POV Matthias
Er is hier iets serieus mis.
Ik lig in bed en kijk naar mijn kersverse vrouw, die slaapt met de rustige, gelijkmatige ademhaling van iemand die vrede kent. Maar in mij is er geen vrede.
Niet als mijn wolf zijn kop maar niet kan houden.
Sinds Amelia aan het einde van dat gangpad verscheen, loopt hij als een wild dier op en neer in mijn hoofd. Op het moment dat haar geur me bereikte, verloor hij zijn verstand—huilend, grommend, klauwend aan de randen van mijn zelfbeheersing.
Maat. De onze. VAN MIJ, VAN MIJ, VAN MIJ.
Het was niet subtiel. Het was niet rationeel. En het hoorde zeker niet bij het plan.
Godin sta me bij, ik kan niet stoppen met naar haar te kijken.
Niet alleen vanwege de band, of wat dit dan ook is, maar omdat er iets niet klopt, alsof een liedje in de verkeerde toonsoort wordt gespeeld.
En het vreemde is: ik ken Amelia Bishop al vier jaar.
We hebben precies acht ontmoetingen gehad, acht diners, en ongeveer nul momenten van echte chemie. Aardig meisje. Slim. Geestig en soms te zelfverzekerd. Zou eigenlijk een sterke politieke partner in het huwelijk zijn.
Maar geschikt als maat? Mijn wolf gaf nooit een krimp.
Tot vanavond.
Op het moment dat zij dicht bij me kwam bij het altaar, voelde het alsof ik werd geraakt door een goederentrein van feromonen en oerkracht. Mijn wolf ging van nul naar psychotisch in drie seconden.
Ik hield me amper staande tijdens de geloften.
Nu ligt ze opgekruld naast me, hetzelfde gezicht dat ik twee keer per jaar zie sinds we zestien en negentien waren. Hetzelfde donkere haar verspreid over mijn kussen. Dezelfde fijne trekken. Dezelfde geur van lavendel en zeezout.
Maar er is nu een aantrekkingskracht. Een zwaartekracht die me doet verlangen haar tegen me aan te trekken en de wereld uit te dagen haar van me af te nemen.
Wat. De eigenlijke. Fuck.
Ik probeer de verschillen te inventariseren, om de chaos in mijn hoofd te begrijpen.
Tijdens onze ontmoetingen was Amelia zelfverzekerd, soms op het arrogante af. Vanavond? Ze was verlegen, bijna bang of zelfs doodsbang, tot het punt dat het zelfs haar geur veranderde.
Toen ik haar bij het altaar kuste, trilde ze.
Toen ik haar in ons bed aanraakte, keek ze me aan alsof ik haar levend ging opeten.
Wat eerlijk is. Mijn wolf wilde dat zeker.
De ceremonie zelf was ook vreemd. Twee maanden uitstel door de dood van haar zus—een tragisch ongeluk, zeiden ze.
Blake Bishop, de weerloze tweeling, jonge wolvin zonder wolf.
Amelia praatte soms over haar, altijd met schuldige genegenheid. "Blake is sterker dan mensen denken," zei ze dan. "Ze heeft haar kracht gewoon nog niet gevonden."
Rouw doet rare dingen met mensen, inderdaad.
Misschien heeft het verlies van haar tweeling iets fundamenteels in Amelia veranderd. Iets wakker gemaakt dat sluimerde. Tweelingbanden zijn intens—als één sterft, wordt de ander nooit meer hetzelfde.
Ik werd Alpha op mijn negentiende toen mijn vader plotseling overleed. Hartaanval tijdens een roedelrun, dood voordat hij de grond raakte.
En ineens erf ik een roedel, een enorm territorium met mensen om te beschermen, en een zestienjarige verloofde die ik nooit had ontmoet.
Onze eerste ontmoeting was pijnlijk ongemakkelijk. Ik probeerde de verantwoordelijke jonge Alpha te zijn, zij probeerde de perfecte politieke bruid te zijn. Allebei probeerden we omheen te dansen dat we vreemden waren die samen een leven moesten opbouwen.
Maar het lukte. We vonden gemeenschappelijke grond. We bouwden iets dat op vriendschap leek.
We bespraken strategie, roedelpolitiek, territoriumbeheer. Ze had een brein als een val en ambities die de mijne evenaarden. Dat respecteerde ik.
Ik dacht dat respect kon groeien tot genegenheid, en genegenheid tot iets duurzaams.
Liefde was nooit een factor.
Nu probeert mijn wolf uit mijn huid te breken om dichter bij haar te komen, en ik weet niet wat ik daarmee aan moet.
Amelia beweegt in haar slaap, maakt een klein, gekwetst geluid dat me recht in het hart raakt. Ik trek haar automatisch dichter tegen me aan, en ze nestelt zich tegen me aan alsof ze beschutting zoekt.
Mijn wolf spint erom. Echt waar, hij spint .
Misschien was de matebond er altijd al, wachtend.
Misschien heeft de officiële ceremonie, de zegen onder de maan, iets geactiveerd dat sluimerde.
Misschien heeft haar verdriet iets opengebroken, haar kwetsbaar gemaakt op een manier die mijn beschermende instincten aanspreekt.
Of misschien denk ik gewoon te veel na.
Ze beweegt, haar heldere blauwe ogen fladderen open, en op het moment dat ze beseft waar ze is—naakt tegen mij aan geperst—flitst er paniek over haar gezicht voordat ze zichzelf weer onder controle krijgt.
"Hoi," fluistert ze.
"Hé." Ik strijk haar haar uit haar gezicht, opmerkend hoe ze zich in mijn aanraking vleit ondanks haar duidelijke nervositeit. "Gaat het?"
"Ik… Ja. Het is gewoon... veel."
Onderstatement van de eeuw, maar ik laat het gaan. "We kunnen het rustig aan doen. Er is geen haast."
Ze kijkt me aan alsof ik haar de maan aanbied. "Echt?"
"Echt waar." Ik bestudeer haar gezicht, zoekend in die vertrouwde trekken. "Ik weet dat de afgelopen maanden zwaar zijn geweest. Blake verliezen..."
Er flikkert iets in haar ogen—pijn, schuld, iets anders dat ik niet kan benoemen.
"Ik wil het daar niet over hebben…"
"Oké." Ik sla die reactie op voor latere analyse. "Waar wil je het over hebben?"
Ze bijt op haar lip, een gebaar dat ik haar nooit eerder heb zien maken. "Vertel me over de roedel? Je plannen?"
Veilig terrein. Daar kan ik wat mee.
Terwijl ik begin over de dynamiek binnen de roedel, luistert ze met een intensiteit die zowel vertrouwd als nieuw is. Dezelfde slimme vragen, dezelfde strategische blik, maar er zit iets onder.
Een honger die niets met politiek te maken heeft.
Mijn wolf herkent het, zelfs als mijn mensenbrein het nog probeert te begrijpen.
Wat er ook veranderd is in de maanden dat we elkaar niet zagen, wat verdriet en verlies ook uit haar hebben gesneden, het heeft iets nieuws blootgelegd. Iets dat de diepste delen van mij aanspreekt.
Voor nu laat ik haar haar geheimen houden. Laat ik haar verwerken wat er achter die behoedzame ogen gebeurt.
Maar uiteindelijk zullen we moeten praten over waarom mijn wolf ervan overtuigd is zijn mate te hebben gevonden in een vrouw die hij voor vanavond nauwelijks opmerkte.
Want matebanden liegen niet, zelfs als de rest dat wel doet.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Matthias
Drie dagen getrouwd en ik begin te denken dat ik gek ben geworden.
Op papier is alles perfect. Mijn kersverse vrouw beweegt zich moeiteloos door alle kennismakingen met het roedel, alsof ze hiervoor geboren is. Wat, technisch gezien, ook zo is.
Amelia charmeert de ouderen met haar politieke inzichten, onthoudt ieders naam, vraagt naar hun kleinkinderen. Zelfs de meest sceptische raadsleden beginnen haar aardig te vinden.
"Je Luna heeft uitstekende intuïtie," zegt Ouderling Catherine nadat Amelia een nieuw patrouilleschema voorstelt dat op de een of andere manier zowel efficiënter als minder belastend is voor onze krijgers. "De Maangodin heeft goed gekozen."
Mijn wolf gromt zo overtuigd mee dat ik bijna ter plekke verander in de vergaderzaal. Sinds de bruiloft houdt hij niet op over het onderwerp "mate".
Dat begint een probleem te worden.
Ik word wakker terwijl ik om haar heen gewikkeld lig alsof ze bij het minste of geringste zou kunnen verdwijnen. Ik moet mezelf er actief van weerhouden te grommen als andere mannen te dichtbij komen. Gisteren had ik bijna Jacksons keel open gereten omdat hij haar aan het lachen maakte.
Wat is er in godsnaam mis met me?
"Klaar voor de rondleiding?" vraag ik nadat de ochtendvergaderingen afgelopen zijn.
Amelia glimlacht met haar gebruikelijke brutale glimlach, maar er flikkert iets achter haar ogen. "Leid de weg, Alpha Matthias."
We wandelen over het roedelterrein en ik leg alles uit zoals een verantwoordelijke leider dat hoort te doen. Grensmarkeringen, veilige zones, trainingsvelden.
Ze neemt het allemaal in zich op, stelt slimme vragen, maakt opmerkingen die me eraan herinneren waarom deze regeling politiek gezien logisch was. Maar mijn wolf geeft geen moer om politiek.
Hij wil dat ik haar tegen de dichtstbijzijnde boom druk, mijn lichaam tegen het hare tot er geen ruimte meer tussen zit en gewoon—
"Is dat de genezende tuin?" vraagt ze, en haalt me effectief uit mijn ongepaste gedachten.
"Ja. Onze genezer, Sage Helen, onderhoudt die." Ik kijk toe hoe ze de medicinale planten met oprechte interesse bestudeert. "Ze zal je binnenkort goed willen leren kennen. Kleine waarschuwing: het is mijn moeder en ze zal je waarschijnlijk ondervragen."
"Ik kijk ernaar uit," zegt ze, en het klinkt alsof ze het meent.
We lopen verder, richting het bos aan de rand van de roedelhuizen. Hier lijkt ze te ontspannen, weg van alle blikken en verwachtingen. Haar schouders zakken, haar glimlach wordt minder ingestudeerd.
"Het is prachtig," mompelt ze, terwijl ze om zich heen kijkt alsof ze de bomen voor het eerst ziet.
"Anders dan Nightshade-territorium?"
"Heel erg." Er trekt iets verdrietigs over haar gezicht. "Vrijer."
Voor ik kan ingaan op die interessante woordkeuze, rent Zack gejaagd op ons af.
"Matthias, we hebben een probleem. Grensgeschil met het Riverside-roedel. Ze beweren dat wij op hun land hebben gejaagd."
Godverdomme, Riverside. "We zijn al maanden niet over de grens geweest."
"Ik weet het, maar zij blijven volhouden. Alpha Braiden wil over tien minuten bellen."
Ik kijk naar mijn vrouw, die me wegwuift. "Regel je zaken. Ik ga wat rondkijken."
"Niet te ver weg," zeg ik, en volg dan Zack richting het roedelhuis.
Maar ik blijf omkijken, zie haar naar de vijver lopen die zo'n vijftig meter van de hoofdgebouwen ligt.
Het gesprek met Alpha Braiden is precies zo irritant als verwacht. Terwijl Zack patrouillelogboeken erbij haalt om te bewijzen dat we hun grenzen niet geschonden hebben, positioneer ik mezelf zo dat ik uit het raam kan kijken.
Mijn vrouw— Godin, het blijft vreemd om dat te denken —zit gehurkt bij de oever van de dichtstbijzijnde vijver bij het hoofdroedelhuis, ogenschijnlijk vredig en ontspannen.
"De geursporen wijzen erop dat—" Braiden kletst door, maar ik luister maar half.
Ze laat haar vingers glijden door het hoge gras, diezelfde zachte glimlach van eerder op haar lippen. Dan stopt ze, gefocust op iets bij de waterkant.
Amelia beweegt zich voorzichtig, alsof ze iets besluipt.
"Matthias, ben je aan het opletten?" snauwt Braiden.
"Elk woord," lieg ik, terwijl ik zie hoe ze langzaam naar voren buigt.
En dan zie ik het. Ze heeft haar handen om iets heen gevouwen, tilt het voorzichtig op. Wanneer ze haar handpalmen opent, zit er een kleine kikker in, en ze grijnst alsof ze een schat gevonden heeft.
De wereld staat stil.
Amelia Bishop is doodsbang voor kikkers. Geen afkeer, geen lichte aversie. Een regelrechte fobie.
Ik heb het ooit zelf gezien. Op een regenachtige dag sprong er een kleine boomkikker op de vloer bij de eettafel en ze klom letterlijk op haar stoel, bleek, trillend en gillend.
Een andere keer raakte ze bijna in paniek toen er eentje in de roedelkeuken kwam.
"Het zijn geen rationele angsten, ik weet het," had ze later beschaamd uitgelegd. "Blake probeerde me te helpen door me 'schattige' kikkers te laten zien, mijn reet. Nooit gewerkt. Ik werd er alleen maar zenuwachtiger van."
Maar de vrouw bij de vijver kirt tegen de kikker alsof het een puppy is.
Ze bestudeert hem aandachtig, waarschijnlijk om de soort te bepalen, en zet hem dan voorzichtig terug bij het water. Als hij wegspringt, lacht ze—stralend, blij en volkomen verkeerd.
"—eist een formele verontschuldiging," zegt Braiden.
"Ik bel je terug," zeg ik, en verbreek de verbinding voor hij kan protesteren.
"Matt?" Zack kijkt bezorgd. "Alles oké?"
"Prima. Ik moet iets checken." Ik ben al onderweg naar de deur. "Stuur de patrouillelogs naar Alpha Braiden. En zeg hem dat hij maar zand moet happen als het hem niet bevalt."
Ik ga naar buiten, en dwing mezelf kalm te blijven lopen.
Ze is nog steeds bij de vijver, nu kijkend hoe libellen over het water dansen. Wanneer ze me hoort naderen draait ze zich om met die perfecte glimlach.
"Alles geregeld?"
"Ja." Ik bestudeer haar gezicht, op zoek naar... wat? Tekenen dat ze iemand anders is? Zelfde gezicht, zelfde stem, alles hetzelfde. "Geniet je van de vijver?"
"Het is rustig. Ik zag de mooiste l—" Ze slikt haar woorden in, er trekt iets over haar gezicht. "Libel. En er was een kikker, ugh."
Onzin. Absolute onzin.
"Zeker? Ik kon zweren dat ik je ermee zag."
Haar lach klinkt nerveus. "Moet het licht zijn geweest. Je weet hoe bang ik ben voor kikkers."
Ik weet hoe bang Amelia was voor kikkers. Maar jij?
Je leek daar net een verdomde Sneeuwwitje, Disneyprinses van de amfibieën.
Nu vraag ik me af, waren er visuele verschillen tussen Amelia en haar tweelingzus? Zou ik ze uit elkaar kunnen houden als ze naast elkaar stonden?
Een krankzinnig idee schiet me te binnen, zo gestoord dat ik het bijna meteen opzij schuif. Maar het blijft hangen, schiet wortel in mijn hoofd als een giftige plant.
Wat als dit Amelia niet is? Wat als haar zus Blake niet gestorven is bij een "tragisch ongeluk"?
Wat als Amelia dat was?
Het zou zoveel verklaren…
"Gaat het?" vraagt ze, terwijl ze mijn arm aanraakt. "Je kijkt... vreemd."
De aanraking stuurt een elektrische schok door me heen, mijn wolf jankt bijna van verlangen en hunkert naar meer. Op dat moment weet ik het zeker: wie deze vrouw ook is, ze is van mij.
"Alles goed," loog ik. "Ik zat gewoon te denken."
Ze zou Blake Bishop kunnen zijn, de wolvenloze tweelingzus. En als ik gelijk heb, is ze letterlijk voor de wolven gegooid. Gedwongen om zich voor te doen als haar dode zus, te trouwen met een vreemde, een leugen te leven die haar dood kan betekenen als iemand het ontdekt.
Mijn wolf gromt bij het idee dat iemand haar pijn zou doen.
"We moeten terug," zeg ik, terwijl ik mijn hand op haar onderrug leg. Ze rilt bij de aanraking. "Het eten zal zo wel klaar zijn."
Terwijl we teruglopen neem ik een besluit.
Ik ga haar niet confronteren, nog niet. Ze is al bang genoeg, schrikt van schaduwen, checkt constant of ze het goed doet. Als ze echt Blake is, heeft ze tijd nodig om mij eerst te vertrouwen.
Om te beseffen dat ik niet haar vijand ben.
Maar wat als ik het mis heb? Als dit wel Amelia is, en rouw haar zo veranderd heeft? Dan schaadt toekijken en wachten niets, denk ik.
Mijn wolf weet de waarheid, ook al moet mijn menselijke brein het nog bijbenen. Dit is niet de vrouw met wie ik zou trouwen. Dit is iemand anders.
Iemand die misschien wel echt mijn mate is.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Blake
Huisje spelen met een knappe Alpha terwijl ik me bezighoud met spionage op hoog niveau is precies zo ingewikkeld als het klinkt.
Het is nu twee weken na de bruiloft, en ik heb mijn routine tot in de perfectie onder de knie.
Ochtend: ontbijt met de roedel-leiders, waarbij ik Amelia’s politieke genialiteit channel.
Middag: rondleidingen over het territorium, waarbij ik mentaal elke zwakte catalogiseer.
Avond: diner met mijn echtgenoot, waarbij ik doe alsof de vreemde aantrekkingskracht tot hem me niet langzaam gek aan het maken is.
Nacht: slapen in de sterke armen van mijn man, totaal niet denkend aan het feit dat ik een leugen leef en hij me met die enorme handpalmen zou kunnen wurgen.
Spoelen, herhalen, proberen niet mijn verdomde verstand te verliezen.
Vandaag heb ik een afspraak met de genezers van de roedel, om meer te leren over hun medicijnvoorraden en noodprotocollen.
Sage Helen, de moeder van Matthias, bekijkt me met ogen die te veel zien.
Ze knikt op de juiste momenten, beantwoordt mijn vragen, glimlacht zelfs—maar er zit een stille berekening achter haar blik, alsof ze meer meet dan alleen mijn kennis.
Alsof ze laagjes afpelt waarvan ik niet wist dat ik ze droeg.
Ik vraag me af of ze de barsten ziet. Of ze weet dat Amelia niet degene is die voor haar staat.
Als ik terugkom op onze kamer, ben ik zo van mijn stuk dat ik de troost van schrijven nodig heb. Ik haal Amelia’s dagboek en burner phone uit de verstopplek achter het rooster van de verwarming. Drie gemiste oproepen van Kai.
Godver.
Ik bel terug, excuses al klaar in mijn hoofd.
"Je bent te laat met je verslag," zegt hij zonder omhaal.
"Ik bouw vertrouwen op. Dat kost tijd."
"Je ouders willen details. Patrouilleschema’s, aantallen in de roedel, zwakke plekken."
"De patrouilleschema’s draaien willekeurig," lieg ik. Dat doen ze niet, ik heb het patroon al uit mijn hoofd geleerd. "Roedelaantallen zijn lastig te bevestigen. Misschien tweehonderd in totaal? Ik werk nog aan de zwakke punten."
"Werk sneller. De fusieonderhandelingen beginnen volgende maand. We hebben een troef nodig."
Fusieonderhandelingen. Juist.
Want het draait allemaal om territorium en macht, niet om het feit dat ik langzaam vergeet waar Blake ophoudt en Amelia begint.
"Ik heb snel meer," beloof ik, en hang op voor hij me verder kan onder druk zetten.
Ik zit op het bed met Amelia’s dagboek, probeer alles te verwerken in haar stem.
Het wordt steeds moeilijker om ons te scheiden.
"Iedereen hier behandelt me met oprechte eerbied," schrijf ik, haar vertelstijl imiterend. "Niet de voorwaardelijke goedkeuring die ik gewend ben, maar echte eerbied. Ze waarderen mijn mening. Betrekken me bij beslissingen. Doen alsof ik ertoe doe. Matthias is hetzelfde als voorheen—sterk, intelligent, streng maar goedhartig. Hij was zo teder tijdens onze huwelijksnacht, geduldig met mijn zenuwen…"
Ik pauzeer, kauw op de pen.
Hoe zou Amelia de verpletterende seks omschrijven? De manier waarop hij me het gevoel geeft dat ik tegelijkertijd verdrink en vlieg?
"Ik begin te begrijpen waarom ik me prettig voelde bij onze regeling. Hier is een veiligheid die ik nooit had verwacht. Vrijheid waarvan ik niet wist dat die bestond. Soms vergeet ik dat ik…"
"Aan het schrijven?"
Ik schrik me kapot. Matthias staat in de deuropening, en god, hoe lang stond hij daar al?
Ik klap het dagboek dicht en duw het samen met de telefoon in één beweging onder mijn kussen.
"Gewoon verwerken," zeg ik, trots dat mijn stem niet trilt. "Veel nieuwe informatie."
Hij beweegt de kamer in als een roofdier, pure controle en elegantie. "Wat voor informatie?"
"Roedeldynamiek. Indeling van het territorium." Ik dwing mezelf hem aan te kijken. "Mijn plek in het geheel."
"En wat heb je besloten over jouw plek?"
De manier waarop hij het zegt, laat mijn huid tintelen. Er zit gewicht achter de woorden, alsof hij eigenlijk iets heel anders vraagt.
"Ik ben er nog niet uit."
Hij gaat op het bed zitten, dichtbij genoeg om zijn warmte te voelen. "Je bent de laatste tijd anders."
Mijn hart staat stil. "Anders hoe?"
"Van tevoren. Van onze ontmoetingen." Zijn groene ogen boren zich in de mijne. "Je bent niet dezelfde vrouw die ik ken, Amelia. Je bent anders op manieren die ik niet kan uitleggen. Wat is er veranderd?"
Godvergodvergodver.
Mijn zorgvuldig opgebouwde houding begint te barsten als ijs onder de lentezon. Iets in mij trekt aan me, vraagt om eerlijkheid, terwijl elk overlevingsinstinct schreeuwt dat ik moet blijven liegen.
"Blake verliezen heeft me veranderd, denk ik…" weet ik nog net uit te brengen. "Rouw doet dat met mensen."
"Echt?" Zijn vingers strijken zacht langs mijn kaak. "Verandert rouw waar je bang voor bent? Wat je laat lachen? De manier waarop je beweegt als je denkt dat niemand kijkt?"
Elke vraag is een scalpel, snijdt dichter bij de waarheid.
Weet hij het? Misschien niet echt, maar hij heeft wel genoemd dat er iets niet klopt. Shit, zelfs dat mag niet. Er mag geen enkele twijfel in mij zijn. In Amelia.
Ik moet het herstellen. Nu.
Tijd voor de nucleaire optie.
Ik leun naar voren, kijk hem recht in de ogen tot ik het enige ben dat hij kan zien. Mijn vingers vinden zijn sterke kaak, mijn duim maakt lichte cirkeltjes op zijn huid.
Matthias’ adem stokt door de nabijheid, en voordat hij verder kan gaan met welke vraag dan ook, claim ik zijn mond in een wanhopige kus. Hij reageert meteen, zijn handen verstrikt in mijn haar, maar dan trekt hij zich terug.
"Stop," zegt hij zacht. "Doe dat niet."
"Wat niet?"
"Seks gebruiken om mijn vragen te ontwijken." Zijn duim volgt de lijn van mijn onderlip. "Wie ben jij echt?"
De vraag hangt tussen ons, als een valbijl. Mijn bloed verandert in ijs, elke cel schreeuwt gevaar.
Dit is het. Het moment waarop alles instort.
Maar ik heb twintig jaar geoefend in de kunst van de wanhopige redding.
Ik ontmoet zijn blik met Amelia’s meest serieuze uitdrukking, de blik die ze gebruikte tijdens onderhandelingen en debatlessen. Mijn stem klinkt vast, kalm, met net dat vleugje gekwetstheid en verleiding.
"Ik ben jouw vrouw," zeg ik langzaam. "En jij bent mijn man."
Voor hij kan reageren, kus ik hem opnieuw, al mijn nood en verlangen erin leggend.
Dit keer laat ik hem niet los.
Ik kruip op zijn schoot, gebruik elk trucje waarvan ik weet dat hij het lekker vindt, alles om hem zijn zelfbeheersing te laten verliezen.
"Alsjeblieft…" fluister ik tegen zijn mond. "Ik heb je nodig."
Het is niet helemaal een leugen. Ik heb hem nodig—ik heb hem nodig om de vragen te laten, om mij nog even te laten doen alsof, om redenen die me doodsbang maken.
Hij kreunt, zijn weerstand brokkelt af. "Dit gesprek is nog niet voorbij."
"Ik weet het," adem ik, terwijl ik zijn kleren al uittrek. "Maar niet vanavond. Alsjeblieft, niet vanavond."
Hij geeft toe, rolt ons om met gecontroleerd geweld dat me naar adem doet happen. Terwijl hij zich klaarmaakt om elke coherente gedachte uit mijn hoofd te neuken, klamp ik me aan hem vast als een reddingsboei.
Ook al komen de vragen terug. Ook al zal de waarheid bovenkomen als lichamen in de lente.
Vanavond kan ik doen alsof ik gewoon een vrouw ben die al valt voor haar gearrangeerde echtgenoot.
Veeg omhoog om door te gaan