wij.
"Dit is allemaal bullshit, weet je," zegt ze uiteindelijk.
"Je moet even specifieker zijn, zus," snuif ik. "Het deel waarin ik een wandelende teleurstelling ben? Of het deel waarin onze ouders me behandelen als een mislukt wetenschappelijk experiment?"
"Alles." Ze gebruikt haar felle stem, de stem waarbij zwakkere wolven zich onmiddellijk onderwerpen. "Ze vonden je al defect voordat je kon lopen. Voordat je de kans had om—"
"Om wat? Mijn super special werewolf powers te manifesteren?" Ik peuter aan de schors van de eik, ontwijk haar blik. "Ik ben twintig en wacht nog steeds tot mijn wolf opduikt. Misschien heeft de Maangodin me gewoon vergeten. Mij op 'gelezen' gezet, snap je?"
"Of misschien heeft Zij een andere timing." Amelia’s overtuiging kan bergen verzetten, echt waar. "Je kunt mentaal linken met mij, dat is toch iets."
Waar. Onze mentale verbinding is letterlijk het enige bovennatuurlijke trucje dat ik ken.
Terwijl andere wolven transformeren en hun dominantie tonen, speel ik hier telepathische telefoon met mijn zus. Echt spectaculair.
‘Hou daarmee op,’ klinkt haar stem in mijn hoofd. ‘Je bent meer dan—’
‘Dan wat?’ kaats ik terug via de link. ‘Meer dan de familieblamage? Meer dan een genetisch doodlopend spoor? Geef het toe, Am. Ik ben in wezen gewoon een heel dure mens.’
Ze wordt stil, zowel hardop als in mijn hoofd, wat betekent dat ze nadenkt. Gevaarlijk terrein.
"Over dure mensen gesproken," zeg ik, wanhopig om van onderwerp te veranderen, "hoe bevalt dat gearrangeerde huwelijk tot nu toe?"
Haar gezicht krijgt een ingewikkelde uitdrukking—niet helemaal de aankondiging van het naderende onheil die ik verwachtte, maar ook niet bepaald blije bruid.
"Alpha Matthias Henderson." Ze zegt de naam alsof ze proeft hoe het klinkt.
En tot mijn verbazing lijkt het niet naar gif te smaken.
"Vader denkt nog steeds dat me uithuwelijken aan de Alpha van onze grootste rivaliserende roedel vrede zal brengen en toegang tot hun territoria zal opleveren."
Ze praat erover zoals een gevangene het uur van zijn executie beschrijft. Onontkoombaar en zwaar van angst.
Amelia pulkt aan de schors van onze eik, ontwijkt mijn blik. "Maar eerlijk? Het had erger gekund. Veel erger."
"Dat is de meest lauwe aanbeveling voor een gearrangeerd huwelijk die ik ooit heb gehoord."
"Hou op." Maar ze glimlacht bijna.
"Je spreekt al twee keer per jaar met hem af sinds we zestien zijn," begin ik voorzichtig, "en je vertelt me nooit veel over hem. Misschien wordt het tijd?"
Amelia blijft even stil, en wat door onze link sijpelt is niet de diepgewortelde angst die ik verwachtte, maar iets ingewikkelders. Berusting vermengd met... opluchting?
“Matthias is eigenlijk best oké,” geeft ze toe. “Hij is slim—echt intelligent, niet alleen dat Alpha-gedoe. Hij heeft zo’n droge humor die me soms echt verrast.”
“Schokkend. Een wolf met persoonlijkheid.”
“Hij snapt het, weet je? Dat politieke gedoe. Hij is ook niet blij met het gearrangeerde gedeelte, maar hij laat het niet op mij afreageren. We hebben een paar verrassend eerlijke gesprekken gehad over wat dit allemaal eigenlijk betekent.”
Dat... is niet wat ik verwachtte. “Dus je mag hem eigenlijk wel?”
“Als persoon? Ja, dat doe ik. Hij is eervol, behandelt me niet als een toekomstige trofeevrouw, en hij heeft dat hele broedende Alpha-ding waar andere wolvinnen waarschijnlijk bij wegzwijmelen.”
Ze pauzeert. “Maar het is geen liefde. Dat weten we allebei.”
“Maar het is niet verschrikkelijk.”
“Maar het is niet verschrikkelijk,” stemt ze in. “Hij heeft duidelijk gemaakt dat hij geen sprookjesromance verwacht. Het is politiek met een trouwjurk, maar tenminste is hij er geen complete klootzak over. En ik ben een verdrag met tieten.”
“Poëtisch. Je zou dat in je geloften moeten zetten.”
Ze geeft me een elleboogstoot, maar zachtjes. Altijd zachtjes bij mij, alsof ik elk moment kan breken.
Wat ook niet onredelijk is. Op dit punt word ik eigenlijk alleen nog maar bij elkaar gehouden door koppigheid en pure spite.
“Twee weken,” fluistert ze, en voor het eerst klinkt het niet als een doodvonnis. “Twee weken en dan ben ik Luna van de Bloodmoon-roedel. Wonen op voormalig vijandelijk gebied. Samenwonen met een man die ik respecteer maar niet liefheb.”
“Had erger gekund,” echo ik haar eerdere woorden.
“Had erger gekund,” stemt ze toe, maar wat ze niet zegt, wat tussen ons in blijft hangen, is dat mij hier achterlaten haar nog altijd doodsbang maakt.
Zonder haar ben ik gewoon prooi met een stamboom, en dat weten we allebei.
“Wat gebeurt er met mij als jij weg bent?” De vraag glipt eruit voordat ik het kan tegenhouden.
Zielig.
Twintig jaar oud en ik klamp me nog steeds vast aan mijn vijftien minuten oudere zus als een veiligheidsgordel.
“Ik verzin wel iets.” Amelia’s hand vindt de mijne, knijpt stevig. “Ik laat je hier niet—”
“Blijven functioneren als de favoriete aankleedpop van de familie?” Ik probeer nonchalant te klinken, maar mijn stem breekt. “Het is goed. Ik heb twintig jaar ervaring. Ik ben de Michael Jordan van teleurstelling.”
“Blake—”
“Ik meen het. Ik krijg vast binnenkort een sponsorcontract. Nike: Just Disappoint It.”
“Stop.” Maar ze glimlacht bijna, en dat was precies de bedoeling. “Ik haat het dat je dat doet. Humor gebruiken als harnas.”
“Beter dan mijn gezicht als boksbal gebruiken. Oh wacht…”
Via onze link voel ik haar schuldgevoel opflakkeren, scherp en bitter. Ze geeft zichzelf de schuld van gisteravond. Omdat ze er niet op tijd was, omdat zij de tweeling is die alle goede genen kreeg terwijl ik de fabrieksafkeur kreeg.
“Hé,” zeg ik, en stoot met mijn schouder tegen de hare. “Het is niet jouw schuld dat de Maangodin een favoriet had. Jij kunt er niks aan doen dat je perfect bent, net zomin als ik er iets aan kan doen dat ik… dit ben.”
“Je bent mijn zus,” zegt ze fel. “Je bent moedig en slim en grappig en—”
“En compleet verdomd machteloos in een wereld waar macht alles is.”
De waarheid hangt tussen ons in als een lijk.
Over twee weken is ze weg. Uitgehuwelijkt voor een alliantie. Wonen bij vreemden die haar misschien goed behandelen, of haar misschien alleen als een politiek pion zien.
En ik blijf hier, alleen, met ouders die mij zien als het bewijs dat zelfs de machtige Bishop-bloedlijn mislukkingen kan voortbrengen.
“Beloof me iets,” zegt Amelia plotseling.
“Hangt ervan af. Is het iets stoms als ‘geloof in jezelf’ of ‘blijf sterk’? Want ik heb geen motivatieposter-energie meer over.”
“Beloof me dat je overleeft.” Haar stem is staal in zijde gehuld. “Wat er ook gebeurt, wat ze ook doen, beloof me dat je het overleeft totdat ik een manier vind om je eruit te krijgen.”
Ik wil een grap maken, zoals altijd ontwijken. Maar de blik in haar ogen houdt me tegen.
Ze verdrinkt in schuldgevoel en angst en verantwoordelijkheid die ze niet zou moeten dragen.
“Ik beloof het,” lieg ik, want wat kan ik anders? “Ik overleef het wel. Waarschijnlijk gewoon uit spite, maar toch.”
Ze knijpt opnieuw in mijn hand, en via onze link voel ik haar wanhopige hoop dat ze me niet aan de wolven overlaat.
Dat doet ze absoluut wel. Letterlijk. Maar ik laat haar anders geloven.
Dat is wel het minste wat ik kan doen voor de enige persoon die ooit iets gegeven heeft om het kapotte reserveonderdeel van de familie.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Blake
Naar Amelia kijken terwijl ze zich voorbereidt op haar bruiloft, is alsof je iemand ziet trainen voor haar eigen executie, maar dan met meer tule en passief-agressieve bloemstukken.
Mam is in volledige Luna Dictator-modus, en bemoeit zich met elk verdomd detail, van de servetvouwen tot aan Amelia’s gezichtsuitdrukkingen.
Ik hang in de deuropening als het familie-spook, terwijl ik toekijk hoe mijn zus wordt geprogrammeerd tot een wapen in een witte jurk. Via onze band voel ik haar vanbinnen schreeuwen. Maar hardop? Perfecte gehoorzaamheid.
"Blake." Mam merkt me op, want natuurlijk doet ze dat. "Doe eens wat nuttigs. Ga Amelia’s bagage organiseren. Probeer niets kapot te maken."
Ik salueer sarcastisch en verdwijn voordat ze creatievere manieren bedenkt om me eraan te herinneren dat ik waardeloos ben.
Later, als mam eindelijk opgerot is om wat bloemisten de stuipen op het lijf te jagen, vind ik Amelia in haar kamer, omringd door bruiloftszooi. De jurk hangt daar als een zijden gevangenis.
"Overleef je het?" vraag ik.
Ze lacht, maar het klinkt als brekend glas. "Definieer overleven."
"Nog steeds ademend, minimale psychische schade, nog geen misdrijven gepleegd."
"Dan nee." Ze houdt de trouwjurk vast alsof die haar kan bijten. Dan krijgen haar ogen die vreemde, wanhopige glans. "Trek hem aan."
"Wat? Nee. Dat is—"
"Alsjeblieft." Ze duwt de jurk naar me toe. "Gewoon voor de lol."
Er is niets lolligs aan de manische energie die van haar afkomt, maar ik neem de jurk toch aan. Hij is zwaarder dan hij lijkt, al dat zijde en kant en verwachting.
Ik trek hem aan in haar badkamer, en als ik weer naar buiten kom, staart Amelia alsof ze een geest heeft gezien. Misschien heeft ze dat ook.
"Kijk," fluistert ze, terwijl ze me naar de grote spiegel draait.
Holy shit.
We zijn identiek. Niet gewoon zussen-die-op-elkaar-lijken identiek, maar kopie-van-elkaar, zouden-dezelfde-persoon-kunnen-zijn identiek. Zelfde gezicht, zelfde bouw, alles hetzelfde.
Zelfs ik kan niet zien waar ik ophoud en zij begint.
"We zouden iedereen kunnen bedriegen," zegt Amelia, haar stem breekt als dun ijs. "Zelfs moeder haalde ons door elkaar als kinderen, weet je nog? Voordat jij niet meer kon veranderen. Voordat ze besloten dat jij op de een of andere manier kapot was."
"Am—"
"Ik deed soms alsof ik jou was." De bekentenis komt eruit alsof ze het al jaren vasthoudt. "Als perfect zijn voelde als verdrinken. Dan deed ik alsof ik jou was en niet de hele verdomde bloedlijn hoefde te dragen."
"Ja, want het familie-teleurstelling zijn is echt een vakantiepakket."
"Jij mag tenminste jezelf zijn."
Ik staar haar aan. "Ben je high? Ik mag helemaal niets zijn. Ik ben vrij om niets te zijn."
Ze raakt de spiegel aan waar onze reflecties samensmelten. "We zijn allebei gevangenen, Blake. Gewoon in verschillende cellen."
De waarheid daarvan slaat in als een klap.
Ze heeft gelijk. We zijn allebei fucked, alleen in een ander lettertype.
Die nacht, ik was half in slaap, toen mijn deur opengaat. Amelia glipt naar binnen als een schaduw, haar leren dagboek vastgeklemd alsof het van C4 is gemaakt.
"Blake." Haar stem is urgent, bang. "Ik wil dat je deze bewaart."
Ik ga rechtop zitten, meteen klaarwakker.
Alles aan haar schreeuwt dat er iets mis is. De manier waarop ze zichzelf vasthoudt, de trilling in haar handen, en Amelia’s handen trillen nooit. Zij is altijd de stabiele.
Er is iets goed mis.
"Wat is er?"
"Neem hem gewoon." Ze duwt het dagboek in mijn handen, haar vingers zijn ijskoud. "Verstop het ergens waar moeder het nooit zal vinden. Hierin staat... alles wat belangrijk voor me is."
Via onze band voel ik haar angst. Niet om het huwelijk, niet om Matthias, maar iets anders. Iets oneindig veel erger.
"Amelia, wat is er in godsnaam aan de hand?"
Maar ze buigt zich alleen maar voorover en kust mijn voorhoofd, haar lippen koud als marmer. "Ik hou van je, zus. Vergeet dat nooit."
"Je maakt me bang..."
"Sorry." Ze schuifelt naar de deur alsof ik haar zou willen tegenhouden. "Voor alles. Omdat ik niet sterk genoeg was om—"
"Am—"
"Ik hou van je," zegt ze nog eens, en dan is ze weg.
Ik had haar moeten volgen. Had het moeten weten.
Had iets anders moeten doen dan haar dagboek onder de losse vloerplank van mijn kast stoppen en weer gaan slapen als een idioot.
De dageraad komt te vroeg en te stil.
Geen ochtendroutine uit Amelia’s kamer. Geen stromende douche.
Alleen stilte.
Om zeven uur vreet het niet-weten me van binnen op. Het dagboek ligt onder mijn vloerplank als een geladen pistool, en ik blijf maar denken aan de manier waarop ze ‘ik hou van je’ zei.
Niet "slaap lekker" of "welterusten". Ik hou van je .
Fuck it.
Ik heb haar dagboek al eerder gelezen. Ze schreef er soms in terwijl ik erbij was, alsof we een soort gestoorde literaire logeerpartij hadden. Ze zal het niet erg vinden.
Maar als ik het opensla, wordt mijn bloed ijskoud.
‘Ik kan dit niet meer. Ik kan niet langer toekijken terwijl ze Blake stukje bij beetje vernietigen en zelf de perfecte dochter speel. Ik ben zo moe van het zijn van hun Gouden verdomde Kind. De gedachte om Matthias te verraden, om de rest van mijn leven te leven met een leugen—het maakt me nu al kapot. Dus kies ik mijn eigen uitweg. Blake zal zichzelf de schuld geven. Dat doet ze altijd. Maar dit is niet haar schuld. Het is mijn schuld omdat ik te zwak was om te vechten, te bang om weg te rennen, te moe om te blijven doen alsof. Het spijt me, Blake. Het spijt me zo. Ik kan niet doen alsof ik sterk genoeg ben om ons allebei overeind te houden. Ik kan niet trouwen met iemand van wie ik niet houd om een roedel te redden die het niet waard is om gered te worden. Ik kan niet trouwen met een goed man alleen maar om hem te vernietigen. Ik ben zo moe van alles. Misschien, als ik weg ben, zien ze eindelijk wat ze jou hebben aangedaan. Ik hou van je. Het spijt me. Volg me niet naar het eikenbos. Wees vrij.’
“Nee…” Het dagboek glijdt uit mijn gevoelloze vingers. "Nee, nee, nee, nee, NEE!"
Ik ren al voordat mijn hersenen het doorhebben, nog steeds in mijn slaapshirt en korte broek, blote voeten kletsend op de koude vloeren. Ik raas door het huis als een verdomde tornado.
"Waar is Amelia?" Ik grijp het eerste roedel-lid dat ik tegenkom, een of andere niemand die meestal doet alsof ik niet besta.
Hij kijkt me aan alsof ik een tweede hoofd heb gekregen. "Ik... heb haar niet gezien?"
Keuken. Leeg. Haar kamer. Leeg bed, raam open, nog steeds dat afschuwelijke gevoel van definitiefheid.
"Amelia!" Nu schreeuw ik, ik check elke kamer, elke kast, overal waar ze zich zou kunnen verstoppen.
Meer roedelleden staren naar me alsof ik een psychose heb. Terecht, eigenlijk. Maar niemand van hen heeft haar gezien.
Ik sprint richting het bos, naar ons eikenbos, mijn longen staan in brand.
Misschien heb ik het mis. Misschien is ze van gedachten veranderd. Misschien is ze gewoon zonder mij weggevlucht. Misschien—
Maar ik hoor stemmen voordat ik iets zie. Mannelijke stemmen. Gelach.
Ik breek door de boomgrens en daar staan ze—vier patrouillewolven, staand rond iets op de grond, grijnzend alsof ze de loterij hebben gewonnen.
"Eindelijk verdomme," zegt er een. "Dacht al dat dat zielige wijf ooit nog wel ballen zou krijgen."
"Wedden dat het haar de hele nacht heeft gekost om de moed te verzamelen. Zielig," grijnst een ander.
Ze praten over zelfmoord alsof het de clou is van hun favoriete grap. Alsof iemand de dood kiezen vermaak is.
En dan zie ik haar.
Blond haar uitgespreid over dode bladeren. Bekende blauwe pyjama. Het lichaam dat het mijne had moeten zijn, dat iedereen verwachtte dat het het mijne zou zijn, ligt doodstil onder onze eik.
De wereld kantelt weg.
"Nee!" Het woord scheurt uit mijn keel als gebroken glas. Ik beweeg al voordat ik nadenk, duw hen opzij met een kracht waarvan ik niet wist dat ik die had. "Blijf verdomme van haar af!"
Ik val op mijn knieën naast haar, mijn handen trillen zo erg dat ik haar gezicht nauwelijks kan aanraken.
"Amelia… Am, word wakker. Kom op…"
Maar ze is koud. Niet helemaal koud, maar het begint te komen. Haar huid heeft die wasachtige uitstraling die betekent: weg, echt weg, geen weg terug.
Ik snik nu, trek haar hoofd op mijn schoot, en haar gezicht—Godin, haar gezicht lijkt precies op het mijne maar zal nooit meer lachen.
Dezelfde trekken, dezelfde botstructuur, alles hetzelfde behalve dat zij haar ogen nooit meer zal openen.
Nooit meer zal zeggen dat ik meer ben dan de familieteleurstelling.
Nooit meer me zal fixeren met die koppige vastberadenheid die ons allebei in leven hield.
Het gelach sterft weg alsof iemand hun kelen doorsneed.
"Wacht," fluistert er een. "Dat is... dat is niet..."
"Oh fuck," ademt een andere stem. "Dat is Amelia…"
"Maar we dachten—"
"Hou verdomme je mond," snauw ik tussen mijn tranen door. "Hou gewoon je verdomde mond."
Ze stuiven uit elkaar als kakkerlakken wanneer het licht aangaat, ineens heel druk bezig om letterlijk ergens anders te zijn.
Lafbekken. Stuk voor stuk.
Na nog een paar minuten laten ze me alleen met het lichaam van mijn zus en het verpletterende gewicht van de werkelijkheid.
Ik had het moeten zijn.
Iedereen had verwacht dat ik het zou zijn.
Sterker nog, ik had verwacht dat ik het ooit zou zijn. De familiefaal die niet kon veranderen, niet kon vechten, nooit iets goed deed en uiteindelijk de ultieme uitweg koos.
Maar ik was het niet.
Zij was het. Perfecte, gouden Amelia die glimlachte door elke politieke machinatie, elke gearrangeerde ontmoeting, elk offer dat onze ouders eisten.
Mijn vingers glijden over haar wang, nog zacht, nog warm genoeg om me één domme seconde hoop te geven.
"Het spijt me…" fluister ik. "Het spijt me zo verdomd erg. Ik had het moeten weten. Had je moeten stoppen…"
Maar dat deed ik niet. Want ik ben precies wat ze denken dat ik ben—een nutteloze, machteloze teleurstelling die niet eens die ene persoon kon redden die ertoe deed.
En nu is ze weg, en ben ik alleen, en is de grap op ons allemaal.
Veeg omhoog om door te gaan