YILEYNA
De gebeurtenissen van gisternacht waren nog vers in mijn gedachten, samen met de afscheidswoorden van Alpha Andres en Theon. Ik had hem niet eens kunnen bedanken voor het helpen met mijn arm, iets wat ik zelf had kunnen doen, maar het is een stuk makkelijker als je niet degene bent die je eigen botten terug op hun plaats moet zetten. Ik was nog niet veranderd, dus ik genas niet zo snel als degenen die dat wel hadden gedaan.
Ik was wakker geworden met Theons woorden in mijn hoofd en een verlangen tussen mijn benen dat smeekte om de aanraking van slechts één man. Hoewel ik er zeker van was dat ik wel een man kon vinden om die honger te stillen, wilde ik niet zomaar iemand.
Ik had me omgekleed en was naar een van de kleinere, minder gebruikte trainingsvelden gegaan. Niemand kwam hier vaak, en omdat de roedel me in zekere zin had verstoten, voelde ik me hier prettiger om alleen te trainen.
De hele nacht had het hard geregend, en het regende nog steeds. De grond onder mijn voeten was modderig, en mijn laarzen zaten er helemaal onder, zuigend bij elke beweging die ik maakte terwijl ik herhaaldelijk tegen de boom sloeg om mijn frustratie te uiten.
Ik droeg een hemd met een leren jack en broek; mijn haar hing los, en ik was compleet doorweekt ondanks de overhangende takken die me gedeeltelijk tegen de regen beschermden. Het deerde me niet; ik was simpelweg opgelucht dat er geen levende ziel te bekennen was. Ik vermoedde dat de vaste bezoekers allemaal binnen aan het trainen waren in de sportzalen.
Ik sloeg opnieuw tegen de boom, de woorden van de Alpha galmden door mijn hoofd.
"Talent maar geen kracht."
De toon van zijn stem maakte duidelijk dat ik gewoon een mislukking was...
Ik sloeg harder tegen de boom, starend naar het bloed dat over de stam streepte. Ondanks de verbanden die ik om mijn handen had gewikkeld, had ik ze toch gekneusd. Het ooit witte verband was bedekt met vuil, water en bloed.
Nutteloos.
Een mislukking...
Ik was een schande voor de naam De'Lacor. Ik zou de erfenis van mijn vader moeten zijn... iemand op wie hij trots zou zijn om zijn dochter te noemen, de toekomstige Beta, maar zonder mijn wolf dacht ik niet dat die titel de mijne zou worden.
Het was al twee maanden geleden, en ik wist dat de rest van de gerangschikte wolven wilde dat de koning een nieuwe Beta zou kiezen... ongetwijfeld hadden de Gamma- en Delta-wolven hun oog op die positie. Een positie die rechtmatig aan de De'Lacors toebehoorde.
Ik voelde een maar al te bekend prikkend gevoel in mijn ogen terwijl ik doorging met het slaan tegen de boom. Mijn gehijg, pijnkreten en inspanning vervaagden in het geluid van de stortbui, weer dat perfect paste bij mijn stemming.
Ik bleef doorgaan, me nergens anders meer op focussend dan de pijn in mijn hele lichaam. Ik wist dat ik hierna een hele dag in bed zou liggen. Ik struikelde, mijn voeten gleden weg in de modder. Ik viel voorover, mijn handen steunend tegen de boom terwijl mijn knieën de grond raakten.
"Nou, dat lijkt me de beste positie voor jou," klonk een arrogante stem van achteren.
Irritatie flitste door me heen toen ik opstond en me omdraaide naar de twee jonge mannen die daar stonden. Nikolai en Kyson, krijgers van dezelfde rang als Theon, maar anders dan hij, waren zij in mijn ogen waardeloos. Het was Nikolai die had gesproken. Met zijn donkere haar en blauwe ogen zou je kunnen denken dat hij knap was, maar zijn persoonlijkheid was verre van dat.
"Volgens mij vroeg niemand jou wat de beste positie voor mij zou zijn," antwoordde ik, onverschillig doend terwijl ik het verband van mijn rechterhand begon los te maken. Ik trilde van uitputting, en het aantal splinters in mijn handen was veel meer dan ik me realiseerde.
"Welgevormd, mooi, en zonder wolf. Volgens mij hebben we hier een Omega... en waar zijn die goed voor, Kyson?" vroeg Nikolai met een grijns op zijn gezicht. Woede laaide in me op bij de belediging. Ik was geen Omega!
"Neuken," voegde Kyson arrogant toe, zijn bruine ogen glinsterend van lust.
"Precies," antwoordde Nikolai, zijn stem doorspekt met vermaak.
"Zeg dat nog eens, en ik laat je zien waartoe je wel of niet in staat zult zijn als ik klaar met je ben," siste ik, mijn vuisten ballend.
"Ah... ik zie dat je nogal een tong hebt. Misschien kunnen we die beter gebruiken."
Kyson stapte naar voren; zijn blonde haar tot op zijn schouders was in een staart gebonden, waardoor het litteken dat over zijn kaak liep zichtbaar was. Als hij zo doorging, zou ik er geen probleem mee hebben om er nog een aan zijn gezicht toe te voegen.
Ik snoof minachtend terwijl ik hen vol walging aankeek. Er was niemand in de buurt voor kilometers, en in mijn uitgeputte toestand wilde ik niet alleen zijn met die twee...
"Wat dacht je daarvan? Alleen al naar haar kijken maakt dat ik mezelf in die kleine slet wil begraven."
"Raak me aan, Nikolai, en ik zweer bij de godin dat ik je laat castreren."
"Volgens mij vergeet je dat je geen rang meer hebt; weet je niet wat ze zeggen aan het hof? Theon wordt misschien Beta... en zodra dat gebeurt, word jij automatisch een Omega. Maar speel voor het juiste team, en we maken die ervaring misschien heel plezierig voor je...."
Zijn woorden schokten me, maar ik weigerde dat toe te geven. Was het waar? Zou Theon Beta worden?
Hij kwam op me af, waardoor mijn hart tekeer ging. Zijn ogen waren roofdierachtig, zoals het beest dat hij was. Ongemarkeerde vrouwen waren gewoon doelwitten voor mannen zoals zij, en iemand zonder wolf was het perfecte speeltje...
"Ik ben Yileyna De'Lacor, en totdat de koning zelf mij mijn rang ontneemt, ben ik nog steeds de Beta-kandidaat," waarschuwde ik, mijn stem klonk zelfs voor mij ademloos en beverig.
"En wat een prachtige naam voor de bloem die je bent. De koning kan je titel afnemen, maar sta me toe je van iets meer te ontdoen," merkte Nikolai op, zijn ogen verduisterden van verlangen toen zijn blik op mijn voorkant viel, en ik besefte dat mijn shirt aan me plakte, bijna volledig doorzichtig door de regen. In een flits greep hij mijn arm, draaide me om en rukte mijn jas ruw af. Ik hoorde Kysons sadistische gegrinnik en voelde hun ogen op me. Nikolais hand reikte om me heen en greep mijn linkerborst.
"Raak me niet aan!" siste ik, terwijl ik zijn hand van mijn lichaam rukte. Ik draaide me terug naar hen en bevrijdde me uit zijn greep, alleen om hem mijn hand te laten pakken en er pijnlijk in te knijpen. Ik kromp ineen toen ik iets voelde breken, wat me deed happen naar adem.
Ik moest daar weg. Nu.
Hij smeet me tegen de boom, de gekartelde randen van de splinters die ik in de stam had gemaakt sneden in mijn rug. Ik kon voelen hoe ze in me drongen, waardoor mijn ogen traanden van de pijn.
Ik hief mijn handen op en gebruikte beide om hem weg te duwen, maar hij was een muur van spieren en een die niet zou wijken, hoe hard ik ook probeerde. Ik was zo zwak als een pup, en hij was een volwaardige weerwolf.
Mijn blik schoot naar Kyson, die daar stond toe te kijken met een grijns op zijn gezicht. Hoe graag ik ook wilde smeken om zijn hulp, ik wist dat hij op zijn beurt wachtte... de gedachte alleen al maakte me misselijk...
"Laat me los, Nikolai," gromde ik kil.
Hij sneerde als antwoord en stapte in plaats daarvan recht op me af. Hij reikte naar beneden en dwong mijn benen uit elkaar. Ik duwde hem hard, maar hij week niet.
"Je zult hiervoor betalen, Nikolai!" siste ik.
"Oh ja?"
Waarschijnlijk niet... hij was de gerespecteerde zoon van een van de hoogst gerankte families. Nee, hij zou niet betalen omdat ik mijn vader niet meer had om me te beschermen. Op dit moment was ik degene die niemand was... ook al zei niemand het... ik wist het.
Hij duwde me ruw terug, klemde mijn armen tegen mijn zij terwijl hij zich tussen mijn benen drong, en ik voelde mijn maag omkeren toen ik zijn harde schacht tegen me aan voelde drukken. Immense woede laaide in me op, als een brouwende storm, terwijl ik worstelde in zijn greep. Vond hij hier echt plezier in?
Als er een moment was om te veranderen, zou het nu zijn. Ik gebruikte al mijn wilskracht en kracht om tegen hem te vechten, maar ik had mezelf uitgeput. Ik voelde me hulpeloos... nutteloos. Ook al probeerde ik zo hard en trainde ik zo hard, ik was nog steeds zwak.
"Rustig maar, schoonheid. Laten we dit lichaam goed gebruiken," rochelde hij hees, wat me met afschuw naar hem deed kijken. Was hij altijd zo... lelijk en ziek geweest?
"Laat me los!" siste ik, terwijl ik probeerde hem te schoppen, maar hij had mijn benen tussen de zijne geklemd, waardoor ik volledig beperkt was.
Hij boog voorover, één hand kneep in mijn keel terwijl hij mijn hoofd met geweld tegen de boomstam duwde. Zijn ogen vielen op mijn lippen terwijl hij de zijne hongerig likte, een beweging die aantrekkelijk kon zijn op iemands gezicht maar walgelijk was op dat van Nikolai.
Met al mijn kracht probeerde ik het opnieuw en duwde hem weg, waardoor hij even zijn greep verslapte. Ik moest ontsnappen! Ik greep mijn kans en schoot opzij, klaar om er vandoor te gaan, toen een hand in mijn haar greep en me terugtrok.
"Nu wil ze het op de verdomde harde manier doen," spuwde Nikolai.
Iets raakte mijn achterhoofd, en ik hoorde Kyson iets mompelen terwijl ik op mijn knieën viel. Hij gooide wat hij me mee had geslagen op de grond.
"Ze is klaar." Nikolais stem klonk voordat ik achterover in de modder werd geduwd.
Mijn zicht was wat wazig toen mijn top werd afgescheurd, waardoor ik in mijn beha werd achtergelaten. Nikolai klom bovenop me, klemde mijn dijen onder zijn knie terwijl hij zijn broek begon los te maken.
"De Alpha zal je dit niet vergeven!" schreeuwde ik. Hij snoof,
"Het kan hem niet schelen... je bent niet eens Beta Williams' eigen bloed... Ik denk dat je gelijk had, Kyson, ze is waarschijnlijk geboren uit een Omega-hoer."
Zijn woorden raakten me hard, mijn hart bonsde van angst. Wat zeiden ze? Wat bedoelde hij?
"Ik zal je precies laten zien wat iemand zoals jij verdient..."
Hij reikte naar beneden, klaar om mijn broek los te maken, maar ik dwong mezelf omhoog. Ik zou later vragen stellen, ik moest daar weg! Hoe doodsbang en hulpeloos ik me ook voelde, ik zou dit niet laten gebeuren. Mijn lichaam schreeuwde het uit toen ik mijn knie ophief en Nikolai in zijn been schopte, waardoor hij achterover in de modderige grond viel.
Ik sprong overeind en ramde tegen Kyson aan. Hij wankelde en ik draaide me om. Ik moest zo ver en snel mogelijk wegrennen voordat ze erin slaagden me te verkrachten.
"Pak haar!" gromde Nikolai naar Kyson.
Ik rende blindelings, de modder vertraagde me, mijn voeten zogen terwijl ze in de grond zonken. Beide mannen haalden me in, maar gelukkig hadden ze het, omdat ze zwaarder waren, moeilijker om bij te blijven, dieper zinkend in de modderige grond.
"Doe niet iets waar je spijt van krijgt, teef!" gromde Nikolai net toen ik struikelde en voorover in de modder viel.
"Dat zou ik tegen jou ook willen zeggen, Levin."
Mijn hoofd schoot omhoog toen een paar handen mijn ellebogen grepen en me van de grond tilden. Natte strengen koperbruin haar vielen over zijn voorhoofd, regenwater druppelde langs zijn perfecte gelaatstrekken, en ik staarde in een paar verleidelijke maar gevaarlijke amberkleurige ogen.
"Theon..."
Veeg omhoog om door te gaan
YILEYNA
De regen bleef op ons neerdalen en spoelde het meeste van de modder van mijn gezicht. Hij reikte omhoog en veegde mijn vieze haar uit mijn gezicht. Mijn ogen sloegen dicht onder zijn aanraking, een aanraking die ik verwelkomde…
Een golf van opluchting overspoelde me. Theon was veel dingen; spottend, afstandelijk, kil en arrogant, maar hij was geen monster.
"Het lijkt erop dat je geen moment uit de problemen kunt blijven," mompelde hij zachtjes voordat zijn ogen scherp naar de twee mannen schoten die op nog geen paar meter afstand stonden.
"Je zou moeten vertrekken, bemoei je niet met zaken die je niet aangaan," kwam Nikolai’s zelfverzekerde stem vanachter.
De gouden flits in Theons ogen deed mijn hart een slag overslaan. Zelfs als de rest van zijn gezicht emotieloos bleef, de woede die ik in die ogen zag… voor mij. Mijn maag fladderde voordat Theon me achter hem schoof.
"Als krijgers van de roedel is het een mooi voorbeeld om te geven."
"Dit heeft niets met jou te maken. Ga weg. Je hebt niets gezien," voegde Kyson er koud aan toe. Ik staarde naar de achterkant van Theons hoofd terwijl ik mijn armen over mijn borsten vouwde en mezelf omhelsde.
"Ik heb genoeg gezien om dit naar de Alpha terug te brengen." Theon stapte naar voren en beide mannen spanden zich aan.
Ik fronste toen het tot me doordrong. Ze waren niet bang voor Theon, maar voor het feit dat hij misschien de toekomstige Beta zou zijn… hoe rang je alles of niets maakte…
De twee wisselden blikken uit, mind-linkend, voordat ze me koud aanstaarden. De stille belofte dat dit nog niet voorbij was, was duidelijk in hun ogen. Beide mannen liepen langs ons heen, alleen om Theon Nikolai bij de kraag te laten grijpen en hem tegen de kaak te slaan.
"Wat de fuck?" siste Nikolai, terwijl hij zijn gezicht vasthield en achteruit strompelde.
"Raak haar nog eens aan, en ik vermoord je," antwoordde Theon, zijn stem gevaarlijk en koud.
Beide mannen liepen weg, maar Theon draaide zich naar me toe. Ik voelde me opeens erg naakt, ondanks dat ik gisteren nog voor hem had geparadeerd. Vandaag was anders. Ik voelde me opeens vies en gebruikt, het pure gewicht van wat er had kunnen gebeuren stortte op me neer. Ik keerde mijn rug naar hem toe, niet willen dat hij de kwetsbare staat waarin ik verkeerde zou zien, de angst die me deed rillen. Mijn hele lichaam was voorbij het punt van uitputting.
Ik hapte naar adem toen ik zijn vingers over mijn bovenrug voelde strijken. Ik beet op mijn lip toen hij een pluisje wol van me trok.
De stilte tussen ons was luid, maar ik had vandaag niets te zeggen. Mijn hart bonkte toen ik de warmte van zijn jas om mijn schouders voelde leggen, zijn geur mijn zintuigen binnendrong. Ik sloot mijn ogen. Ondanks de intensiteit van de troost die het me bracht, sloeg de harde realiteit dat ik een niemand was… zo goed als alleen in deze wereld, hard toe.
Mijn ouders waren dood… Ik kon de naam De’Lacor niet hooghouden, en ik had niemand…
Je hebt Charlene en Theon…
"Laten we hier weggaan." Ik knikte, de jas stevig om me heen klemmend terwijl hij zich omdraaide.
Tot mijn verbazing pakte hij mijn pols, kijkend naar mijn gekneusde handen. Een frons verscheen op zijn voorhoofd terwijl hij me wegleidde. Ik keek naar zijn grote hand die rond de mouw van zijn leren jas zat, mijn hart sloeg een slag over. Hij had me gered…
Theon kan Beta worden…
Ik keek hem scherp aan, me afvragend hoe waar dat was. Wist hij het?
Ik was zo verloren in gedachten dat ik niet eens doorhad dat we waren gestopt. Hij duwde de deur van de kleine hut open.
"Waar zijn we?" vroeg ik.
"Mijn plek." Ik trok een wenkbrauw op.
"Je woont in het kasteel…"
"Ik heb een kamer in het kasteel, maar dit is van mij," corrigeerde hij, naar me kijkend. Ik realiseerde me dat ik hier eigenlijk nooit was geweest… maar hoeveel wist ik eigenlijk echt over Theon? Niet veel. Hij deelde niet echt, noch deed ik de moeite om te vragen. "Ben je van plan de regen de plek te laten overstromen?"
Ik knipperde en stapte snel uit de deuropening, op het punt om deze te sluiten toen hij over me heen leunde en deze dichtklapte. Mijn hart sloeg een slag over toen hij het licht aan deed, en ik nam een goede kijk om me heen. Het was eenvoudig en schoon, met een kleine keukenhoek en een tafel met twee stoelen stond aan de ene kant. Aan de andere kant stond een tweezitsbank tegenover de open haard, met een salontafel ervoor en twee grote boekenplanken aan weerszijden van de open haard. Twee deuren leidden de kamer uit, waarschijnlijk naar de slaapkamer en badkamer.
Theon liep de kamer door en ging door een van de deuren. Ik gluurde naar binnen, zag de rand van een bed vanaf waar ik stond. Ik draaide me om, omhoog kijkend naar het plafond met de houten balken en de ijzeren filigraan lampenkappen. Ik moest toegeven dat de plek er erg gezellig uitzag.
Zijn geur hing in de lucht. Ik vroeg me af hoeveel tijd hij daar doorbracht. Ik keek neer naar de modder die we op de vloer hadden achtergelaten en stapte langzaam uit mijn laarzen, niet willen de modder en het water overal verspreiden. Ik klemde Theons jas om me heen. Moet ik het teruggeven?
"Ga douchen."
Ik keek op toen Theon uit zijn kamer stapte, een shirt en een joggingbroek vasthoudend. Zijn kleren.
"Dank je," antwoordde ik, naar hem toe lopend. Ik nam de kleren voorzichtig aan, oplettend om ze niet vuil te maken.
"Draag het shirt achterstevoren. Ik zal je rug nakijken," zei hij net toen ik me omdraaide, waardoor ik verstijfde. Mijn rug nakijken? Hij ging het nakijken?
"Ik heb niet nodig -"
"Het is dat, of we gaan naar de koninklijke genezer, kies maar," onderbrak hij me koud.
Ik fronste. Wat er was gebeurd was iets dat ik anderen niet wilde laten weten. Het zou mijn zaak op geen enkele manier helpen, en de geruchten zouden zich snel verspreiden.
Ik ging de badkamer in, sloot de deur achter me en hing de schone kleren op aan de haak achter de deur voordat ik zijn jas uitdeed. Modder bedekte de voering, en ik voelde me schuldig.
Ik zal ze afspoelen zodra ik de modder van mezelf afspoel,
Ik zette de douchekop aan en hield mijn hand eronder, wachtend tot het water warm werd, en kleedde me snel uit, zorgvuldig mijn slipje opzij leggend. Ze waren niet zo nat als de rest van mijn kleren, en ik moest ze dragen. Ik stapte in het bad en onder het water, verwelkomde de warmte van het hete water en liet het mijn pijnlijke botten verzachten.
Zodra ik mezelf had ingezeept en besefte dat ik een beetje naar Theon rook, dankzij zijn douchegel, stapte ik uit de douche en pakte een van zijn handdoeken. Ik droogde me snel af en liep naar mijn modderige kleren, gooide ze in het bad waar ik net uit was gestapt en voelde snel in Theons jaszakken. Een paar explosieve betoveringen en twee kleine dolken haalde ik eruit en legde ik opzij, waarna ik zijn jas ook in het bad gooide. Terwijl ik de badkamer scande, keek ik in de lade onder de wastafel, maar vond geen waspoeder.
Ik vermoedde dat hij zijn kleren naar het kasteel bracht om ze te laten wassen. Omegas of het menselijke personeel zouden meestal zulke klusjes doen, en iemand van Theons status zou één of twee Omegas hebben die hem persoonlijk bedienden, daar was ik zeker van.
Wat Nikolai had gezegd, maakte dat een golf van jaloezie in me opkwam. Theon was een jonge man, iemand die vanzelfsprekend behoeften zou hebben… had hij Omegas voor zijn seksuele verlangens? Of bezocht hij misschien The White Dove.
Een diepe frons verscheen op mijn gezicht terwijl mijn gedachten donkerder en donkerder werden. Nadat ik de kleren had uitgewrongen, hing ik ze over de rand van het bad en droogde mezelf af voordat ik mijn slipje aantrok. Mijn lichaam schreeuwde van uitputting, en de drang om gewoon in een bal op te krullen en te gaan slapen dreigde me te overweldigen.
Ik bekeek de broek voordat ik hem aantrok en knoopte hem stevig vast met het trekkoord bij mijn middel. Als laatste het shirt. Ik trok het achterstevoren aan, trok een pijnlijk gezicht toen ik achter me reikte en een knoop dichtdeed.
Ik keek naar mijn gekneusde handen en zuchtte, plukte een paar splinters eruit voordat ik de handdoek vastgreep en de badkamer uitliep. Ik keek om me heen en merkte dat de gordijnen gesloten waren. De lichten waren aan, de vloer was schoon van alle modder en water, en onze schoenen stonden schoon bij de voordeur. De haard brandde met een vlammend vuur dat de hele kamer verwarmde.
Ik keek naar Theon, die wat rook als koffie in twee mokken schonk. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Ik dacht niet dat ik Theon ooit zoiets had zien doen… gewoon? Ik wist niet zeker of dat het juiste woord was, maar hij zag er nog steeds veel te knap uit terwijl hij zoiets deed.
Hij wierp me een blik toe, hief een wenkbrauw op, en ik schudde snel mijn hoofd, draaide me om en probeerde niet te blozen. Ik liep naar de bank en nam plaats, starend naar de planken. De meeste leken op geschiedenisboeken, hoewel er ook enkele trainingsboeken en andere onderwerpen waren.
"Wees niet nieuwsgierig," merkte hij op, terwijl hij de twee mokken op tafel zette, en ik nam even de tijd om zijn gespierde biceps in me op te nemen.
Oh, Godin, deze man is gemaakt om te zondigen... mag ik het onderwerp van die zonde zijn?
Ik fronste bij de gedachte, denkend aan het incident met Nikolai.
"Drink het terwijl het warm is," zei hij terwijl hij op de bank ging zitten. Plotseling werd ik me er erg van bewust dat het de eerste keer was dat we op een privéplek waren, alleen.
Ik reikte naar de mok, mijn armen schreeuwden van pijn toen hij mijn pols greep en me terugtrok.
"Ben je gewoon dom of ongelooflijk roekeloos?"
Hij hief een wenkbrauw op en gaf me een kille blik. Mijn hart sloeg een slag over toen hij mijn hand in de zijne nam, met de andere hand mijn botten voelend en een paar krakend terwijl hij ging. Ik beet op mijn lip op een gegeven moment, probeerde geen aandacht te besteden aan de tintelingen die bij zijn aanraking langs mijn hand en arm dansten. Hij liet mijn hand vallen, nam de andere, en haalde een paar stukjes hout eruit die mijn lichaam niet automatisch had afgestoten.
"Au," kreunde ik toen hij een dun splintertje eruit trok dat in mijn vinger was ingebed. Hij keek op naar me voordat hij mijn hand losliet.
"Je hebt die vraag niet beantwoord."
"Ik realiseerde me niet dat het een vraag was," antwoordde ik.
Terwijl ik me uitstrek, pakte ik de mok. Het shirt dat ik droeg gleed van mijn schouder, en ik legde mijn vrije hand op mijn borst en schoof langzaam naar achteren. Ik inhaleerde de melkachtige koffie en genoot van de geur voordat ik een slok nam. Theon had koffie gemaakt. Voor mij…
Oh, ik kon niet wachten om het Charlene te vertellen. Wacht, kan ik haar dit vertellen?
Ik nipte van de koffie, genietend van de stilte terwijl Theon zijn eigen mok oppakte en in een paar slokken leeg dronk, waardoor mijn ogen wijd opengingen.
"Was dat niet heet?" vroeg ik verbaasd. Hij hief een wenkbrauw op.
"Niet voor mij. Ik kan de hitte aan; we zijn niet allemaal baby's." Zijn spottend arrogante toon deed me mijn ogen samenknijpen.
"Ik ben geen baby…"
"Nee… misschien niet. Wil je precies delen hoe alles zo verlopen is?" vroeg hij, terwijl de sfeer onmiddellijk donkerder werd.
Ik schudde mijn hoofd. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Hoe vertel je iemand dat je niets verkeerds hebt gedaan of iets hebt uitgelokt? Nikolai's woorden spookten door mijn hoofd, wat alleen maar bijdroeg aan de uitputting die ik voelde.
…Zijn zelfs niet eens Beta Williams's eigen bloed… Theon zou misschien de Beta-titel overnemen…
"Draai je om."
Zijn bevel trok me uit mijn gedachten, en ik keek naar beneden naar het witte shirt dat me bedekte voordat ik in zijn ogen staarde. Een glimp van iets dat ik niet kon onderscheiden flikkerde in hen, maar zijn blik wankelde niet, alsof hij me uitdaagde om te weigeren.
Ik klemde het shirt stevig vast en draaide me langzaam met mijn rug naar hem toe, nu de mok stevig met beide handen vasthoudend. Ik beet op mijn lip, probeerde mijn bonzende hart te negeren waarvan ik wist dat hij het ook kon horen. Ik staarde naar mijn mok terwijl ik hem het shirt een beetje voelde trekken terwijl hij de knoop losmaakte. Zijn ogen brandden in me, en mijn maag fladderde toen het shirt openviel en mijn rug aan hem onthulde. Zijn hartslag was gelijkmatig, en ik vroeg me af waarom hij zo'n effect op me had.
Ik siste toen hij de eerste van de splinters uit mijn rug trok.
"Je hebt er een paar, en je begint te helen, waardoor ze in je huid worden ingebed."
"Geweldig."
"Blijf stil." Ik rolde met mijn ogen. Ik was stil!
Mijn ogen vlogen open toen zijn hand naar mijn middel ging en die stevig vastgreep, een sterke golf van genot door me heen sturend. Godin, laat hem mijn hartslag niet horen.
"Die zat diep."
Ik knikte, niet in staat om me te concentreren met zijn hand nog steeds om mijn middel geklemd. Godin…
Zijn aanraking was als een drug, bedwelmend en gevaarlijk, maar zo, zo… verleidelijk. Het maakte dat ik me helemaal licht in mijn hoofd voelde.
Ik voelde een straaltje vers bloed over mijn rug druipen en Theons duim die het wegveegde, een spoor van vonken achterlatend in zijn kielzog.
"Perfect."
Ik draaide me net op tijd om hem het bloed van zijn duim te zien likken, waardoor mijn maag zich omdraaide en mijn kern klopte van verlangen dat hij alleen kon ontketenen. Zijn blik flitste naar de mijne, en die intense amberkleurige ogen vielen op mijn lippen, en toen hoorde ik het, de lichte verandering in het ritme van zijn hart…
Veeg omhoog om door te gaan
YILEYNA
Ik draaide me snel om, mijn wangen brandden terwijl ik de rest van de koffie in één teug opdronk. Ik voelde dat hij zich verwijderde, dus zette ik snel mijn mok neer en stond op, proberend niet te kreunen van de pijn in mijn spieren. Ik trok mijn armen uit het shirt, hield het stevig vast terwijl ik het omdraaide, mijn armen er weer instak en het dichtknoopte.
Ik draaide me weer naar hem om, zijn armen lagen over de bovenkant van de bank terwijl hij in het vuur staarde, zijn wenkbrauwen fronsend van concentratie.
"Bedankt dat je me gered hebt," merkte ik dankbaar op, terwijl ik aan de mouwen van het shirt trok en naar de grond staarde. Ik moet er vast belachelijk uitzien in deze veel te grote broek en dit shirt. Wat moet ik nu doen?
"Je was misschien niet op hun niveau, maar je moet jezelf niet zo ver pushen dat je jezelf niet eens kunt verdedigen, vooral niet op een afgelegen plek."
"Hmm. Ik had niet gedacht dat dat zou gebeuren. Ik dacht gewoon aan trainen... Ik mis veel meer dan alleen het verschuiven," fluisterde ik, me heel bewust van zijn hand dicht bij mijn hoofd aan de achterkant van de bank.
"Ben je dat? Of laat je anderen dat bepalen?" vroeg hij, terwijl hij zijn hoofd kantelde en naar me keek. Zijn haar glansde bijna prachtig koperkleurig in het licht van het vuur uit de haard.
"Het is toch waar, niet waar? Ik ben niet sterk genoeg. Ik ben bijna achttien, maar ik ben nog niet verschoven..." Ik keek in de flikkerende vlammen, fronsend. "Er wordt al gespeculeerd dat ik van mijn rang kan worden ontdaan."
Ik keek op in zijn prachtige ogen, wachtend op een reactie, iets dat me zou vertellen wat zijn mening daarover was. Hij keek weg en in de vlammen, voordat zijn blik weer naar die van mij schoot.
"Wie heeft je dat verteld?" vroeg hij, waardoor mijn maag inzakte.
Dus hij wist het. Hij wist dat de Alpha hem Beta wilde maken. Ik wist niet waarom dat me zo veel pijn deed als het deed. Wat verwachtte ik? Dat hij om me zou geven? Dat hij naar me toe zou komen en me zou vertellen?
"Maakt het uit?" kaatste ik terug, terwijl ik naar mijn knieën keek, niet in staat de bitterheid uit mijn stem te verbergen.
"De Alpha heeft het pas een week of zo geleden genoemd. Niets is definitief. Er is nog tijd."
Elk woord was als een klap in de maag. De tranen die ik had onderdrukt leken op het punt te staan hun dam te breken. Nog tijd...
"Als hij je de titel geeft, neem je die omdat hij je koning is," zei ik, terwijl ik een glimlach op mijn gezicht dwong. Zijn gezicht bleef emotieloos terwijl hij naar me keek.
"Niemand weigert de Alpha."
Ja...
Ik moest daar weg... Ik hoorde daar niet te zijn. We waren geen vrienden... gewoon twee mensen die altijd aan de zijde van de prinses stonden.
"Ik ga naar buiten. Bedankt," fluisterde ik, klinkend zwakker dan ik bedoelde.
"Yileyna..."
Ik stond op, wankelend. Mijn benen voelden als lood en mijn hele lichaam deed pijn van de training.
"Ik ga terug." Ik liep naar de deur, mijn ogen op mijn schoenen. Zo zou de naam De'Lacor verdwijnen.
"Je kunt niet eens recht lopen." Ik kon hem achter me ruiken. Godin, hij bewoog zo stil.
"Ik red me wel," antwoordde ik kil. "Ik heb niemand nodig."
Ik had net mijn ene schoen aangetrokken toen hij mijn elleboog greep en me ruw terugtrok. Ik hapte naar adem, bijna struikelend, maar voordat ik kon vallen, drukte hij me tegen de muur.
"Wat doe je?" siste ik venijnig.
"Mijn punt bewijzen. Je vertrekt hier niet voordat je daartoe in staat bent."
"Je kunt me hier niet houden!"
"Nikolai en Kyson zijn daarbuiten. Weet je zeker dat je in dit weer helemaal alleen terug wilt gaan?"
"Ik wist niet dat het je iets kon schelen," kaatste ik terug.
Even keek hij in mijn ogen voordat hij me losliet en me op de grond liet vallen.
"Dat kan me niet schelen. Ga weg," antwoordde hij kil.
Dat zal ik precies doen.
Ik trok mijn schoenen aan met zwakke handen, me realiserend dat als ik de regen in stapte, mijn shirt weer helemaal doorzichtig zou worden. Ik keek rond voordat ik terugliep naar de bank en de deken oppakte die over de leunstoel hing.
"Ik zal deze terugbrengen."
"Niemand heeft je toestemming gegeven om hem te lenen." En daarmee trok hij hem uit mijn handen, terwijl zijn blik naar mijn borsten gleed die veel te veel bewogen zonder mijn beha. "Als je wilt vertrekken, zal het zo zijn."
Hij draaide zich om en gooide de deken op de bank. Ik zou vertrekken, op de een of andere manier. Ik trok de deur open zonder een woord meer en haastte me naar buiten in de regen, mijn armen over mijn borst gekruist terwijl ik onmiddellijk doorweekt raakte. Ik keek niet om, en toen de deur dichtviel, deed het me niets.
De toekomstige Beta... Beta Theon. Mooi. Ik wist dat ik verbitterd was, maar het deed pijn.
Ik sleepte mijn voeten naar het kasteel. Ik moest met de Alpha praten... Nikolai zei dat ik niet het bloed van mijn vader was. Wat bedoelde hij daarmee?
Ik was opgelucht dat ik eigenlijk niemand tegenkwam op weg naar huis, en toen ik het kasteel binnensloop, was ik blij dat er niet veel mensen in de buurt waren, behalve de wachters die dienst hadden. Mijn lichaam stond op instorten tegen de tijd dat ik mijn kamers bereikte. Ik vloekte, me realiserend dat mijn sleutel in de zak van mijn broek zat. De broek die ik bij Theon had achtergelaten, samen met mijn beha... Oh, Godin, wat nu?
Ik keek naar de gang, in de verleiding om naar Charlene te gaan, maar het was niet het moment om haar te storen. Ik was er zeker van dat ze aan het dineren was met haar familie. Ik zou het aan de hoofdomga vragen...
Of ik zou daar gewoon wachten... Ik voelde me veel te moe om op zoek te gaan naar iemand, dus gleed ik langs de muur naar beneden en krulde me op in een bal, mijn armen stevig om mijn rillend koude lichaam gewikkeld.
Ik zal gewoon even rusten...
-----
Ik voelde iemand me verplaatsen, maar mijn ogen weigerden open te gaan. In de wazige toestand van mijn geest, had ik het gevoel dat de geur op de een of andere manier vertrouwd was terwijl sterke armen me van de grond optilden. Het geluid van een sleutel die in een slot schraapte was te horen.
Open je ogen, Yileyna...
Ik kon het niet. Ik voelde me als dood gewicht terwijl mijn hoofd achterover hing. Degene die me vasthield leek het echt niet te kunnen schelen. De vertrouwde geur van mam's cacaoboterkaarsen drong mijn neus binnen. Thuis?
De voetstappen van de man kraakten op de houten vloer. Ik slaagde erin ze heel lichtjes open te krijgen, maar het voelde alsof ik ergens ver weg was. Ik was er niet zeker van... Ik was in mijn huis, dat kon ik zien vanuit de hoek waarin mijn hoofd gekanteld was. Het was alles wat ik zag voordat mijn ogen weer sloten.
Opstaan...
Maar ik was te ver weg daarvoor. Ik voelde dat ik op een bed werd gelegd, mijn bed. Voelde vingers die mijn haar heel langzaam naar achteren streken. Het deed me bijna denken aan mam's kalmerende aanraking... maar het was anders. Ik kon het niet uitleggen... troostend, maar...
En toen hoorde ik de deur dichtslaan voordat de duisternis me weer in zijn schoot verwelkomde...
-----
"Serieus, Yileyna, wie traint er nou zo in de kou? We zijn weerwolven, geen onsterfelijken," berispte Charlene terwijl ze met haar ogen naar de soepkom gebaarde om me aan te moedigen te eten.
"Je weet dat ik soep haat."
"Je haat het niet, je houdt er niet van, maar het is goed voor je. Kom, eet op," drong ze vastberaden aan.
Ik zat de volgende middag in bed en had het grootste deel van de dag geslapen totdat Charlene een uur geleden was komen opdagen, bonkend op mijn deur die op slot zat, en ik had de sleutel op de vloer gevonden.
Theon
Hij moest het zijn geweest. Hij moet de sleutel in mijn broek hebben gevonden. Wat deed hij überhaupt in mijn broek te zoeken?
Hoe dan ook, Charlene was komen opdagen, eiste toegang en dwong me een heet bad te nemen, wat, ik zal niet liegen, me veel beter deed voelen. Maar de kom soep van de hoofdkok zag er niet appetijtelijk uit. De waarheid was dat de enige soep die ik at, die van mama was...
Ik had haar beloofd dat ik alleen haar soep zou eten of geen... en op de een of andere manier kon ik de kom voor me gewoon niet door mijn keel krijgen.
"Ik heb geen honger, Charl... alsjeblieft," smeekte ik. Ze keek op me neer met bezorgdheid in haar groene ogen.
"Wat is er, Leyna?" fluisterde ze, terwijl ze op mijn bed ging zitten en mijn handen in de hare nam. Ik schudde mijn hoofd, weigerde mijn emoties de overhand te laten nemen.
"Ik eet alleen mama's soep," wist ik te antwoorden, proberend sterk te blijven.
"Oh, lieverd." Ze sloeg haar armen strak om me heen, en ik liet mijn hoofd op haar slanke schouder rusten, vechtend tegen mijn tranen. "Ik laat meteen iets anders brengen."
"Ik heb echt geen honger." Ik weigerde, terwijl ik naar achteren schoof.
Ik droeg een groot, oversized shirt dat ooit van papa was. Ik hield ervan om zijn kleren te stelen omdat ze zo comfortabel waren, en nu hij er niet meer was, was dit alles wat ik nog van hem had. Herinneringen... deze hele plek zat vol herinneringen...
Zou ik moeten verhuizen?
"Werkt de Alpha vandaag?" vroeg ik terloops.
"Papa werkt, zoals altijd," antwoordde ze.
Misschien zou ik, als Charlene weg was, hem bezoeken. Ik moest vragen wat Nikolai bedoelde toen hij zei dat ik papa's dochter niet was...
Er klonk een zacht klopje op de deur van mijn vertrekken, en Charlene sprong op, haar rossige haar dansend om haar heen.
"Ik pak het wel."
Ik knikte en liet me weer op mijn kussen vallen, rondkijkend in mijn kamer. De muren waren gebroken wit geschilderd, en de vloer was massief hout. Al mijn meubels waren van hout, inclusief mijn bed. Er hingen schilderijen aan de muur, sommige alleen met citaten, andere gemaakt door papa of mij, en enkele die ik had meegebracht van onze reizen buiten Westerfell; één van toen we op reis waren buiten ons Koninkrijk Astalion. Papa
Twee paar voetstappen naderden. Ik trok snel mijn shirt over mijn dijen net toen Theon en Charlene in de deuropening verschenen. Charlene hield een bruine zak vast die duidelijk eten bevatte.
"Jij bracht eten? Ik wist niet dat de lijfwacht van de prinses ook een bezorger was," merkte ik op, proberend de zenuwen te kalmeren die in me opkwamen terwijl ik rechtop ging zitten. De herinnering aan wat er gisteren bij hem thuis was gebeurd was nog vers in mijn geheugen.
Onze ogen ontmoetten elkaar, en ik slikte toen ik zag hoe zijn blik naar mijn blote dijen flitste voordat hij weer in mijn ogen keek, en ik trok een wenkbrauw op.
"Lijkt erop dat je genezen bent," merkte hij op, terwijl hij zich omdraaide en zijn armen kruiste terwijl hij tegen de deurpost leunde terwijl Charlene de zak naar me toe bracht.
Ik rolde met mijn ogen, bijna spottend. Mijn benen hadden geen blauwe plekken... Ik was nog niet klaar om Charlene te vertellen wat er was gebeurd, maar ik wilde wel aan Theon vragen of hij degene was die me naar binnen had gebracht.
"Vooruit, eet je sandwich op, en er is appeltaart."
Ze pakte de items uit, en ik nam de sandwich, verloren in mijn gedachten. Ik moest onmiddellijk met de koning praten.
Nadat Charlene klaar was met over me te moederen, probeerde ik Theons brandende blik te vermijden terwijl hij daar stond voordat ik eindelijk alleen werd gelaten. Gelukkig had de koningin Charlene geroepen om iemand te ontmoeten, en beiden waren vertrokken, maar niet voordat Theons brandende emotieloze blik de mijne ontmoette. Opnieuw kon ik niet opmaken wat er in dat hoofd van hem omging.
Snel me aankleedend verliet ik mijn vertrekken, me moe en uitgeput voelend. Het nawerkende effect van de regen en training liet nog steeds zijn sporen na, en mijn spieren kreunden bij elke stap die ik zette. Ik zag een tweetal wachters voorbijlopen, en ik riep naar hen.
"Pardon! Weten jullie waar de Alpha is?" vroeg ik. Een van hen trok een wenkbrauw op terwijl de ogen van de ander licht verzachtten.
"Natuurlijk, lieverd, hij is op de binnenplaats. Hij was aan het trainen, maar hij is nu klaar," antwoordde hij.
De voordelen van de geestelijke verbinding. Dat was er nog zo een die ik van de mensen hoorde. Als ze haar wolf had gehad, had ze ons kunnen waarschuwen voor de aanval.
"Dank je," antwoordde ik beleefd voordat ik me omdraaide en de hal door haastte. Ik hoopte dat de Alpha bereid zou zijn om te praten, want ik had antwoorden nodig.
Ik bereikte de binnenplaats en zag hem op de treden zitten, een appel schillend. Op de stenen treden naast hem stond een kom met fruit. Ik keek om me heen, maar hij leek alleen te zijn.
"Mag ik met u spreken, Alpha?" vroeg ik.
Ooit, als kind, noemde ik hem oom, maar naarmate ik ouder werd, begon ik hem Alpha te noemen, en dat bleef zo, des te meer nu papa er niet meer was. Die connectie was er ook niet meer.
"Natuurlijk, wat is er, Yileyna?" De Alpha draaide zich om. Zijn haar dat zijn gezicht omlijstte versterkte alleen maar zijn gevaarlijke uitstraling, en ik boog mijn hoofd voordat ik de treden af stapte en me naar hem toe draaide. Het mes in zijn hand was groot, en ik keek toe hoe hij plakjes van de appel sneed. "Spreek." Ik knipperde en knikte.
"Ik had twee vragen, Alpha Andres. Gisteren vertelde een Epsilon-gerankte krijger me dat ik... dat ik niet van mijn vaders bloed ben," begon ik. De woorden deden zelfs pijn terwijl ik ze uitsprak. Het deed nog steeds zo'n pijn. Zijn gezicht veranderde niet terwijl hij een plakje appel at, erop kauwend voordat hij er nog twee in zijn mond stopte.
"Geruchten. Mensen willen die geruchten verspreiden omdat je je status niet waarmaakt," antwoordde hij.
Een golf van opluchting overspoelde me, ondanks de belediging die erin verweven zat. Ik was de dochter van mijn vader. Natuurlijk was ik dat! Maar zijn volgende woorden voelden als een paar klappen in mijn maag.
"Maar de waarheid is, alle geruchten beginnen ergens... Ik heb je moeder nooit zwanger gezien, dus wie weet precies waar je vandaan komt? Kon je moeder geen kinderen krijgen? Had je vader je bij een hoer? Het maakt niet uit. Hij stond er altijd op dat je van hem was, net als je moeder. Of ik het geloof of niet, ze hielden daaraan vast... maar de waarheid is, je hebt geen enkele kracht om te bewijzen dat je deel uitmaakt van de De'Lacor familie."
Veeg omhoog om door te gaan