Een week ging voorbij. Ik hield mijn hoofd omlaag, werkte hard en vermeed de bovenste verdieping volledig. De andere ontwerpers waren vriendelijk genoeg, al fluisterden ze over me zodra ze dachten dat ik niet luisterde.
"Ze zal wel connecties hebben."
"Hoe zou iemand als zij hier anders aangenomen worden?"
Ik negeerde ze. Laat ze maar denken wat ze wilden. Ik was hier voor Cody, niet om vrienden te maken.
Op vrijdagmiddag klopte er iemand op mijn kantoordeur. Ik keek op en zag een man tegen het kozijn leunen, grijnzend naar me. Hij had dezelfde zilveren ogen als de Alpha. Hetzelfde donkere haar. Dezelfde verwoestende uitstraling.
Maar waar Jacks aanwezigheid koel en dwingend was, straalde deze man een moeiteloze charme uit. "Jij moet de beroemde Aurora Bluey zijn," zei hij, terwijl hij onuitgenodigd binnenstapte.
Ik stond op. "Kan ik u helpen?"
"Ik ben John. John Blackthorn. De jongere broer van de Alpha." Hij stak zijn hand uit.
Ik schudde die voorzichtig. "Aangenaam kennis te maken, Prins John."
"Zeg maar gewoon John, hoor. We zijn hier niet zo formeel." Hij ging op de rand van mijn bureau zitten, veel te op zijn gemak. "Dus, jij bent degene die mijn broer helemaal in de war heeft gebracht."
Mijn maag zakte weg. "Ik weet niet waar u het over heeft."
"Natuurlijk niet." Hij knipoogde. "Jack neemt nooit persoonlijk mensen aan. Maar voor jou maakte hij een uitzondering. Dat maakt een man nieuwsgierig."
"Ik ben hier gewoon om te werken."
"Natuurlijk ben je dat." Zijn ogen gleden over me heen, keurende. "Je bent mooi, weet je dat? Jack heeft goede smaak."
Er kroop warmte omhoog in mijn nek. "Prins John, ik moet echt weer aan het werk."
"Lunch met mij."
"Wat?"
"Lunch. Jij en ik. Er is een fantastisch restaurant in de binnenstad, ze maken daar de beste hertenstoof die je ooit hebt geproefd."
"Ik denk niet dat dat gepast is. Ik ben een werknemer, jij bent de broer van de Alpha, en ik ken je nauwelijks."
"Alle reden om samen te lunchen. Elkaar leren kennen." Hij stond op en kwam dichterbij. "Kom op, Aurora. Ik bijt niet. Tenminste, meestal niet."
Er zat iets gevaarlijks in zijn glimlach. Iets waarschuwde me om voorzichtig te zijn. Maar weigeren kon misschien nog meer problemen opleveren dan instemmen.
"Prima," zei ik. "Eén lunch."
Zijn grijns werd breder. "Perfect. Over tien minuten beneden."
Nadat hij weg was, liet ik me weer in mijn stoel zakken, mijn hart bonzend. Waar had ik zojuist mee ingestemd? John nam me mee naar een chique restaurant waar iedereen hem leek te kennen. De gastheer boog zowat toen we binnenkwamen en leidde ons naar een privétafel achterin.
"Kom je hier vaak?" vroeg ik, om de ongemakkelijke stilte te vullen.
"Een paar keer per week. De eigenaar is een vriend." Hij bestelde wijn zonder te vragen of ik het wilde. "Dus, Aurora. Vertel eens wat over jezelf."
"Er valt niet veel te vertellen."
"Iedereen heeft een verhaal. Wat bracht je naar het Noordenrijk?"
"Ik ben hier opgegroeid. Ben een paar jaar weggeweest, en nu ben ik terug."
"Waarom ben je weggegaan?"
De vraag kwam te dichtbij. Ik nam een slok water om tijd te winnen. "Persoonlijke redenen."
"Hm. En nu werk je voor mijn broer. Interessante keuze voor iemand met persoonlijke redenen om te vertrekken."
Ik keek hem recht aan. "Ik had de baan nodig. Dat is alles."
"Dat is alles?" Hij leunde achterover, me onderzoekend. "Weet je, Jack is de laatste tijd anders. Afgeleid. Sinds jij er bent."
"Ik betwijfel of dat met mij te maken heeft."
"Niet?" Hij draaide zijn wijn rond. "Ik ken mijn broer al mijn hele leven. Ik heb hem nog nooit iemand zo zien aankijken als hij jou aankijkt."
"Hoe kijkt hij naar mij?"
"Alsof hij probeert te beslissen of hij je wil kussen of vermoorden."
De ober bracht ons eten, en ik was dankbaar voor de onderbreking. Maar John was nog niet klaar.
"Zie je iemand?" vroeg hij terloops.
"Dat is persoonlijk."
"Is het? Je draagt geen paarmerk. Geen ring. Dus je bent single."
"Ik heb een zoon."
Hij trok een wenkbrauw op. "Oh ja? En waar is de vader?"
"Dat is ook persoonlijk."
"Je bent heel goed in ontwijken." Hij glimlachte. "Geeft niets. Ik houd van een vrouw met geheimen."
De rest van de lunch verliep in ongemakkelijk gesprek. John was charmant, maar er zat een scherp randje aan hem dat me nerveus maakte. Alsof hij me op de proef stelde.
Toen we eindelijk terug waren op kantoor, was ik uitgeput.
"We moeten dit nog eens doen," zei John toen we de lift instapten.
"Misschien."
"Zeker weten." Hij drukte op de knop voor de bovenste verdieping. "Ik zorg daar wel voor."
De liftdeuren gingen open en mijn maag draaide om. Alpha Jack stond daar, zijn blik onweerachtig. Zijn ogen gingen van John naar mij, en de temperatuur in de lift leek tien graden te zakken.
"Broer," zei John vrolijk. "We kwamen net terug van de lunch."
"Dat zie ik," antwoordde Jack dodelijk kalm.
"Aurora verdiende een fatsoenlijk welkom bij het bedrijf. Je weet hoe jij bent. Alleen maar zakelijk, geen plezier." John klopte zijn broer op de schouder. "Ik dacht, ik laat haar zien dat we hier niet allemaal harteloze klootzakken zijn."
Jacks ogen weken geen moment van de mijne. "Mijn kantoor. Nu."
Het was geen verzoek.
John floot zachtjes. "Veel succes," fluisterde hij me toe voordat hij uit de lift stapte.
Ik volgde de Alpha naar zijn kantoor, angst samenklonterend in mijn buik. Dit was niet goed. Dit was heel, heel slecht.
Veeg omhoog om door te gaan
Hij gooide de deur achter ons dicht, en ik deinsde achteruit.
"Wat heb ik je gezegd?" Zijn stem was zacht, maar woede sidderde onder elk woord.
"Je zei dat ik bij jou uit de buurt moest blijven. Niet bij je broer."
"Doe niet slim. Dat past niet bij je." Hij liep dreigend op me af. "John is verboden terrein."
"Hij vroeg me om te lunchen. Ik dacht niet dat weigeren verstandig zou zijn."
"Dus je ging. Je bracht de middag met hem door. Alleen."
"Het was gewoon lunch."
"Gewoon lunch." Hij lachte schamper. "Weet je wat mijn broer is? Hij is een rokkenjager. Hij verslindt vrouwen alsof ze wegwerpartikelen zijn. En jij hebt jezelf zojuist tot zijn volgende doelwit gemaakt."
"Ik kan voor mezelf zorgen."
"Oh ja?" Nu stond hij voor me, zijn aanwezigheid overweldigend. "Want vanuit mijn perspectief kun je helemaal niks aan. Je kwam vier jaar geleden dronken in mijn bed terecht. Je rende weg als een dief. Je kwam terug en wurmde je mijn bedrijf binnen. En nu ga je gezellig doen met mijn broer."
"Ik doe met niemand gezellig!"
"Wat was je dan aan het doen?"
"Lunchen! Dat is alles!"
Zijn hand schoot uit en greep de achterkant van mijn nek. Niet hard genoeg om pijn te doen, maar genoeg om me op mijn plek te houden. "Je liegt weer."
"Dat doe ik niet."
"Kijk me dan in de ogen en zeg dat je niets voelt als ik je aanraak."
Mijn adem stokte. Zijn gezicht was op een paar centimeter van het mijne, zijn zilveren ogen brandden met iets wat ik niet kon benoemen.
"Ik voel niets," fluisterde ik.
"Leugenaar."
En hij kuste me.
Het was niet teder. Het was niet lief. Het was bezit, puur en simpel. Zijn mond eiste de mijne op met een felheid die mijn adem benam en mijn knieën deed knikken.
En godin, help me, ik kuste hem terug.
Mijn handen klauwden zich vast in zijn overhemd. Mijn lichaam drukte zich tegen het zijne aan. Vier jaar proberen hem te vergeten smolt in een oogwenk weg.
Hij smaakte naar winter, naar wildheid en gevaar. Toen hij eindelijk terugdeinsde, hapten we allebei naar adem.
"Je voelt niets?" vroeg hij ruw. Ik kon niet antwoorden.
"Dat dacht ik al." Hij liet me los en deed een stap achteruit, zijn overhemd recht trekkend. "Blijf bij John uit de buurt. Blijf bij mij uit de buurt. Doe je werk en verder niets."
"Jij hebt míj gekust," bracht ik uit, trillend van stem.
"En het zal niet weer gebeuren." Maar zijn ogen zeiden iets anders. "Wegwezen uit mijn kantoor."
Ik vertrok op trillende benen, mijn hart bonzend, mijn lippen nog tintelend. Wat was ik aan het doen? Ik mocht hem niet dichtbij laten komen. Ik kon het niet riskeren dat hij achter Cody zou komen. Maar godin, ik was vergeten hoe hij me liet voelen! Levend. Bang. Hunkerend.
Ik moest sterker zijn dan dit. Ik moest mijn zoon beschermen. Zelfs als dat betekende dat ik de aantrekkingskracht moest ontkennen die ik voelde voor de enige man van wie ik weg zou moeten rennen.
Veeg omhoog om door te gaan
De volgende ochtend was ik vroeg op kantoor, hopend iedereen te vermijden. Maar toen ik mijn kantoor binnenstapte, lag er een bericht op mijn bureau.
Meld je direct bij het kantoor van meneer Whitmore.
Mijn bloed stolde. Whitmore was het hoofd van HR. Waarom wilde hij me spreken? Gehaast liep ik naar zijn kantoor, mijn gedachten raceten door alle mogelijkheden. Had de Alpha toch besloten me te ontslaan? Had iemand over mij geklaagd?
Whitmore zat achter zijn bureau, zijn uitdrukking streng. "Mevrouw Bluey. Ga zitten."
Ik ging zitten, mijn handen gevouwen in mijn schoot.
"Het is mij ter ore gekomen dat u op ongepaste wijze omgaat met leden van de familie Blackthorn."
"Ongepast? Ik heb met Prins John geluncht. Dat is alles."
"Dat is alles?" Hij boog zich naar voren. "De broer van de Alpha heeft specifiek om uw gezelschap gevraagd. U heeft bijna drie uur met hem doorgebracht gisteren. En daarna bent u zijn kantoor binnengegaan."
"De Alpha riep me. Ik had geen keuze."
"Mevrouw Bluey, ik zal duidelijk zijn. Uw gedrag suggereert dat u uw positie hier gebruikt om dichtbij de koninklijke familie te komen. Dat wordt niet getolereerd."
Woede laaide op in mijn borst. "Ik ben hier om te werken. Niets meer."
"Bewijs dat dan. Blijf uit de buurt van beide Blackthorn-broers. Richt u op uw ontwerpen. Als ik nog één melding krijg van ongepast gedrag, wordt u ontslagen. Is dat duidelijk?"
"Glashelder."
Kwaad verliet ik zijn kantoor. Ongepast gedrag? Ik had niets verkeerd gedaan. John had mij uitgenodigd voor de lunch. De Alpha had mij naar zijn kantoor geroepen.
Maar niemand gaf om de waarheid. Het enige wat telde, was de schijn! Ik stortte me de rest van de dag op mijn werk en negeerde iedereen. Toen de avond viel, rende ik het gebouw praktisch uit.
Ik haalde Cody op bij mevrouw Brook en hield hem stevig tegen me aan.
"Mama, je knijpt me te hard," giechelde hij.
"Sorry, lieverd." Ik liet hem losser. "Hoe was je dag?"
"Goed! Ik heb een tekening voor je gemaakt!" Hij hield een krijttekening omhoog van twee stokpoppetjes. "Dat zijn jij en ik."
Mijn keel trok samen. "Het is prachtig."
"Waar is papa op de tekening?" vroeg hij onschuldig.
De vraag voelde als een stomp in mijn maag. "Ik... ik weet het niet, lieverd."
"Mevrouw Brook zegt dat alle kinderen een papa hebben. Waar is die van mij?"
Ik hurkte tot zijn hoogte. "Jouw papa is heel druk. Maar hij houdt heel veel van je."
Het was een leugen. Jack wist niet eens dat Cody bestond. En als het aan mij lag, zou dat zo blijven.
***
De volgende twee weken gingen voorbij in een waas. Ik vermeed John zoveel mogelijk. Ik bleef ver uit de buurt van het kantoor van de Alpha. Ik werkte harder dan ik ooit had gedaan.
Maar ik voelde voortdurend ogen in mijn rug. Gefluister volgde me door de gangen. De andere werknemers hielden me scherp in de gaten, wachtend tot ik een fout zou maken.
Toen, op een vrijdagmiddag, vloog mijn kantoordeur open. De Alpha stond daar, zijn gezicht donker van woede.
"Jij." Hij wees naar me. "Mee. Nu."
"Wat is er aan de hand?"
"Geen vragen. Bewegen."
Ik volgde hem naar de lift, mijn hart bonzend. Hij zei niets. Keek me niet aan. Staarde alleen maar recht vooruit, zijn kaak gespannen.
We reden in gespannen stilte naar zijn verdieping. Toen we zijn kantoor betraden, gooide hij de deur zo hard dicht dat ik schrok.
"Leg dit uit." Hij duwde zijn telefoon in mijn gezicht.
Ik keek naar het scherm en voelde mijn maag samenkrimpen. Het was een foto van John en mij tijdens de lunch. Maar hij was bewerkt om het intiem te laten lijken. Zijn hand op de mijne. Mijn hoofd naar hem toe alsof ik hem geheimen toefluisterde.
"Dat is niet echt," zei ik meteen. "We waren gewoon aan het eten. Iemand heeft die foto bewerkt."
"Echt? Want het ziet er verdomd echt uit."
"Ik vertel de waarheid. Iemand probeert het te laten lijken alsof er iets is wat er niet is."
"En waarom zou iemand dat doen?"
"Ik weet het niet! Misschien willen ze dat ik word ontslagen!"
Hij greep mijn arm, trok me dicht tegen zich aan. "Heb je enig idee in wat voor positie je mij hebt gebracht? In wat voor positie je mijn broer hebt gebracht? Deze foto's staan overal op sociale media. De pers smult ervan."
"Ik heb dit niet gedaan. Ik zweer het."
"Het maakt niet uit." Zijn greep werd strakker. "Je bent een risico. Voor mij. Voor mijn familie. Voor mijn bedrijf."
"Ontsla me dan," zei ik, terwijl ik hem recht aankeek. "Als ik zo'n probleem ben, ontsla me dan gewoon."
Zijn ogen flitsten gevaarlijk op. "Denk je dat het zo simpel is?"
"Is het dat niet?"
"Nee." Hij liet mijn arm los en draaide zich om. "Wil je weten waarom ik je niet zomaar kan ontslaan? Omdat ik niet kan stoppen aan je te denken. Omdat ik steeds weer terugdenk aan die nacht. Omdat je onder mijn huid bent gekropen op een manier die niemand anders ooit heeft gedaan."
Ik stond verstijfd, zijn bekentenis hing tussen ons in de lucht.
"Maar ik laat niet toe dat je vernietigt wat ik heb opgebouwd," ging hij verder, zijn stem grommend. "Ik laat niet toe dat je mij of mijn broer gebruikt voor welk spelletje je ook speelt."
"Ik speel geen spelletje."
Hij draaide zich weer naar me om. "Wat doe je dan?"
"Overleven! Ik probeer te overleven, voor mijn zoon te zorgen en mijn hoofd boven water te houden!"
De woorden waren eruit voor ik het doorhad. Zijn ogen vernauwden. "Je zoon?"
Mijn hart stond stil. Nee. Nee, nee, nee.
"John zei dat je een kind had," zei hij langzaam. "Hoe oud is hij?"
"Dat gaat je niets aan."
"Hoe oud, Aurora?"
"Drie. Bijna vier."
Ik zag hem terugrekenen, van nu naar die nacht vier jaar geleden.
"Waar is zijn vader?" Zijn stem was nu ijzig stil.
"Niet hier."
"Waar?"
"Ik weet het niet!"
"Je weet niet waar de vader van je zoon is?"
Ik kon niet ademen. Niet denken. "Het is ingewikkeld."
"Maak het niet ingewikkeld."
"Nee." Ik deinsde achteruit richting de deur. "Dit gesprek is voorbij."
Zijn hand schoot uit, greep mijn keel. Niet verstikkend, maar stevig genoeg om me te stoppen.
"Niets is voorbij tot ik dat zeg." Zijn gezicht was vlakbij, zijn ogen vlamden. "Je zult me alles vertellen, Aurora. Elk geheim. Elke leugen. Elke waarheid die je verborgen hebt."
"Laat me los," fluisterde ik.
"Niet voordat je mijn vragen hebt beantwoord."
"Je doet me pijn."
Zijn greep verslapte iets, maar hij liet me niet los. "Is de jongen van mij?"
De vraag hing in de lucht, verschrikkelijk en onvermijdelijk. Ik kon liegen. Ik moest liegen. Maar toen ik in zijn ogen keek, wist ik dat hij het zou weten.
"Ja," fluisterde ik.
Zijn hand viel van mijn keel alsof ik hem verbrand had. We staarden elkaar aan, de waarheid eindelijk tussen ons uitgesproken.
"Ik heb een zoon," zei hij, zijn stem hol.
"Je hebt een zoon," bevestigde ik.
En toen veranderde zijn uitdrukking van shock in iets veel angstaanjagender. Woede.
Veeg omhoog om door te gaan