Catherines POV
De zon prikte in mijn ogen toen ik langzaam rechtop ging zitten in bed en mezelf in een onbekende kamer aantrof.
De kleren die verspreid op de grond lagen, waren die van het paringsritueel van gisteravond.
Gisteren was het paringsritueel in Shadow Forest.
Het was een traditie dat weerwolven die in New Jersey woonden elk jaar een paringsritueel hielden in Shadow Forest.
Alpha en Luna van elke roedel brachten hun ongepaarde weerwolven hierheen, op zoek naar hun metgezel tijdens het ritueel.
Natuurlijk, als je er geen vond, dan wachtte het ritueel van volgend jaar op je.
Toen het ritueel eenmaal begonnen was, slenterde ik met een drankje rond, zonder enige behoefte om mijn metgezel te vinden.
Nou, je wilt vast weten waarom, want ik had geen wolf.
Terwijl ik rondwandelde met een glas frambozensap in mijn hand, zag ik mijn stiefmoeder Elena Anderson met mijn stiefzus Gina Wyatt praten onder een boom in de hoek van het plein.
Hoewel ik geen wolf had, was mijn gehoor bijzonder goed.
Dus kon ik op afstand toch horen waar ze het over hadden.
Hoewel Gina haar stem verlaagde, hoorde ik het toch.
Ze spraken kwaad over mijn moeder.
Woede borrelde in mij op. Hoe durft ze!
Dus toen ze klaar waren met praten, hield ik Gina tegen toen ze alleen was en vroeg haar om mijn moeder haar excuses aan te bieden.
Blijkbaar trok ze zich niets aan van mijn waarschuwing en met een rotkop vol 'wat dan nog', gooide ik frambozensap over haar heen, glimlachend terwijl ik haar zag gillen en weg rennen.
Maar mijn stiefmoeder werd boos en riep op Lunas toon: "Catherine! Zoek je zus nu!"
Ik kon Lunas bevelen niet negeren, ook al wilde ik dat liever, dus ging ik Gina zoeken.
"Gina! Waar ben je?" Ik was nu aan de rand van Shadow Forest, op enige afstand van het plein. Als ik verder liep, zou ik diep het bos in gaan. Ik dacht niet dat Gina zo gek zou zijn om midden in de nacht het bos in te rennen.
Ik deed mijn best om het gelach van de menigte te negeren en te luisteren of ik Gina's voetstappen hoorde.
Plotseling rook ik de geur van vanille.
Ik rook ontelbare geuren, maar ik zweer dat geen enkele zo verleidelijk was als deze.
Ik volgde de geur en probeerde de bron te benaderen. Toen ik dicht bij een boom kwam, sprong er een lange man vanachter de boom tevoorschijn.
Onmiddellijk kwam er een sterke vanillegeur op me af. Hoewel ik het gezicht van de man niet kon zien in het schemerige licht, wist ik dat hij geen lid was van mijn roedel.
"Wie ben jij?" vroeg ik voorzichtig. Zijn ademhaling was luid, en ik had het gevoel dat hij me aanstaarde in het donker. In zo'n situatie durfde ik geen overhaaste bewegingen te maken.
Plotseling dook hij op me en hield me in zijn armen. Hij was zo sterk dat ik me niet los kon maken.
Net toen ik om hulp wilde roepen, werd ik plotseling overvallen door een vreemd gevoel. Het was alsof mijn bewustzijn door iemand anders werd overgenomen. Ik kon niet helder denken en viel uiteindelijk flauw.
Toen ik weer wakker werd, was ik in deze vreemde kamer.
Ik sloeg de deken van me af, stapte uit bed en raapte mijn kleren op. Er hing een mannencolbert over de rugleuning van de stoel naast me. Wat is dit nu weer? Boos gooide ik het op bed, en die eikel was gewoon vertrokken?
'Is hij mijn metgezel? Waarom voel ik nu helemaal niets?'
Ondanks de pijn tussen mijn benen trok ik mijn kleren aan.
Maar toen ontdekte ik dat de obsidiaanhanger die ik van mijn moeder had gekregen, verdwenen was.
Nadat ik overal in de kamer gezocht had en gefrustreerd raakte, hoorde ik een klop op de deur.
Mijn stiefmoeder en vader stormden binnen toen ik de deur opendeed.
"Alpha Wyatt, je dochter heeft de hele nacht met een vreemde lopen rotzooien terwijl de hele roedel naar haar op zoek was. Als anderen hierachter komen, staat onze roedel voor schut!"
Elena trok een verbaasd gezicht en schreeuwde tegen mijn vader. Daarna keek Elena me dreigend aan.
Elena snoof en zei: "Catherine, ik heb je gisteren gevraagd Gina te zoeken. Maar wat heb je gedaan? Je hebt je hier vermaakt."
"Nee, dat is niet waar!" riep ik snel uit.
"Kijk eens naar de zuigplekken op je nek. Wil je je Alpha soms nog voor de gek houden?"
Onbewust bedekte ik mijn nek. Die rotman had overal zuigplekken op mijn nek achtergelaten.
"Catherine, ik ben zo teleurgesteld in je." Troy wierp een blik op mijn nek en keek toen naar de rommelige kamer, terwijl hij zijn hoofd schudde.
Ik kwam uit de Black Moon Pack en mijn vader was de Alpha. Mijn moeder was Paisley Davis, de laatste Luna van de roedel. Maar zij stierf toen ik drie jaar oud was.
Eerlijk gezegd wist ik dat een Luna onmisbaar is voor een wolvenroedel. Toch trouwde mijn vader al twee maanden na de dood van mijn moeder met Elena. Daarom kon ik moeilijk geloven dat mijn vader echt verdriet had om het verlies van zijn metgezel.
Elena had het altijd op mij gemunt, zolang ik me kon herinneren. Blijkbaar had niet iedere roedel het geluk een aardige Luna te hebben.
"Ik heb niet lopen rotzooien." Ik herpakte me en zei kalm: "Ik kwam een weerwolf tegen onderweg toen ik Gina zocht, en toen ben ik flauwgevallen. Ik heb geen idee waarom ik hier ben. Ik denk dat hij misschien mijn metgezel is."
"Je metgezel?" sneerde Elena. "Ongelooflijk. Je liegt. Jij zult nooit een metgezel hebben."
"Ik weet dat ik geen wolf heb, maar veel weerwolven zoals ik hebben hun metgezel gevonden. Toch?" Ik probeerde geduldig te blijven tegenover mijn vader, ondanks mijn onvrede over Elena's houding.
Hoewel ik boos was over wat de man met me had gedaan, had ik gisteren wel een vreemd gevoel. Maar ik wist niet of dat het gevoel tussen metgezellen was.
Elena beantwoordde mijn vraag niet, maar keek in plaats daarvan naar mijn vader.
"Toen je werd geboren, heeft een heks een voorspelling voor je gedaan en gezegd dat jij een weerwolf was die nooit een metgezel zou hebben," zei Troy langzaam, terwijl hij me meewarig aankeek. Dit kwam als een schok voor mij.
"Dat kan niet! Onmogelijk! Hoe kan het dat ik geen metgezel heb?" riep ik onbewust uit.
Nu voelde ik me nog wanhopiger dan toen ik op mijn achttiende ontdekte dat ik geen wolf had.
Mijn gedachten tolden, en ik kon niet helder denken. Weerwolven leefden allemaal in groepen, en iedere weerwolf zonder metgezel zou de rest van zijn leven eenzaam zijn.
"Zou je vader tegen je liegen?" zei Elena spottend. Daarna keek Elena mijn vader aan en zei: "Lieverd, ik weet dat je in een lastig parket zit. Maar de hogere raad van de roedel staat buiten, en we moeten dit goed afhandelen."
"Catherine, ik zal jou niet voortrekken, ook al ben je mijn dochter." Troy haalde diep adem. Zijn gezicht werd kalm, en er klonk ernst en autoriteit door in zijn stem.
Veeg omhoog om door te gaan
Catherines perspectief
"Vader... Alpha Wyatt..." Ik keek naar zijn vreemde uitdrukking en kreeg plotseling een naar voorgevoel.
"Catherine, je bent nu verbannen," zei Troy ernstig. "Je hoort niet langer bij de Black Moon Pack."
"Ik ben verbannen?" Een moment was ik sprakeloos. Nadat ik had vernomen dat ik nooit een partner zou hebben in mijn leven, kreeg ik nog meer slecht nieuws. Ik werd verbannen door mijn vader, door de Alpha van mijn roedel.
Dit betekende dat ik niet langer in de Black Moon Pack mocht wonen. Zonder de bescherming van de weerwolven zou ik een zwerver worden.
Tranen vulden mijn ogen terwijl ik mijn vader smekend aankeek. Elena stond naast mijn vader met een grijns op haar gezicht.
"Goed, ga nu weg. Laat je niet zien als een zielig hoopje. Het zijn niet wij die jou vroegen om hier met anderen te rotzooien," zei Elena schaamteloos nadat ze het gewenste antwoord had gekregen.
Dat was wie Elena werkelijk was. Ze probeerde me al zo veel jaren weg te jagen.
Ik was vervuld van verdriet terwijl de tranen in mijn ogen sprongen. Mijn vader en Elena negeerden mijn smeekbeden en liepen weg zonder ook maar om te kijken.
Ik werd terug naar de Black Moon Pack gebracht door Beta, maar hij liet me niet terugkeren naar mijn huis.
Ik werd tegengehouden aan de rand van het territorium.
Na een tijdje kwam Beta terug en zette mijn bagage aan mijn voeten neer.
"Ik denk niet dat je je huidige positie begrijpt," zei Beta minachtend terwijl hij naar me keek, liggend op de grond. "Vanaf nu ben je geen prinses meer, maar een zwerver."
Daarna liet Eden me daar achter en vertrok samen met de bewakers.
Ik lag op de grond, bedekt met gevallen bladeren, en huilde lange tijd, met verdriet dat diep doordrong tot in mijn hart.
Sinds Elena de nieuwe Luna was geworden, had ze me altijd misbruikt als mijn vader weg was, en mijn vader geloofde me nooit.
Vanaf dat moment was ik een vreemde in mijn eigen huis.
Ik deed mijn best om onopvallend te zijn en voorzichtig te leven. Wat ik wilde was gewoon mijn partner vinden en dan het huis verlaten.
Maar nu waren al mijn hoop vervlogen.
Ik vroeg me af: "Wat moet ik doen...?"
Misschien omdat ik te moe was van het huilen, voelde ik dat mijn bewustzijn opnieuw werd overgenomen door iemand anders, net als afgelopen nacht. Vaag hoorde ik een stem, zwak alsof deze in plastic was gewikkeld.
Ik ging met een schok rechtop zitten en keek om me heen, maar ik vond niets behalve het geritsel van de bladeren.
Plotseling leek de stem door het plastic heen te dringen. In de volgende seconde klonk er een lage en zachte vrouwenstem in mijn hoofd.
"Hallo, Catherine! Ik ben jouw wolf."
"Hallo, Catherine! Ik ben jouw wolf."
De begroeting weerklonk in mijn hoofd, maar aanvankelijk begreep ik het niet.
Toen ik besefte dat ik de stem echt had gehoord, floepte het er onbewust uit: "W-wat?"
Voordat ik antwoord kon krijgen, schoot er een scherpe pijn door mijn lichaam en kon ik niets meer zeggen.
Ik voelde dat mijn lichaam door krachten uit alle richtingen werd getrokken, terwijl mijn botten zich snel uitbreidden en groeiden. Ik was zo bang en voelde alsof ik uit elkaar zou worden gereten.
Ik vroeg me af: 'Ga ik dood?'
"Ontspan je, Catherine," klonk de zachte vrouwenstem opnieuw in mijn oor. "Ontspan je, ik help je met je eerste transformatie."
Hijgend probeerde ik me te concentreren en deed wat ze zei. Terwijl ik langzaam de controle over mijn lichaam losliet, klonk het kraken van mijn botten. Daarna stond ik meteen op.
Ik keek naar de wolvenpoten op de grond en sloot mijn ogen, terwijl ik voelde dat mijn reuk- en gehoorvermogen scherper waren. Opgewonden begon ik snel te rennen door het bos.
Behendig sprong ik van struik naar struik, terwijl de koele wind door mijn vacht streek. Het was zo heerlijk dat de irritatie in mijn hart langzaam wegebde.
Ik stopte voor een meer en staarde naar mijn spiegelbeeld in het water. Toen zag ik mijn wolf, een prachtige en sterke witte wolf.
Mijn wolf was eigenlijk een witte wolf! Ik was diep gefascineerd door mijn spiegelbeeld in het meer.
Voor zover ik wist, was mijn vader, de Alpha van de Black Moon Pack, een wolf met zwarte vacht. Mijn moeder heb ik nooit als wolf gezien.
Maar zover ik me kan herinneren, werden de meeste weerwolven in mijn roedel na hun transformatie zwart of bruin.
De witte wolf symboliseerde de maan in de legendes.
"Hoi! Ben je daar?" probeerde ik mijn wolf in gedachten te roepen.
"Ja, altijd. Je kunt me Eva noemen," antwoordde ze.
Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik haar stem hoorde. "Geweldig, Eva. Hoewel ik niet weet waarom je zo laat kwam... Ik bedoel, ik dacht dat ik nooit in mijn leven zou kunnen veranderen. Hoe dan ook, ik ben nu niet zo bang meer."
"Ik wilde niet te laat zijn," klonk Eva's stem wat laag. "Het komt omdat ik eerder op een andere plek vastzat."
"Waar zat je vast?" vroeg ik verbaasd.
"Dat weet je later," zei Eva duidelijk, want ze wilde er niet meer over zeggen.
Eva pauzeerde en vervolgde: "Je kunt het beste zo snel mogelijk teruggaan om je spullen te halen en een plek zoeken om te overnachten voordat het donker wordt. Ik voel dat er meer dan één zwerver in dit bos is."
"Maak je geen zorgen. Wij zijn nu ook een van hen." Ik wilde mijn schouders ophalen, maar als wolf kon ik alleen met mijn vacht schudden.
"Geloof me, je bent geen partij voor hen," zei Eva langzaam. "Want je bent zwanger."
"Wat zei je?" Ik liet bijna een gehuil van verbazing ontsnappen.
Even zweeg ik en vroeg: "Meen je dat echt? Ik weet wat er gisteren met me is gebeurd, maar het is nog geen dag geleden. Hoe kan dat?"
"Ik weet dat het ongelooflijk klinkt. Maar Catherine, geloof me. Je draagt kinderen. Ze zijn geschenken van de Maangodin," fluisterde Eva.
Ik had nog steeds vragen, maar een geritsel kwam tot mijn scherpe oren van een paar kilometer verderop. Het leek alsof iemand naderde.
"Aarzel niet, Catherine. Het wordt donker. We moeten zo snel mogelijk vertrekken," drong Eva aan.
Veeg omhoog om door te gaan
******Vijf jaar later******
Catherine's POV
"Juffrouw, stop met naar ons gluren, anders word ik boos." zei een schattige jongen terwijl hij keek naar de vrouwelijke weerwolf die tegen een boom in de buurt leunde om uit te rusten.
De jongen was mijn zoon, Noah Wyatt. Zijn serieuze blik amuseerde de andere roedelloze wolven om ons heen die aan het rusten waren.
"Noah, rustig maar." Ik streek zachtjes door het haar van mijn zoon en hield mijn dochter dichter tegen me aan.
Vijf jaar geleden werd ik een roedelloze wolf nadat ik door mijn vader, de Alfa, uit mijn roedel was gezet. Later bleek ik zwanger te zijn.
Gelukkig stak een vriendin van mijn moeder, Mabel Erich, me een helpende hand toe. Toch kon ik niet bij haar roedel aansluiten vanwege mijn vader.
Onder Mabels zorg ben ik bevallen van mijn tweeling, Noah en Hedwig.
"Mama, ben je moe? Je kunt een dutje doen, dan let ik samen met Noah op je." Hedwig keek me aan met haar grote ogen.
Noah en Hedwig waren echt schattig.
Noah was ouder dan Hedwig. Zo jong als hij was, gedroeg hij zich volwassener dan andere kinderen van zijn leeftijd. Hij had een slim gezicht met heldere, wijze ogen.
Wat Hedwig betreft, zij zag er lief uit met haar lichte huid.
Dankzij hen kregen we makkelijk hulp als we andere roedelloze wolven ontmoetten.
Deze keer werkte ik samen met een paar roedellozen om deel te nemen aan de paringsbijeenkomst in het Schaduw Woud.
Niet alle roedellozen waren als eenling geboren. Sommigen waren gedwongen roedelloos geworden omdat hun roedels waren uitgeroeid.
Ze verlangden ernaar terug te keren naar een roedel en een stabiel leven te leiden.
Elk jaar zouden er veel wolven op de paringsbijeenkomst afkomen. Daarom kwamen veel roedellozen hierheen om te kijken of ze hun partner konden ontmoeten of een Alfa konden overhalen hen op te nemen.
De afgelopen vijf jaar woonde ik ver van New Jersey, ver weg van de roedel van mijn vader. Daar had ik te veel slechte herinneringen.
Deze keer kwam ik alleen maar terug om de vermiste ketting te zoeken die ik van mijn moeder had gekregen.
Bovendien waren Noah en Hedwig nu oud genoeg om naar school te gaan.
Hoewel ik een baan had in Pennsylvania, hoopte ik toch dat Noah en Hedwig naar een weerwolfschool konden. Ze waren immers allebei weerwolf.
Geen enkele weerwolfschool wilde echter kinderen van roedellozen toelaten. Daarom moest ik bij een roedel horen. Hoewel ik een alleenstaande roedelloze met twee kinderen was, geloofde ik dat sommige roedels ons zouden willen opnemen omdat ze meer welpen wilden.
Een half uur later besloot ik dat de pauze voorbij was en gingen we weer op pad.
"Mama, kunnen we niet nog iets langer rusten?" Hedwig pakte mijn hand vast en vroeg het met een schattige stem.
"Hedwig, dit bos behoort tot geen enkele roedel. Het is hier niet veilig, dus we moeten zo snel mogelijk weg," zei ik terwijl ik mijn dochter een kus op haar wang gaf.
"Mama, je bent zo zielig. Je hebt de hele nacht voor ons gezorgd en helemaal niet geslapen." Hedwig keek bezorgd met haar bolle gezichtje.
"Hedwig, als je weet wat mama allemaal voor ons heeft gedaan, maak haar dan niet meer boos. Duidelijk?" zei Noah terwijl hij over Hedwig's hoofd streek, als een volwassenen.
"Natuurlijk! Ik zal lief zijn!" Een lieve glimlach verscheen op Hedwig's gezicht.
Ik voelde me zowel gelukkig als schuldig omdat Noah en Hedwig zo attent waren.
We liepen nog een half uur verder en verlieten eindelijk het vreemde bos. Toen ik naar het vertrouwde landschap voor me keek, kon ik een zucht van verwondering niet onderdrukken.
'Het is vijf jaar geleden, en ik ben eindelijk terug.'
Ik keek naar beneden naar de twee kinderen en het voelde alsof ik droomde.
"Laten we nu naar Mabel gaan." Ik stond aan de kant van de weg met een koffer in mijn hand. Al snel zag ik een auto naderen.
De auto stopte voor ons. Een man van middelbare leeftijd stapte uit en begroette mij met een glimlach. De man zei: "Ben jij Catherine? Ik ben Carl. Mabel vroeg me je op te halen. Zonder mijn auto kom je het roedelterrein niet op."
Ik knikte met een glimlach en zei tegen Carl: "Ja, ik ben Catherine. Dank je wel!"
Carl lachte hartelijk en zette mijn bagage in de auto.
Toen Carl Noah en Hedwig zag, toonde hij meteen zijn genegenheid voor hen. "Jullie moeten Noah en Hedwig zijn! Jullie zien er zo schattig uit."
Toen ik Carl hoorde, kon ik het niet laten om naar Noah en Hedwig te kijken.
Inderdaad, Noah en Hedwig hadden goede genen. Ze leken als twee druppels water op elkaar.
Noah was knap, en Hedwig was lief. Bovendien hadden ze één ding gemeen: hun gelaatstrekken waren allebei perfect.
Ik kon het niet laten mijn gezicht aan te raken. Het leek alsof de kinderen niet op mij leken.
Het leek erop dat ze vooral hun genen van hun vader hadden geërfd.
Bij de gedachte aan hun vader brak het koude zweet me uit.
Die man was mijn nachtmerrie geworden.
"Mama, waar denk je aan?" De twee kinderen waren zo levendig en energiek dat ze zelfs in de auto bleven praten.
Gelukkig hield Carl van kinderen. Hij luisterde naar Hedwig die vertelde over wat ze in Pennsylvania had gezien.
Ik haalde opgelucht adem en keek uit het raam.
Plotseling zag ik een bekend gezicht op de reclameborden langs de weg.
Het was Gina.
In de afgelopen vijf jaar leek Gina veel geluk te hebben gehad en was ze een bekende ster in New Jersey geworden.
Ongelooflijk, want zelfs onder de weerwolven was Gina niet bepaald bijzonder.
Ik keek naar de beschrijving van Gina op het billboard: puur en lief.
Wat een onzin!
Toen ik bij de Black Moon Pack zat, had ik gehoord dat Gina veel roedel loze mannetjes had verleid.
Hoe kon Gina puur en lief zijn?
Dit deed me denken aan mijn vader.
Het leven was oneerlijk.
Mijn ouders waren Alfa en Luna, maar ik was een roedelloze geworden en kon mijn kinderen niet eens een stabiel leven geven.
Ik kon het niet laten mijn kinderen steviger vast te houden.
Noah en Hedwig leken een beetje moe. Ze nestelden zich tegen mijn armen aan en zagen er slaperig uit.
Na een paar minuten viel Hedwig in slaap. Ik luisterde naar haar gelijkmatige ademhaling en keek naar Noah. Hoewel Noah ook moe was, hield hij zichzelf wakker. Hij was echt een goede jongen.
Ik wist dat hij zich zorgen maakte dat ik te uitgeput zou raken.
"Mama, dat gebouw is zo hoog!" riep Noah ineens nieuwsgierig terwijl hij naar een hoog gebouw uit het raam wees.
Ik keek en zag inderdaad een wolkenkrabber.
Shadow Forest, gelegen in Sayreville, was slechts een stadje in New Jersey, hoewel het niet ver van New York lag.
Zo'n hoog gebouw was hier dus zeldzaam.
"Oh, dat is het filiaal van de Chavez Group in Sayreville. Ik zal je een geheim vertellen: de Chavez Group is van de nieuwe Lycan koning, en het hoofdkantoor zou in New York zijn."
Carl, die reed, keek even uit het raam en legde het uit.
"Kon ik er maar even binnen kijken," zei Noah, terwijl hij met een onschuldige blik naar het gebouw keek en er met moeite zijn ogen vanaf kon houden.
Ik lachte, "Daar werken leden van de koninklijke familie, dus dat is geen plek voor bezoekers."
Noah keek me aan en trok een pruillip, duidelijk een beetje teleurgesteld.
Veeg omhoog om door te gaan