Hailey
"Moeten we ze echt vandaag ontmoeten, mam?" kreunde ik, terwijl ik mijn laarzen aantrok en lui op mama’s bed lag. Het waren niet de laarzen die me irriteerden, maar deze spontane ontmoetingen die ze me opdrong.
"Ja, dat is de bedoeling," zei ze, terwijl ze wat blush aanbracht, altijd stijlvol. "Voordat je weer begint met je 'waarom heb je het me niet eerder gezegd' riedeltje: ik wist dat je meteen naar Isla zou gaan om daar te overnachten. Daarom vertel ik het je nu pas."
Daar had ze een punt. Als ik mocht kiezen, bleef ik liever bij Isla dan dat ik naar zo’n plotseling familiegebeuren ging. Serieus, wat was nou het grote probleem?
Coby en ik kenden elkaar al. Dit hele gedoe leek opgezet voor dat kleine duiveltje—ja, zo had ik hem genoemd. Coby’s zoon, Damien of zoiets, is denk ik elf of twaalf. Ik was te druk bezig met mijn telefoon toen mam het over hem had.
Maar hier komt het probleem—de nieuwe broer.
Man, als hij zo irritant is als ik vermoed, knap ik waarschijnlijk en grijp ik hem bij z’n oor. Geen idee hoe klein dat was, maar het moest lukken.
"Je weet dat ik niet van kinderen hou, toch?" Ik rolde met mijn ogen. Mams tweede huwelijk was prima; Coby maakte haar meestal gelukkig, de enige na mijn vader—gelukkig dood—die haar aan het lachen kreeg.
"Ja, ik weet dat je kinderen haat," lachte ze, "Maar geloof me, hem ga je niet haten."
"Tuurlijk wel. Broers en zussen zijn zo irritant," ik trok een vies gezicht, "Vooral de jongere. Ik zie hoe Isla eraan onderdoor gaat. Het laatste wat ik wil is mijn eigen kleine duivel. Kon je niet iemand anders vinden? Iemand zonder kinderen?"
"Hailey, rustig maar," lachte mam, terwijl ze haar haar goed deed en opstond, beeldschoon als altijd—dat had ze gewoon—altijd prachtig en perfect, "Hij zal echt niet lastig zijn. Damien is best verstandig."
"Verstandig? Dat is een kind van elf, mam!" Ik keek haar ongelovig aan.
Meende ze dit nou serieus?
Weer vulde haar lach de kamer, dit keer terwijl ze wat parfum opspoot.
"Genoeg gepraat, doe deze om." Ze gaf me een fijn armbandje. Ze hielp me altijd met klaarmaken omdat ik er niks van bakte. Als ik het probeerde, veranderde de kast in een chaos—rommelig en slordig, dat was ik. Eerlijk gezegd kon het me niets schelen. Vandaag, met een lichte kou buiten, droeg ik een simpele beige trui en zwarte legging, plus een hoed en grove laarzen. Ik dankte elke god dat mijn moeder me niet in iets chics had gepropt, want daar was ik verschrikkelijk in.
"Jij bent degene die gaat trouwen. Waarom moet ik dan zo netjes gekleed?"
"Omdat je mijn dochter bent."
"Dat is amper een geldige reden."
"Het is een perfecte reden. Als het je niet zint, zoek dan je eigen reden," kaatste ze terug. Toen ze zag dat ik het armbandje nog niet omhad, pakte ze mijn hand en klikte het om mijn pols, voordat ze me met haar parfum besproeide.
Ugh, ik haatte die geur echt.
"Mam, nee!" riep ik gehaast terwijl ik mijn neus optrok. "Ik haat die lucht!"
"Ik haat die van jou. Veel te zoet," zei ze, terwijl ze haar gezicht vertrok en nog een spray probeerde, maar ik trok me terug.
"Ik hou juist van zoete geuren. Die van jou zijn veel te pittig," zuchtte ik, terwijl ik naar mijn eigen parfum op haar kaptafel reikte en mezelf ermee bedolf om die van haar te maskeren.
"Goed, doe maar wat je wilt," gaf ze toe, terwijl ze haar witte jas aantrok en de autosleutels pakte. "Kom, we kunnen het ons niet veroorloven te laat te komen."
Ik slaakte een zucht van verlichting toen ze haar parfum neerzette, maar toen ze de kamer uitliep, schoot me ineens iets te binnen.
"Wacht, zouden we niet wat chocolade voor Damien meenemen?" Ik haalde haar in. "Hij is nog maar een kind! Misschien helpt het hem zich op zijn gemak te voelen als we zoiets meenemen."
***
We kwamen aan bij het restaurant, dat Coby’s zaak bleek te zijn, één van de vele die hij door het land had. Buiten dat hij een goed mens was, had mijn moeder meer dan duidelijk gemaakt dat Coby rijk was. Ik begreep niet helemaal waarom dat uitmaakte, maar ik had geleerd het in gedachten te houden. Ik vermoedde dat ze het benadrukte omdat we het grootste deel van ons leven niet breed hadden gehad.
Misschien wilde ze me duidelijk maken dat ik nu alles kon krijgen wat ik wilde? Misschien wel, ja.
Toen we het restaurant binnenliepen, stond Coby in de lobby.
Ik zag mijn moeders gezicht oplichten met een brede glimlach zodra ze hem zag, en zijn blik weerspiegelde die vreugde toen zijn ogen de hare vonden.
"Hey, lieverdjes," kwam Coby naar ons toe gewandeld, altijd onberispelijk gekleed in een pak. Elke keer dat we elkaar zagen, als hij in deze stad was, kwam hij net uit een zakenvergadering of een andere officiële afspraak. Hij was een drukbezette man, en ik bewonderde hoe hij altijd tijd wist vrij te maken voor mijn moeder, wetende hoeveel aandacht zij nodig had om goed te functioneren.
Hij sloeg zijn armen om mijn moeder heen in een omhelzing. "God, wat heb ik je gemist."
"Ik heb jou ook gemist, schat."
Jemig! Ze waren gisteren nog samen uit geweest.
Coby gaf haar een snelle kus op haar wang en draaide zich toen naar mij om me te omhelzen. "Hey, Hailey."
"Hey."
"Ik zweer het, elke keer dat ik haar zie, lijkt het alsof ze een jaar jonger is geworden," lachte hij, terwijl hij mijn hoed afpakte en door mijn haar woelde.
"Dat was beledigend, Coby."
"Je bent schattig, Hailey. Ik kan het niet laten," grinnikte hij voordat hij ons naar binnen leidde. Mam, zoals altijd, haalde een kam uit haar tas en gaf die aan mij.
"Doe het even goed."
"Maakt niet uit. Je verloofde maakt het straks toch weer in de war," riep ik luid genoeg zodat Coby het kon horen, wat hem opnieuw deed lachen. Natuurlijk, dat was altijd zijn gewoonte als ik erbij was. Hij behandelde me als een kind, wat ik totaal niet was.
"Je luistert nooit, ettertje," zuchtte mam, terwijl ze de kam terug in haar tas stopte en ik mijn haar met mijn vingers terugduwde.
"Hier, ga zitten," Coby schoof stoelen naar achteren, eerst voor mam en daarna voor mij.
"Dus, waar is Damien, schat?" vroeg mam toen we gingen zitten.
"Hij moest iets belangrijks regelen, liefje. Hij is elk moment hier. Je weet hoe serieus hij is als het om op tijd komen gaat."
Wacht eens even, wat zou een kind nou moeten regelen?
Nog voor ik ernaar kon vragen, zag ik dat Coby's blik naar de ingang verschoof. "Volgens mij is hij er al."
Ik draaide me naar de deuropening, in de verwachting de snotaap te zien op wie ik zat te wachten, maar in plaats daarvan liep er een zongebruinde Adonis binnen, gekleed in een strak zwart pak. Zijn ogen waren betoverend grijs, zijn jukbeenderen scherp, zijn neus recht en perfect gevormd. Zijn gebruinde huid gloeide onder het warme licht, waardoor zijn gebeitelde gezicht en scherpe kaaklijn nog meer opvielen, terwijl zijn lippen volmaakt vol en roze waren.
Wauw!
Was hij wel menselijk?
Wacht, waarom liet ik me afleiden? Ik moest die snotaap nog ontmoeten—ik bedoel Damien. Deze man die net binnenkwam kon onmogelijk de jongen zijn die ik verwachtte. Maar Coby's reactie... Zou dit misschien Damien's verzorger zijn? Misschien had Coby iemand nodig om voor zijn kind te zorgen, gezien zijn constante drukte.
Ja. Hij moest wel de verzorger zijn.
Maar aan de andere kant, wie zou zo'n knappe, hete, sexy en verleidelijke man aannemen om op een kind te passen? En wie kleedt hem dan zo? Op dit punt... was ik eigenlijk een beetje jaloers op Damien, ook al had ik dat kleine duiveltje nog niet eens ontmoet.
Tot mijn verbazing kwam de man naar ons toe gelopen, en ik zag mam en Coby opstaan.
"Hey, lieverd," omhelsde mam hem, wat hij aarzelend beantwoordde. Zijn stormachtige ogen ontmoetten even de mijne, en ik verstijfde direct op mijn stoel.
"Hey, Madison," zijn toon miste de warmte die zijn uitnodigende gezicht beloofde, terwijl hij tegenover ons ging zitten, naast Coby.
"Wat duurde zo lang?" vroeg Coby.
"De vergadering liep wat uit, en er moesten nog wat papieren afgehandeld worden. Ik moest het binnen een uur afronden," zei hij, terwijl zijn handen langzaam zijn jas uittrokken, en ik even moeite had om adem te halen.
Wie was hij? Ik weet dat het dom klinkt, maar mijn moeder had heel duidelijk gemaakt dat Damien Coby's elfjarige zoon was, die ik goed moest behandelen, als een grote zus.
Het werd nu steeds moeilijker om mijn blik van deze man af te houden terwijl hij zijn jas uitdeed, waarbij hij een wit overhemd onthulde en de stevige spieren eronder zichtbaar werden toen hij de bovenste knoopjes losmaakte.
Heilige.
Er was iets mis met me. Mijn hart... het voelde alsof het elk moment kon ontploffen.
"Eh... waar is Damien?" flapte ik er uiteindelijk uit om mijn zelfbeheersing te bewaren.
Er ontsnapte een klein lachje uit Coby's mond, gevolgd door mam, terwijl de vreemde man een spottend glimlachje op zijn lippen kreeg. Zijn ogen waren nu op mij gericht, glinsterend van plezier.
"Heb ik iets grappigs gezegd?"
"Waar denk je dat Damien is?" vroeg mam, haar lach onderdrukkend.
"Op school, misschien?"
"Vertel jij het haar maar," klopte Coby ineens lachend op de rug van de vreemde man. "Vertel haar waar Damien is."
De grijns van de vreemdeling werd breder, mijn hart begon sneller te kloppen zonder dat ik het doorhad, mijn handpalmen werden klam en al mijn zintuigen stonden op scherp.
"Nou," begon hij, zijn stem glad als zijde, "ik weet niet welke Damien je zoekt, Bunny, maar ik kan je verzekeren dat de Damien waar je moeder het over had, ik ben."
Heilige shit!
Veeg omhoog om door te gaan
Hailey
Mijn lippen verzegeld, ogen wijd opengesperd alsof ik een geest zag, en de schok die ik voelde—het was alsof ik van de honderdste, misschien zelfs tweehonderdste verdieping van een wolkenkrabber werd gegooid.
Dus dít was het kleine duiveltje? Hij was helemaal niet klein. God! Hij zag er zondig uit als een demon, maar...
Verdomme! Ik moest mezelf echt bij elkaar rapen.
"M-maar, Damien is elf jaar oud," stamelde ik, mijn woorden nauwelijks hoorbaar. "Hoe kun jij Damien zijn?"
Zijn stormachtig grijze ogen dansten van plezier, de krul van zijn lippen verried dat hij net zoveel van mijn verwarring genoot als ik het haatte om verward te zijn.
"Vertel me eens. Wat deed jou denken dat ik een elfjarig kind zou zijn?" vroeg hij, en even werd ik afgeleid door de manier waarop zijn lippen bewogen en de opvallende aderen in zijn hals—God! Hij kende zelfs mijn naam... En hij was zo onberispelijk—iets aan zijn ordelijkheid en sereniteit botste fel met mijn chaotische aard.
Hemel! Dit ging een probleem worden als hij écht Damien was, want mijn gedachten waren allesbehalve fatsoenlijk. Nog niet eens in de buurt.
Hij kon de echte Damien niet zijn. Geen sprake van.
Mam had volgehouden dat Damien een kind was. Waarom zou ze me zo misleiden?
"Dus, je bent niet Damiens verzorger?" vroeg ik.
"Verzorger?" Hij lachte, een geluid dat moeiteloos rillingen over mijn rug joeg. "Het lijkt erop dat Madison je een mooi verhaal heeft wijsgemaakt."
"Niet mijn schuld. Ze was te druk met haar spelletjes toen ik het over jou had," gaf mam toe, terwijl ze haar handen in overgave hief. "Ik zei zesentwintig, zij hoorde elf—sloeg nergens op, dus ik liet haar maar in het ongewisse."
Mijn blik schoot naar haar.
Dus ze had me al die keren bedrogen dat ik klaagde dat ik geen broertje of zusje wilde?
Argh! Ze moet ervan genoten hebben me voor de gek te houden. Het was haar ding, wat er ook gebeurde.
Ik keek mijn moeder boos aan, en zag hoe ze haar lach probeerde te onderdrukken achter haar hand—bevestigde mijn vermoeden.
"Hoe kon je dit doen?" vroeg ik ongelovig, en ze lachte.
"Wees blij. Je hebt liever een verstandig broertje dan het 'kleine duiveltje' waar je het steeds over had, toch?"
Inderdaad, hij was verstandig, maar ik wist niet waarom ik nu het idee van een klein broertje leuker vond dan degene die hier voor me zat in al zijn glorie, als een god.
"Kleine duivel?" Damien trok zijn wenkbrauw op bij de opmerking van mijn moeder, zijn blik gericht op mij, een paar lokken ontsnapt uit zijn keurige kapsel en omlijstten zijn vlekkeloze gezicht.
God! Op zulke momenten vroeg ik me af of ze überhaupt mijn echte moeder was.
"Oh, ze noemde je 'kleine duivel' omdat ze dacht dat je een vervelend elfjarig kind zou zijn," lachte mam, terwijl ze mij aan iedereen prijsgaf. "Je had haar moeten zien toen ze eraan dacht—ze was de afgelopen dagen echt helemaal van slag."
"Mam!" Warmte schoot naar mijn wangen.
"Arme Hailey," lachte Coby. "Dat was niet eerlijk, Madison. Waarom deed je haar dat aan?"
"Ik denk dat ze nu nog steeds een beetje in paniek is," merkte Damien op, terwijl hij me opnam en een drankje inschonk, langzaam nippend, elke beweging van hem was majestueus, zo kalm en beheerst alsof hij een man was die nooit een fout kon maken, tot in de perfectie geperfectioneerd tot aan zijn ademhaling toe, en er was iets in zijn blik waardoor ik wilde verdwijnen. "Ze lijkt nog steeds bang voor de demon."
Demon? Noemde hij zichzelf een demon?
God. Wat moest ik daar nu weer van vinden?
"Ze komt er wel overheen," stelde mam gerust. "Dat is gewoon hoe ze is. Ze is snel van haar stuk gebracht."
"Mam, je hoeft niet alles over mij te vertellen," mompelde ik, met een klein lachje, terwijl ik stiekem haar hand onder de tafel pakte en haar een blik toewierp die ze vrolijk negeerde.
Maar voor ze iets kon zeggen, viel Damien haar in de rede: "Ik vind dat ze dat juist wel moet doen. Tenslotte word jij mijn zus, en de familie moet alles van elkaar weten... toch?"
Alles? Oké. Er was geen ontkennen aan dat hij zich net zo vreemd gedroeg als mijn hart tekeer ging, en helaas leek niemand het door te hebben behalve ik.
Fuck. Ik was nu al zeiknat….
"Maar—" probeerde ik ertussen te komen, maar iets aan die stormachtige grijze ogen liet me niet toe. Ze hadden macht. Verdomme, het waren niet alleen zijn ogen—het was zijn hele persoon—hij was krachtig, een aanwezigheid die me tot zwijgen bracht ondanks zijn minimale reactie.
"Goed, het is nu wel genoeg geweest. Ik weet zeker dat Hailey niets meer toe te voegen heeft," lachte mam, terwijl ze naar het menu reikte. "Laten we bestellen. We weten hoe druk Damien is. We moeten hem niet ophouden."
"Bedankt, Maddison, maar ik zit al vol. Ik heb onderweg hierheen geluncht."
"Maar ik had je gevraagd bij ons te komen lunchen, Damien. Waarom heb je dat gedaan?" vroeg Coby, een frons tussen zijn wenkbrauwen, zichtbaar in de war.
"Misschien voelde ik me meer op mijn gemak om met mijn collega's te eten?" antwoordde Damien met een soort sarcastische glimlach, terwijl hij van zijn wijn nipte. Coby's uitdrukking veranderde, net als die van mijn moeder.
Oké…
Er klopte hier duidelijk iets niet.
Er was iets aan zijn glimlach… Echt verkeerd. Het liet een spanning in de lucht hangen, en ik had het tot nu toe niet opgemerkt.
"Damien, we hebben toch eerder gesproken? Dit is niet—" begon Coby.
"Het is goed, schat," viel mam in, voordat Coby kon doorgaan, met een overdreven vrolijke toon. "Hij werkt de hele tijd, hij zal wel honger hebben gehad. Geen probleem. Tenminste hij kon erbij zijn."
"Dank je voor je begrip, Maddison. Dat had ik echt niet verwacht," liet Damien weer een glimlach zien, maar ook deze keer zonder warmte.
Wat was er met hem? Hij leek totaal niet geïnteresseerd om hier te zijn.
Vanaf het begin voelde ik dat er iets mis was, maar ik had niet verwacht dat de spanning tussen hem, Coby en mijn moeder zó sterk zou zijn.
De glimlach van mijn moeder wankelde bij zijn woorden, maar ze probeerde hem te behouden, en gaf Coby stilletjes een seintje om niet te reageren.
Was dit normaal? Die kille houding van Damien tegenover mijn moeder en zijn vader? Was hij altijd zo, of was hij gewoon tegen dit huwelijk?
Mijn moeder was altijd aardig tegen hem, er was geen reden om zich als een kil klootzak te gedragen wanneer God hem zulke mooie trekken had gegeven.
Een echte glimlach zou hem beter staan dan een sarcastische.
Ik bleef stil, vermeed Damiens blik die zich vastklampte aan de mijne, geen seconde wijkend tijdens de hele lunch. De spanning hing dik in de lucht en zijn ononderbroken staren gaf een ongemakkelijke laag aan de gespannen sfeer en zorgde voor een nieuw tempo in mijn toch al razende hartslag.
Tot nu toe kon ik zeggen—mijn nieuwe broer sprak van niets anders dan een buitenaardse, zondige elegantie waar ik me eigenlijk geen moer om moest geven en problemen. Problemen voor mij....
Veeg omhoog om door te gaan