Ik ging rechtstreeks naar huis en haalde Cody op bij de buurvrouw die op hem had gepast. Ik hield hem dicht tegen me aan, ademde zijn geur in en probeerde mijn bonzende hart te kalmeren.
Hij leek op de Alfa-Koning. Mijn zoon leek precies op de machtigste wolf van het Noordelijke Koninkrijk.
Wat betekende dat de vreemdeling met wie ik die nacht had geslapen, helemaal geen taveernewerker was.
Het was hem—Alfa Jack Blackthorn! Ik werd misselijk.
"Mama, waarom tril je?" vroeg Cody, terwijl hij met zijn kleine handjes mijn gezicht aanraakte.
"Ik ben gewoon moe, lieverd." Ik perste er een glimlach uit. "Laten we jou eens wat te eten geven."
Die nacht kon ik niet slapen. Ik staarde naar het plafond, mijn gedachten tolden. Wat moest ik doen? De Alfa had me ontslagen zonder zelfs maar te weten wie ik was. Als hij ooit achter Cody zou komen, wat zou hij dan doen?
Zou hij mijn zoon van me afnemen? Alleen al die gedachte deed mijn bloed stollen. Ik zou liever sterven dan iemand Cody van me laten afnemen. Mijn telefoon ging, ik schrok, maar herkende het nummer niet.
"Hallo?"
"Aurora? Met Richard. Richard Thornfield."
Ik ging rechtop zitten—Richard was een dokter die ik had ontmoet in de menselijke gebieden. Hij had me geholpen toen ik zwanger was, stelde nooit vragen, oordeelde nooit. We waren vrienden geworden.
"Richard? Hoe heb je dit nummer gekregen?"
"Je gaf het me jaren geleden, weet je nog? Je zei dat ik moest bellen als ik ooit het Noordelijke Koninkrijk bezocht." Hij pauzeerde. "Ik hoorde dat je terug bent verhuisd."
"Dat klopt. Pas een paar dagen geleden."
"Hoe red je je? Heb je werk?"
Ik lachte bitter. "Ik had werk. Voor ongeveer twee dagen."
"Wat is er gebeurd?"
Ik vertelde hem alles, behalve het deel waarin ik de Alfa herkende. Richard luisterde zwijgend.
"Misschien kan ik je helpen," zei hij. "Ik heb connecties bij Blackthorn Holdings. Het bedrijf van de Alfa. Ze zoeken altijd ontwerpers."
"Nee." Het woord kwam er scherp uit. "Overal, behalve daar."
"Aurora, dat is de best betaalde baan in het koninkrijk. Je zou voor het leven goed zitten. Laat me in elk geval een sollicitatiegesprek voor je regelen."
Ik wilde weer weigeren, maar ik dacht aan Cody. Aan het armoedige appartement. Aan het schoolgeld dat ik niet kon betalen.
"Goed," fluisterde ik. "Regel het gesprek maar."
Twee dagen later stond ik voor Blackthorn Holdings, een kolossale toren van glas en staal die de zakenwijk van het koninkrijk domineerde.
Mijn handen waren klam. Mijn wolf was onrustig, ijsberend binnenin mij. Ze voelde hem, de Alfa was ergens in dit gebouw.
Ik duwde de deuren open en meldde me bij de receptie. Een vrouw die Clara heette, hoofd personeelszaken, kwam me ophalen in de lobby.
"Mevrouw Bluey?" Ze glimlachte vriendelijk. "Dr. Thornfield sprak zeer lovend over u. Komt u maar mee."
Ze leidde me door gangen vol dure kunst en weelderige tapijten. Wolven in zakenkleding haastten zich langs, allemaal straalden ze macht en zelfvertrouwen uit.
Ik voelde me compleet misplaatst in mijn eenvoudige jurk.
Clara bracht me naar een kantoor en legde uit dat ik projecten zou overnemen van een vorige ontwerper. "U zult de Alfa uiteindelijk moeten ontmoeten, maar concentreer u nu eerst op het wennen aan uw werk."
Mijn maag draaide om. "De Alfa werkt hier? In dit gebouw?"
"Natuurlijk. Zijn kantoor is op de bovenste verdieping." Ze hield haar hoofd schuin. "Is dat een probleem?"
"Nee. Geen probleem."
Nadat Clara vertrokken was, probeerde ik me te concentreren op het werk voor me. Schetsen, half afgemaakte ontwerpen, projectnotities. Het was overweldigend, maar ik kon het aan.
Ik moest het aan kunnen. Rond het middaguur kwam Clara terug. "De Alfa wil u spreken. Komt u met mij mee."
Mijn hart stond stil. "Nu?"
"Ja, nu. Hij maakt er een punt van alle nieuwe medewerkers persoonlijk te ontmoeten."
Nee. Dit kon niet gebeuren.
Maar ik had geen keus. Ik volgde Clara naar de lift, mijn benen trilden. In stilte gingen we omhoog, de cijfers klommen steeds hoger tot we de bovenste verdieping bereikten. De deuren openden zich naar een ontvangstruimte. Een elegante, zelfverzekerde vrouw zat aan een bureau.
"Is hij beschikbaar, Vera?" vroeg Clara.
"Hij is net even weg, maar hij zal zo terug zijn. U kunt binnen wachten."
Clara wenkte me naar voren. "Ga gerust. Ik laat u alleen."
Ik ging alleen het kantoor van de Alfa binnen. Het was enorm. Ramen van vloer tot plafond boden uitzicht over het hele koninkrijk. Het meubilair was donker en duur. Alles ademde macht.
En daar, op zijn bureau, pontificaal in het zicht, lag de ketting van mijn moeder.
Ik hield mijn adem in.
De gouden hanger ving het licht, vertrouwd en kostbaar. Ik had gedacht dat ik hem die nacht voorgoed kwijt was. Maar hij had hem bewaard. Waarom zou hij hem bewaren?
Ik liep dichterbij, er naartoe getrokken. Mijn vingers reikten ernaar, trillend.
"Ik zou dat niet aanraken als ik jou was."
Ik draaide me om.
Alfa Jack stond in de deuropening, zijn zilveren ogen op mij gericht met een intensiteit waardoor mijn wolf jammerde en haar keel ontblootte in onderwerping.
Hij stapte naar binnen en deed de deur achter zich dicht.
"Dus," zei hij, zijn stem zacht en gevaarlijk. "Zien we elkaar weer."
Veeg omhoog om door te gaan
Ik kon me niet bewegen. Kon niet spreken. De Alpha sloop op me af, elke stap doelbewust en roofzuchtig.
"Ik heb je gezegd dat ik je niet meer wilde zien." Hij stopte op een paar centimeter afstand, torende boven me uit. "En toch ben je hier. In mijn gebouw. In mijn kantoor."
"Ik wist niet dat je hier zou zijn. Ik ben net aangenomen. Ik wist niet dat dit jouw bedrijf was." De woorden vielen in een haast naar buiten.
"Leugenaar."
"Ik lieg niet!"
Zijn hand schoot uit en greep mijn kin vast, dwong me hem aan te kijken. "Vrouwen zoals jij komen niet per ongeluk in mijn kantoor terecht. Wie heeft je gestuurd? Wat wil je?"
"Niemand heeft me gestuurd. Ik had gewoon een baan nodig. Dat is alles."
Hij bestudeerde mijn gezicht, zijn uitdrukking ondoorgrondelijk. Toen gleed zijn blik naar de ketting op zijn bureau. "Die is van jou, nietwaar?"
Ik knikte, niet in staat te spreken.
"Ik heb hem vier jaar geleden gevonden. Nadat een vrouw naar mijn kamer kwam, me verleidde en voor zonsopgang verdween." Zijn duim streek ruw over mijn kaak. "Die vrouw was jij."
Mijn hart bonsde. "Ik wist niet wie je was. Ik was dronken. Ik dacht niet helder na."
"Je liet geld achter op het nachtkastje. Alsof ik een ordinaire hoer was die je voor de avond had ingehuurd."
Schaamte brandde door me heen. "Ik dacht dat je dat was. De taveerne had een reputatie. Ik wilde je niet beledigen."
"Beledigen?" Hij lachte, koud en bitter. "Je deed meer dan me beledigen. Je verdween. Vier jaar lang heb ik naar je gezocht. Ik heb dit koninkrijk ondersteboven gekeerd op zoek naar de vrouw die in mijn bed had gelegen."
"Waarom?" fluisterde ik. "Waarom zocht je naar mij?"
Zijn greep om mijn kin werd steviger. "Omdat niemand iets van mij afpakt zonder gevolgen. En jij hebt die nacht iets meegenomen, nietwaar?"
Mijn bloed werd ijskoud. Wist hij het? Wist hij op de een of andere manier van Cody?
"Ik weet niet wat je bedoelt," bracht ik eruit.
"Weet je dat niet?" Plotseling liet hij me los en deed een stap achteruit. "Ik kan je zo uit dit gebouw laten zetten. Uit dit koninkrijk. Eén woord van mij, en je hebt niets meer."
"Doe het dan," zei ik, terwijl ik mijn kin ophief. "Ontsla me. Verbann me. Het kan me niet schelen. Maar ik blijf hier niet staan om door jou beschuldigd te worden van dingen die ik niet heb gedaan."
Er flitste iets in zijn ogen. Verrassing misschien. Of respect.
"Je hebt vuur," zei hij zacht. "Dat moet ik je geven."
Hij liep naar zijn bureau en pakte de ketting op, liet haar bungelen aan zijn vingers. "Wil je deze terug?"
"Ja."
"Dan moet je ervoor werken. Bewijs dat je daadwerkelijk bekwaam genoeg bent om in mijn bedrijf te zijn. Als je een maand kunt volhouden zonder te falen, is ze van jou."
Het was een uitdaging. Een spel. En ik had geen andere keuze dan mee te doen.
"Prima," zei ik.
"Nog één ding." Hij kwam opnieuw dichterbij, zo dichtbij dat ik de warmte van zijn lichaam voelde. "Blijf bij me uit de buurt. Kom niet op dit kantoor tenzij ik je roep. Spreek me niet aan tenzij ik je aanspreek. En lieg nooit meer tegen me."
"Ik loog niet."
"Niet?" Zijn ogen boorden zich in de mijne. "Ik ruik een leugen, Aurora. En jij stinkt van de geheimen."
Voordat ik kon reageren, draaide hij zich om en liep weg, ontsloeg me zonder nog een woord te zeggen.
Ik vluchtte het kantoor uit, mijn handen trillend, mijn wolf die in nood huilde.
Hij vermoedde iets. Ik wist niet wat of hoeveel, maar hij vermoedde iets. Ik moest voorzichtiger zijn. Ik moest Cody koste wat het kost beschermen. Zelfs als dat betekende dat ik moest werken voor de enige man bij wie ik juist ver, ver uit de buurt had moeten blijven.
Veeg omhoog om door te gaan
Een week ging voorbij. Ik hield mijn hoofd omlaag, werkte hard en vermeed de bovenste verdieping volledig. De andere ontwerpers waren vriendelijk genoeg, al fluisterden ze over me zodra ze dachten dat ik niet luisterde.
"Ze zal wel connecties hebben."
"Hoe zou iemand als zij hier anders aangenomen worden?"
Ik negeerde ze. Laat ze maar denken wat ze wilden. Ik was hier voor Cody, niet om vrienden te maken.
Op vrijdagmiddag klopte er iemand op mijn kantoordeur. Ik keek op en zag een man tegen het kozijn leunen, grijnzend naar me. Hij had dezelfde zilveren ogen als de Alpha. Hetzelfde donkere haar. Dezelfde verwoestende uitstraling.
Maar waar Jacks aanwezigheid koel en dwingend was, straalde deze man een moeiteloze charme uit. "Jij moet de beroemde Aurora Bluey zijn," zei hij, terwijl hij onuitgenodigd binnenstapte.
Ik stond op. "Kan ik u helpen?"
"Ik ben John. John Blackthorn. De jongere broer van de Alpha." Hij stak zijn hand uit.
Ik schudde die voorzichtig. "Aangenaam kennis te maken, Prins John."
"Zeg maar gewoon John, hoor. We zijn hier niet zo formeel." Hij ging op de rand van mijn bureau zitten, veel te op zijn gemak. "Dus, jij bent degene die mijn broer helemaal in de war heeft gebracht."
Mijn maag zakte weg. "Ik weet niet waar u het over heeft."
"Natuurlijk niet." Hij knipoogde. "Jack neemt nooit persoonlijk mensen aan. Maar voor jou maakte hij een uitzondering. Dat maakt een man nieuwsgierig."
"Ik ben hier gewoon om te werken."
"Natuurlijk ben je dat." Zijn ogen gleden over me heen, keurende. "Je bent mooi, weet je dat? Jack heeft goede smaak."
Er kroop warmte omhoog in mijn nek. "Prins John, ik moet echt weer aan het werk."
"Lunch met mij."
"Wat?"
"Lunch. Jij en ik. Er is een fantastisch restaurant in de binnenstad, ze maken daar de beste hertenstoof die je ooit hebt geproefd."
"Ik denk niet dat dat gepast is. Ik ben een werknemer, jij bent de broer van de Alpha, en ik ken je nauwelijks."
"Alle reden om samen te lunchen. Elkaar leren kennen." Hij stond op en kwam dichterbij. "Kom op, Aurora. Ik bijt niet. Tenminste, meestal niet."
Er zat iets gevaarlijks in zijn glimlach. Iets waarschuwde me om voorzichtig te zijn. Maar weigeren kon misschien nog meer problemen opleveren dan instemmen.
"Prima," zei ik. "Eén lunch."
Zijn grijns werd breder. "Perfect. Over tien minuten beneden."
Nadat hij weg was, liet ik me weer in mijn stoel zakken, mijn hart bonzend. Waar had ik zojuist mee ingestemd? John nam me mee naar een chique restaurant waar iedereen hem leek te kennen. De gastheer boog zowat toen we binnenkwamen en leidde ons naar een privétafel achterin.
"Kom je hier vaak?" vroeg ik, om de ongemakkelijke stilte te vullen.
"Een paar keer per week. De eigenaar is een vriend." Hij bestelde wijn zonder te vragen of ik het wilde. "Dus, Aurora. Vertel eens wat over jezelf."
"Er valt niet veel te vertellen."
"Iedereen heeft een verhaal. Wat bracht je naar het Noordenrijk?"
"Ik ben hier opgegroeid. Ben een paar jaar weggeweest, en nu ben ik terug."
"Waarom ben je weggegaan?"
De vraag kwam te dichtbij. Ik nam een slok water om tijd te winnen. "Persoonlijke redenen."
"Hm. En nu werk je voor mijn broer. Interessante keuze voor iemand met persoonlijke redenen om te vertrekken."
Ik keek hem recht aan. "Ik had de baan nodig. Dat is alles."
"Dat is alles?" Hij leunde achterover, me onderzoekend. "Weet je, Jack is de laatste tijd anders. Afgeleid. Sinds jij er bent."
"Ik betwijfel of dat met mij te maken heeft."
"Niet?" Hij draaide zijn wijn rond. "Ik ken mijn broer al mijn hele leven. Ik heb hem nog nooit iemand zo zien aankijken als hij jou aankijkt."
"Hoe kijkt hij naar mij?"
"Alsof hij probeert te beslissen of hij je wil kussen of vermoorden."
De ober bracht ons eten, en ik was dankbaar voor de onderbreking. Maar John was nog niet klaar.
"Zie je iemand?" vroeg hij terloops.
"Dat is persoonlijk."
"Is het? Je draagt geen paarmerk. Geen ring. Dus je bent single."
"Ik heb een zoon."
Hij trok een wenkbrauw op. "Oh ja? En waar is de vader?"
"Dat is ook persoonlijk."
"Je bent heel goed in ontwijken." Hij glimlachte. "Geeft niets. Ik houd van een vrouw met geheimen."
De rest van de lunch verliep in ongemakkelijk gesprek. John was charmant, maar er zat een scherp randje aan hem dat me nerveus maakte. Alsof hij me op de proef stelde.
Toen we eindelijk terug waren op kantoor, was ik uitgeput.
"We moeten dit nog eens doen," zei John toen we de lift instapten.
"Misschien."
"Zeker weten." Hij drukte op de knop voor de bovenste verdieping. "Ik zorg daar wel voor."
De liftdeuren gingen open en mijn maag draaide om. Alpha Jack stond daar, zijn blik onweerachtig. Zijn ogen gingen van John naar mij, en de temperatuur in de lift leek tien graden te zakken.
"Broer," zei John vrolijk. "We kwamen net terug van de lunch."
"Dat zie ik," antwoordde Jack dodelijk kalm.
"Aurora verdiende een fatsoenlijk welkom bij het bedrijf. Je weet hoe jij bent. Alleen maar zakelijk, geen plezier." John klopte zijn broer op de schouder. "Ik dacht, ik laat haar zien dat we hier niet allemaal harteloze klootzakken zijn."
Jacks ogen weken geen moment van de mijne. "Mijn kantoor. Nu."
Het was geen verzoek.
John floot zachtjes. "Veel succes," fluisterde hij me toe voordat hij uit de lift stapte.
Ik volgde de Alpha naar zijn kantoor, angst samenklonterend in mijn buik. Dit was niet goed. Dit was heel, heel slecht.
Veeg omhoog om door te gaan