“Wacht. Je maakt een grapje, toch?”
Jake antwoordde niet. Hij bleef gewoon rijden — dieper het bos in, waar de bomen hoger werden, de wegen smaller, en mijn telefoonsignaal stilletjes van de radar verdween.
“Jake,” zei ik, terwijl ik zijn jas steviger vastgreep. “Je neemt me toch niet serieus mee naar zo’n horrorfilm-moordenaarshut, hè?”
Niets.
Hij gaf alleen een beetje gas, alsof mijn paniek hem amuseerde.
Ik wist niet wat me zenuwachtiger maakte — het feit dat we helemaal alleen waren, midden in het niets, of het feit dat ik het niet erg vond om alleen te zijn, midden in het niets, met hem.
De motor kwam uiteindelijk tot stilstand bij een verborgen open plek, omringd door torenhoge dennen. Ik gleed van de motor en keek om me heen.
Een privémeer. Stil, rustig, perfect glad als glas. Een kleine houten hut stond in de buurt, verscholen tussen de bomen alsof hij er altijd al had gestaan.
Jake stapte van de motor, stak een sigaret op, en nam een lange trek alsof dit allemaal volkomen normaal was.
Ik keek om me heen. “Ga je me nu vermoorden, of later?”
Geen antwoord. Hij begon gewoon te lopen.
“Top,” mompelde ik, terwijl ik hem volgde. “Heerlijk, die communicatie.”
Hij leidde me door de bomen tot we bij de rand van het meer kwamen. Het was prachtig. Wild. Onaangetast. Het zonlicht schitterde over het wateroppervlak, en alles rook naar dennen en frisse lucht.
Jake stopte bij het water, deed zijn leren jas uit en gooide die op een boomstam. Zijn zwarte t-shirt zat net strak genoeg om zijn slanke spieren en de tatoeages die onder zijn mouwen vandaan kwamen te laten zien. Toen hij naar me keek, wendde ik snel mijn blik af.
Ik haatte hoe mijn buik zich omdraaide.
“Wat is dit voor plek?” vroeg ik.
“Van mijn broer,” zei hij, terwijl hij nog een trek van zijn sigaret nam. “Hij heeft het aan mij nagelaten.”
Er zat gewicht in die woorden, maar ik vroeg niet door.
In plaats daarvan draaide ik me terug naar het meer — en schrok toen Jake zei: “Uitkleden.”
“Pardon?!”
Hij trok een wenkbrauw op. “Naaktzwemmen, weet je nog?”
“Ik weet nog dat we een lijst maakten,” zei ik. “Ik kan me niet herinneren dat ik een contract met de duivel heb getekend.”
“Te laat,” grijnsde hij. “Er stond ‘naaktzwemmen’ op de lijst. Kom op.”
Ik sloeg mijn armen over elkaar. “Je bent echt een viezerik.”
Hij deed een stap dichterbij, zijn ogen strak op de mijne gericht. “Toe maar. Ik word niet eens verleid. Ik heb veel knappere meisjes naakt gezien.”
Mijn mond viel open. “Meen je dat?!”
“Helemaal.”
“Je bent walgelijk.”
“En jij bent aan het uitstellen.”
Ik staarde hem aan. “Je zei dat echt. Hardop.”
Jake haalde alleen zijn schouders op en liet de sigaret vallen, trapte hem uit met zijn laars.
“Mijn ouders vermoorden me als ik thuiskom met nat haar en geen verklaring.”
Hij zei niets. Hij zette alleen nog een stap naar me toe.
En ik deed een stap achteruit. Instinctief.
Nog een stap. Nog een terugtrekken.
Toen struikelde ik.
Zijn armen schoten naar voren en vingen me op — alweer — zijn handen grepen mijn taille en trokken me dicht tegen zich aan.
“Val je altijd zo makkelijk, Waters?” fluisterde hij.
Ik voelde zijn warmte, zijn adem langs mijn wang. Mijn hartslag was een puinhoop.
“Niet zo zelfingenomen,” zei ik, terwijl ik hem van me af duwde.
Maar ik lachte. En ik haatte hoe goed het voelde.
Jake kantelde zijn hoofd, zijn ogen vernauwd. “Wat, te bang om door te zetten?”
“Ik ben niet bang.”
“Bewijs het.”
Ik kneep mijn ogen samen. “Prima. Maar jij eerst.”
Hij grijnsde. “Dacht al dat je het nooit zou vragen.”
En zonder aarzelen — begon hij zich uit te kleden.
Laarzen. Sokken. Shirt. Broek.
Hij kleedde zich uit alsof het hem niets kon schelen — alsof naakt zijn in het bos, terwijl ik toekeek, het normaalste ter wereld was.
Ik draaide me om zodra zijn jeans op de grond vielen.
“Oh mijn God ,” hijgde ik. “Je bent gestoord!”
“Kom op, Waters!” riep hij, al lopend het water in. “Jij was degene die het op de lijst zette!”
“Ja, niet met jou ! Ik dacht meer: meer-in-het-donker, alleen, poëtisch—niet dit.”
“Niet terugkrabbelen.”
Ik gluurde over mijn schouder. Hij stond tot zijn middel in het water, zijn haar nat, zijn schouders glanzend in de zon, en hij leek er duidelijk van te genieten.
“Jij bent aan de beurt,” zei hij.
Mijn hart bonkte zo hard dat ik het in mijn oren voelde.
Maar ik trok al aan de zoom van mijn hoodie.
En ik stopte niet.
Veeg omhoog om door te gaan
Jake Roberts was naakt.
Echt, Grieks-god-uit-marmer-gehouwen soort naakt. Hij stond tot zijn middel in het meer, alsof hij daar thuishoorde — zelfvoldaan, glanzend, en duidelijk genietend van het feit dat ik niet kon stoppen met kijken.
Ik probeerde het wel. Echt waar, ik deed mijn best.
Maar mijn ogen verraadden me.
Ze gleden over zijn borst, die scherpe V-lijnen, de manier waarop het water langs zijn buikspieren gleed. En toen — zag ik het.
Dik. Geaderd. Zwaar.
Mijn hele gezicht vatte vlam. Ik draaide mijn hoofd zo snel weg dat ik bijna een whiplash kreeg.
Jake’s lage lach galmde over het water. “Gaat het daar, Waters?”
“Ik haat je.”
“Nee, dat doe je niet.”
Ik wilde schreeuwen. Of een steen naar hem gooien. In plaats daarvan stond ik verstijfd op de oever, mijn hoodie nog steeds als een harnas om me heen geklemd.
“Vijf minuten,” zei Jake nonchalant. “Dan laat ik jouw schattige, braaf-regels-volgende kont hier achter.”
Langzaam draaide ik me om en kneep mijn ogen samen. “Dat durf je niet.”
“Wel waar,” grijnsde hij. “Je hebt nu nog vier minuten.”
Ik keek om me heen. Niemand in zicht. Alleen de bomen, de hut, het meer, en één arrogante, zondig knappe idioot die stond te wachten om me te gronde te richten.
“Draai je om,” mompelde ik.
“Nee.”
“Jake!”
“Drie minuten.”
Ik kreunde, mijn gezicht gloeide terwijl ik de zoom van mijn hoodie pakte. Ik trok hem een stukje omhoog. Toen stopte ik.
“Dit was bedoeld als iets voor mij,” snauwde ik. “Niet om te strippen voor een of andere irritante playboy met een godcomplex.”
Jake haalde alleen zijn schouders op. “Je hebt nog twee minuten.”
Ik vloekte zachtjes.
En toen deed ik het.
Stuk voor stuk. Hoodie. Tanktop. BH. Schoenen. Sokken. Short. Slipje.
Ik stond daar, naakt en rillend, probeerde mijn borst te bedekken met één arm en mijn waardigheid met de andere.
Jake draaide zich om.
Zijn ogen gleden langzaam over mijn lichaam, en zijn mond trok scheef — niet van amusement, maar iets... donkerders.
Hitte kroop omhoog langs mijn nek.
“Kijk niet zo naar me,” zei ik door opeengeklemde kaken.
Hij zei niets, en dook met een soepele, krachtige beweging het water in.
Ik stond op de oever, mijn armen stevig om mezelf geslagen, me voor de miljoenste keer afvragend hoe ik hier terecht was gekomen.
Gisteren huilde ik nog in mijn eentje.
Vandaag was ik naakt. Met Jake Roberts. In het bos.
Wat is mijn leven.
Ik keek naar de rimpels over het water, mijn hart bonkte als een waarschuwing.
Ik wilde iets voelen. Mezelf uitdagen. Dapper zijn.
Nu vroeg ik me af of ik gewoon gek was.
Jake dreef op zijn rug, armen gespreid. “Wordt daar koud?”
Ik rolde met mijn ogen. “Je houdt echt nooit je mond hè?”
“Alleen als ik onder de indruk ben.”
“Oh, geweldig. Iets om naar uit te kijken.”
“Kom je nog, of wat?”
Ik aarzelde. En hij zag het.
“Je bent bang,” zei hij simpelweg. “Dat is schattig.”
Ik kneep mijn ogen samen. “Ik ben niet bang.”
“Bewijs het dan.”
Dat was de druppel.
Ik dacht niet na. Ik wachtte niet.
Ik rende gewoon naar voren en dook erin, het water sloeg ijskoud en wild om me heen.
Jake vloekte achter me, duidelijk overrompeld.
Het water was ijskoud. Mijn adem stokte in mijn borst terwijl ik naar lucht hapte, mijn ledematen spartelden in paniek.
“Jake!” piepte ik, terwijl ik naar hem toe zwom.
Binnen een paar seconden had hij zijn armen om me heen, sterk, warm en stevig.
Ik klampte me aan hem vast als een koala, armen en benen om hem heen, mijn borst hijgend tegen de zijne.
Zijn handen gleden naar mijn onderrug, hielden me stil.
“Rustig,” zei hij vlak bij mijn oor. “Ik heb je.”
Onze gezichten waren nog maar centimeters van elkaar verwijderd. De lucht tussen ons trilde als elektriciteit. Ik keek in zijn ogen — vol storm en schaduw — en even vergat ik hoe ik moest ademen.
En toen voelde ik het.
Zijn lul.
Tegen mijn billen.
Hard. Echt. Daar.
“Oh mijn God,” fluisterde ik, terwijl ik me piepend van hem afduwde.
Hij liet me los, maar niet voordat zijn hand nog één laatste keer langs mijn taille streek, net lang genoeg om mijn buik te laten omdraaien.
Ik zwom naar de oever, wangen gloeiden, hart bonsde wild tegen mijn ribben alsof het wilde ontsnappen.
Dit was niet hoe skinnydippen hoorde te voelen.
En Jake Roberts was duidelijk niet veilig voor mijn hart.
Veeg omhoog om door te gaan
Jake gooide een handdoek in mijn gezicht.
"Droog je af voordat je doodvriest."
Ik wikkelde mezelf snel in, druipend en met een rood hoofd, en volgde hem over het pad naar de hut. Mijn benen voelden nog steeds als pudding van het zwemmen, van de adrenaline, van... hem.
Hij opende de deur en knikte naar de badkamer. "Eerst douchen. Dan warm je sneller op."
Ik gaf geen tegengas. Mijn hoofd was nog steeds gaar.
Het water was heet, godzijdank. Ik stond onder de straal tot mijn huid tintelde, schrobbend om het meerwater en de waanzin van mijn lijf te spoelen. Toen ik eindelijk uitstapte, in een handdoek gewikkeld, stond Jake in de gang.
Nog altijd zonder shirt. Nog steeds zo zelfvoldaan.
Hij gooide een zwarte hoodie naar me. "Doe dit aan."
Onhandig ving ik hem op. Hij rook naar hem — cologne, rook en wat hij dan ook in zijn haar deed waardoor het zo perfect nonchalant viel. Ik trok hem over mijn hoofd. Hij was veel te groot.
Jake leidde me naar de woonkamer, trok me naast zich op de bank en stak een föhn in het stopcontact.
"Ik kan het zelf," zei ik snel, terwijl ik ernaar reikte.
Hij hield hem buiten handbereik met één hand en zette hem met de andere aan.
"Ik zei dat ik het doe."
"Ik heb geen hulp nodig."
"Jammer dan."
Ik rolde met mijn ogen maar liet hem begaan. Zijn vingers waren warm toen hij ze door mijn vochtige haar haalde, verrassend teder, droogde het in plukken alsof hij het al vaker had gedaan.
"Doe je dit bij alle meisjes die je ontvoert?" mompelde ik.
Hij grijnsde. "Alleen bij degenen die het hardst schreeuwen."
Ik lachte — en toen vielen mijn ogen op zijn handen.
Zijn knokkels waren getekend. Vervagende littekens. Een paar vers genezen wondjes.
"Vecht je met mensen?" vroeg ik, nu zachter.
Jake’s uitdrukking veranderde niet. Hij antwoordde niet. Hij bleef gewoon mijn haar drogen.
"Waarom ben je zo aardig tegen mij?" floepte ik eruit. "Jij bent Jake Roberts. Je hebt een fanclub vol halfnaakte meisjes die hun ziel zouden verkopen voor vijf minuten van je tijd. En jij verspilt het aan... mij."
Nog steeds geen antwoord.
"Iedereen weet dat je een player bent," voegde ik toe. "Je duikt met alles dat loopt het bed in en vertrekt met lippenstift op je kaak."
Nog steeds niets.
Alleen het gezoem van de föhn, de warmte op mijn hoofdhuid, en die stille flikkering in zijn ogen.
Toen gaf hij me zwijgend de föhn en liep de kamer uit.
Ik bleef zitten, verbijsterd.
Vijf minuten later rook ik iets... goddelijks.
Pizza.
Ik stond op, nieuwsgierig, en gluurde de kleine keuken in. Daar stond-ie — een pizza in de oven, goudbruine korst, borrelende kaas, en ananas .
Eén van de meest willekeurige dingen op mijn bucketlist.
Eet pizza met ananas zonder dat mijn ouders me veroordelen.
Mijn hart deed iets geks in mijn borst.
Jake kwam vers gedoucht uit de badkamer, met vochtig haar, een schoon shirt dat aan hem kleefde, veel te aantrekkelijk voor iemand die me net genegeerd had in zijn eigen huis.
Ik liep naar hem toe, mijn hart bonkte onhandig. "Eh, bedankt voor de pizza."
"Eet maar alleen," zei hij terwijl hij langs me liep. "Ik heb even tijd nodig."
Toen stapte hij naar buiten, sigaret in de hand, en stond naar het meer te staren alsof het water hem antwoorden verschuldigd was.
Ik aarzelde een paar seconden.
Toen volgde ik hem.
De lucht was koud tegen mijn vochtige benen toen ik het terras opstapte.
"Sorry," zei ik zacht.
Hij keek me niet aan.
"Maar bedankt. Voor vandaag."
Nog steeds stil.
Ik keek naar beneden. "Je hebt me nu al met zoveel geholpen. School spijbelen. Mijn telefoon verstoppen. Skinny dippen. Pizza met ananas. En ik..."
Hij draaide zich langzaam om.
"Ik voel eindelijk iets," fluisterde ik. "Alsof... ik leef."
Jake keek me onderzoekend aan.
Ik dacht niet na. Ik boog gewoon voorover en gaf hem een kus op zijn wang — snel, licht, maar echt.
Zijn hoofd kantelde een beetje, zijn ogen volgden me alsof ik gevaarlijk was.
"Ik meen het," zei ik. "Dankje."
Hij antwoordde niet.
Maar hij trok zich ook niet terug.
De volgende ochtend had ik huisarrest .
Blijkbaar wordt het niet gewaardeerd als je je telefoon in een openbare bibliotheek verstopt en tijdens het derde uur verdwijnt bij ons thuis.
Ik mocht op zondag niet afspreken met Erin, Maisy of Willow voor de boekenclub.
Geen telefoon na acht uur. Geen social media. En absoluut geen jongens .
Maar om de een of andere reden... glimlachte ik.
Ik appte mijn vriendinnen: Kan zondag niet komen. Heb huisarrest.
Ze flipten.
Erin: WAT IS ER GEBEURD?! Maisy: OMG gaat het wel goed??? Willow: Meid, moeten we een lijk verstoppen??
Ik: Ik heb gespijbeld. Ik: Telefoon verstopt. Ik: Betrapt. Ik: Nog steeds de moeite waard.
Erin: ...wie ben jij en wat heb je met Ashley Waters gedaan???
Willow: Gaat het echt wel? Maisy: Nog steeds verdrietig om Travis?
Ik staarde lang naar die vraag.
Toen typte ik: Nope.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik me niet gebroken.
Ik voelde me levend.
***
Een paar dagen later stuurde Jake me een bericht.
Jake: Goedemorgen, Waters. Nog steeds huisarrest of doe je alleen alsof je braaf bent?
Ik: Nog steeds huisarrest. Met alarmsysteem en al.
Jake: Perfect. Trek je ordinairste jurk aan. Ik haal je om 9 uur op. Geen zorgen — ik zet het alarm uit.
Mijn hart sloeg over.
Oh, ik ging weer zo in de problemen komen.
En ik kon niet wachten.
Veeg omhoog om door te gaan