passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

One Night, Nine Months, Forever - Hoofdstuk #5 - door Tessa Kelwyn

One Night, Nine Months, Forever

/

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 4

De wachtruimte van de kliniek was precies zoals ik had verwacht en tegelijk alles wat ik niet wilde—steriel witte muren, oncomfortabele plastic stoelen, en een stilte zo dik dat hij verstikkend voelde.

Andere vrouwen zaten verspreid door de ruimte, elk verwikkeld in haar eigen privégevecht, zorgvuldig elk oogcontact vermijdend. We waren hier allemaal om dezelfde reden, en geen van ons wilde dat erkennen.

Brianna zat naast me, haar been stuiterend van nerveuze energie. Ze had erop gestaan om mee te gaan, ondanks mijn protesten dat ik dit prima alleen aankon.

"Je gaat daar niet in je eentje naar binnen," had ze gezegd, en haar toon liet geen ruimte voor discussie.

Nu was ze hier, straalde ze ondersteunende nervositeit uit terwijl ik de formulieren invulde met vaste hand. Naam. Geboortedatum. Verzekeringsgegevens. Medische geschiedenis.

Ik behandelde elke vraag als een taak die afgerond moest worden, weigerend mezelf iets te laten voelen behalve de praktische stappen die voor me lagen.

Dit was een probleem dat opgelost moest worden, niets meer.

Een complicatie die verwijderd werd.

Tegen vanmiddag zou de nachtmerrie voorbij zijn, en kon ik beginnen met het opnieuw opbouwen van alles wat ik bijna kwijt was geraakt.

Een verpleegster riep mijn naam, en ik volgde haar door een gang die rook naar antiseptica en angst. Ze bracht me naar een privéruimte, overhandigde me een ziekenhuishemd en legde de procedure uit met een kalme, ingestudeerde stem.

Ik knikte mee, nam de informatie op zonder haar echt te horen.

Omkleden. Wachten. Ademhalen. Het zou snel voorbij zijn.

Ik was nog maar minuten verwijderd van het achter me laten van dit alles, toen de deuren opeens opensloegen.

Arnold Ashford, Damons vader, beende de kamer binnen alsof hij de eigenaar was—en met mannen als hij, was dat waarschijnlijk ook zo als hij dat wilde.

Hij was lang, imposant, zilver doorweven in het bruine haar dat gestyled was met de precisie die schreeuwde om oud geld. Zijn pak kostte waarschijnlijk meer dan mijn moeders maandsalaris.

Alles aan hem straalde autoriteit uit, het soort dat mensen aan de kant laat gaan zonder dat er iets gezegd hoeft te worden, en ze zich laat verontschuldigen voor hun aanwezigheid.

Met tegenzin volgde Damon hem.

Mijn maag zakte weg tot op de vloer.

De patriarch van het Ashford-imperium zien in een kliniekkamer was al surrealistisch genoeg, als een koortsdroom waaruit ik niet kon ontwaken. Maar Damons aanwezigheid maakte het erger—maakte het echt.

Hij keek alsof hij overal ter wereld liever zou zijn dan hier, zijn kaak strak, zijn ogen gericht op een punt ergens voorbij mijn schouder. Hij keek me niet rechtstreeks aan.

Voor ik kon reageren, stormde Brianna de deur achter hen binnen, trillend van beschermende woede. "Kitty, lieverd, ik hoop dat je aangekleed bent! Ik heb geprobeerd ze tegen te houden, maar deze perverts kwamen gewoon jouw kamer binnen alsof ze de boel hier bezitten!"

Arnold keek haar niet eens aan.

Hij sprak tegen iemand in de gang, een enkel bevel, zacht maar absoluut, en het medisch personeel dat zich op mijn procedure aan het voorbereiden was, vertrok gewoon...

Hun bezwaren stierven nog voor ze uitgesproken waren, opgeslokt door het gewicht van de naam Ashford.

Met nog wat meer overtuigingskracht en de impliciete dreiging van wat er gebeurt met mensen die hem dwarsbomen, werd Brianna er ook uitgezet, ondanks haar luide protesten en creatieve scheldwoorden.

De deur sloot. Ik was alleen met hen, gehuld in niets anders dan een dun ziekenhuishemd en mijn woede.

"Wat dacht je wel niet dat je aan het doen bent?!" Ik deed geen moeite mijn boosheid te verbergen—ik zag het nut er niet van in. "Wat geeft jou het recht om een privékliniek binnen te stormen en een procedure te verstoren die helemaal niets met jou te maken heeft?"

Arnold bekeek me met de afstandelijke interesse van een man die een investering beoordeelt. Zijn uitdrukking veranderde niet bij mijn toon. Sterker nog, hij leek er zelfs lichtjes door onder de indruk.

"Je vraagt je af hoe ik van jouw situatie op de hoogte raakte."

Arnolds toon was bijna verveeld, alsof hij iets vanzelfsprekends uitlegde aan een traag kind.

"Ik heb mensen die zulke zaken behandelen. Wanneer de naam van mijn zoon opduikt in verband met een jonge vrouw, let ik op."

"Mensen," herhaalde ik vlak. "Je had mensen die me bespioneerden?"

"Onderzocht. Er is een verschil."

Hij streek zijn manchetten glad met achteloze onverschilligheid.

"Ooggetuigen herinnerden zich jou en Damon samen te hebben gezien, nogal... enthousiast. En je buurvrouw, een lieve vrouw, erg bezorgd om de jonge student hiernaast, merkte toevallig een zwangerschapstest op in je afvalbak."

De schending ervan raakte me als een fysieke klap. Mijn buren. Mijn klasgenoten. Willekeurige barmannen. Allemaal voerden ze informatie aan het netwerk van spionnen van deze man.

"Je bent door mijn vuilnis gegaan?"

"Niet persoonlijk, nee. Dat zou onwaardig zijn." De schim van een glimlach gleed over zijn gezicht. "Maar wanneer meerdere bronnen hetzelfde verhaal bevestigen, acht ik het verstandig om te handelen."

Iets moet aan mijn gezicht te zien zijn geweest, want Arnold ging verder zonder op antwoord te wachten.

"Ik ga je een aanbod doen, mevrouw Morrow. Je houdt het kind en trouwt met mijn zoon. Damon was niet slim genoeg om zijn broek aan te houden, en nu zal hij de consequenties onder ogen moeten zien als een man. De familie Ashford laat geen losse eindjes, en een onwettig kind ergens rond laten slingeren is een onaanvaardbare complicatie."

Ik moest bijna lachen om de absurditeit. "Houd Damon maar net zo verantwoordelijk als je wilt. Wat heeft dit verder met mij te maken? Sleep me niet mee in jullie zieke familievetes."

"Je draagt een Ashford-erfgenaam. Daarmee ben je er heel erg bij betrokken."

"Ik laat deze zwangerschap beëindigen."

Mijn stem was scherp ondanks de kwetsbaarheid van mijn positie, ondanks het hemd, de koude kamer en de machtsverhouding die in elke hoek voelbaar was.

"Het kan me niets schelen wat jij ervan vindt, en ik ga zeker mijn toekomst niet vernietigen door mezelf vast te ketenen aan een gedwongen huwelijk met een man die ik amper kan uitstaan."

Arnolds uitdrukking veranderde nog steeds niet. Hij had weerstand verwacht. Misschien respecteerde hij het zelfs, op zijn kille, berekenende manier. Toen noemde hij geld.

Het bedrag was zo groot dat ik het twee keer moest horen voor mijn hersenen het konden verwerken.

Genoeg om mijn familie de rest van hun leven te onderhouden. Genoeg om de medische rekeningen van mijn moeder af te betalen en dan nog wat.

Genoeg om de tweeling naar de universiteit te sturen—goede universiteiten, met bibliotheken, kansen en toekomst. Genoeg om een huis te kopen dat niet uit elkaar viel.

Genoeg om elke financiële worsteling die ik ooit heb gekend uit te wissen.

Ik haperde. Slechts een moment. Eén aarzeling die ik niet snel genoeg kon verbergen.

Arnold zag het—natuurlijk zag hij het.

Mannen als hij waren roofdieren; ze waren gemaakt om zwakte te herkennen.

"Ik ben niet te koop." De woorden kwamen stevig uit mijn mond, maar de zekerheid die er eerst was, had nu fijne barstjes.

"Ik laat me niet controleren."

"Ik vraag niet dat je vandaag beslist."

Arnolds stem was nu geduldig, bijna vriendelijk op een manier die gevaarlijker aanvoelde dan zijn eerdere kilheid.

"Neem een paar dagen. Denk er goed over na. Overweeg wat dit kan betekenen voor jouw familie." Een pauze. "Maar de procedure van vandaag is geannuleerd. Daar valt niet over te onderhandelen."

Ik wilde in discussie gaan, wilde schreeuwen dat hij dit niet kon maken, maar het personeel was al verdwenen. De procedure was voor onbepaalde tijd uitgesteld door een man wiens invloed verder reikte dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Arnold liep richting de deur, maar stopte. Toen hij weer sprak, had zijn stem het zakelijke verloren en werd ze harder.

"Wat je ook beslist, je houdt je mond over deze zwangerschap en de betrokkenheid van mijn zoon. De naam Ashford wordt niet door het slijk gehaald met roddels en schandalen."

De woorden kwamen minder over als advies en meer als een dreigement: ga tegen hem in en de gevolgen zouden onbetaalbaar zijn.

Hij vertrok, Damon nog steeds zwijgend, nog steeds zonder me aan te kijken, achter zich aan trekkend.

De deur klikte dicht, en ik was weer alleen in de steriele ruimte, nog steeds gekleed in mijn ziekenhuisschort, de oplossing waarvoor ik gekomen was nu onbereikbaar.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

De deuren van de kliniek sloegen achter ons dicht, en ik voelde mijn benen nog steeds niet. Mijn lichaam bewoog op de automatische piloot terwijl mijn gedachten razendsnel de gevolgen overdachten van alles wat er net was gebeurd.

Het aanbod van Arnold Ashford echode in mijn hoofd als een lied dat ik niet kon stoppen met horen.

Het geld. Het huwelijk. De dreiging, verpakt in zijde en gebracht met een glimlach. De ooggetuigen die me, zonder het te weten, voor de haaien gooiden.

Brianna was het tegenovergestelde van mijn stilte.

"Wat zeiden ze tegen je? Wat wilde die oude klootzak? Ik zweer het je, Kitty, als hij je bedreigd heeft, zal ik een manier vinden om zijn leven ellendig te maken."

Ze was luid, verontwaardigd, haar stem werd steeds feller terwijl we richting de parkeerplaats liepen.

"Het kan me niet schelen hoeveel geld hij heeft—rijke mensen bloeden net als iedereen, en ik weet waar ik een mes kan kopen."

"Bri."

"En Damon stond daar gewoon als een nutteloze decoratie! Wat voor man laat zijn vader een medisch centrum binnenstormen en de vrouw die zijn kind draagt terroriseren? Een lafaard, dat is wie. Een slapeloze, verwende lafaard die nog nooit—"

"Brianna." Ik stopte met lopen, en ze botste bijna tegen me aan. "Ik wil dat je ademt."

Ze haalde adem. Het hielp niet veel. "Ik adem. Ik ben ook aan het plannen. Die twee sluiten elkaar niet uit."

Ik stond op het punt te reageren toen ik hem zag—Damon, leunend tegen een glanzende zwarte auto op de parkeerplaats, armen over elkaar, duidelijk wachtend.

Op mij.

Brianna zag hem op hetzelfde moment als ik. Ze verstijfde meteen, plaatste zich tussen ons in als een menselijke schild, elke lijn van haar lichaam schreeuwde beschermende woede.

"Oh, echt niet. Hij mag je niet twee keer op één dag overvallen. Ik laat je niet alleen met hem."

"Ik kan het aan."

"Kitty…"

"Ga." Ik verzachtte mijn stem, heel even. "Ik bel je later. Beloofd."

Ze aarzelde, wierp Damon een blik toe die creatieve geweld beloofde als hij iets probeerde. Hij had het verstand om zich ongemakkelijk te voelen.

Uiteindelijk, met tegenzin, liep ze naar haar auto, keek twee keer om voordat ze wegreed, zichtbaar met tegenzin.

Ik liep op Damon af, mijn harnas stevig om me heen.

Hij zag er hier anders uit dan in de kliniek—minder als de schaduw van zijn vader en meer als zichzelf, wat niet per se een verbetering was. Zijn gebruikelijke nonchalante zelfvertrouwen was nergens te bekennen.

Wat hij ook ging zeggen, hij was er niet blij mee.

Ik maakte me op voor ronde twee van Ashfords drukmiddelen. Misschien zou hij de eisen van zijn vader herhalen in een zachter jasje, ze verpakken in charme en valse bezorgdheid.

Houd het kind. Accepteer de deal. Doe wat je wordt gezegd, als een braaf meisje.

In plaats daarvan zei hij: "Ga er niet op in."

Ik knipperde. "Wat?"

"Wat mijn vader je ook heeft aangeboden, wat hij daarbinnen ook heeft gezegd—ga er niet op in."

Zijn stem was dringend, bijna wanhopig, ontdaan van het achteloze gemak dat ik gewend was te horen.

"Ik zal zelf geld vinden om je te betalen. Ik help je het land te verlaten als het moet, opnieuw beginnen ergens waar hij je niet kan vinden. Laat hem ons alsjeblieft niet in deze nachtmerrie meeslepen."

De woorden kwamen verkeerd aan. Alles aan dit moment kwam verkeerd aan.

Mijn woede laaide op, fel en direct.

"Laat me even checken of ik het goed begrijp—jij maakt je zorgen om ergens in meegesleurd te worden? Jij? De man die me zwanger maakte en terugging naar zijn comfortabele leven terwijl ik de consequenties alleen moest dragen?"

"Dat is niet—"

"Dus ik ben degene die jou meesleept? Sorry, was het mijn sperma dat jou zwanger maakte, of andersom?"

Zijn kaak spande zich, het masker van bezorgdheid barstte, en daaronder verscheen frustratie.

"Jij vroeg me het te doen! Je zei letterlijk dat ik me geen zorgen hoefde te maken over bescherming, dat je aan de pil was, dat het goed was. Ik volgde gewoon jouw aanwijzingen."

"En je had het verstand om te weigeren? Oh wacht—dat had je niet, want je dacht met iets anders dan je hersens."

"Ik was straalbezopen!"

"Ik ook!" Mijn stem steeg tot het niveau van de zijne, ons argument vonkte tussen ons als een elektriciteitsdraad. "Zijn we nu klaar met de schuld afschuiven? Ga je me nu met rust laten zodat ik kan uitzoeken hoe ik deze troep waar we samen voor verantwoordelijk zijn kan oplossen?"

We stonden daar op de parkeerplaats, allebei hijgend, de spanning zo dik dat ik haar kon proeven. Damon ademde langzaam uit, dwong zichzelf zichtbaar tot kalmte, al was de spanning van zijn lichaam af te lezen.

"Je hebt geen idee waar je aan zou beginnen als je op mijn vaders aanbod ingaat." Zijn stem was nu zachter, maar de urgentie was er niet minder om. "Een gedwongen huwelijk zou geen zakelijke overeenkomst zijn, maar nog een ketting om onze nek."

Ik luisterde. Ik hoorde elk woord.

En ik voelde niets.

Niets behalve het koude besef van een patroon dat ik al honderd keer eerder had gezien—rijke kinderen die in paniek raken zodra hun beschermde leventje de minste verstoring kent.

Hij maakte zich geen zorgen om mij. Hij dacht niet aan wat ik opgaf, wat ik kon verliezen, hoe ik het zou redden als alles instortte. Hij dacht aan zichzelf, zoals mensen als hij altijd deden.

"Laat me duidelijk zijn."

Mijn stem klonk vlak, kortaf, zonder enige warmte.

"Ik wil net zo min aan jou vastzitten als jij aan mij. Huwelijk, contract, kind—niets daarvan past in het leven dat ik aan het opbouwen ben. Ik ben niet van plan jouw familie mijn plannen te laten ontsporen."

"Goed." Hij knikte, maar er flikkerde iets onleesbaars over zijn gezicht. "Dan zitten we op één lijn."

"Blijkbaar wel."

We stonden daar als twee mensen die een wapenstilstand onderhandelden in plaats van een gedeelde toekomst te bespreken. Geen gezamenlijk doel behalve wederzijdse afwijzing, geen band behalve het ongeluk dat ons hier gebracht had.

Damon draaide zich om om weg te lopen, handen in zijn zakken gestoken. Hij zette een paar stappen, stopte toen, en wierp nog één laatste zin over zijn schouder. Zijn stem was harder dan daarvoor, ontdaan van wanhoop en gevuld met iets kouders.

"Als je dom genoeg bent om op het aanbod van mijn vader in te gaan, zal ik ervoor zorgen dat je daar spijt van krijgt."

Toen was hij weg, stapte in zijn dure auto en reed weg zonder nog om te kijken.

Ik keek hem na, zijn woorden hingen in de lucht—een belofte of een dreigement, ik wist niet welke van de twee. Ik had me gerustgesteld moeten voelen.

We zaten op één lijn. Geen van ons wilde dit.

In plaats daarvan voelde ik me alleen maar eenzamer dan voorheen. Gevangen tussen Arnolds druk en Damons waarschuwing. Geen duidelijke weg vooruit.

Een beslissing die ik nooit had willen maken, en geen goede opties meer om uit te kiezen.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

POV Damon

Ik had al drie dagen niet geslapen.

Niet echt, in ieder geval. Een paar uurtjes hier en daar, gestolen tussen nachtmerries over contracten en wiegjes en de kille ogen van mijn vader die me zagen falen.

De rest van de tijd bracht ik door met drinken, wat niet ongebruikelijk was. En colleges skippen, wat ook niet ongebruikelijk was. Maar nu voelde het allebei minder als rebellie en meer als verdrinken.

Ik deed alles wat ik kon om niet na te denken over de val die zich om me heen sloot, maar ontwijken was altijd al mijn specialiteit geweest, en zelfs dat liet me nu in de steek.

Ik had nooit om dit alles gevraagd.

Niet om het bedrijf, niet om de erfenis, niet om het verstikkende gewicht van de naam Ashford dat drukte op elke keuze die ik ooit probeerde te maken.

En ik had al helemaal geen vrouw en kind gewild op mijn drieëntwintigste, vastgeketend aan een vrouw die naar me keek alsof ik iets vies was waar ze in was gaan staan.

Kitty's gezicht verscheen telkens als ik mijn ogen sloot.

De parkeerplaats. Haar kille blik. Het dedain dat droop van elk woord dat ze naar me slingerde. En op de een of andere manier, tot mijn frustratie en onbegrip, maakte dat haar alleen maar aantrekkelijker.

Ik haatte het. Haatte dat ik niet kon stoppen met aan haar te denken.

Kon niet stoppen met het opnieuw afspelen van hoe ze eruit zag op dat feest—die jurk die zich vastklampte aan rondingen die ik al maanden deed alsof ik ze niet zag. Haar benen. Haar taille.

Ik hield haar al langer in de gaten dan alleen die nacht. Op de business school ging ik zitten waar ik haar kon zien zonder op te vallen.

Maanden geleden had ik haar social media gevonden. ’s Nachts scrolde ik door haar foto's als een zielige stalker, inzoomend op strandfoto’s, op die ene foto van haar in een strakke jurk op de verjaardag van een vriendin.

Ik had mezelf vaker dan ik kon tellen bevredigd, fantaserend over hoe ze eronderuit zag, welke geluiden ze zou maken als ik haar aanraakte.

En toen had ik haar echt. En de werkelijkheid overtrof elke fantasie.

De manier waarop ze smaakte. Hoe ze zich om me heen sloeg. De geluiden die ze maakte als ik in haar was—fuck, die geluiden.

Ik was die nacht nauwelijks thuisgekomen voordat ik in de douche stond, mezelf aftrekkend op de herinnering aan haar, zo hard klaarkomend dat mijn knieën bijna knikten.

Zij dacht dat ze beter was dan ik. Dat was het ergste. Niet alleen anders—beter. Alsof ik een verwend kind was dat nooit iets had verdiend, terwijl zij de hardwerkende heilige was die de wereld verdiende.

Misschien had ze gelijk. Dat maakte me alleen maar bozer. En opgewondener.

Aantrekking zou simpel moeten zijn. Dit voelde als straf.

"Meneer Damon." De stem van de butler doorbrak mijn spiraal. "Uw vader verzoekt u in zijn studeerkamer."

Ik overwoog het te negeren. Overwoog in mijn kamer te blijven en te drinken tot de oproep niet meer relevant was. Maar ik wist beter. Arnold Ashford negeren stelde het onvermijdelijke alleen maar uit en maakte de gevolgen erger.

De studeerkamer was even benauwend als ik me herinnerde—donker hout, leren meubels, de vage geur van sigaren en controle. Mijn vader zat achter zijn massieve bureau als een koning op een troon.

Christopher was er al.

Mijn broer stond bij de muur, stil en observerend zoals altijd, zijn houding perfect, zijn gezicht onleesbaar. De aanblik van hem deed iets pijnlijks in mijn borst.

Chris was alles wat ik niet was: beheerst, succesvol, de uitverkoren erfgenaam van mijn vader, op de officiële titel na.

Ik voelde de vertrouwde steek van de mindere zoon zijn—de mislukkeling die ter verantwoording werd geroepen terwijl het gouden kind veilig toekeek.

"Ga zitten," zei mijn vader. Het was geen verzoek.

Ik ging niet zitten. Kleine opstandigheden waren alles wat ik nog had.

Vader leek het niets te kunnen schelen. Hij begon direct over zaken, zijn stem kalm en zeker. "Het meisje Morrow heeft nog niet ingestemd met de voorwaarden. Maar dat zal ze. Ik zorg daarvoor."

De woorden vielen als stenen in mijn maag.

Zorg daarvoor.

Ik wilde niet weten wat dat betekende. Ik wilde me niet voorstellen aan welke touwtjes hij trok. Welke druk hij uitoefende op een meisje dat al in het nauw was gedreven, in een kliniekkamer, gehuld in niets anders dan een ziekenhuisjasje.

"Dit is krankzinnig." De woorden kwamen eruit. "Je kunt geen twee mensen in een huwelijk dwingen dat geen van beiden wil. En Kitty is niet gemaakt voor deze familie—ze is trots en koppig en totaal onvoorbereid op de Ashford-politiek."

Vader bekeek me met koele onverschilligheid.

"Je hebt nog nooit één waardevolle beslissing in je leven genomen, Damon. Jouw mening over welk belangrijk onderwerp dan ook is waardeloos."

Hij leunde achterover. "Of het meisje het uithoudt in dit huishouden is haar probleem. Jouw enige taak is gehoorzamen. Eindelijk eens nuttig zijn."

Er brak iets in me. Jaren van wrok kwamen eruit—beschuldigingen over manipulatie, over het behandelen van zijn zonen als schaakstukken, over het belangrijker vinden van erfenis dan van mensen.

Mijn vader stak in drie stappen de kamer over en sloeg me.

Hard. Doelbewust. De klap echode als een schot.

Mijn wang brandde. Even bewoog niemand.

In mijn ooghoek verstijfde Christopher. Kaak gespannen. Vuisten gebald. Elke spier gespannen alsof hij elk moment in actie zou komen.

Maar hij bewoog niet. Hij sprak niet.

Ik ving zijn blik voor een fractie van een seconde. Er was iets—ongemak, misschien schuld. Toen keek Chris weg. Zoals hij altijd deed.

Vader trok zijn jasje recht. "De discussie is voorbij. Je trouwt met het meisje. Je zorgt voor een erfgenaam. Of je dat gracieus accepteert, is niet relevant."

Ik verliet de studeerkamer met mijn trots aan gruzelementen en een blauwe plek die zich op mijn wang vormde.

Chris haalde me in op de gang, zijn voetstappen snel op de marmeren vloer.

"Damon, wacht."

Ik liep niet langzamer.

"Wat ben je van plan te doen?" Zijn stem was voorzichtig, beheerst. "Met dat meisje—Kitty?"

Ik stopte. Draaide me langzaam om. Iets lelijks kronkelde in mijn borst.

"Je weet haar naam al." Mijn stem klonk killer dan ik bedoelde. "Wat, ben je je netten alvast aan het uitwerpen? Zoals altijd?"

Chris' gezicht vertrok even—een frons, snel onderdrukt. "Daar gaat het niet om. Ik probeer te helpen."

"Helpen." Ik lachte, en het klonk bitter, zelfs voor mijn eigen oren. "Ja hoor. Want je bent altijd zo behulpzaam als het om mijn leven gaat."

"Damon…"

"Het verhaal met Steph herhaalt zich, hè?" De woorden kwamen aan als messen, en ik zag dat ze doel troffen. "Je ziet iets wat ik wil, en ineens ben je geïnteresseerd. Ineens ben je bezorgd."

Chris' kaak spande zich. "Dat was anders. Ik heb je al gezegd—als ik had geweten van jouw gevoelens, je serieuze bedoelingen, had ik nooit…"

"En wat dan? Toch met haar naar bed gegaan en gedaan alsof je niet doorhad dat ik verliefd was?"

"Ik wist het niet." Zijn stem werd zachter, er flitste iets als spijt over zijn gezicht. "Je hebt nooit iets gezegd, en ik dacht…"

"Agh, laat maar."

Ik draaide me om en liep weg voordat hij kon antwoorden. Voordat hij zijn ingestudeerde rechtvaardiging kon geven, het excuus dat hem ’s nachts rustig liet slapen.

De waarheid was simpel: Chris nam wat hij wilde, en ik kreeg de restjes. Zo was het altijd geweest. Zo zou het altijd zijn.

En nu liep Kitty deze slangenkuil in, denkend dat ze het aankon met scherpe woorden en nog scherpere ellebogen. Ze had geen idee waarin ze terechtkwam. Ze kende de regels niet, zag de valstrikken niet.

Als ze faalde—als , niet of—zou ik medeplichtig zijn. De zoon die het verkeerde meisje binnenbracht. De teleurstelling die alles verpestte.

We zouden allebei worden verslonden.

Kitty Morrow stond op het punt mijn leven te ruïneren.

De grap was, dat had ze al gedaan.

Veeg omhoog om door te gaan

One Night, Nine Months, Forever

One Night, Nine Months, Forever

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa