[Theia’s POV]
Zes jaar zijn voorbijgegaan en ik krijg ze nog steeds niet alledrie op tijd de deur uit.
"Cass, van het aanrecht af." Ik zeg het zonder op te kijken. Het geluid van kleine knieën op laminaat is genoeg.
"Ik pak de ontbijtgranen!"
"Je gaat nog eens je hoofd openstoten." Ik til hem onder zijn armen op en zet hem op de grond. Hij kijkt grijnzend naar me op, alsof vallen iets is dat alleen anderen overkomt.
Mila zit aan de tafel met één schoen aan, de andere in haar schoot, terwijl ze naar de veters staart alsof die haar persoonlijk beledigd hebben. Ik ga naast haar knielen en strik ze zonder een woord te zeggen.
Ze kijkt aandachtig naar mijn handen en slaat het op in haar geheugen.
Eli staat al bij de deur. Rugzak dichtgeritst. Jas aan en klaar om te gaan.
Hij kijkt me aan met die goudbruine ogen — de ogen die niet van mij zijn, niet van Grant, niet van iemand die ik kan noemen.
Als ik een kus op zijn hoofd druk, is er iets in zijn haar dat nooit van mij is geweest. Een vage toets van cederhout.
En mijn borst doet weer wat het altijd doet.
Ik houd mijn adem in tot het wegtrekt.
"We zijn te laat," zegt hij.
"Ik weet het, lieverd."
"Dat zeg je elke ochtend."
"Omdat het elke ochtend waar is."
Hij glimlacht bijna.
Het appartement is klein. De meubels zijn tweedehands en in de koelkast ligt genoeg voor vandaag, misschien morgen.
De dag erna zie ik wel weer. Zo werkt het — één maaltijd, één rekening, één crisis tegelijk.
Zes jaar al.
Ik had het territorium verlaten, zonder overdracht en zonder toestemming. En ik verloor het enige wat me nog met mijn moeder verbond.
Haar ketting.
Die was weg toen ik wakker werd, het enige wat ik nog van haar had.
De sluiting was zwak, en ik had hem willen maken, maar voordat ik kon, was hij al verdwenen.
Ik was een wolf die niets bezat, met drie baby's groeiend in haar buik.
Het eerste jaar brak me bijna.
Losse baantjes die nauwelijks iets opleverden. Appartementen die ik amper kon houden. Nachten waarop ik om twee uur ’s nachts op de badkamervloer zat, met Cass brandend van de koorts in mijn armen, en niemand om te bellen.
Maar ik hield ze gevoed. Hield ze gekleed en hield ze in leven.
Later hoorde ik, van die ene oude vriendin die nog wél op mijn berichten reageerde, wat mijn zus Tessa had gedaan.
Ze had niet alleen mijn plaats ingenomen — ze had hem vergiftigd. Had de roedel verteld dat ik labiel was. Jaloers.
Dat ik een scène had geschopt en was gevlucht omdat ik de waarheid niet aankon.
De roedel nam het aan.
Mijn naam stond inmiddels voor iets gebrokens en beschamends in het territorium, en ik wist niet eens hoe erg het precies was.
Ik zou nog liever verhongeren dan daarvoor terugkruipen.
Dus bouwde ik dit. Klein, taai en bijeengehouden met mijn blote handen. Maar het is van mij.
Mijn telefoon gaat en er trekt iets samen in mijn buik nog voordat ik op het scherm kijk. Onbekend nummer. Ik neem op.
"Mevrouw Whitmore? U spreekt met het Noordelijk Regionaal Ziekenhuis."
Mijn hand klemt zich om de telefoon. De kinderen zijn drie meter verderop, eten ontbijtgranen, Cass maakt motorgeluiden met zijn lepel.
"Uw vader, Thomas Whitmore, is opgenomen. Hij heeft u opgegeven als zijn contactpersoon voor noodgevallen. We willen u laten weten dat zijn toestand ernstig is. We raden aan dat familie zo snel mogelijk komt."
Hij heeft mij opgegeven als contactpersoon. Het nummer is het enige dat ik hem ooit, jaren geleden, gestuurd heb. Hij heeft het nooit gebruikt. Niet één keer.
De kamer wordt wazig terwijl ik mijn rug tegen het aanrecht druk en mijn stem vlak dwing te blijven. "Hoe ernstig?"
"Hij is nu stabiel. Maar zijn artsen vinden het belangrijk dat familie aanwezig is."
"Ik kom eraan," antwoord ik bijna direct.
Ik hang op. Mijn handen trillen. Ik leg de telefoon met het scherm naar beneden op het aanrecht en blijf staan, ademend tussen mijn tanden door.
Zes jaar. Ik heb hem in zes jaar niet gesproken.
Hij heeft niet voor me gevochten toen Grant me voor iedereen kapotmaakte. Hij stond daar, net als de rest, zwijgend, en keek toe hoe het leven van zijn dochter eindigde.
Maar het is nog steeds mijn vader. En hij is ziek.
"Mama?" Eli’s stem. Zacht en voorzichtig. Hij kijkt me aan vanaf de tafel, zijn lepel halverwege naar zijn mond bevroren. "Gaan we ergens naartoe?"
Ik kijk hem aan en slik moeizaam.
"Ja, lieverd. We gaan opa bezoeken." Ik hurk naast zijn stoel en strijk zijn haar uit zijn gezicht. "Hij voelt zich niet zo goed."
Eli’s uitdrukking verandert — die blik die hij soms heeft, die te volwassen is voor een vijfjarige.
Alsof hij het antwoord al weet en wacht tot ik het zelf doorheb.
"Gaat papa ons daar ontmoeten?"
Mijn hart stopt. Niet omdat hij het vraagt.
Maar omdat ik ze bijna niets heb verteld. Dat hun vader er niet is — dat zeg ik altijd.
Geen details. Geen verhaal. Geen leugens die ik moet onthouden.
Maar Eli vult de gaten zelf in, bouwt een versie van een man die ik niet kan bevestigen of ontkennen.
Een vader die ergens daarbuiten is, druk maar echt, die misschien op een dag verschijnt als ze maar lang genoeg wachten.
Ik neem zijn gezicht in beide handen. Die goudbruine ogen kijken terug, vol van iets waar ik hem geen antwoord op kan geven.
"Misschien, schatje." Ik glimlach. En het voelt alsof ik glas op mijn tong kauw.
Maar ik weet de waarheid. Hun vader is een vreemdeling die ik nooit helder heb gezien, in een kamer die ik amper herinner, op de slechtste nacht van mijn leven.
Ik zal hem nooit vinden.
En nu ga ik terug naar de plek waarvan ik dacht dat ik er nooit zou terugkeren.
Veeg omhoog om door te gaan
[Theia’s POV]
Op het moment dat ik de grens van het territorium oversteek, weet mijn lichaam het voordat mijn geest het beseft.
Mijn schouders spannen zich aan en mijn kaak klemt zich vast.
Iets dierlijks en ouds welt op in mijn borst. Niet precies angst, maar wel zo dichtbij dat mijn handen het stuur vastgrijpen tot mijn knokkels wit worden.
Het territorium ziet er hetzelfde uit. Dichte, donkere dennenbossen. Dezelfde wegen, dezelfde gebouwen, dezelfde lucht.
Het voelt niet hetzelfde.
Het voelt alsof ik terugloop een kamer in waar iets verschrikkelijks is gebeurd en niemand heeft opgeruimd.
Ik ga eerst naar Thomas. Het is erger dan ik me had voorgesteld.
De ziekenhuiskamer ruikt naar ontsmettingsmiddel en gerecyclede lucht. Machines piepen naast zijn bed — langzaam, gestaag, de tijd tellend die hij niet veel meer heeft.
Hij is zo mager dat zijn gezicht op dat van iemand anders lijkt. Uitgehold.
Hij draait zijn hoofd als ik binnenkom en kijkt naar me alsof hij niet zeker weet of ik echt ben.
"Theia." Zijn stem breekt op mijn naam.
"Hoi, pap." Mijn keel brandt als ik de stoel dicht bij zijn bed trek en zijn hand pak. Hij voelt als papier.
Hij vraagt niet waar ik ben geweest. Vraagt niet naar de kinderen waar hij van wist, de tijd dat ik wegging.
Houdt gewoon mijn hand vast en sluit zijn ogen.
Ik zit bij hem tot hij in slaap valt, en dan sta ik op de ziekenhuisgang en huil zo stil mogelijk.
Ik kan niet weer weggaan. Hij zal alleen in dit bed sterven als ik dat doe.
Zorg kost geld. Geld betekent werk. Werk betekent blijven in het territorium waarvan ik had gezworen nooit meer terug te keren.
* * *
Dus begin ik sollicitaties te sturen naar elk bedrijf binnen een uur rijden.
Het territorium wordt door de roedel geleid — elke werkgever, elke winkel, elke kliniek. Opties voor een lagere-roedel alleenstaande moeder zonder aanzien zijn bijna onbestaande.
Mensen met wie ik ben opgegroeid kijken dwars door me heen op straat. Anderen fluisteren als ik voorbijloop, hard genoeg dat ik flarden opvang.
Onstabiel. Weggelopen. Een scène veroorzaakt.
Tessa’s leugens waren feiten geworden. Zes jaar gif, vastgezet in het gebeente van een gemeenschap die had toegekeken hoe ik werd vernietigd en niets had gedaan.
Ik vind een huurhuis aan de rand van het territorium met twee slaapkamers, een lekkende kraan en een huisbaas die geen vragen stelt.
Ik vind een oppas die minder vraagt dan ze zou moeten.
De enige aanbieding komt van Ashfeld Corp. Het komt twee dagen na mijn sollicitatie binnen, sneller dan elke afwijzing, met de handtekening van een afdelingshoofd die ik niet herken.
De grootste werkgever in de regio. Eigendom van de familie van de Alpha.
De laatste plek op aarde waar ik zou kiezen.
Toch neem ik het aan.
Eerste ochtend. Ik breng de kinderen naar de oppas, rij naar het gebouw, en zit drie volle minuten op de parkeerplaats voordat ik mezelf uit de auto kan krijgen.
Op het moment dat ik door de deuren loop, overvalt het me.
Een lage gonzende adrenaline. Een tinteling in mijn nek die zich uitstrekt langs mijn ruggengraat en zich in mijn buik nestelt. Mijn wolf roert zich — rusteloos, alert, oren gespitst.
Ik ken dit gevoel. Ik had het ooit eerder gevoeld. Zes jaar geleden, in een schemerige bar, de nacht dat alles brak.
Ik duw het weg en blijf lopen.
Beleefde knikjes die niemand echt bereiken. Gesprekken die stoppen als ik een kamer binnenkom. Ik hou mijn hoofd laag en vind mijn bureau.
"Theia Whitmore?"
Ik kijk op. Een man staat voor mijn bureau, hand uitgestoken, glimlachend alsof hij hiernaar heeft uitgekeken.
Hij heeft donker haar. Een ontspannen houding. Ogen die bij het lachen rimpelen in de hoeken.
"Nico Ashfeld. Ik ben je direct leidinggevende." Hij schudt mijn hand en zijn greep is warm.
Zijn geur bereikt me een seconde later. Ceder. Warm en vertrouwd met iets helders eroverheen.
Mijn wolf heft haar kop bij de ceder. Dan, langzaam, ontspant ze.
"Welkom in het circus."
Dan raakt de naam iets in mijn borst.
Een herinnering — jaren oud, half begraven.
Een roedelbijeenkomst toen ik hier nog was, vijftien jaar oud. Een jongen die aardig voor me was, toen niemand anders de moeite nam.
"We hebben elkaar eerder ontmoet, toch?" vraag ik.
"Lang geleden." Hij leunt tegen de rand van mijn bureau, zo gemakkelijk als ademhalen. "Je herinnert het je vast niet meer."
"Jawel, eigenlijk." En heel duidelijk.
Ik herinner me ook nog hoe, nadat hij wegging, drie meisjes me achter de roedelzaal in het nauw dreven. Zeiden dat meisjes zoals ik niks te zoeken hadden bij de Ashfeld-jongen.
Ze duwden me tegen de muur, lieten me daar achter. Op mijn vijftiende werd mij geleerd hoe hiërarchie werkte.
Zijn grijns verzacht. "En hoe zou ik het kunnen vergeten? Jij was het meisje dat alleen bij het kampvuur zat terwijl de rest als idioten naar de maan stond te huilen."
Hij lacht zachtjes.
"Ik dacht, ze is of de slimste hier of de verdrietigste. Blijkt dat het allebei was."
Mijn keel trekt samen. Hij had dat onthouden. Al die jaren, en hij had het stille meisje onthouden dat niemand anders opmerkte.
"Het is echt fijn je weer te zien." Zegt hij.
"Insgelijks."
Dan vraagt hij naar mijn dag. Wanneer ik terug ben gekomen. Dringt niet aan als ik korte antwoorden geef.
Hij brengt me koffie zonder te vragen hoe ik hem drink, en doet het toch goed.
Na een ochtend van kilte van iedereen anders, maakt zijn aanwezigheid iets los in mijn borst dat strak stond. Ik begin te denken dat dit misschien echt kan werken.
Dan eindigt de dag. Ik loop door een gang richting de uitgang als ik een hoek om ga en bijna tegen iemand op bots.
Lang. Scherpe trekken. Een aanwezigheid die me raakt als een muur — zwaar en onmiddellijk. Het soort waar mijn wolf compleet van verstijft.
Niet onderdanig. Niet verontwaardigd. Gewoon — stop. Alsof de lucht van samenstelling verandert.
Dan bereikt zijn geur me. Ceder — maar dieper, donkerder, met natte aarde eronder.
Ceder. Weer.
Onze blikken kruisen en hij schrikt.
Geen beleefde dubbelcheck. Een schok — zichtbaar, fysiek, alsof er iets van binnen tegen hem aan botst. Zijn lippen gaan uit elkaar. Zijn hele lichaam verstijft een halve seconde.
Dan herpakt hij zich. Trekt het zo snel terug achter een gecontroleerde uitdrukking dat ik bijna twijfel of ik het gezien heb.
Maar ik had het gezien.
Mijn hart bonkt als ik daar sta, bevroren. Ik staar naar een man die ik nooit heb ontmoet, wiens reactie op mijn gezicht totaal geen zin heeft.
Ik ken hem niet. Ik weet niet waarom een vreemde me zo zou aankijken.
Maar mijn lichaam weet iets waar mijn geest nog niet aan toe is.
Veeg omhoog om door te gaan
[Theia’s POV]
Geen van ons beweegt.
Ik sta daar, mijn hart bonkt, starend naar een man wiens aanwezigheid de gang heeft veranderd in iets waarin ik niet kan ademen.
Hij staart terug. Zijn uitdrukking is vergrendeld — wat dat schokje ook was, het is nu weg, verzegeld achter iets gecontroleerds en onleesbaars.
Maar zijn ogen blijven net een tel te lang op mij gericht.
"Daar ben je." Nico’s stem klinkt achter me, gemakkelijk en warm, en breekt de spanning als een raam dat openbarst in een hete kamer. Hij komt de hoek om, ziet ons allebei, en grijnst. "Ik zie dat je mijn broer hebt ontmoet."
Mijn maag zakt weg. Broer.
"Kael Ashfeld." Nico gebaart tussen ons, alsof het heel gewoon is.
Alsof de man die twee meter verderop staat niet de Alpha van het territorium is waar iedereen over praat. De CEO van het bedrijf waar ik net ben begonnen.
"Kael, dit is Theia. Nieuwe aanwinst. Mijn afdeling."
Kaels blik verlaat mijn gezicht niet. "Theia," zegt hij. Alleen mijn naam, niets meer. Zijn stem is laag en beheerst, het soort stem dat geen woorden verspilt.
Mijn wolf wordt stil in mij. Niet bang. Gewoon — gefocust. Elk deel van haar op hem gericht als een kompas dat het noorden vindt.
"Aangenaam," weet ik uit te brengen.
Hij antwoordt niet. Houdt mijn blik nog een seconde vast, dan kijkt hij naar Nico.
Er gaat iets tussen hen door — kort, ondoorgrondelijk — en dan ligt Nico’s hand licht en sturend op mijn rug.
"Kom. Ik loop met je mee naar buiten."
Ik ga met hem mee. Bij de deur kijk ik één keer achterom.
Kael is niet bewogen.
* * *
De volgende ochtend verschijnt er een vrouw van de receptie aan mijn bureau. Gedistingeerd, zonder glimlach.
"De Alpha wil je spreken. In zijn kantoor. Nu."
Mijn maag trekt samen. Ik vraag niet waarom.
Ik sta voor zijn deur. Mijn wolf ijsbeert — rusteloos, gespannen, hetzelfde gejaagde gevoel dat ik gisteren had toen ik het gebouw binnenliep. Ik klop aan.
"Kom binnen."
Ik stap naar binnen. Het kantoor is enorm — ramen van vloer tot plafond met uitzicht op het territorium, donker meubilair, alles scherp en doelbewust. Net als hij.
Kael zit achter zijn bureau. Hij staat niet op. Glimlacht niet.
Hij kijkt alleen toe hoe ik de kamer oversteek, zoals iemand naar een slot kijkt dat hij probeert te kraken.
"Ga zitten," zegt hij.
Ik ga zitten, mijn handen stevig in mijn schoot gevouwen. Zijn geur vult de kamer. Ceder en aarde. Diezelfde ceder die Nico met zich meedraagt — maar Nico heeft mijn wolf nooit zo stil gekregen.
"Waar kom je vandaan?" vraagt hij.
"Hier. Oorspronkelijk. Ik ben net terug in het territorium."
"Hoe lang ben je weg geweest?"
"Zes jaar."
"Waarom ben je weggegaan?"
Mijn keel trekt samen. "Persoonlijke redenen."
Zijn ogen vernauwen zich — niet vijandig, maar scherp. Taxerend. "En je kwam terug omdat?"
"Mijn vader is ziek. Hij heeft zorg nodig en ik heb werk nodig."
"Daarom heb je hier een baan aangenomen. Bij Ashfeld Corp."
"Het was het enige aanbod dat ik kreeg."
Hij bestudeert me. Ik voel het als iets fysieks — zijn aandacht heeft gewicht, een druk die op mijn borst rust en het moeilijk maakt zijn blik vast te houden.
Maar ik wijk niet. Ik ga niet terugdeinzen voor hem.
Er verandert iets in zijn uitdrukking. Weg voordat ik het kan duiden.
Hij leunt achterover in zijn stoel en zegt een poosje niets. De stilte rekt zich uit tot ik mijn eigen hartslag kan horen.
"Dat was het," zegt hij. "Je mag gaan."
Ik sta op en mijn benen voelen onzeker. Bij de deur stop ik.
"Was er een probleem met mijn sollicitatie?"
Hij kijkt me aan. "Nee."
"Waarom ben ik hier dan?"
Zijn kaak spant zich aan. "Omdat ik graag weet wie er in mijn gebouw is."
Ik aarzel, mijn blik nog even op hem, dan ga ik. Mijn handen trillen.
De vragen waren niet willekeurig. De manier waarop hij me had aangekeken, de nauwkeurigheid ervan, alsof hij mijn antwoorden afwoog tegen iets wat hij al vermoedde.
Het voelt niet goed in mijn buik.
En onder dat alles, onder de spanning en het ongemak en de manier waarop zijn stem mijn huid laat tintelen — is er iets anders. Een aantrekkingskracht.
Magnetisch en fysiek. Mijn wolf reageert op hem op een manier die niets te maken heeft met rang of macht.
En mijn handen blijven trillen.
* * *
Nico vindt me tijdens de lunch. Ploft op de stoel tegenover me neer met een broodje en een grijns.
"Hoe hou je het vol?"
"Het gaat wel."
"Leugenaar. De eerste dagen zijn nooit makkelijk." Hij zegt het zacht, met een glimlach die de spanning wegneemt. "Maar ik laat het gaan."
Voor het eerst die dag ontspant er iets in mijn borst.
Twee broers. En ik voel ze nog steeds allebei — Kaels gewicht drukt op mijn borst, Nico’s warmte maakt het los. Ik weet niet wat ik met allebei aan moet.
Ik ben op weg naar buiten die avond als zijn stem me van achteren tegenhoudt.
"Theia."
Ik draai me om. Kael staat aan het eind van de gang. Iets onopgelosts ligt in zijn uitdrukking — een barst in de controle, net zichtbaar.
Hij opent zijn mond, alsof hij op het punt staat iets belangrijks te zeggen.
Dan verschijnt Nico naast me. Zijn hand al richting mijn rug, een kleine reflex nu.
"Klaar? Ik loop met je mee naar buiten."
Kaels uitdrukking sluit zich als een deur. Hij knikt één keer, draait zich om, en loopt weg.
Wat hij ook ging zeggen, sterft in die gang.
Veeg omhoog om door te gaan