POV Blake
De familiegrafkelder ruikt naar dood en teleurstelling—passend, want dat is zo'n beetje het handelsmerk van de familie Bishop.
Ik zit op mijn knieën naast Amelia's lichaam, haar dagboek trillend in mijn handen geklemd, haar afscheidsbrief voor de tiende keer lezend alsof de woorden misschien zullen veranderen.
"Jíj had de sterke moeten zijn…" fluister ik tegen haar stille gestalte. Ze ziet er vredig uit, wat me woest maakt. "Jíj had deze familie moeten overleven. Niet ik. Ik ben het reserveonderdeel, weet je nog?"
Ze draagt de jurk die mama voor haar begrafenis heeft uitgekozen—niet de trouwjurk, godzijdank, maar een eenvoudige witte jurk die haar jonger doet lijken. Onschuldig.
Alsof ze niet net het leven heeft opgegeven en mij met de rommel heeft achtergelaten.
De deur van de grafkelder klapt open met zo'n kracht dat het de doden zou kunnen wekken. Nou ja, alle doden behalve Amelia.
Mijn hartslag schiet omhoog. Ik verstijf een halve ademhaling, dan duw ik het dagboek achter de voet van haar kist.
Stofwolken dwarrelen op als ik achteruit stap, terwijl ik probeer te doen alsof ik niet net geheimen heb opgebiecht aan een lijk. Vaders schoenen galmen over de vloer, en ik zweer dat elke stap dieper in mijn ruggengraat boort.
"Hou op met dat melodramatische gedoe." Hij stormt binnen, zijn Alfa-autoriteit vult de ruimte als giftig gas. "Amelia is dood, maar haar missie leeft voort."
Hij grijpt mijn pols en rukt me op mijn voeten. Zijn greep is meedogenloos, bedoeld om blauwe plekken te veroorzaken, om me precies te laten voelen waar ik sta in de voedselketen. Bodembewoner, gezelschap van één.
Moeder zweeft achter hem binnen, haar berekenende blik al drie stappen vooruit.
"Jij neemt haar plek in."
Ik lach daadwerkelijk. Het klinkt hysterisch, labiel.
"Ben je volslagen gestoord? Ik kan niet—ik ben niet—" Ik gebaar wild naar mezelf. "Ik ben de defecte tweeling, weet je nog? De genetische typefout? De schande van de familie?"
"Precies." Vaders stem verandert, wordt zacht op een manier die mijn huid doet jeuken. "En daarom is dit perfect."
Wacht, wat?
Hij laat mijn pols los, cirkelt om me heen alsof ik een bijzonder interessant wetenschappelijk experiment ben.
"Denk erover na, Blake. Dit is jouw kans om te bewijzen dat je niet het misbaksel bent dat we altijd dachten."
"Amelia kon een simpel huwelijk niet aan," valt mama in, haar woorden druipen van honingzoet vergif. "Ze heeft alle voordelen gekregen. Macht, training, onze volledige steun… en ze koos voor zwakte."
Ze raakt mijn gezicht aan, zo teder als een slang.
"Maar jij? Jij hebt twintig jaar van niets overleefd. Geen gaven, geen kracht, geen steun. En toch sta je hier."
"Bijna niet staande," mompel ik, maar iets ziekelijks en wanhopigs ontrolt zich in mijn borst.
"Amelia werd geboren met gaven," gaat mama verder, "maar jij zult je waarde moeten verdienen met sluwheid en vastberadenheid. Als jij slaagt waar zij te zwak was om het zelfs maar te proberen, bewijs je dat jij de sterkere tweeling bent."
De woorden raken precies waar ze mikken.
Recht in de gapende wond van mijn zelfwaardering.
Vader komt dichterbij, simuleert warmte als een straalkachel met een verborgen agenda.
"Trouwen met Matthias Henderson. Kom terug met de geheimen van de Bloodmoon-roedel, en je zult eindelijk waardig zijn aan onze bloedlijn. Je zult bewijzen dat macht niet alles is—dat wilskracht belangrijker is dan genetica."
"Jij zult deze roedel ooit leiden," voegt mama eraan toe, schilderend met haar stem onmogelijke toekomsten. "De krachtige wolvin die je altijd al had moeten zijn. Niet ondanks je gebrek aan transformatie, maar juist vanwege wat je zonder dat hebt bereikt."
Ik weet wat dit is.
Twintig jaar psychologische mishandeling heeft me een doctoraat in manipulatie opgeleverd. Ze bespelen me als een violist zijn instrument, elke snaar rakend van mijn wanhopige behoefte aan goedkeuring.
"Dit is onzin," zeg ik, maar mijn stem klinkt onzeker. "Jullie gebruiken me gewoon omdat jullie favoriete, echte dochter—"
"Onze echte dochter staat hier voor ons," zegt vader beslist. "En ze staat op het punt te bewijzen dat ze tien keer zoveel waard is als haar zus."
Het ergste is? Een zielig, gebroken deel van mij wil hem geloven.
Wil geloven dat ik misschien, eindelijk, meer kan zijn dan de grootste teleurstelling van de familie.
"Mensen zullen het merken—" probeer ik nog één keer tegen te werpen.
"Twee maanden van rouw," zegt mama kalm. "We zeggen dat we tijd nodig hebben om te rouwen voor de bruiloft. Genoeg tijd om jou te trainen, de act te perfectioneren."
"En als ik faal?"
De temperatuur daalt met tien graden. Vaders gemaakte warmte verdampt alsof het nooit heeft bestaan.
"Dan bewijs je wat we altijd al vermoedden," zegt hij eenvoudig. "Dat je niets dan verspilling bent van ons bloed."
Maar mama, altijd de strateeg, verzacht de klap: "Maar je zult niet falen. Want in tegenstelling tot Amelia heb jij niets te verliezen en alles te winnen. Dat maakt jóu gevaarlijk. Dat maakt jóu perfect."
Ik kijk nog één keer naar Amelia's vredige gezicht.
Zij ontsnapte. Koos voor de dood in plaats van hun wapen te zijn.
Maar ik? Ik ben er nog, ik adem nog, ik hoop nog zielig dat ik misschien deze keer genoeg zal zijn.
"Ik doe het…" fluister ik.
Mijn ouders glimlachen als roofdieren die hun prooi in het nauw hebben gedreven. Wat, laten we eerlijk zijn, precies is wat er gebeurt.
"Uitstekend." Mama schiet al in de planningsmodus. "We beginnen meteen met je training. Stemgebruik, maniertjes, alles wat Amelia wist over Matthias en zijn roedel."
"Je zult perfect zijn," voegt vader eraan toe, en voor één giftig moment laat ik mezelf geloven dat hij het meent.
"En haar lichaam?" vraag ik, knikkend naar Amelia.
"Ze zal onder jouw naam worden begraven," zegt mama zonder een moment te aarzelen. "Blake Bishop stierf in een tragisch ongeluk. Amelia leeft voort om haar plicht te volbrengen."
De achteloze wreedheid ervan beneemt me de adem. Zelfs in de dood word ik uitgewist.
Maar wat is er nieuw?
Ik werp één laatste blik op mijn zus—de sterke, de perfecte, degene die als eerste brak, degene die mij boven alles liefhad—en doe een stille belofte.
Ik zal hun spel spelen. Ik zal hun wapen zijn. Ik zal de hele Bloodmoon-roedel voor de gek houden en hun geheimen terugbrengen.
En dan, als ik eindelijk hun goedkeuring, hun liefde, hun erkenning heb?
Laat ik ze erin stikken.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Blake
Twee maanden doen alsof je dood bent, maakt je gek in je hoofd.
Ik zit op de achterbank van een Mercedes die meer kost dan het huis van de meeste mensen, Amelia's dagboek tegen mijn borst gedrukt als de meest deprimerende veiligheidsdeken ter wereld.
Buiten glijdt het Bloodmoon-territorium voorbij door de getinte ramen. Helemaal oude dennen en berglandschappen die prachtig zouden zijn als ik niet op het punt stond op gigantische schaal identiteitsfraude te plegen.
Mijn zus ligt momenteel onder de grond onder mijn naam. Blake Bishop, genetische teleurstelling, tragisch slachtoffer van een ongeluk.
Ondertussen draag ik haar gezicht, haar designerkleding, haar hele verdomde leven en identiteit.
De transformatie was meedogenloos.
Negen weken lang speelden Mam en Pap een verwrongen versie van Pygmalion: alles wat Blake was weggesneden en in haar plaats perfecte Amelia geboetseerd.
Stemtraining tot mijn keel bloedde. Bewegingsanalyse tot ik haar loop tot op de millimeter kon nadoen. Gezichtsexpressie-oefeningen waar method actors van zouden huilen.
"Denk eraan," zegt Mam vanaf de voorstoel, zonder de moeite te nemen om om te kijken, "één fout en je verraadt ons allemaal."
Geen druk verder, hoor.
Het dagboek weegt duizend kilo in mijn handen. Ik heb elke bladzijde gememoriseerd, elk detail over Matthias Henderson geabsorbeerd tot ik zijn biografie zou kunnen schrijven.
Volgens Amelia: intelligent, eervol, verrassend zachtaardig voor een Alpha, bedreven in gevecht, strategisch denker, heeft een zwak voor chocolate chip cookies.
Ze schreef over hem als een politiek dossier met af en toe een menselijk moment. Respectvol maar afstandelijk. Wat klopt, want hun hele afspraak was ongeveer net zo romantisch als een belastingaangifte.
Ze schreef ook constant over mij.
‘Blake liet me lachen tot ik huilde vandaag, door Vader na te doen tijdens zijn ochtendtirades.’
Of ‘Ik wou dat ik Blake mee kon nemen naar Bloodmoon waar ze eindelijk veilig zou zijn. Ze verdient zoveel meer dan wat onze familie haar geeft.’
Plot twist: ze liet me met iets ergers achter.
De auto mindert vaart. We zijn er.
Tijd om de grootste acteerprestatie van mijn trieste leven neer te zetten.
Beta Zack staat bij de ingang van het roedelhuis op ons te wachten, en holy shit, hij is precies zoals Amelia hem beschreef.
Lang, breed, dat vanzelfsprekende zelfvertrouwen van iemand die iemands keel zou kunnen openscheuren, maar ervoor kiest het niet te doen. Zijn glimlach is oprecht warm als hij dichterbij komt.
"Amelia! Je ziet er prachtig uit."
Ik glijd in mijn rol als in een tweede huid.
Amelia's glimlach, Amelia's gracieuze bewegingen, Amelia's stem: "Zack! Wat fijn je weer te zien."
Hij trekt me in een omhelzing die me bijna uit mijn rol haalt, want Amelia had niet vermeld dat hij een knuffelaar is. Ik weet hem toch met precies de juiste vertrouwde warmte te beantwoorden.
"Hoe was de rit? Heb je de nieuwe zonnepaneleninstallatie gezien onderweg? Ik herinner me dat je bij ons laatste— Oh, dat doet me trouwens denken aan die keer dat je Sam volledig onderuit haalde in het debat over de roedeleconomie. Wat was het ook alweer dat je zei over hulpbronnen verdelen?"
Fuck. Fuck fuck fuck.
Dit stond niet in het dagboek. Een willekeurig gesprek van god weet wanneer waarvan ik geen enkel idee heb.
Ik voel Mam achter me verstijven, klaar om in te grijpen, maar ik moet dit zelf oplossen of—
Amelia's lach borrelt op, perfect in haar achteloze warmte.
"Oh god, haal dat maar niet weer op. Ik was vast vreselijk aan het opscheppen. Je weet hoe ik word als het over duurzaamheid gaat."
Vaag genoeg om te werken, en Zack lacht, gaat verder. Maar dan stapt Mam naar voren met perfecte timing.
"Beta Zack, we zijn zo dankbaar voor het geduld van jullie roedel gedurende onze rouwtijd." Haar stem druipt van de gemaakte droefheid. "Deze maanden waren... moeilijk."
Zijn uitdrukking verandert in medeleven, en plotseling wil ik overal zijn behalve hier.
"Natuurlijk. Amelia sprak altijd zo warm over haar tweelingzus. Ze wilde Blake aan ons allemaal voorstellen." Zijn stem wordt zachter. "Zo’n tragedie dat de Maangodin haar zo jong tot zich riep."
Ik sta daar in de huid van mijn dode zus terwijl mensen hun medeleven betuigen om mijn eigen dood. Er bestaat vast een Duits woord voor dit niveau van fucked up.
"Blake was..." begin ik, maar ik moet stoppen, want wat zeg je over jezelf in de verleden tijd? "Ze betekende alles voor mij."
Dat is tenminste waar.
* * *
De huwelijksceremonie vindt plaats bij maanopkomst, want weerwolven zijn dramatische klootzakken die van symboliek houden. Roedeleden vullen de open plek, allemaal gekleed in formele kleding die op de een of andere manier zowel elegant als roofdier-achtig is.
En dan zie ik hem.
Matthias staat bij het altaar als elk donker romantisch romanpersonage dat tot leven is gekomen.
Twee meter pure alfa-energie, donker haar, schouders die de wereld zouden kunnen dragen of verpletteren. Maar het zijn zijn ogen die me doen verstijven—intens groen, ogen die dwars door elke leugen lijken te kijken die ik ooit heb verteld.
Maar dát is niet wat me doet struikelen.
Het is die aantrekkingskracht.
Op het moment dat onze blikken elkaar kruisen, reikt er iets in mij, iets waarvan ik niet eens wist dat het bestond, naar hem uit als een magneet die het noorden vindt. Mijn hele lichaam wordt heet, dan koud, dan weer heet.
Wat de absolute fuck?
Ik dwing mezelf om door te lopen, Amelia’s serene glimlach vast te houden, maar vanbinnen gil ik.
Dit. Stond. Niet. In. Het dagboek.
Amelia had nooit geschreven over het gevoel dat ze door de bliksem werd getroffen, nooit iets over deze overweldigende drang om dichterbij te komen, steeds dichterbij…
Het zullen de zenuwen wel zijn. Of pure angst.
Of het totale gebrek aan ervaring met aantrekkelijke mannen die niet familie zijn of proberen me tijdens de training in elkaar te slaan.
De ceremonie vervaagt. Woorden over eenheid en kracht en gezegende verbonden. Zijn handen zijn warm wanneer hij de mijne pakt, en die aantrekkingskracht wordt zo intens dat ik amper kan ademen.
Wanneer de ambtenaar hem vraagt zijn bruid te kussen, bereid ik me voor op impact.
Ik ben er niet klaar voor.
Zijn lippen raken de mijne en de wereld explodeert. Elke zenuw licht op als een kerstboom, die vreemde aantrekkingskracht klikt op zijn plek als een slot dat zijn sleutel vindt.
Ik hap naar adem tegen zijn mond en hij verdiept de kus, één hand die met verwoestende tederheid mijn gezicht vasthoudt.
Als we uit elkaar gaan, zijn zijn ogen donker van iets wat ik niet begrijp. Maar er is geen tijd om het te analyseren, want iedereen juicht en we worden meegesleurd in de festiviteiten en holy shit… Ik ben zojuist getrouwd met de verloofde van mijn dode tweelingzus.
Later, in een slaapkamer die waarschijnlijk meer kost om in te richten dan de meeste mensen per jaar verdienen, slaat de realiteit weer toe.
Dit is de huwelijksnacht. We zouden… ja.
Ik sta daar in lingerie die mama heeft uitgezocht (daar is extra therapie voor nodig), probeer Amelia’s zelfvertrouwen te channelen terwijl mijn handen trillen.
Matthias kijkt me aan vanaf het bed, nog steeds in zijn half opengemaakte overhemd, en die aantrekkingskracht wordt alleen maar sterker.
"Gaat het?" Zijn stem is zacht. "We hoeven niets te doen waarvoor je niet klaar bent."
De onverwachte vriendelijkheid breekt me bijna. Ik plak Amelia’s glimlach op mijn gezicht.
"Ik ben gewoon zenuwachtig. Het zijn… moeilijke maanden geweest."
Hij staat op, komt dichterbij, en ik moet mijn knieën op slot zetten om niet naar hem toe te bewegen. "Ik begrijp het. Blake verliezen… Ik kan me zo’n pijn niet voorstellen."
Oh, geloof me maar, dat kun je echt niet, vriend.
Zijn hand cupt mijn gezicht, duim strijkt over mijn wang, en die aantrekkingskracht zwelt aan tot ik erin verdrink. "Maar vanavond draait niet om verdriet. Vanavond draait om ons."
Juist. Huwelijksnacht. Voltrekking. Het hele pakket.
Amelia’s dagboek had vermeld dat ze hadden besproken te wachten tot het huwelijk—keurige wolven die zich bewaren voor hun partner of wat dan ook. Wat betekent dat hij denkt dat ik een maagd ben.
Technisch gezien klopt dat, alleen niet de maagd die hij verwacht.
Ik tril als een chihuahua in een onweersbui.
"Ik zorg voor je." Zijn stem zakt tot iets wat mijn binnenste doet smelten. "We doen het rustig aan."
Hij kust me weer, maar het is anders dan tijdens de ceremonie. Dieper, hongeriger en vol belofte. Die vreemde aantrekkingskracht explodeert in een behoefte zo intens dat het me angst aanjaagt.
Mijn lichaam reageert alsof het het zijne herkent, reikend naar hem met een wanhoop die ik niet begrijp.
Mams uitgekozen lingerie (therapie, zoveel therapie) belandt op de grond. Zijn handen, zoals beloofd, zijn eerbiedig en voorzichtig, behandelen me als iets kostbaars in plaats van de bedrieger die hij niet weet dat ik ben.
Als hij me aanraakt, zingt die vreemde aantrekkingskracht, verdrinkt elk ander gevoel behalve dichterbij, meer, ja.
Ik doe mijn best om te channelen wat ik denk dat Amelia zou doen—zelfverzekerd maar onschuldig, gretig maar onervaren. Maar als we eindelijk samensmelten, als die aantrekkingskracht op zijn plek klikt als het universum dat zich uitlijnt, vergeet ik de rol die ik speel.
Ik vergeet alles, behalve hem.
Daarna houdt hij me vast alsof ik zou kunnen verdwijnen, drukt kussen op mijn haar terwijl ik probeer weer te leren ademen.
Mijn hele lichaam gonst van tevredenheid en iets anders. Iets dat permanent aanvoelt, onomkeerbaar.
Terwijl ik daar in het donker lig, zijn ademhaling tegen me aan voel, nestelt die aantrekkingskracht zich tot iets warms en constants.
Als een touw dat me aan hem bindt. Als een ketting die ik nooit zal breken.
Amelia heeft nooit iets als dit opgeschreven. Niets over het gevoel dat je een ontbrekend stuk van jezelf vindt, niets over deze herkenning tot op het bot die verder gaat dan aantrekkingskracht.
Wat betekent dat ik volledig van het script ben, in bed met de echtgenoot van mijn dode zus, gevoelens heb die alles kapot kunnen maken.
Fantastisch.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Matthias
Er is hier iets serieus mis.
Ik lig in bed en kijk naar mijn kersverse vrouw, die slaapt met de rustige, gelijkmatige ademhaling van iemand die vrede kent. Maar in mij is er geen vrede.
Niet als mijn wolf zijn kop maar niet kan houden.
Sinds Amelia aan het einde van dat gangpad verscheen, loopt hij als een wild dier op en neer in mijn hoofd. Op het moment dat haar geur me bereikte, verloor hij zijn verstand—huilend, grommend, klauwend aan de randen van mijn zelfbeheersing.
Maat. De onze. VAN MIJ, VAN MIJ, VAN MIJ.
Het was niet subtiel. Het was niet rationeel. En het hoorde zeker niet bij het plan.
Godin sta me bij, ik kan niet stoppen met naar haar te kijken.
Niet alleen vanwege de band, of wat dit dan ook is, maar omdat er iets niet klopt, alsof een liedje in de verkeerde toonsoort wordt gespeeld.
En het vreemde is: ik ken Amelia Bishop al vier jaar.
We hebben precies acht ontmoetingen gehad, acht diners, en ongeveer nul momenten van echte chemie. Aardig meisje. Slim. Geestig en soms te zelfverzekerd. Zou eigenlijk een sterke politieke partner in het huwelijk zijn.
Maar geschikt als maat? Mijn wolf gaf nooit een krimp.
Tot vanavond.
Op het moment dat zij dicht bij me kwam bij het altaar, voelde het alsof ik werd geraakt door een goederentrein van feromonen en oerkracht. Mijn wolf ging van nul naar psychotisch in drie seconden.
Ik hield me amper staande tijdens de geloften.
Nu ligt ze opgekruld naast me, hetzelfde gezicht dat ik twee keer per jaar zie sinds we zestien en negentien waren. Hetzelfde donkere haar verspreid over mijn kussen. Dezelfde fijne trekken. Dezelfde geur van lavendel en zeezout.
Maar er is nu een aantrekkingskracht. Een zwaartekracht die me doet verlangen haar tegen me aan te trekken en de wereld uit te dagen haar van me af te nemen.
Wat. De eigenlijke. Fuck.
Ik probeer de verschillen te inventariseren, om de chaos in mijn hoofd te begrijpen.
Tijdens onze ontmoetingen was Amelia zelfverzekerd, soms op het arrogante af. Vanavond? Ze was verlegen, bijna bang of zelfs doodsbang, tot het punt dat het zelfs haar geur veranderde.
Toen ik haar bij het altaar kuste, trilde ze.
Toen ik haar in ons bed aanraakte, keek ze me aan alsof ik haar levend ging opeten.
Wat eerlijk is. Mijn wolf wilde dat zeker.
De ceremonie zelf was ook vreemd. Twee maanden uitstel door de dood van haar zus—een tragisch ongeluk, zeiden ze.
Blake Bishop, de weerloze tweeling, jonge wolvin zonder wolf.
Amelia praatte soms over haar, altijd met schuldige genegenheid. "Blake is sterker dan mensen denken," zei ze dan. "Ze heeft haar kracht gewoon nog niet gevonden."
Rouw doet rare dingen met mensen, inderdaad.
Misschien heeft het verlies van haar tweeling iets fundamenteels in Amelia veranderd. Iets wakker gemaakt dat sluimerde. Tweelingbanden zijn intens—als één sterft, wordt de ander nooit meer hetzelfde.
Ik werd Alpha op mijn negentiende toen mijn vader plotseling overleed. Hartaanval tijdens een roedelrun, dood voordat hij de grond raakte.
En ineens erf ik een roedel, een enorm territorium met mensen om te beschermen, en een zestienjarige verloofde die ik nooit had ontmoet.
Onze eerste ontmoeting was pijnlijk ongemakkelijk. Ik probeerde de verantwoordelijke jonge Alpha te zijn, zij probeerde de perfecte politieke bruid te zijn. Allebei probeerden we omheen te dansen dat we vreemden waren die samen een leven moesten opbouwen.
Maar het lukte. We vonden gemeenschappelijke grond. We bouwden iets dat op vriendschap leek.
We bespraken strategie, roedelpolitiek, territoriumbeheer. Ze had een brein als een val en ambities die de mijne evenaarden. Dat respecteerde ik.
Ik dacht dat respect kon groeien tot genegenheid, en genegenheid tot iets duurzaams.
Liefde was nooit een factor.
Nu probeert mijn wolf uit mijn huid te breken om dichter bij haar te komen, en ik weet niet wat ik daarmee aan moet.
Amelia beweegt in haar slaap, maakt een klein, gekwetst geluid dat me recht in het hart raakt. Ik trek haar automatisch dichter tegen me aan, en ze nestelt zich tegen me aan alsof ze beschutting zoekt.
Mijn wolf spint erom. Echt waar, hij spint .
Misschien was de matebond er altijd al, wachtend.
Misschien heeft de officiële ceremonie, de zegen onder de maan, iets geactiveerd dat sluimerde.
Misschien heeft haar verdriet iets opengebroken, haar kwetsbaar gemaakt op een manier die mijn beschermende instincten aanspreekt.
Of misschien denk ik gewoon te veel na.
Ze beweegt, haar heldere blauwe ogen fladderen open, en op het moment dat ze beseft waar ze is—naakt tegen mij aan geperst—flitst er paniek over haar gezicht voordat ze zichzelf weer onder controle krijgt.
"Hoi," fluistert ze.
"Hé." Ik strijk haar haar uit haar gezicht, opmerkend hoe ze zich in mijn aanraking vleit ondanks haar duidelijke nervositeit. "Gaat het?"
"Ik… Ja. Het is gewoon... veel."
Onderstatement van de eeuw, maar ik laat het gaan. "We kunnen het rustig aan doen. Er is geen haast."
Ze kijkt me aan alsof ik haar de maan aanbied. "Echt?"
"Echt waar." Ik bestudeer haar gezicht, zoekend in die vertrouwde trekken. "Ik weet dat de afgelopen maanden zwaar zijn geweest. Blake verliezen..."
Er flikkert iets in haar ogen—pijn, schuld, iets anders dat ik niet kan benoemen.
"Ik wil het daar niet over hebben…"
"Oké." Ik sla die reactie op voor latere analyse. "Waar wil je het over hebben?"
Ze bijt op haar lip, een gebaar dat ik haar nooit eerder heb zien maken. "Vertel me over de roedel? Je plannen?"
Veilig terrein. Daar kan ik wat mee.
Terwijl ik begin over de dynamiek binnen de roedel, luistert ze met een intensiteit die zowel vertrouwd als nieuw is. Dezelfde slimme vragen, dezelfde strategische blik, maar er zit iets onder.
Een honger die niets met politiek te maken heeft.
Mijn wolf herkent het, zelfs als mijn mensenbrein het nog probeert te begrijpen.
Wat er ook veranderd is in de maanden dat we elkaar niet zagen, wat verdriet en verlies ook uit haar hebben gesneden, het heeft iets nieuws blootgelegd. Iets dat de diepste delen van mij aanspreekt.
Voor nu laat ik haar haar geheimen houden. Laat ik haar verwerken wat er achter die behoedzame ogen gebeurt.
Maar uiteindelijk zullen we moeten praten over waarom mijn wolf ervan overtuigd is zijn mate te hebben gevonden in een vrouw die hij voor vanavond nauwelijks opmerkte.
Want matebanden liegen niet, zelfs als de rest dat wel doet.
Veeg omhoog om door te gaan