POV Kitty
De bas dreunde door mijn borst als een tweede hartslag, en voor het eerst stoorde de chaos me niet.
De melding van de Apex Young Innovators Grant was drie dagen geleden in mijn inbox verschenen, maar ik zat nog steeds op die roes—een prestigieuze nationale prijs, een gegarandeerde stageplek, en het bewijs dat Kitty Morrow meer was dan haar postcode.
Meer dan haar moeders waarschuwing in menselijk vorm gegoten.
Vanavond was ik gewoon een tweedejaars studente die iets had gewonnen wat ze verdiende.
"Je lacht," merkte Brianna op, terwijl ze me nog een drankje in de hand duwde. Haar natuurlijke krullen dansten terwijl ze naar me toe boog. "Je lacht echt. Niet je ‘ik verdraag dit wel’-lach."
"Raak er niet aan gewend." Ik nam een lange slok, de alcohol warm en welkom. "Morgen ben ik weer onuitstaanbaar."
"Meid, je bent élke dag onuitstaanbaar. Dat is deel van je charme." Ze tikte haar beker tegen de mijne, grijnzend zo breed dat al haar tanden zichtbaar waren. "Maar vanavond? Vanavond ga je iets leuks doen. Iets roekeloos."
Ik kneep mijn ogen samen. "Ik weet niet of ik dit wil horen…"
"Je gaat een onenightstand hebben!"
De lach ontsnapte me voor ik hem kon tegenhouden. "Absoluut niet. Dat is zinloos en rommelig, en ik doe niet aan zinloos en rommelig."
"Kitty." Brianna legde haar handen op mijn schouders en dwong me volledig naar haar toe te draaien. "Weet je nog wat je me drie maanden geleden vertelde? Toen we dronken waren van goedkope wijn op mijn kamer, en jij filosofisch werd over je niet-bestaande seksleven?"
Ik herinnerde het me.
Helaas.
"Je zei, en ik citeer: ‘Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar casual seks, maar ik ben te beheerst om het ooit echt na te jagen. Het is iets wat ik mezelf nooit zal toestaan omdat ik doodsbang ben om zelfs maar één seconde de controle te verliezen.’"
Ze liet mijn schouders met een triomfantelijk gebaar los.
"Jouw woorden, niet de mijne."
"Ik was dramatisch."
"Je was eerlijk. Voor één keer." Haar stem werd een tikje zachter, het plagerige randje verdwenen. "Luister, je hebt je hele leven alles perfect gedaan. Tienen, beurzen, prijzen, stages. Maar wanneer heb je voor het laatst iets gedaan gewoon omdat je het zelf wilde?"
Die vraag kwam harder aan dan ik verwachtte. Vooral omdat ik het antwoord niet wist.
"Eén nacht," ging Brianna verder. "Zoek iemand knap, heb lol, en vergeet het morgen weer. Geen verplichtingen, geen gevolgen, geen overdenken."
De alcohol liet haar woorden bijna redelijk klinken.
Dat had mijn eerste waarschuwing moeten zijn.
"Vooruit dan." Ik dronk mijn beker leeg en zette hem met iets te veel kracht neer. "Maar ik behandel dit als een opdracht."
"Dat is het minst sexy wat ooit over seks gezegd is, maar ik neem het aan."
Met klinische precisie liet ik mijn blik over het feest gaan, en mijn ogen bleven hangen bij een figuur in de buurt van de keuken. Ik moest bijna lachen om de kosmische grap van het universum.
Damon Ashford. Natuurlijk.
Hij leunde nonchalant tegen het aanrecht, met het gemak van iemand die nooit moeite hoeft te doen voor wat dan ook in zijn leven.
Verward zwart haar, designer kleding die zich voordoet als casual, zilveren ringen die het licht vingen terwijl hij een verhaal vertelde dat zijn publiek aan het lachen kreeg.
De jongste erfgenaam van het Ashford-fortuin, mijn klasgenoot op Stern, en wellicht de meest irritante persoon die ik ooit ontmoet heb.
We hadden vaker in de les met elkaar gebotst dan ik kon tellen. Hij viel mijn antwoorden aan, niet omdat hij het oneens was, maar omdat hij mijn intensiteit amusant vond.
Hij kwam altijd te laat, half voorbereid, en wist zich alsnog door presentaties heen te charmeren terwijl ik wekenlang de mijne perfectioneerde.
Hij was alles wat ik verafschuwde—zorgeloos, bevoorrecht, drijvend op een naam die hij zelf niet verdiend had. En toch kon ik vanavond, met de alcohol die mijn scherpe randen verzachtte, toegeven dat hij een gezicht had waar je best even naar mocht kijken.
"Hem," zei ik, al lopend voor Brianna kon reageren.
Haar stem volgde me, deels geschokt, deels verrukt. "Damon Ashford? Kitty, je háát hem!"
"Precies."
Ik stak de kamer over en plantte mezelf zonder omhaal voor hem neer. Zijn wenkbrauwen schoten omhoog, een verbaasde flikkering over zijn gezicht voor die plaatsmaakte voor iets dat meer op nieuwsgierigheid leek.
“Nou, nou. Kitty Morrow op een feest. Is de hel bevroren, of ben je eindelijk klaar met het kleurcoderen van je hele semester?” Zijn grijns was irritant aantrekkelijk.
“Grappig. Oefen je om zo charmant te zijn, of komt dat vanzelf met het trustfonds?”
“Aangeboren talent, vrees ik.” Hij kantelde zijn hoofd en bekeek me met hernieuwde interesse. “Je bent dronken.”
“Scherp. Geen wonder dat je slaagt voor micro-economie.”
“En gemeen.” Hij stapte dichterbij en verlaagde zijn stem. “Dus, wat brengt jou hier? Eindelijk klaar om toe te geven dat je me onweerstaanbaar aantrekkelijk vindt?”
“Ik vind je onweerstaanbaar middelmatig. Maar je bent hier, ik verveel me, en ik probeer vanavond eens iets nieuws.” Ik beantwoordde zijn blik direct, liet de implicatie tussen ons in de lucht hangen. “Geïnteresseerd?”
Er veranderde iets in zijn uitdrukking—verrassing maakte plaats voor verlangen. “Meen je dit serieus?”
“Lijk ik alsof ik een grap maak?”
Hij hoefde niet te antwoorden.
Ik greep zijn hand en trok hem mee de gang op, laveerde langs lichamen totdat ik vond wat ik zocht—een eenpersoonsbadkamer met een slot op de deur.
Op het moment dat de deur achter ons in het slot viel, knapte de spanning die tussen ons in had gehangen.
Zijn mond stortte zich op de mijne, hongerig en eisend. Ik kuste hem net zo fel terug, mijn tanden langs zijn onderlip, vingers in zijn overhemd geklemd. Damon smaakte naar whiskey en slechte beslissingen, en ik wilde meer van allebei.
“Wist niet dat je dit in je had,” hijgde hij tegen mijn kaak, zijn handen gleden langs mijn zij.
“Er is veel dat je niet van me weet.” Ik trok zijn overhemd over zijn hoofd, mijn nagels schampten over zijn borst. “Hou je mond.”
Hij lachte, laag en donker, en tilde me in één vloeiende beweging op het wastafelblad.
Mijn benen klemden zich instinctief om hem heen, trokken hem dichterbij. Zijn mond vond mijn hals, tanden schraapten gevoelig vel, en ik boog met een onbedwingbare zucht naar hem toe.
“Rustig, Kitty,” mompelde hij tegen mijn keel. “Tenzij je wilt dat het hele feest je hoort.”
“Houd je mond en zorg dat het de moeite waard is.”
Zijn handen schoven mijn jurk omhoog, vingers speelden langs de rand van mijn slipje. Ik reikte tussen ons in, voelde hem door zijn spijkerbroek, en zijn kreun trilde tegen mijn sleutelbeen.
“Godver,” siste hij. “Je verspilt echt geen tijd.”
“Het leven is te kort.” Ik ritste hem open, sloot mijn hand om zijn lengte. Hij was hard en heet, en iets oers spande zich strak in mijn buik. “Ik slik de pil. Maak je niet druk om bescherming.”
Hij stelde geen vragen. Ik ook niet.
Hij schoof mijn slipje opzij en stootte in me, en ik beet in zijn schouder om de kreun te dempen die uit mijn keel losbarstte.
Hij vulde me volledig, rekte me heerlijk uit, en even werd mijn overwerkte brein totaal stil.
“God, je voelt…” Hij maakte het niet af, kon het niet, trok zich alleen maar terug en duwde weer diep in me.
Ik ving zijn ritme op, mijn heupen bewogen hem tegemoet, mijn vingers groeven zich in zijn rug, hard genoeg om sporen achter te laten. De rand van de wastafel sneed in mijn dijen.
Iemand klopte eenmaal op de deur, gaf het toen op.
Niets deed ertoe.
“Harder,” eiste ik, en Damon gehoorzaamde, één hand stevig tegen de spiegel achter me, de ander zo stevig om mijn heup dat het pijn deed. De nieuwe hoek liet me nog harder kreunen.
De climax overspoelde me als een golf, krachtig en plotseling. Ik brak rondom Damon, trillend, hijgend zijn naam als een vloek. Hij volgde seconden later, duwde zich diep in me met een kreun die tegen de tegelwanden weerkaatste.
Stilte. Zware ademhaling. De trage terugkeer van de realiteit.
Damon leunde achterover, een lome grijns op zijn lippen. “Nooit gedacht dat onze juffrouw-betweter de eerste zou zijn met wie ik dit jaar naar bed ging.”
De warmte trok uit mijn gezicht. Ik trok mijn jurk recht, streek mijn haar glad, bouwde mijn muren weer op. “Niet te veel over nadenken, oké? Het was eenmalig.”
Hij haalde zijn schouders op, totaal niet beledigd. “Prima voor mij.”
We gingen zonder ophef uit elkaar. Brianna wachtte bij de uitgang, en ik wimpelde haar vragen met geoefende nonchalance af.
Missie geslaagd. Door naar het volgende.
Damon Ashford neuken was leuk, maar het is nu al verleden tijd.
Veeg omhoog om door te gaan
De zwangerschapstest lag op het aanrecht in de badkamer als een bom die op ontploffen stond.
Ik had er al uren naar gestaard, zo voelde het, maar waarschijnlijk waren het slechts seconden geweest. Het plastic staafje lag daar, onschuldig en verwoestend tegelijk, terwijl mijn hele toekomst aan een zijden draadje hing.
Mijn menstruatie was vijf dagen te laat. Vijf dagen waarin ik mezelf had verteld dat het door stress kwam, door een verandering in mijn routine—het was alles behalve het voor de hand liggende.
Vijf dagen lang schreeuwde mijn onderbuik wat mijn hoofd niet wilde accepteren.
Brianna liep nerveus heen en weer over de krappe badkamervloer achter me, haar zenuwachtige energie vulde de stilte die ik niet kon doorbreken.
"Het is vast niets. Je bent gestrest, toch? Mijn nichtje sloeg ooit twee hele maanden over na een nare relatiebreuk, en zij was niet zwanger. Ze was gewoon emotioneel kapot, wat eerlijk gezegd misschien nog erger is—"
"Bri." Mijn stem klonk hol. "Je helpt niet."
"Ja. Sorry. Ik houd mijn mond." Ze hield het ongeveer vier seconden vol. "Hoe lang nog?"
"Nog een minuut."
De langste minuut van mijn leven. Ik zat verstijfd op de rand van het bad, mijn handen om het porselein geklemd tot mijn knokkels wit zagen. Het tl-licht zoemde boven mijn hoofd, fel en genadeloos.
Toen ik eindelijk keek, staarden twee roze strepen me aan.
Positief.
Ik bleef staren, in de hoop dat de uitslag zou veranderen, hopend dat een van die lijnen zou vervagen tot niets. Maar de test bleef koppig, genadeloos duidelijk.
Het ongeloof hield misschien drie seconden stand voordat het omsloeg in iets ergers—angst, dik en verstikkend, nestelend in mijn borst als beton.
Ik had mezelf goed in de problemen gewerkt.
Brianna hield op met ijsberen. Ze hurkte naast me, haar hand vond mijn rug, wreef kleine cirkels die bedoeld waren om te kalmeren, maar aanvoelden als schuurpapier op mijn rauwe zenuwen.
"Oké. Oké, het komt goed. We lossen dit op. Die tests kunnen soms fout-positief zijn, toch? We kunnen er nog een halen, of naar een kliniek gaan, of…"
Haar stem brak, paniek sloop naar binnen ondanks haar beste pogingen.
"Hoe is dit gebeurd? Je bent altijd voorzichtig. Je hebt overal een plan voor. Dit slaat nergens op…"
"Ik begrijp het niet." De woorden schuurden uit mijn keel. "Ik heb de anticonceptiepil genomen, net als altijd."
Ik speelde die nacht steeds opnieuw af in mijn hoofd, op zoek naar de fout in mijn logica, de misrekening die tot dit moment had geleid. Ik slikte die pil al jaren. Hij had me nooit in de steek gelaten. De som zou moeten kloppen.
Brianna werd heel stil. Ze draaide zich langzaam naar me toe, met een uitdrukking die ik liever niet had willen zien.
"Kitty." Haar stem was nu voorzichtig, afgemeten op een manier die mijn maag deed samenkrimpen. "Je gebruikte toch een condoom, hè?"
De vraag hing tussen ons in.
"Zeg me dat je een condoom gebruikte." Harder deze keer.
Wanhopig. Hopend ongelijk te hebben.
"Ik dacht niet dat dubbele bescherming nodig was." De woorden kwamen er vlak en afstandelijk uit—de toon van iemand die een fout beschrijft die niet meer terug te draaien is. "Ik zat aan de pil. Al jaren, en die heeft me nooit in de steek gelaten. Hem in mij laten klaarkomen leek toen een verwaarloosbaar risico."
Even staarde Brianna me alleen maar aan.
"Meen je dit serieus?" Haar zelfbeheersing brak. "Anticonceptiepillen zijn nooit honderd procent!"
Brianna pauzeerde, maar dat was nog maar het begin.
"Ze zijn ongeveer 91% effectief bij normaal gebruik, wat betekent dat negen op de honderd mensen per jaar toch zwanger raken, en jij, het meisje dat risicocalculaties voor haar plezier maakt, dacht niet aan een extra voorzorg?"
Ze stond nu overeind, ijsberend, maar sneller en bozer.
"En met Damon Ashford?! Van alle mensen op deze campus koos je de meest onverantwoordelijke gast uit onze hele klas? Hij vergeet colleges sneller dan de namen van de meisjes met wie hij naar bed gaat! En jij liet hem…"
Ze kon de zin niet afmaken. Ze hoefde ook niet.
Ik liet haar razen. Elk woord kwam aan als een klap, en ik ving ze zonder verweer op, want ze had gelijk.
Ik was roekeloos. Ik was dom.
Ik had een beslissing genomen die alles tegensprak waar ik voor stond, alles wat ik in jaren had opgebouwd, en nu betaalde ik de prijs.
Eén nacht loslaten, en dit was het gevolg.
Maar wegzinken in zelfmedelijden loste niets op. "Dat doet er nu niet meer toe."
Mijn stem sneed door haar tirade, scherp en resoluut. Brianna stopte midden in haar pas, verrast door het staal in mijn toon.
"Gedane zaken nemen geen keer. Er is maar één pad vooruit, en dat ga ik nemen. Ik hou dit kind niet."
Brianna's uitdrukking veranderde—van woede naar iets gecompliceerders. Ze stopte met ijsberen, haar armen gekruist over haar borst.
"Kitty, je moet dit snel regelen. Echt heel snel."
"Ik weet het."
"Nee, je weet het niet."
Ze liet zich naast me op de badrand zakken, haar stem werd lager alsof de muren mee konden luisteren.
"Je kent de Ashfords niet zoals ik. Als zij van deze zwangerschap horen, laten ze het er niet bij zitten. Ze komen achter je aan."
Ik knipperde naar haar. "Waar heb je het over?"
"Mijn familie en de Ashfords gaan ver terug. Zaken, sociale kringen, al dat ouwe-geld-gedoe waar ik voor ben gevlucht. Ik heb dingen gehoord, Kitty. Van mijn vader, van ze te zien op evenementen voordat ik weg ben gegaan."
Haar kaak spande zich aan.
"Arnold Ashford laat geen losse eindjes achter. Hij controleert alles—zijn zaak, zijn imago, zijn zonen. Een buitenechtelijk kleinkind dat ergens ronddwaalt? Dat zou hij nooit toestaan."
Een koude rilling trok door mijn borst. "Bri, je overdrijft."
"Ik ben realistisch. Deze mensen hebben middelen waar je geen idee van hebt. Rechercheurs, advocaten, mensen die problemen laten verdwijnen."
"Dus wat bedoel je? Dat ik dit moet regelen voordat iemand erachter komt?"
"Ik bedoel dat we snel moeten handelen en onze mond moeten houden. Niemand mag hiervan weten." Haar ogen waren dodelijk serieus. "De Ashfords hebben overal ogen. Geloof me."
Ik wilde tegen haar ingaan. Wilde zeggen dat ze overdreef, dat we niet leefden in een maffiadrama. Maar de angst in haar stem was echt, en Brianna was niet snel bang.
"Oké." Ik knikte langzaam. "Snel en stil. Ik zal aan mijn beursgeld moeten zitten. Dat is al krap, maar ik kan het redden. En als dat niet genoeg is…" Ik slikte moeizaam. "Moet ik het aan mijn moeder vragen."
Brianna's gezicht betrok. Ze wist wat dat betekende—het gewicht ervan, de prijs.
Mijn moeder, die alles had opgeofferd om mij een ander leven te geven. Mijn moeder, wiens goedkeuring ik al jaren probeerde te verdienen door te bewijzen dat ik haar fouten niet zou herhalen.
En nu moest ik naar huis om te bekennen dat ik precies had gedaan wat ik had gezworen nooit te doen.
"We lossen het samen op." Brianna kneep nog eens in mijn hand. "Wat je ook nodig hebt—vervoer, morele steun, iemand om tegen te schreeuwen—ik ben er. Maar Kitty?"
Ze wachtte tot ik haar aankeek. "We moeten slim zijn. De Ashfords mogen het nooit weten. Beloof het me."
"Ik beloof het."
Het woord voelde zwaar toen het over mijn lippen kwam. Ik had jarenlang muren opgetrokken tussen mezelf en kwetsbaarheid, steen voor steen.
Nu had ik een geheim dat alles kon verwoesten—en blijkbaar zeer machtige mensen die precies dat zouden doen als ze er ooit achterkwamen.
Veeg omhoog om door te gaan
De chaos van mijn ouderlijk huis begroette me nog voordat ik de deur bereikte. Ik hoorde de tweeling al door de dunne muren, lachend, ruziënd, waarschijnlijk allebei.
Hun stemmen galmden door de gang van het flatgebouw alsof ze de boel bezaten. De vertrouwde geluiden wikkelden zich om me heen—gelijk delen troost en benauwdheid.
Niets was veranderd.
Het huis was nog steeds klein, nog steeds rommelig, nog steeds barstend van een energie die het aantal vierkante meters tartte. Zelfs nu de meisjes ouder waren, was het huishouden niet rustiger geworden.
Ik wist niet zeker of dat ooit zou gebeuren.
"Kitty!" Twee lichamen botsten tegen me aan met de kracht van kleine orkanen, armen om mijn middel geslagen, stemmen die in opgewonden chaos door elkaar heen klonken. "Je bent er! Waarom heb je niet gezegd dat je kwam? Mogen we de dans laten zien die we geleerd hebben? We oefenen al de hele week—"
"Ik ben aan het oefenen," verbeterde Maya, terwijl ze haar zus een elleboog gaf. "Lily verpest het tweede deel steeds."
"Dat doe ik niet!"
Ik lachte en gaf ze een even stevige knuffel terug.
Deze meisjes waren één van mijn weinige zwakke plekken, een barst in het harnas dat ik zo zorgvuldig had opgebouwd. Ze waren nu twaalf, allemaal lange ledematen en grenzeloze energie, en elke keer dat ik ze zag, wist ik weer waarom ik zo hard vocht.
Niet alleen voor mezelf. Voor hen.
Voor een toekomst waarin ze geen muntjes hoefden te tellen of afdankertjes hoefden te dragen, of moesten doen alsof ze geen honger hadden als de koelkast leeg was.
"Ik kijk later naar de dans, dat beloof ik." Voorzichtig maakte ik me los uit hun greep. "Maar ik moet eerst even met mam praten, goed? Grote-mensen-dingen."
Hun gezichten vielen synchroon. "Saaie grote-mensen-dingen?"
"De aller-saaiste. Maar ik maak het goed."
Ze dropen met tegenzin af, zich bewust van de verandering in mijn toon, en ik liep naar de keuken.
Mam stond daar, zoals verwacht, bij het aanrecht met een theedoek over haar schouder en vermoeidheid geëtst in elke rimpel van haar gezicht.
Ze was pas vierenveertig, maar ze zag er ouder uit—jarenlang dubbele diensten draaien en alleen opvoeden hadden hun tol geëist. Haar hartproblemen maakten het niet makkelijker.
"Kitty." Ze glimlachte toen ze me zag, maar haar ogen zochten al, waren al achterdochtig. "Dit is een verrassing. Alles goed?"
"Alles is goed." Ik ging aan het kleine tafeltje zitten en probeerde een nonchalante toon. "Ik wilde gewoon even langskomen. Hoe gaat het met de meiden op school dit semester?"
We praatten en ik danste om de echte reden van mijn bezoek heen alsof het een spanningsdraad was, hopend dat ik er langzaam op in kon gaan, de klap wat kon verzachten.
Mam trapte er niet in. Ze kende me mijn hele leven al, kon me lezen als geen ander. Na tien minuten van mijn overduidelijke uitstelgedrag zette ze haar koffiekop neer en keek me aan op een manier die al mijn verdedigingen wegvaagde.
"Katherine."
Mijn volledige naam. Nooit een goed teken.
"Ik weet wanneer er iets aan de hand is. Ik ken het verschil tussen mijn dochter die langskomt omdat ze me mist en mijn dochter die langskomt omdat ze iets nodig heeft. Dus zeg het maar gewoon."
Ik deed mijn mond open om opnieuw te ontwijken, maar de woorden kwamen niet.
De waarheid drukte zwaar op mijn borst, duwde tegen mijn ribben, schreeuwde om bevrijding. Ik kon niet eeuwig blijven dansen.
"Ik ben zwanger."
De stilte die volgde was oorverdovend. Mam's gezicht ging door een reeks emoties: schok, ongeloof, iets wat verdacht veel op verdriet leek, voordat ze tot een bleke, versteende stilte kwam.
Ze zakte terug in haar stoel, één hand op haar borst gedrukt, en ik raakte in paniek.
"Mam, je hart—maak je niet te druk, oké? Het is niet catastrofaal. Het kan opgelost worden." Ik praatte veel te snel, probeerde ons allebei gerust te stellen. "Ik heb alleen wat hulp nodig met de kosten, en dan is het voorbij."
Ze staarde me een lange tijd aan. Toen ze uiteindelijk sprak, was haar stem vastberaden op een manier die ik niet had verwacht. "Nee."
"Wat?"
"Ik geef je daar geen geld voor." Ze schudde langzaam haar hoofd, iets verstevigde zich in haar blik. "Niet nu. Nooit. Het spijt me, Kitty, maar ik kan je niet helpen om een zwangerschap te beëindigen."
De woorden kwamen aan als een klap. Ik had me voorbereid op teleurstelling, op preken, op het zware zwijgen van moederlijke afkeuring.
Ik had me niet voorbereid op een regelrechte weigering.
"Mam, doe alsjeblieft redelijk. Ik ben tweeëntwintig. Ik zit nog op school. Ik heb plannen—echte plannen, plannen waar een baby niet in past, plannen waar ik hard voor gewerkt heb."
Ik hield mijn stem beheerst, zakelijk bijna, zette de feiten uiteen als een zakelijke pitch.
"Dit is geen discussie over filosofie of moraal. Het is rekenen. Ik kan geen kind betalen. Ik kan het me niet veroorloven mijn toekomst te verliezen."
"Dan verzinnen we wel iets anders." Haar kin ging omhoog, koppig op een manier die ik herkende, omdat ik die van haar had geërfd. "We kunnen het appartement verkopen. Ik neem extra diensten, zoek een tweede baan als het moet. We kunnen geld lenen van vrienden, oma's sieraden verpanden. Alles, behalve dit."
"Mam, hoor je jezelf?" De frustratie borrelde op voordat ik het kon tegenhouden. "Je praat erover om je leven, dat van de meiden en dat van mij kapot te maken, waarvoor? Een hoopje cellen?"
Haar blik verhardde, een zeldzame strengheid in haar ogen die ik maar een paar keer in mijn leven had gezien.
"Waag het niet om zo over je kind te praten. Het is niet zomaar cellen—het is een levend wezen, een toekomstig persoon, een leven dat een kans verdient. Ik heb je beter opgevoed dan dit, Katherine. Ik heb je geleerd om waarde te hechten aan leven."
"Je hebt me geleerd om slim te zijn!" De woorden schoten uit me. "Je hebt me geleerd om iets van mezelf te maken, om jouw fouten niet te herhalen. En nu—wil je dat ik dat allemaal weggooi? Ellende houdt van gezelschap, dus wil je dat ik vast kom te zitten in dezelfde val waar jij al twintig jaar in zit?"
Op het moment dat de woorden mijn mond verlieten, wist ik dat ik te ver was gegaan.
Mam's gezicht vertrok, verstevigde toen weer, pijn en woede vochten om voorrang in haar ogen. "Je bent altijd al kil geweest."
Haar stem was nu zacht, maar sneed dieper dan geschreeuw ooit kon.
"Je dacht altijd dat je beter was dan waar je vandaan kwam, beter dan ik, beter dan dit gezin… Misschien is dit het universum dat je nederig maakt, Kitty. Misschien is dit Gods manier om je te laten zien dat je niet zo veel controle hebt als je denkt."
Ik stond zo snel op dat de stoel over de vloer schraapte. "Ik kwam hier voor hulp. Blijkbaar was dat een vergissing."
"Kitty, wacht…"
Maar ik was al weg, de deur sloot harder dan nodig achter me.
Die avond zat ik op mijn kamer in het studentenhuis, starend naar de muur en de cijfers herhalend waarvan ik allang wist dat ze niet klopten. Mijn beurs was niet genoeg. Mijn spaargeld stelde niets voor. Alle opties waren verdwenen.
Een klop op de deur haalde me uit de spiraal.
Brianna stond op de gang, met een envelop in haar hand. Ze duwde hem zonder omhaal in mijn handen. Binnenin zat geld—precies het bedrag dat ik nodig had voor de ingreep, plus wat extra.
"Bri..." Ik keek haar verbaasd aan. "Waar heb je dit vandaan?"
"Neem het gewoon. Maak je geen zorgen, er komen geen problemen van." Haar toon was luchtig, maar er flakkerde iets in haar ogen—iets pijnlijks, iets waar ze het niet over wilde hebben.
Ik wist het. Ik wist precies waar dit geld vandaan kwam.
Haar familie. De mensen met wie ze had gebroken voor de studie, het huis dat ze had ontvlucht, de deuren die ze zo hard had dichtgeslagen. En toch was ze teruggegaan. Voor mij.
De prijs van deze envelop was zoveel meer dan geld.
Ik had geen woorden voor wat dat betekende, dus probeerde ik ze niet te vinden. Ik legde de envelop opzij, trok haar in mijn armen en hield haar stevig vast. Ze omhelsde me net zo stevig terug, en geen van ons zei iets.
Veeg omhoog om door te gaan