Elona's POV
Ik was opgelucht toen ik gisteren thuiskwam. Ik kon niet geloven dat meneer Crane al die dingen had gezegd. Terwijl ik in mijn klaslokaal zat met Crislynn in de rij naast me, dagdroomend terwijl ze wachtte tot de les zou beginnen, kon ik het niet helpen te denken dat ze een vrolijk masker opzette omdat die essay iets nieuws voor haar was—iets waar ze een ander in liet meelezen. Meneer Crane had het ook goed verborgen toen hij haar essay voorlas.
"Goedemorgen klas, alsjeblieft rustig gaan zitten!" zei juffrouw Johnson. Ze was een prachtige lerares, met lichtblond haar en lichtblauwe ogen. Ze had een lieve persoonlijkheid, maar ook een strenge kant. We hielden van haar. Soms kunnen de jongens een beetje te ver gaan, maar juffrouw Johnson is er altijd om hen in toom te houden.
Toen de klas rustig was, zaten we vol verwachting te wachten tot de dag zou beginnen. Ik was nerveus over mijn essay omdat ik had geschreven over mijn verliefdheid en verlangen naar iemand die verboden was. "Zoals jullie weten, moet het essay dat jullie hebben geschreven vandaag ingeleverd worden. Als je het nog niet af hebt, heb je genoeg tijd in de les. Dit essay is onderdeel van de wedstrijd en telt mee voor je cijfer. Als je de wedstrijd wint, komt je essay in een lokale tijdschriftkolom die speciaal is voor creatieve schrijfopdrachten, en dat zal je ook helpen om op geselecteerde hogescholen te komen," kondigde ze aan.
Ik hield mijn adem in, hopend dat mijn essay goed genoeg zou zijn, maar nu voelde het alsof dat niet zo was. "Nu is het tijd om aan je essays te werken, te bewerken en ze beter te maken." Ze glimlachte en liep naar haar bureau. "Geef het alsjeblieft na de les aan mij," riep ze over haar schouder, waarna ze ging zitten achter haar bureau.
Ik pakte mijn rugzak die op de grond naast mijn bureau stond. Ik haalde al mijn boeken eruit, op zoek naar mijn creatieve schrijfboek waar mijn essay in stond. "Shit," mompelde ik. Ik kon het niet thuis hebben laten liggen want ik had niets uit mijn rugzak gehaald toen ik gisteren thuiskwam. Dat betekent... het kan alleen maar bij Crislynn thuis zijn. Shit.
Ik keek naar Crislynn, die me aankeek en vroeg: "Wat is er?" Ik schudde alleen mijn hoofd en draaide me weer naar voren.
Toen de klas was afgelopen hield ik me bezig met ander creatief schrijfwerk, wat niet opschoot omdat ik me zorgen maakte over dat essay. Ik was opgelucht. Ik stond op en pakte al mijn boeken in die ik op mijn bureau had laten liggen toen ik naar mijn essay zocht. "Gaat alles goed? Je lijkt in paniek," vroeg Crislynn terwijl ze naast me stond terwijl ik mijn rugzak dichtdeed.
Ik draaide me naar haar om terwijl de andere leerlingen het lokaal verlieten. "Ik ben misschien mijn essay vergeten bij jou thuis, en ik raak in paniek want het moet vandaag ingeleverd worden," zuchtte ik.
"Waarom praat je niet met juffrouw Johnson? Hopelijk geeft ze je tot morgen de tijd." Ze glimlachte verontschuldigend naar me. Ik knikte.
"Dat ga ik doen, dankje," glimlachte ik, maar diep van binnen bleef ik bezorgd.
"Ik moet naar SNT. Ik ben zo opgewonden en zenuwachtig tegelijk. Dit is het begin van mijn carrière volgend jaar," straalde ze. "Ik kan vandaag niet met je mee terug naar huis lopen."
"Geeft niks, ik red me wel," glimlachte ik. "Veel succes, ik kan niet wachten om alles te horen."
"Ik bel je zodra ik thuis ben," glimlachte ze.
"Is goed. Ik ga even met juffrouw Johnson praten. Tot straks," zei ik terwijl ik langs haar liep. SNT is waar Crislynn altijd al journalistiek wilde doen. De volledige naam is Starlight News Tribune.
Ik stopte bij het bureau van juffrouw Johnson en ze keek me glimlachend aan met de stapel essays in haar hand. Maar voordat ik iets kon zeggen, leverde Crislynn haar essay in en vertrok toen.
"Ik ben mijn essay thuis vergeten, en ik wilde vragen of ik het morgen mag inleveren, alstublieft?" vroeg ik.
"Natuurlijk mag dat. De essays worden morgen nagekeken, dus je hebt tot morgen om het in te leveren," antwoordde ze.
Ik slaakte een zucht van opluchting. "Heel erg bedankt, juffrouw Johnson, nog een fijne dag," glimlachte ik.
Ze glimlachte terug, "Jij ook, Enola." Ik was zo opgelucht dat ik nog tijd had, maar nu is het enige probleem dat Crislynn niet thuis is om het op te halen.
Toen ik eindelijk thuis was, doorzocht ik mijn slaapkamer nog één keer voor het geval het toch in huis lag. Ik zocht het hele huis af. Ik hoorde de voordeur opengaan. "Hé lieverd. Hoe was je dag?" vroeg mijn vader terwijl ik in de woonkamer aan het zoeken was. Ik knielde op de vloer en stond op toen mijn vader naar me toe kwam. Hij droeg zijn zwarte pak met een wit overhemd, zijn zwarte stropdas zat los aan de bovenkant. Een lichtbruine krul hing over zijn voorhoofd. Zijn laptoptas had hij in zijn hand.
Hij gaf me een kus op mijn voorhoofd en liep richting de keuken. "Het ging wel," antwoordde ik, terwijl ik verder zocht in de woonkamer.
"Waar ben je naar op zoek?" vroeg hij.
"Mijn essay, maar ik denk dat ik dat boek bij Crislynn heb laten liggen. Ik zal haar even bellen," zei ik.
"Ik moet nog een paar mails sturen en dan kunnen we iets afhalen," zei hij terwijl ik bij de keuken stopte en hij me toelachte.
"Is goed," antwoordde ik met een glimlach, en toen rende ik de trap op naar mijn slaapkamer. Ik pakte mijn telefoon en typte een bericht naar Crislynn.
Ik: Mag ik even langskomen?
Crane: Iets vergeten?
Shit. Ik heb het bericht per ongeluk naar meneer Crane gestuurd. Ik had meneer Crane als ‘Crane’ opgeslagen in mijn contacten. Natuurlijk klikte ik het verkeerde contact aan omdat Crislynn onder hem staat.
Ik: Ja. Sorry, meneer Crane, maar ik dacht dat ik met Crislynn aan het appen was.
Crane: Ik heb je essay bij me. Als dat is waar je naar op zoek bent, wil ik graag je uitleg horen over wat je hebt geschreven.
Shit. Shit. Shit. Mijn hart bonkte uit mijn borst, dit kon niet gebeuren. Ik liep ijsberend door mijn slaapkamer terwijl ik antwoordde.
Ik: Mijn essay voor creatief schrijven? Het is voor een wedstrijd.
Crane: Het stuk waar je schreef over mij die je lichaam verkent, hoe je je mij niet met een andere vrouw in bed kunt voorstellen.
Crane: Het stuk dat je erachter zou willen komen... Dat had ik niet van je verwacht, Enola.
Shit! Bedenk iets, verzin iets, Enola.
Ik: Meneer Crane, ik heb het niet over u, ik heb het over iemand anders.
Crane: Wie is iemand anders? De laatste keer dat ik keek, had ik de letter C getatoeëerd op mijn arm. Dat stond in je essay.
Kut! Ik ben de sjaak.
Ik: Meneer Crane, ik kan het uitleggen... Het is niet wat u denkt.
Crane: Oh, het is precies wat ik denk dat het is. Ik kom naar je toe zodat je het me kunt uitleggen. Ik zal je laten weten hoe ik onderzoek, want mijn manieren van ontdekken zijn meer dan je je ooit kunt voorstellen.
Ik: Meneer Crane, mijn vader is thuis. Ik bedoelde het niet serieus!
Crane: Dat heeft je er niet van weerhouden ongepaste dingen over mij te schrijven. Je wilt vast ook niet dat Crislynn erachter komt.
Ik: Mijn vader is thuis. Het spijt me.
Hij reageerde niet meer en ik liep zenuwachtig ijsberend terwijl ik op mijn duim nagel beet. Mijn telefoon piepte en ik opende de chat. Hij stuurde me een selfie van zichzelf, hij was zo verdomd knap. Je kon zien dat hij een pak droeg. Het was alsof hij recht in mijn ziel keek via die selfie.
Crane: Zie het maar als bijles van het lichaam. Ik loop nu mijn huis uit.
Ik: Het is niet nodig om langs te komen.
Crane: Je lijkt in je essay niet zo onschuldig en lief als in het echt.
Ik: Alsjeblieft, meneer Crane.
Crane: Ik hou ervan hoe je me smeekt. Misschien heb je wel iets nodig in dat vuile mondje van je.
Heeft hij dat echt gezegd? Oh mijn god!
Ik: Het is maar een essay. Mijn vader is thuis, dus ik kan u niet binnenlaten.
Crane: Zoals ik zei, zie het als bijles. Ik geef je mijn kennis over hoe ik dingen doe. Hopelijk helpt het je de wedstrijd te winnen.
Ik drukte mijn telefoon tegen mijn borst. Hij kan elk moment hier zijn, want hij woont verderop in de straat.
Crane: Doe de deur open. Ik sta buiten.
Ik stond verstijfd op mijn plek. Een seconde later ging mijn telefoon over en zijn foto verscheen. Alsof hij me brandde, legde ik mijn telefoon op mijn bed. Toen het overgaan stopte, ging de deurbel.
"Shit," mompelde ik terwijl ik snel mijn slaapkamer uitliep en de trap afging. Mijn vader stond al bij de voordeur.
Daar stond meneer Crane. Hij keek over mijn vaders schouder naar mij en grijnsde.
"Daar is ze," zei mijn vader, terwijl hij zich naar mij omdraaide toen hij me hoorde aankomen.
"Hoi, Enola."
Veeg omhoog om door te gaan
Elona's POV
Ik liep langzaam de trap af terwijl meneer Crane naar me keek, hij grijnsde naar me en mijn hart klopte snel. Ik hoopte maar dat hij alleen mijn boek had meegenomen en daarna weer weg zou gaan, want nu is mijn geheim uit. Dat was al gênant genoeg voor mij. "Kom binnen," zei mijn vader tegen hem.
Nee, dat is niet wat ik wilde. Shit!
"Geweldig," antwoordde meneer Crane en stapte het huis binnen in zijn zwarte pak, waardoor ik bijna ging watertanden. Hij had mijn boek in zijn hand. Daar was ik blij om. Mijn vader deed de deur achter hem dicht.
"Hoe gaat het met je, Tristan?" vroeg mijn vader. "Wil je koffie? Bier?"
"Geen van beide, ik ben hier eigenlijk om Elona wat bijles te geven voor schoolwerk," zei meneer Crane terwijl hij naar me keek, met diezelfde grijns.
Ik voelde de warmte naar mijn wangen stijgen. Wat is hij aan het doen?
"Dat is aardig van je, waar is Crislynn?" vroeg mijn vader terwijl hij naar de keuken liep. Meneer Crane wilde hem volgen, maar ik hield hem tegen door mijn hand op zijn arm te leggen. Hij keek me aan, zijn blik brandde in me.
"Wat ben je aan het doen?" fluisterde ik fel.
"Ik zei toch dat ik je zou helpen met je essay," hield hij zijn blik nog even op me gericht voordat hij met mijn boek de keuken in liep. Ik hoop maar dat hij me niet voor mijn vader bijles gaat geven. Oh god!
Ik volgde hem snel. "Crislynn is naar SNT. Ze zal zo wel terug zijn," antwoordde meneer Crane aan mijn vader.
"Ik laat jullie hier wel zitten, dan ga ik zelf aan het werk in de studeerkamer," zei papa, en toen vertrok hij na zelf koffie te hebben gemaakt.
Ik ging aan de eettafel zitten, maar er stond nog een stoel naast me en meneer Crane trok die letterlijk naar achteren en kwam naast me zitten. Mijn boek lag voor hem. Hij sloeg het open op de bladzijde waar mijn essay in stond. Uit zijn colbertzak haalde hij een pen. Ik vouwde mijn handen in mijn schoot omdat ik nerveus was en niet wist wat ik van hem kon verwachten.
"Je zult wat dingen moeten veranderen. Ten eerste, verander de letter C in een T," zei hij, maar ik deed niks want hij haalde al een streep door de C op de pagina en schreef een T erboven. "Nu snap ik niet waarom je een essay over mij zou schrijven, laat staan over je verlangens," zei hij, maar toen ik naar hem keek, grijnsde hij terwijl hij de alinea doorlas. "Laat mij een nieuw essay voor je schrijven, het zal niets seksueels worden want daar win je deze wedstrijd niet mee, maar je kunt schrijven over liefde. Ik denk dat je misschien een oogje op me hebt en ik voel me gevleid," bleef hij grijnzen. "Ik ben blij dat ik je essay net op tijd heb gekregen. Dus T is een man op wie je verliefd bent, je wilt hem maar er zijn bepaalde obstakels... Ik maak het gewoon af en jij kunt het dan in je eigen woorden herschrijven," schreef hij verder terwijl ik wachtte.
Ik keek toe hoe hij schreef, en ik wist niet waar dit heen ging, maar ik wachtte tot hij klaar was. Toen ik naar de pagina keek, stond die vol met alinea's. "Dank u wel, meneer Crane," zei ik.
"Laat me je eens vertellen wat ik zou doen," hij draaide zich naar me toe terwijl ik hem aankeek, "ik zou je zachtjes kussen, en dan misschien hartstochtelijk, en dan zouden mijn handen je lichaam verkennen. Je zou overal kippenvel krijgen. Je zou me om meer smeken en ik zou doorgaan totdat je echt wilde dat ik verder ging. Ik zou..." hij pauzeerde terwijl er gedachten door zijn hoofd schoten, "Die persoon zou jij niet zijn, het zou een vrouw van mijn leeftijd zijn, en jij bent veel te jong om überhaupt aan mij te denken," draaide hij in één seconde om.
"Ik ben achttien," riep ik, omdat ik niet wilde dat hij van gedachten veranderde over mij, of speelde hij een spelletje met me, dacht hij dat hij mij wilde?
"Je mag dan achttien zijn, maar ik ben ouder dan jij. Ik zie mezelf niet met jou, Elona. Jij hebt nog een heel leven voor je en je gedachten mogen niet vertroebeld worden door fantasieën of gedachten over mij." Hij hield mijn blik vast, en die was nu donkerder, alsof er een storm op komst was.
"Waarom heb je er dan überhaupt mee ingestemd om hierheen te komen?" vroeg ik.
"Simpel. Ik wilde niet dat je jezelf belachelijk zou maken, en als Crislynn je essay had gelezen voordat ik het deed, zou het voor haar heel makkelijk zijn geweest om twee en twee bij elkaar op te tellen. Je schreef over mij. Er stonden hints in die het verraadden. Je mag niet aan mij denken. Nooit." Hij was nu serieus.
Ik likte mijn lippen omdat ze droog waren, zijn blik volgde mijn tong terwijl die over mijn onderlip gleed. Ik voelde me alsof ik iets heel slechts had gedaan en nu word ik ervoor gestraft. "Ik heb nog een mok koffie nodig, het werk put me uit," zei meneer Crane, en ik schrok op toen mijn vader de keuken binnenkwam.
"We zijn klaar, ik moet nu naar huis," stond meneer Crane op en ik probeerde nog steeds te bevatten wat er net gebeurd was tijdens deze bijles. Hij draaide zich naar me toe, "Ik hoop dat je wint," zei hij.
"Ik loop even mee naar buiten, Tristan," zei mijn vader, en toen verlieten ze samen de keuken.
Mijn schouders zakten verslagen en ik leunde achterover in de stoel. Wat is er in godsnaam net gebeurd? Hij draaide in een seconde om, allemaal vanwege mijn leeftijd. Waar dacht ik mee bezig te zijn met zo'n dom essay over hem te schrijven? Nu weet ik dat ik hem nooit kan krijgen, want hij is de vader van mijn beste vriendin en hij is de vriend van mijn vader. Hij is simpelweg niet geïnteresseerd in een jonge vrouw zoals ik. Het wordt tijd dat ik ver bij hem uit de buurt blijf, als dat ervoor zorgt dat ik dit incident vergeet.
Veeg omhoog om door te gaan
Elona's POV
Terwijl ik bleef zitten en mijn vader meneer Crane uitliet, voelde ik me verslagen en van streek. Mijn ogen vielen op mijn boek; ik leunde naar voren en trok het dichter naar me toe. Hij had een heel net handschrift. Een handschrift dat ik altijd zal bewaren en koesteren. Ik begon te lezen wat hij had geschreven.
Liefde Buiten Bereik.
In het ingewikkelde weefsel van menselijke emoties bestaat er een facet dat de ziel aanwakkert met een vuur dat alle reden en logica tart. Het is de bedwelmende, hartverscheurende en volkomen meeslepende ervaring van verliefd worden op iemand die je niet kunt krijgen. Zo'n verboden liefde overstijgt maatschappelijke normen en grenzen, waardoor je achterblijft in een wervelwind van intense emoties die dreigen je hele wezen te verslinden.
Een toevallige ontmoeting, een gestolen blik, en een hart dat alle rede verraadt. Het verhaal begint onschuldig genoeg, een vertelling gesponnen door het toeval van het lot. Twee zielen, verstrengeld door het noodlot, maar toch gebonden door de ketenen van de omstandigheden. Het is in deze complexiteit dat de ware essentie van verboden liefde wortel schiet.
Het object van je genegenheid, degene die het vuur in je aanwakkert, is op een verleidelijke manier buiten bereik. Misschien behoren ze aan een ander toe, al toegewijd aan een liefde die jouw entree in hun leven is voorgegaan. Of misschien draagt hun hart geheimen met zich mee die ze pas durven onthullen als de wereld om hen heen is ingestort. In beide gevallen ben je overgeleverd aan de genade van een meedogenloos verlangen dat aan je kern knaagt.
Elk gestolen moment, elke vluchtige aanraking wordt een schat, gekoesterd en diep weggestopt in je ziel. Je balanceert op een slap koord, wankelend op de rand van zelfbeheersing, worstelend om je emoties in toom te houden. De simpelste gebaren van hen — een glimlach, een woord, een achteloze aanraking die golven door je hart stuurt — dreigen je te laten verdrinken in een zee van verlangen.
De pijn van verboden liefde is in elke vezel van je wezen gegrift. Het is een constante strijd tussen hart en verstand, verlangen en moraal. Je vraagt je af of je gevoelens wel juist zijn, gekweld door de wetenschap dat het najagen van deze liefde onmetelijk veel pijn kan veroorzaken voor de mensen om je heen. Toch ben je machteloos tegen de onweerstaanbare aantrekkingskracht van je emoties.
Naarmate de dagen overgaan in weken en maanden, raak je verstrikt in een web van geheime ontmoetingen en gefluisterde bekentenissen. De spanning van het verboden intensiveert je passie, als een drug die zowel vergiftigt als opwindt. Elke gestolen kus, elke geheime rendez-vous, is een bewijs van de diepte van je liefde en hoe ver je bereid bent te gaan om bij diegene te zijn.
Maar aan zulke liefde hangt een prijskaartje. Het is een prijs die wordt betaald in gestolen momenten, verborgen tranen en verbrijzelde dromen. Het is een liefde die bestaat in de schaduw, voor altijd ontzegd aan het daglicht. En terwijl de wereld buiten blijft draaien, blijft jouw liefde een stille, kloppende pijn in de uithoeken van je hart.
Uiteindelijk wordt de verboden liefde die je niet kunt krijgen een spookachtige melodie, een bitterzoete symfonie die eindeloos in je ziel doorspeelt. Het is een herinnering dat sommige liefdes voorbestemd zijn om onvervuld te blijven, dat het hart een wrede meester kan zijn die verlangt naar wat het nooit kan bezitten.
En dus sta je voor een keuze. Blijf je dansen op de rand van verboden liefde, alles riskerend voor een kans op geluk? Of verzamel je de kracht om los te laten, om het object van je verlangen vrij te laten, en troost te vinden in de wetenschap dat soms de diepste moed in de liefde juist komt van weggaan?
Uiteindelijk is het een keuze die alleen jij kunt maken, een beslissing die de loop van je leven zal bepalen en de diepte van je karakter zal vormen. Maar één ding is zeker: de herinnering aan die verboden liefde, de intensiteit van de emoties die het in je losmaakte, zal in je hart blijven hangen, een ontroerende herinnering aan de kracht van liefde, zelfs in haar meest verboden vorm.
Ik leunde achterover in de stoel en liet een zucht ontsnappen, mijn gevoelens versterkt door het essay dat hij had geschreven. Was dit voor ons bedoeld? Voor mij? Ik wilde het weten, maar ik denk dat ik mezelf niet nogmaals voor schut wil zetten, dus houd ik afstand.
"Hoe was de bijles?" vroeg mijn vader toen hij de keuken binnenkwam. Ik sloot snel mijn boek zodat mijn vader het niet zou zien, hoewel hij toch niets zou weten. Ik moest er zeker van zijn dat mijn oorspronkelijke essay vernietigd werd.
"Het was oké, hij heeft me geholpen waar ik vastzat en dit was voor een wedstrijd. Ik denk wel dat Cris een beter essay heeft, zij schreef over haar moeder," zei ik terwijl ik naar mijn vader keek. Hij stond achter het aanrecht en nam een slok van zijn koffie.
"Dat moet moeilijk voor haar zijn geweest om te schrijven. Ze waren een heel hechte familie. Ik hoop echt dat Tristan iemand in zijn leven heeft. Ik neem hem morgenavond mee naar de bar, gewoon om bij te praten. Ik denk dat we het allebei nodig hebben. Wie weet, misschien komt hij wel iemand tegen," grijnsde mijn vader. Mijn maag kromp ineen bij die gedachte.
"En jij dan?" vroeg ik.
"Met mij gaat het goed. Ik leef voor mijn werk en voor jou. Misschien waag ik op een dag zelf die stap wel." Hij haalde zijn schouders op.
"Ik wil gaan modelen," floepte ik eruit.
"Weet je dat zeker?" vroeg hij.
"Ja, ik heb mijn onderzoek gedaan en ik ga me aanmelden. Ik moet ook een fotoshoot doen zodat ik mijn portfolio heb," voegde ik eraan toe.
Hij lachte, "Ik heb altijd al gedacht dat jij model zou worden. Ik heb dat nooit tegen iemand gezegd. Ik steun je in alles wat je wilt doen, behalve als het mijn hart zou breken," zei hij.
"Dank je, pap," glimlachte ik.
"Ik denk dat Tristan wel weet van bureaus, zijn bedrijf heeft partners aan boord met dat soort dingen. Maar vraag het aan hem, hij weet het vast."
"Misschien doe ik dat wel," antwoordde ik, maar eerlijk gezegd zal ik dat niet doen… Ik wil niet dat Tristan Crane dat weet. "Ik denk dat ik maar naar boven ga en het essay nog eens doorneem," zei ik terwijl ik opstond en mijn spullen van de tafel pakte, en toen liep ik naar de trap.
Hij is de laatste persoon aan wie ik ooit iets over mijn modellenwerk zou vertellen. Ik ga hem niet eens vragen naar bureaus, dat kan ik allemaal zelf wel, zoals ik tot nu toe heb gedaan. Hij kan me wel in tijdschriften of op de catwalk zien als ik daar eenmaal ben.
Veeg omhoog om door te gaan