passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

My Horse Whisperer - Hoofdstuk #5 - door itsvlada

My Horse Whisperer

/

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 4

Maxine’s POV

"Je had me niet moeten volgen."

Zara draait zich niet om als ze het zegt. Haar rug is recht, de teugels losjes in haar handen, haar paard beweegt zich door de bomen alsof het dit pad uit het hoofd kent. Waarschijnlijk is dat ook zo.

Waarschijnlijk loopt ze hier elke dag met een meisje dat liever alleen is dan toe te geven dat ze pijn heeft.

Ik trek mijn paard naast dat van haar. Het pad is amper breed genoeg voor twee en onze laarzen raken elkaar bijna in de stijgbeugels.

Ik zie de modder op haar hak, de vouw in haar leer, hoe haar kuit roerloos tegen het zadel rust.

Alles aan dit meisje is beheerst en precies en onaantastbaar. En ik rijd naast haar met een hartslag die zich belachelijk gedraagt omdat onze voeten drie centimeter uit elkaar zijn.

"Ik weet het," zeg ik.

"Waarom deed je het dan?"

Goede vraag. Ik heb geen echt antwoord.

Ik… toen haar vader dat zei over dat Maxine echt instinct had, keek ik naar Zara’s gezicht.

Ze trok niet met haar gezicht. Knipperde niet. Maar iets achter haar ogen… ging uit. Als een lichtje dat dooft achter een raam. En mijn benen bewogen voordat mijn hersens het doorhadden.

Dat kan ik niet zeggen. Zara emotioneel benaderen is als je hand in een wespennest steken — je weet wat er gaat gebeuren en toch doe je het.

"Ik ben nog nooit op een bospad geweest," zeg ik in plaats daarvan. "Leek me leuk."

Ze reageert niet. We rijden een tijdje in stilte. Takken kraken boven ons. Iets verderop maakt een vogel een luid en dramatisch kabaal in het struikgewas.

Het licht dat door het bladerdak valt maakt alles goud, groen en zacht, en Zara lijkt erin thuis te horen — alsof het bos om haar heen is gegroeid.

Stop met staren naar haar. Wat is er mis met je?

"Hoe was jouw vader?" Zara zegt het zonder me aan te kijken. "Je zei dat hij je rijlessen gaf voor je verjaardag."

Mijn adem stokt.

Ze heeft het onthouden. Van de eerste dag — dat terloopse zinnetje dat ik zei terwijl ze me haastig naar de stallen leidde. Ze deed alsof ze niet luisterde, maar ze hoorde elk woord.

"Hij was de beste persoon die ik ooit gekend heb." En dan kan ik niet meer stoppen. "Hij reed me naar elke wedstrijd in een aftandse truck die naar koffie en hondenhaar rook. De airco deed het niet dus we draaiden de ramen open en kwamen altijd aan met haar dat alle kanten op stond."

Zara’s ogen schieten naar me toe. Ze onderbreekt me niet.

"Hij heeft geleerd paardenstaarten te vlechten van YouTube," zeg ik, terwijl ik zachtjes lach. "Zat twee weken lang op de badkamervloer op mijn haar te oefenen. Mijn hoofd deed zo’n pijn, maar hij was zo trots toen hij eindelijk een vissengraatvlecht kon maken."

Ik praat door, nu het kan.

Het is de eerste keer dat ik met iemand over hem praat sinds hij weg is.

"Hij klapte altijd op de verkeerde momenten. Als de jury aan het scoren was, hoorde je één man in het publiek ‘whoo!’ roepen en iedereen keek om. Elke keer weer."

Er verandert iets in Zara’s gezicht. Geen glimlach — maar de spieren rond haar mond verzachten.

"Hij klinkt gênant," zegt ze.

"Hij was de meest gênante persoon ter wereld." Mijn stem breekt. Ik schraap mijn keel. "Ik mis hem elke dag."

Zara knikt één keer. Zegt geen sorry. Zegt niet dat ze het begrijpt. Ze knikt gewoon, alsof ze het tot zich neemt en ergens opbergt.

"En je moeder?" vraagt ze. "Ze lijkt… stil."

"Dat is ze nu." Ik haal mijn schouders op. "Dat was ze niet altijd. Toen pap overleed, is ze een soort van… ik weet niet. Ingestort. Ze stopte met koken, stopte met weggaan, stopte met naar mij omkijken. Toen ontmoette ze jouw vader en ineens had ze weer een reden om ’s ochtends te douchen."

"Geluksvogel," zegt Zara. Vlak. Maar ik hoor de scherpe rand eronder.

We rijden nog een minuut verder. Ik vul de stilte zoals altijd — ik vertel haar over mijn oude stal, mijn schoolvrienden die niet meer appten nadat ik verhuisd was, het feit dat ik nog nooit op een feest met meer dan twintig mensen ben geweest.

"Wacht." Zara draait zich nu echt om naar mij. "Je bent nog nooit op een echt feest geweest?"

"Definieer echt."

"Meer dan twintig mensen, alcohol die niet uit iemands keukenkastje is gestolen, en minstens één persoon die je de volgende ochtend betreurt te hebben gesproken."

"Dan nee."

Zara trekt haar wenkbrauw zo hoog op dat die bijna onder haar cap verdwijnt. "Ben je ooit dronken geweest?"

"Eén keer. Op het gala. Ik had twee biertjes en viel in slaap in de auto van een vriendin."

Zara kijkt me aan alsof ik net heb gezegd dat ik de zee nog nooit heb gezien. "En jongens?"

Mijn gezicht wordt warm. "Wat is er met hen?"

"Heb je… ooit iets gedaan? Met iemand?"

"Tuurlijk, ik heb jongens gekust," zeg ik, en het klinkt veel te snel en veel te defensief.

"Gekust," herhaalt ze. "Alleen gekust?"

Mijn gezicht brandt. "Ja, alleen gekust."

Ze kantelt haar hoofd, bestudeert me alsof ik een dressuurproef ben die ze moet beoordelen. "Wilde je ze eigenlijk wel kussen, of dacht je gewoon dat het moest?"

De vraag treft me op een plek die ik niet verwachtte. Mijn handen klemmen zich steviger om de teugels.

"Ik wilde het," zeg ik. Maar zelfs ik hoor hoe ongeloofwaardig het klinkt.

Zara’s lippen trekken heel even. "Als het nooit echt werkte met jongens… heb je er ooit aan gedacht dat misschien de jongens niet het probleem zijn?"

"Wat bedoel je?"

"Ik bedoel…" Ze schuift haar paard dichterbij. Onze knieën raken. Ze wijkt niet uit. "Heb je ooit aan meisjes gedacht?"

Mijn gezicht staat in brand. "Ik… dat… ik…"

"Rustig, Maxine. Het is een vraag, geen aanzoek."

Ze reikt uit en stopt een losse haarlok achter mijn oor. Haar vingers strijken langs mijn nek — langzaam, doelbewust. Mijn hele lichaam verstijft. Elke zenuw van mijn kruin tot aan mijn tenen licht op als een stroomkring en ik vergeet te ademen.

Dan trekt ze haar hand terug. Gaat weer rechtop zitten. De zachtheid verdwijnt uit haar gezicht alsof iemand de schakelaar omzet en de Zara uit de stallen is terug — koel, perfect, onaantastbaar.

"Er is vanavond een Halloweenfeest," zegt ze, terwijl ze recht voor zich uit kijkt. "Wat mensen van het circuit. Je moet komen."

Mijn hoofd draait nog steeds om haar vingers in mijn nek. "Ik… wat?"

"Een feest. Vanavond. Ik nodig je uit." Ze pauzeert. "Tenzij twee biertjes op het gala nog steeds jouw tempo is."

Mijn nek tintelt nog steeds waar ze me heeft aangeraakt. Dertig seconden geleden lagen haar vingers op mijn huid en nu vraagt ze me naar een feest alsof er niets is gebeurd.

Alsof ze niet net expres mijn hoofd op zijn kop heeft gezet en daarna haar masker weer op heeft gedaan.

Is dit een spel? Speelt ze met me? Gaat ze straks weer doen alsof ik een vlek op haar laarzen ben?

Maar ik ken hier niemand anders. En gedurende zo’n vijfenveertig seconden op dit pad was Zara Walsh bijna een echt mens bij mij.

"Prima," zeg ik. "Ik kom."

"Goed." Ze zet haar paard in draf zonder om te kijken. "Doe iets aan wat geen gescheurde jeans is."

Ik kijk hoe ze verder rijdt op het pad, haar silhouet snijdt door het licht van de late middag, en ik druk mijn hand tegen mijn nek waar haar vingers waren.

Wat ben je in godsnaam aan het doen, Maxine.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

Maxine’s POV

"Ashton Howard?" Het blonde meisje — Becca misschien, of Bianca — verslikt zich bijna in haar drankje. "Oh lieverd, sluit maar achteraan in de rij."

Ik heb drie drankjes op en zit op het aanrecht in de keuken van een gigantisch huis, met een groep mensen die ik veertig minuten geleden heb ontmoet.

De muziek is zo hard dat het in mijn borst trilt. Ik draag een zwarte jurk die Zara me toewierp voordat we de ranch verlieten met één enkele opdracht: Maak me niet voor schut.

"Wat bedoel je, sluit achteraan in de rij?" vraag ik.

Het meisje naast Becca-of-Bianca buigt zich naar me toe. "Ashton flirt met elk meisje dat hij traint. Hij houdt je een verhaal voor over je potentieel en je rauwe talent en dan denk je dat je bijzonder bent. En dan ontdek je dat hij dat diezelfde week tegen zes andere meisjes heeft gezegd."

Mijn hand klemt zich steviger om mijn plastic beker.

Je passage heeft echt potentieel. We zouden een plan moeten maken.

Dat zei hij tegen mij terwijl hij me aankeek alsof ik de enige ruiter ter wereld was. Ik heb dat moment twee keer opnieuw afgespeeld onder de douche.

"Hij is wel knap," zegt een van de jongens. Trevor — lang, donker haar, mooie lach, staat al de hele avond nét iets te dicht bij me. "Kun je 'm niet kwalijk nemen."

"Tuurlijk wel," zegt Becca-of-Bianca. "Hij is tweeëndertig en hij flirt met tieners."

Iedereen lacht terwijl ik een lange slok neem van wat er ook in mijn beker zit. Het is zoet en sterk en ik voel mijn lippen niet meer, wat waarschijnlijk betekent dat ik moet stoppen.

Dus Ashton doet dit bij iedereen.

De complimenten, het oogcontact, de hand die net iets te lang op mijn enkel bleef rusten in de stijgbeugel. Niet bijzonder. Gewoon zijn routine. Ik ben niet het meisje dat hij heeft ontdekt — ik ben het meisje van de week.

Het is oké. Je bent nog steeds jezelf.

Als hij dit bij iedereen doet, moet jij gewoon degene zijn die hij niet kan vergeten.

"Gaat het?" Trevor stoot met zijn knie tegen de mijne. "Je kijkt alsof iemand je snoep heeft afgepakt."

"Het gaat prima." Ik geef hem een glimlach. "Ik zat gewoon te denken."

"Gevaarlijke hobby." Hij grijnst.

Hij is eigenlijk best knap. Makkelijk. Het soort jongen dat je hand vasthoudt in de bioscoop en binnen vijf minuten terug appt.

Ik zou op hem moeten letten. Ik zou hiervan moeten genieten — mijn eerste echte feestje, mensen die daadwerkelijk met me praten, een jongen die steeds een excuus zoekt om mijn arm aan te raken.

Maar mijn ogen blijven niet waar ik ze wil hebben.

Aan de andere kant van de kamer zit Zara op een bank met een meisje dat ik nog nooit heb gezien. Donker haar, rode lippen, benen naar Zara toe gekruist alsof ze iets van haar wil. Ze zitten dicht bij elkaar — de hand van het meisje ligt op Zara’s dij, nonchalant en vertrouwd, alsof die daar thuishoort.

Zara lacht. Niet die bijna-lach die ik er tijdens de wedstrijd net niet uit kreeg. Een echte lach. Laag en stil, haar hoofd net iets naar achteren, haar keel onbedekt.

Lacht ze zo voor andere mensen?

"Wie is dat meisje bij Zara?" vraag ik, terwijl ik probeer nonchalant te klinken.

Trevor kijkt op. "Dat is Elsie. Ze hebben soms wat met elkaar. Zara is daar niet bepaald subtiel over."

Wat met elkaar. Met een meisje. Zara heeft wat met meisjes.

Mijn brein herschikt zich ter plekke. De buitenrit. De vraag of ik ooit aan meisjes had gedacht. Haar vingers in mijn nek. De manier waarop ze naar me keek alsof ze het antwoord al wist.

"Oh," zeg ik. "Cool. Goed voor haar."

Cool? Goed voor haar?

Wat ben ik, een schooldekan?

Ik neem nog een slok en dwing mezelf weer naar Trevor te kijken. Trevor praat over een wedstrijd waarvoor hij zich bijna had gekwalificeerd. Ik knik. Ik glimlach. Ik hoor geen woord.

Want aan de overkant van de kamer buigt Zara zich naar Elsie en kust haar. Haar hand glijdt langzaam en doelbewust omhoog naar Elsie’s kaak, ze kantelt haar hoofd en het is…

Ik kan niet wegkijken.

Zara trekt zich terug uit de kus en kijkt me recht aan. Recht over de kamer, dwars door de menigte, recht in mijn gezicht. Alsof ze precies wist waar ik zat. Alsof dit allemaal voor mij was.

Mijn hele lichaam wordt roodgloeiend. Er draait iets laag in mijn buik — niet de alcohol, iets scherpers, iets met tanden.

Ik wil wegkijken en ik kan het niet. Ik wil boos zijn en ik bén boos — zij zit daar openlijk te zoenen met dat meisje terwijl ik hier als een idioot zit met bieradem en een jongen die mijn arm aanraakt waar ik niets om geef. Maar onder die boosheid zit nog iets anders.

Iets dat precies voelde als de buitenrit toen haar vingers in mijn nek lagen. Ik weiger daar te diep naar te kijken.

Zara houdt mijn blik nog een seconde vast. Dan draait ze zich weer naar Elsie alsof ik niet besta.

Prima. Prima. Twee kunnen dit spel spelen.

"Trevor." Ik draai me naar hem toe en leg mijn hand op zijn borst. Zijn wenkbrauwen schieten omhoog. "Vertel me meer over die wedstrijd."

Hij grijnst. "Ja?"

"Ja." Ik schuif dichter naar hem toe op het aanrecht.

Onze knieën raken elkaar. Ik weet niet eens wat ik probeer te bewijzen. Ik weet alleen dat Zara dat meisje kuste terwijl ze recht naar mij keek, en nu moet ik iets doen.

Ik herinner me de buitenrit.

Heb je ooit jongens gezoend? Gewoon gezoend?

De manier waarop ze het zei. Alsof ik een kind was dat nog niet begonnen was met leven.

Ik leun Trevors kant op. Hij ruikt naar bier en aftershave en hij kijkt naar mijn mond. Dit is makkelijk. Dit is wat ik zou moeten willen.

"Wil je naar boven gaan?" vraagt hij, zacht genoeg dat alleen ik het hoor.

Mijn hart bonkt. Niet door hem — door alles. Door Zara’s ogen aan de andere kant van de kamer, Elsie’s hand op haar dij, en dat ding in mijn buik dat blijft draaien.

"Ja," zeg ik. "Laten we gaan."

Hij springt van het aanrecht en knijpt in mijn hand. "Ga maar vast — tweede deur links. Ik pak een condoom en kom er zo aan."

Hij verdwijnt in de menigte. Ik schuif van het aanrecht af op trillende benen en loop naar de trap.

Halverwege kijk ik terug naar de bank.

Zara kijkt naar me. Elsie praat tegen haar maar Zara luistert niet. Ze kijkt hoe ik met een jongen naar boven loop. En voor het eerst kan ik haar gezicht helemaal niet lezen.

Ik draai me om en loop door.

Je wilde dat ik volwassen werd, Zara? Kijk maar.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Maxines POV

Dit is oké. Dit is wat mensen doen. Ze gaan met jongens naar boven op feestjes. Helemaal normaal.

Ik kan amper mijn eigen handen zien. De slaapkamer is zo donker dat ik mijn weg naar het bed moest voelen, en nu zit ik op de rand en klem ik de lakens vast alsof ze me gaan redden.

De deur gaat open. Een silhouet stapt binnen — lang, slank, zelfverzekerd.

Het enige licht komt van een raam achter hem, net genoeg om de rand van een halve Halloweenmasker te vangen. Ik kan zijn gezicht niet onderscheiden.

"Hey," zeg ik. Mijn stem klinkt hijgerig. "Heb je er een gevonden?"

Trevor schudt zijn hoofd en doet de deur dicht. De kamer wordt nog donkerder.

Er flitst iets door mijn hoofd — Trevor is toch breder dan dit? En langer? Maar het is donker en ik ben dronken. Ik laat de gedachte los.

Een hand vindt mijn schouder en duwt zachtjes — niet naar het bed, maar naar de fauteuil achter me.

Ik laat me leiden tot mijn benen het kussen raken en ik erin wegzak.

De hand glijdt over mijn arm naar beneden — langzaam, volgt de binnenkant van mijn elleboog, over mijn pols, vingertoppen vinden de ruimtes tussen mijn vingers.

Niemand heeft ooit mijn hand zo aangeraakt, alsof die het waard was om te verkennen. Mijn dijen klemmen zich vanzelf tegen elkaar.

Hij buigt zich naar me toe en ik voel adem op mijn hals — warm, langzaam, van mijn oor naar mijn sleutelbeen. Geen kus. Alleen adem.

Ik leg mijn hoofd achterover, bied meer aan en fluister "alsjeblieft" voordat mijn brein het kan tegenhouden.

Niet denken aan Zara op die bank. Haar hand op Elsies kaak. Haar mond—

Hij zakt op zijn knieën. Handen op mijn dijen, spreiden ze uit elkaar. Zijn duimen wrijven trage cirkels in mijn binnenbenen, steeds hoger.

Mijn jurk kruipt omhoog en de koele lucht raakt de natte stof van mijn ondergoed — ik ben nu al doorweekt, alleen door zijn handen op mijn armen.

Vingers haken mijn slipje opzij. Dan een mond — warm en zacht en nat — drukt zich plat tegen me aan. Mijn hele lichaam schokt.

Mijn benen spreiden zich instinctief en zijn handen houden ze open, duwen ze wijder. Hij likt me in één langzame beweging van onder naar boven en een kreun ontsnapt uit me die de kamer vult.

Weer. En weer. Zijn tong vindt mijn clit en cirkelt eromheen — strak, precies.

Mijn hoofd zet me op een paard. De buitenrit, Zara's laars op een paar centimeter van de mijne — behalve dat de afstand nu weg is. Haar been tegen het mijne en ik voel de hitte van haar door het leer heen.

Mijn hand schiet naar beneden om zijn haar te grijpen en hij klemt mijn pols vast aan de armleuning. Ik probeer de andere — ook die houdt hij vast, beide polsen naar beneden gedrukt terwijl zijn mond doorgaat.

Zara's handen. Zara's grip. Die vingers om mijn polsen zoals ze ook mijn keel tegen de balk hield — stevig en zeker, alsof ze dit duizend keer heeft gedaan.

Mijn rug kromt zich van de stoel. "Fuck," hijg ik. "Fuck, fuck, fuck—"

Hij trekt zich terug en ik wil bijna snikken. Dan duwt zijn tong zich in me — langzaam en diep — en ik beweeg tegen zijn gezicht voordat ik besef dat mijn heupen bewegen.

Het paard beweegt onder ons en mijn heupen wiegen naar voren. Maar het is niet langer het zadel — het is Zara achter me, haar borst tegen mijn rug, haar mond op mijn nek, haar tong die de lijn van mijn oor naar mijn sleutelbeen volgt.

Haar handen glijden van mijn taille naar mijn dijen, spreiden me open terwijl het paard ons samen wiegt.

Hij vervangt zijn tong door twee vingers. Ze glijden zo makkelijk naar binnen dat het gênant is — ik hoor het natte geluid als ze me vullen.

Hij kromt ze tegen de voorwand en vindt een plek waar ik van gil.

Zara's vingers. Haar mond tegen mijn oor die fluistert "ontspan je, je denkt teveel" met die lage stem.

Haar vingers in me terwijl haar andere hand mijn heup vastgrijpt, me berijdt zoals ze een paard berijdt — langzaam, precies, verwoestend.

Zijn vingers stoten harder, dieper, terwijl zijn mond zich om mijn clit sluit en zuigt. Mijn dijen trillen tegen zijn handen en ik kan de geluiden niet tegenhouden elke keer als zijn vingers krommen.

Ze is overal nu. Zara's tong tussen mijn benen, Zara's vingers die me oprekken, Zara's adem heet op mijn dij.

Het paard is weg, het pad is weg — alleen zij knielend voor me, die lichtgroene ogen die omhoog kijken terwijl haar mond me uit elkaar haalt.

Hij voegt een derde vinger toe en ik kom bijna los van de stoel. Zijn tong beweegt snel en genadeloos terwijl zijn vingers me diep en hard neuken.

De druk bouwt zich op laag in mijn buik, trekt elke zenuw naar één enkel punt.

Zara's lippen op de mijne. Dat halve seconde dat ze me terugkuste en haar mond zacht werd en ze me wilde, ze wilde me, ze—

"Ik… ik ga—"

Hij zuigt harder. Zijn vingers slaan tegen dat plekje en mijn hele lichaam verstrakt. Ik kom zo hard dat mijn dijen om zijn hoofd klemmen.

Mijn rug buigt van de stoel, klemt om zijn vingers, golf na golf terwijl ik op mijn knokkels bijt om niet te schreeuwen.

Behalve dat de naam in mijn hoofd niet die van Trevor is.

Hij helpt me erdoorheen — langzamer, zachter — tot ik tril en boneloos ben. Nog een laatste kus tegen mijn kern, bijna teder, en dan is hij weg.

Wanneer ik mijn ogen open is de kamer leeg. Jurk om mijn middel, ondergoed nog opzij geschoven, mijn hele lichaam bonzend. Hij is weg.

Wat is er net gebeurd. Wat is er net gebeurd. Wat—

Ik trek mijn jurk omlaag en loop naar de deur op benen die niet willen werken.

Trevor staat daar, hand geheven om te kloppen. "Daar ben je!" Hij houdt een foliezakje omhoog en grijnst. "Gevonden. Duurde een eeuwigheid. Klaar?"

Ik staar hem aan. Zijn brede schouders. Zijn aftershave. Zijn lengte.

"Trevor," zeg ik langzaam. "Was jij net hier binnen?"

Hij fronst. "Nee, ik ben nu pas boven. Ik was op zoek naar een condoom. Waarom?"

Als Trevor nu pas hier is — als hij nooit in deze kamer was — wiens mond was er dan net tussen mijn benen?

"Max? Gaat het? Je ziet een beetje bleek."

"Ik moet gewoon naar huis. Sorry, Trevor."

Ik duw me langs hem en ga naar beneden. Het feest gaat nog steeds door. Niets dringt tot me door.

Ik vind Zara op de achterporch, alleen, leunend tegen de reling met een drankje in haar hand. Geen Elsie. Geen masker.

Ze werpt me een blik toe over haar schouder. "Je ziet er niet uit."

"Kunnen we naar huis gaan?"

Ze zet haar drankje neer zonder het op te drinken. "Prima. Probeer niet over te geven in mijn auto."

Ik volg haar de nacht in op benen die nog steeds trillen, en een vraag brandend in mijn borst die ik nog niet durf te stellen.

Wie was er in die kamer?

Veeg omhoog om door te gaan

My Horse Whisperer

My Horse Whisperer

12 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

12

Inhoud

Aa