Ik had Livvy al vijf jaar niet gezien.
Vijf verdomde jaren vol afvragen of ze nog ademde, of ze Stanley’s ring nog droeg, of hij haar ergens had begraven met zijn naam in haar grafsteen gekerfd.
En nu was ze hier.
In mijn kleren. Gehuld in mijn hoodie, verdronken in de stof alsof ze erin wilde verdwijnen. Opgekruld op mijn bank, haar knieën opgetrokken tegen haar borst, te klein, te breekbaar. Blauwe plekken om haar polsen als boeien, vervagend maar nog steeds zichtbaar. Een herinnering aan alle manieren waarop ik haar had laten vallen.
Ik had altijd al geweten dat Stanley een monster was. Maar het bewijs ervan zien deed me verlangen hem langzaam te vermoorden.
Hem met mijn blote handen uit elkaar te scheuren.
Ze deinsde terug toen ik naast haar ging zitten. Een kleine beweging, nauwelijks zichtbaar, maar ik zag het. Hoe ze haar mouwen verder over haar handen trok, de blauwe plekken verborg. Ik balde mijn vuisten zo hard dat mijn knokkels kraakten, worstelend met de drang haar naar me toe te trekken, haar op schoot te nemen, te zweren dat ze nooit meer bang hoefde te zijn.
Maar dat kwam later.
Nu had ik antwoorden nodig.
Haar blik vond de mijne, zoekend, wanhopig en gebroken. En even—heel even—was ze weer achttien.
Te jong. Te goedgelovig.
Ze keek naar me met iets dat veel te veel leek op hoop.
Ik kon er niet tegen.
Haar groene ogen, wijd en gebroken, gouden spikkels die glinsterden als gevangen sterren. Ik kon mijn blik niet van haar afhouden. Haar hazelnootkleurige haar viel wild over haar schouders, zachte golven waar ik mijn vingers doorheen wilde halen. Ze leek in niets op het meisje dat vroeger vuur naar me spuwde.
Maar alles wat ik kon denken was dat ik de hele wereld zou laten branden als ik die vonk weer in haar terug zou zien.
Ze zuchtte, haar schouders zakten. “Ik moet gewoon—ik moet Michael vinden,” fluisterde ze, haar stem brak. “Ik moet hem vertellen—”
Ik onderbrak haar, mijn kaak gespannen.
“Livvy.” Ik zei het langzaam, voorzichtig, alsof de woorden haar konden breken. “Michael is vermist.”
Ze verstijfde. Geen adem. Geen beweging. Alleen stilte.
Toen—
“Wat?”
Haar stem was nauwelijks hoorbaar, klein en ongelovig, alsof ze wachtte tot ik het zou terugnemen.
Ik haalde een hand over mijn gezicht, ademend, diep. “Hij is al een maand weg.” De woorden smaakten bitter. “Niemand heeft hem nog gezien sinds de deal met de Syndicaat fout ging.”
Ze schudde haar hoofd. “Je liegt.” Haar stem kraakte, brak open. “Stanley—hij zou het me hebben verteld—”
Ik ademde scherp uit. “Stanley zorgde ervoor dat je het niet te weten kwam.” Mijn woorden klonken koud, doordrenkt van woede die ik niet kon tegenhouden. “Heeft je opgesloten, aan de ketting gelegd. Denk je echt dat hij je had laten gaan als je het wist?”
Haar ademhaling ging te snel, oppervlakkig en paniekerig, tranen stroomden over haar wangen.
En godverdomme. Ik kon het niet aanzien. Niet zien hoe ze zo was—verpletterd, hopeloos, zo verdomd gebroken.
“We vinden hem,” zei ik, mijn stem rauwer dan bedoeld. “Ik regel het. Waarom denk je dat ik die nacht op straat was toen ik jou en je kind zag?”
Ze rolde met haar ogen en siste: “Ik weet het niet, misschien op zoek naar een hoer?”
Ik grinnikte, ze is geen spat veranderd. Haar vingers klemden zich om mijn pols. Strak. Wanhopig.
“Zweer je dat je hem vindt?”
De manier waarop ze naar me keek—alsof ik haar laatste hoop was—deed iets in me knappen.
Ik boog voorover, drukte mijn lippen tegen haar slaap en ademde haar geur in.
“Ik zweer het, Engel.”
Veeg omhoog om door te gaan
Livvy herkende het meisje dat haar vanuit de spiegel in de gang aankeek nauwelijks.
De blauwe plekken staken af als inkt op haar bleke huid, diepe schaduwen klampten zich vast onder haar vermoeide ogen. Haar lippen waren gebarsten, haar haar een verwarde warboel. Ze zag er leeg uit, ontdaan van het licht dat ze ooit had gehad.
Ze rukte haar blik los, trok Angelina dichter tegen zich aan. De warmte van de baby drong in haar door, hield haar geaard, weerhield haar ervan om weg te zinken in het verleden. Ze drukte een kus op het hoofdje van haar dochter, snoof de vage geur van babypoeder en veiligheid op, maar zelfs dat was niet genoeg om de pijn diep in haar botten te verzachten.
Toen klonk het dichtslaan van de voordeur.
Storms stem was laag, dodelijk, gevolgd door een andere, rauwere, scherp van ingehouden woede.
Luca.
Daniel.
Ze vulden de deuropening, hun schaduwen langgerekt in het schemerige licht.
Livvy’s maag draaide zich om toen ze hen in zich opnam. Ze waren niet veranderd—niet echt. Luca had nog steeds die nonchalante, lome zelfverzekerdheid in de manier waarop hij tegen het kozijn leunde, maar zijn grijns was verdwenen, vervangen door iets donkers. Daniel, zo zwijgzaam als altijd, stond net achter hem, zijn scherpe ogen gleden berekenend over haar heen, wat een rilling over haar rug joeg.
Het waren dezelfde jongens die ze ooit had gekend. Maar er was iets in hen verschoven, verhard.
Luca’s blik vond haar als eerste.
En toen stopte hij.
Zijn gezicht verstarde, en de lucht in de kamer werd zwaar. Zijn ogen gleden over haar heen, bleven hangen op de blauwe plekken langs haar sleutelbeen, op de manier waarop het dunne bandje van haar hemdje nauwelijks de sporen verborg die Stanley had achtergelaten.
"Godver," fluisterde hij.
Zijn handen balden zich aan zijn zij, en ze zag hoe ze trilden—alsof hij op het punt stond ze om iemands keel te sluiten.
"Heeft hij jou dat aangedaan?"
De woorden waren zacht. Gevaarlijk.
Livvy slikte. Opende haar mond. Er kwam geen geluid uit.
Luca’s kaak kneep. Zijn blik gleed lager, nam elk stukje van haar blote huid in zich op. Iets anders flikkerde achter zijn woede—iets scherpers, iets hongerigs.
Alsof hij niet zeker wist of hij haar wilde vernietigen of aanbidden.
Een koude rilling trok door haar heen.
Toen stapte Daniel naar voren, zijn blik gefixeerd op Angelina.
Zijn masker barstte.
"Is dat—?" Zijn stem was schor.
Livvy trok haar dochter dichter tegen zich aan, haar keel dichtgesnoerd. "Dit is Angelina," fluisterde ze. "Ze is… van mij."
Daniels vingers spanden zich, zijn ogen schoten heen en weer tussen Livvy’s gezicht en de baby. Hij leek haar te willen aanraken, vasthouden, maar iets weerhield hem. Iets onleesbaars verduisterde zijn uitdrukking voordat hij het verstopte, weer weggleed in die stille terughoudendheid die hem altijd had onderscheiden.
Luca wreef met een hand over zijn gezicht, mompelde een vloek.
De manier waarop hij Livvy nu aankeek, liet haar maag in duizend knopen schieten.
Het deed haar denken aan hoe hij haar vroeger aankeek—voor alles.
Voordat ze van iemand anders was.
Voordat Stanleys ring ooit haar vinger had geraakt.
Hij had haar ooit in het nauw gedreven, toen ze nog domme tieners waren, achter de tribune na school. Die lome grijns, zijn arm tegen de muur naast haar hoofd, de manier waarop zijn ogen haar uitdaagden ja te zeggen. Kom op, prinses. Wat kan het kwaad? Ze had gelachen, haar wangen rood, en hem een idioot genoemd.
Maar de blik die hij haar toen gaf, was dezelfde als nu.
Alsof hij op het punt stond haar tegen de muur te drukken en haar te herinneren aan elk moment dat ze hem geweigerd had.
Storms stem sneed door de lucht.
"Waar is Stanley?"
Luca’s hoofd schoot naar hem toe, zijn uitdrukking werd meedogenloos. "Binnenkort dood," gromde hij.
Storm knikte een keer, resoluut. Geen tegenspraak.
Livvy’s greep op Angelina werd steviger, haar vingers kromden wit in de deken.
Haar blik gleed naar Daniel, haar wanhoop zichtbaar voordat ze het kon tegenhouden.
"Wil je me helpen Michael te vinden?"
Veeg omhoog om door te gaan
