[Kira’s POV]
De hitte overvalt me als een koortsachtige droom tijdens het Schaduwenfeest.
Het begint als een fluistering onder mijn huid—een zachte warmte die zich verspreidt door mijn ledematen, mijn borst, zich ophoopt laag in mijn buik. Dan ontbrandt het. Mijn bloed verandert in vloeibaar vuur, dat door elke ader brandt tot ik naar adem snak, maar de lucht brengt geen verkoeling.
De jurk kleeft aan mijn door het zweet glad geworden huid, de zijde glijdt over mijn lichaam als spookachtige vingers. Te strak. Te gevoelig.
Elke ademhaling, elke beweging, elke aanraking van de stof voelt als een streling die ik niet wil, maar wanhopig, wanhopig nodig heb.
De heilige trommels dreunen door de open plek—een diep, oeroud ritme dat het wilde slaan van mijn hart evenaart. Om me heen vieren roedelleden uitbundig feest, hun gezichten vervagen tot een zee van tanden, ogen en gelach.
Maar ik kan me op niemand van hen concentreren. Het enige waar ik aan kan denken is hem.
Theron. Mijn partner. Mijn Alpha.
Ik baan me een weg door de menigte, mijn benen onvast, zoekend naar dat vertrouwde breedgeschouderde silhouet. Hij zal me helpen. Hij moet wel.
De partnersband rekt zich tussen ons uit als een ragfijne draad—zo dun dat ik me soms afvraag of hij überhaupt bestaat, of ik alles verzonnen heb.
Ik heb onze band nooit echt, volledig gevoeld. Misschien omdat er iets mis is met mij, misschien omdat ik nog nooit ben getransformeerd.
Maar hij voelt dit toch zeker. Hij moet weten dat zijn partner brandt, breekt, verlangt.
Het bosje ligt voorbij het feest, gehuld in oeroude bomen. De aanwezigheid van mijn wolf roert zich in mijn hoofd, piepend, me voortduwend met een aandrang die grenst aan paniek.
Ik strompel erheen op trillende benen, mijn zicht golft. Dan hoor ik het.
‘Oh, Theron!’ een ademige kreun van een vrouw, zacht en voldaan. Dan zijn stem—dat diepe, grommende geluid dat ik beter ken dan mijn eigen hartslag. ‘Rustig aan, ja? Oh, ja…’
Mijn voeten houden op met bewegen. Mijn longen stoppen met werken.
Ik zou niet moeten kijken. Elk instinct schreeuwt dat ik om moet draaien, weg moet lopen. Om het broze beetje hoop dat ik heb vastgehouden te bewaren. Maar mijn lichaam luistert niet.
Stap voor pijnlijke stap beweeg ik naar voren tot ik het gat in de bomen bereik.
En ik zie hen.
Theron heeft Celeste tegen de oudste eik gedrukt. Haar benen zijn om zijn blote middel geslagen, haar jurk opgestroopt tot haar heupen. Haar hoofd is achterover gegooid in extase, kastanjebruin haar golft omlaag terwijl hij tegen haar beweegt. In haar.
Zijn hand verstrengelt zich in die zijdezachte lokken zoals ik gedroomd had dat hij mij weer zou aanraken. Zijn mond is op haar keel, claimt haar op de manier die het meest telt.
De wereld kantelt, en ik word misselijk.
Als Therons ogen de mijne vinden over haar schouder, stopt de tijd. Mijn hart stopt. Alles stopt.
Voor één ingehouden hartslag staren we alleen maar. Ik wacht tot schrik zijn gezicht kruist. Of schuld. Iets—wat dan ook—dat zegt dat dit iets betekent. Dat ik iets beteken.
In plaats daarvan wordt zijn blik zo hard als steen.
Hij stopt niet. Hij vertraagt niet eens, maar begint juist sneller en harder te bewegen in haar.
En ik ren weg.
Mijn wolf huilt in mijn hoofd—een geluid van zoveel pijn dat mijn zicht zich vult met tranen. Ik kan haar horen, met haar praten, maar ik kan niet veranderen. Kan niet transformeren in iets sterks en snel genoeg om aan deze nachtmerrie te ontsnappen.
Ik zit gevangen in dit zwakke, menselijke lichaam terwijl mijn hart uiteenvalt in stukjes die nooit meer aan elkaar te lijmen zijn.
Het feest komt weer in focus om me heen, maar alles is veranderd. Of misschien zie ik het nu pas echt. Roedelleden kijken me aan met veelbetekenende grijnzen, hun ogen glanzen van kwaadaardige voldoening.
Ze wisten het. Ze wisten het allemaal.
‘Kijk, daar is de gebroken ‘gekozen Luna’,’ sneert iemand links van me. ‘Kan niet eens transformeren. Wat voor partner heeft onze Alpha aan haar overgehouden?’
Mijn hittelucht wordt sterker door mijn verdriet, rolt in golven van me af. Tot mijn afschuw zie ik hoe ongebonden mannen hun hoofd heffen, neusgaten trillend.
Hun ogen volgen me als roofdieren die gewond prooi ruiken. Ze komen dichterbij, vormen een losse kring, en mijn wolf gromt een waarschuwing die ik niet kan uitspreken.
‘Wolvenloze teef in haar hitte,’ lacht een gebonden vrouw, haar arm bezitterig om haar partner heen. ‘Daarom kijkt de Alpha waarschijnlijk elders. Wie wil er nu een Luna die nauwelijks beter is dan een mens?’
De menigte wijkt plots uiteen, en Theron schrijdt naar voren met Celeste aan zijn zijde. Ze straalt, haar haar elegant verward, haar lippen gezwollen.
Hij trekt haar dichterbij, zijn hand over haar middel in achteloze claim, en mijn wolf schreeuwt.
‘Roedel,’ Therons stem buldert met Alpha-bevel, de geroezemoes verstomt. Zijn ogen vinden de mijne aan de overkant van de open plek en houden me vast. ‘Ik presenteer jullie mijn gekozen Luna. Celeste van het Zilveren Maanbloed zal aan mijn zijde staan, mijn erfgenamen baren, onze vrouwen leiden.’
De roedel barst uit in gejuich en gehuil. Celeste pronkt, drukt een kus op Therons kaak waardoor mijn maag zich omdraait.
Mijn wolf huilt, huilt en huilt. Een geluid dat alleen ik kan horen omdat ik te gebroken ben om haar vrij te laten, te zwak om haar vorm te geven.
Ik moet weg. Nu.
Voor ik volledig breek. Voor mijn hitte me tot iets wanhopigs drijft.
Ik draai me om en ren naar de grenzen, mijn lichaam schreeuwt van behoefte, pijn en vernedering. Het bos flitst aan me voorbij, takken grijpen naar mijn jurk, scheuren het stof.
Het kan me niet schelen. Ik moet gewoon ergens zijn behalve hier.
Een hand grijpt mijn pols, trekt me bruusk tot stilstand. Garrett, een van Therons krijgers, grijnst naar me met wrede voldoening. Zijn vingers drukken zo hard dat ze blauwe plekken achterlaten, en ik voel iets breken.
‘Weet je nog toen je dacht dat je onze Luna zou worden?’ Zijn adem ruikt naar gefermenteerde honingwijn. ‘Voor je Theron betrapte, diep in die verkenner? Zelfs je wolf wist dat je het niet waard was om te houden.’
De woorden ontploffen in mijn borst.
‘Laat los,’ stamel ik, tranen over mijn gezicht.
Hij laat me los met een duw waardoor ik struikel. Maar ik kijk niet om, ik blijf gewoon rennen.
De grens roept als redding—die onzichtbare lijn waar het roedelgebied eindigt en de rest van de wereld begint. Ik kan weggaan. Opnieuw beginnen, ergens waar niemand het wolvenloze meisje kent dat haar partner verloor voordat ze hem ooit echt had.
Maar ik knal op volle snelheid tegen de barrière.
Pijn explodeert over mijn huid alsof ik in brand sta. Oude magie knettert door me heen, en ik gil als symbolen zich in mijn polsen branden. Ingewikkelde, gloeiende tekens die branden en branden en branden.
Ik bots opnieuw tegen de onzichtbare muur, krab eraan in wanhoop, maar het geeft niet mee.
Nee… nee, nee, nee. Ik zit vast!
‘Wil je nu al weg, lieverd?’
Therons stem verandert mijn bloed tegelijk in ijs en lava. Mijn hitte laait op door zijn nabijheid—zijn geur van dennen en onweersbuien vult mijn zintuigen. Mijn lichaam reageert zelfs als mijn verstand terugdeinst, en ik haat mezelf ervoor.
Hij drijft me met roofdierlijke elegantie tegen een boom, omsluit me met zijn armen. Zo dichtbij kan ik haar op hem ruiken.
Celestes jasmijn geurende olie vermengd met zijn zweet en muskus.
‘Wat heb je met me gedaan?’ Ik wijs op de brandende tekens op mijn polsen, mijn stem breekt.
‘Niet ik, lieverd. Je ouders deden dat lang geleden.’ Zijn glimlach is wreed als zijn hand mijn kaaklijn volgt met spottende tederheid. Ik ril, verscheurd tussen wanhopig verlangen en diepe afkeer. ‘Je bent gebonden aan mijn land. Dat ben je altijd geweest.’
‘Ik begrijp het niet…’
‘Dat zal je wel.’
Hij leunt dichterbij, zijn adem heet tegen mijn oor, en mijn hitte schiet zo heftig omhoog dat ik bijna bezwijk. Zijn hand glijdt naar mijn keel, niet knijpend, alleen rustend—een herinnering aan zijn macht.
‘Weet je, ik zou je kunnen helpen met je… toestand.’ Zijn duim trekt loom cirkels over mijn halsslagader, en mijn verraderlijke lichaam buigt zich naar hem toe. ‘Nog één keer, voor oude tijden?’
Veeg omhoog om door te gaan
Mijn lichaam trilt nog steeds, reageert nog steeds op zijn nabijheid met een behoefte zo heftig dat ik mijn eigen huid van mijn lichaam wil klauwen. Maar mijn geest—mijn geest heeft zich aan iets heel anders vastgeklemd.
"Gebonden?" Het woord schraapt uit mijn keel terwijl ik probeer het onderwerp terug te draaien. "Wat bedoel je, gebonden?"
Therons hand rust nog steeds op mijn keel, zijn duim tekent trage patronen die vuur recht naar mijn kern sturen. Maar ik zag het—de verandering in zijn uitdrukking. De vernauwde ogen. De gespannen kaak.
Hij dacht dat het anders zou gaan. Dacht dat ik zo wanhopig zou zijn, zo gebroken door hitte en vernedering, dat ik hem me tegen deze boom zou laten nemen alsof ik niets ben.
"Theron." Ik dwing zijn naam eruit, vechtend tegen elk instinct dat schreeuwt dat ik me in zijn aanraking moet buigen. "Wat hebben mijn ouders gedaan? Waarom kan ik niet weg?"
"Heeft je moeder het je nooit verteld?" Iets flakkert over zijn gezicht—verrassing misschien, of ongeloof.
"Verteld wat?" Mijn stem breekt.
Wat had ze moeten zeggen? De ziekte verteerde haar snel, genadeloos. Ik was pas twaalf. Ik wilde alleen maar dat mijn moeder leefde en gezond was, het kon me niets schelen van familiegeheimen.
Hij is even stil, bestudeert me. Dan stapt hij achteruit, en het verlies van contact laat mijn huid schreeuwen van protest.
"Je ouders werden beschuldigd van verraad."
De woorden raken me als een klap in mijn gezicht. "Wat?"
"Samenzweren tegen de roedel. Tegen mijn vader, om precies te zijn." Hij haalt een hand door zijn haar en even lijkt hij bijna moe. "Je vader is er voor geëxecuteerd."
Mijn vader. Flarden flitsen—diepe stem, sterke handen die me optillen, de geur van dennen en leer. Weg.
Theron leunt tegen een nabijgelegen boom. "Je moeder zou de volgende zijn."
"Maar dat was ze niet." Mijn gedachten racen, proberen herinneringen te verzamelen die er niet zijn. "Ze heeft me nog een paar jaar opgevoed voordat—"
"Voordat ze ziek werd en stierf. Ik weet het." Hij kijkt me nu aandachtig aan. "Ze is niet gestorven omdat mijn vader genade toonde, Kira. Ze kocht zichzelf tijd."
"Ik begrijp het niet…"
"Bloed-eed." De woorden vallen als stenen. "Ze ging op haar knieën voor de hele raad. Zwoer dat zij en haar kind de roedel nooit zouden verraden. Nooit de grenzen zouden verlaten. Ze bond jullie beiden om haar onschuld te bewijzen."
Bloed-eed.
De brandmerken op mijn polsen branden bij zijn woorden.
"Ze heeft me gebonden?" Nauwelijks hoorbaar. "Aan een misdaad die ik niet heb gepleegd?"
"Ze heeft je gebonden om te bewijzen dat zij het niet heeft gedaan." Iets wat bijna op medelijden lijkt, trekt over zijn gezicht. Bijna. "De magie zou verraad onmogelijk maken. Wat betekende dat je het niet van plan kon zijn geweest."
Ik staar hem aan, probeer het te verwerken. Probeer het te begrijpen.
"Dus ik betaal voor een misdaad die misschien niet eens is gebeurd? Waar ik zeker niets mee te maken had?"
"Bloedschulden geven niets om misschien of zeker." Zijn stem wordt hard als staal. "Je moeder heeft de eed gezworen. Voor jullie beiden."
"Ik was een kind!" De woorden scheuren uit me. "Ik heb hier niet om gevraagd!"
"Denk je dat ik dit wilde?" Echte woede flitst nu, rauw en gewelddadig. "Een partner gebonden door bloedschuld? Die niet kan veranderen? Die de roedel bespot? Die mij elke dag zwak laat lijken?"
De woorden doen meer pijn dan ze zouden moeten. "Waarom heb je me dan jaren geleden niet afgewezen?"
"Omdat je nog steeds nuttig was." De eerlijkheid is wreed. "Een Luna die niet kon vertrekken, niet kon verraden, niets kon doen zonder toestemming van de roedel? Mijn vader vond het perfect. Handig."
"Je vader," herhaal ik. "En jij?"
Hij is lang stil.
"Ik dacht..." Hij stopt. Sluit even zijn ogen en begint opnieuw. "Het maakte niet uit wat ik dacht. De band was er. De schuld was er. Ik heb geprobeerd er wat van te maken."
"Door met de halve roedel te neuken?"
Zijn gezicht sluit zich. "Wil je de waarheid, Kira? Prima. Ik heb andere wolvinnen geneukt. Want elke keer dat ik naar jou keek, zag ik alleen maar kettingen. Schuld. Zwakte."
Iets in mijn borst breekt. "Dus besloot je me maar te houden als een huisdier in plaats van me definitief af te wijzen?"
"En de roedelwet breken? Een 'partnersband' onteren?" Hij lacht, maar er zit geen enkele humor in. "Mijn vader zou me mijn titel afgenomen hebben. Bovendien dacht ik..."
Theron strijkt zijn hand over zijn gezicht.
"Ik dacht echt dat wanneer je eindelijk zou veranderen, alles anders zou worden. Dat je sterker zou zijn. Dat de roedel je eindelijk zou respecteren. Dat ik kon…"
Hij haalt diep adem en kijkt me dan vol aan.
"Je was mijn mooie seksspeeltje, daar was je best goed in, dat geef ik toe. Maar je was altijd te zwak voor de rol van Luna. Te gebroken. Dus nu ben je wat je altijd al had moeten zijn."
"En wat is dat?"
"Betaling." Het woord is definitief, absoluut. "Je zult de roedel dienen tot de schuld vereffend is. Gezien wat je ouders deden?" Zijn glimlach is alleen maar tanden. "Waarschijnlijk nooit."
Ik duw tegen zijn borst, dit keer zet ik echte afstand tussen ons. "Je kunt niet—Ik zal niet—"
"Je hebt geen keus." Zijn stem is niet langer wreed. Alleen nog moe. Zakelijk. "De brandmerken op je polsen bewijzen het. Je kunt niet weg. Je bent hier gebonden, Kira. De enige vraag is of je het jezelf makkelijk of moeilijk maakt."
Hij kijkt terug richting het landgoed, waar ik in de verte feestgeluiden hoor.
"Nu ga ik terug naar mijn partner. Mijn gekozen partner. En jij..." Hij kijkt me nog één keer aan. "Jij leert leven met wat je bent."
Iets in mij breekt. Of misschien was het al gebroken, en zie ik nu pas de scherven.
Ik ruk mezelf los voordat hij me kan grijpen.
Mijn lichaam schreeuwt dat ik moet stoppen, terug moet gaan, hem moet laten me aanraken en dit brandende verlangen moet laten eindigen. Maar ik negeer het. Ik ren gewoon, mijn benen onhandig en zwak zonder mijn wolf om ze te versterken.
Achter me hoor ik het geluid van botten die breken, zich hervormen. Therons transformatie.
Het geluid snijdt door me heen als een mes. Die moeiteloze verandering, die connectie met zijn wolf die ik nooit heb gehad. Mijn eigen wolf jankt in mijn hoofd, en voor een moment—heel even—sta ik mezelf toe het te voelen.
De jaloezie. De bittere, schrijnende afgunst.
Als ik kon veranderen, was dit dan allemaal gebeurd? Zou hij me gewild hebben? Me gehouden hebben?
De gedachten maken me misselijk.
Ik vertraag pas als ik het landgoed bereik. Ik moet naar mijn kamers. Moet de deur op slot doen en in mijn eentje instorten voordat—
Ik loop langs Therons kamer. De geluiden van binnen laten me verstijven.
Celestes hijgende kreunen. Zijn diepe, voldane gelach. Het ritmische gekraak van zijn bed. Ze doen niet eens hun best om stil te zijn. Waarom zouden ze? Iedereen weet het. Iedereen heeft het altijd geweten.
Mijn hitte laait heftig op en ik bijt een jammering weg. Mijn lichaam begrijpt niet dat hij niet van mij is. Dat hij dat nooit is geweest. Het weet alleen dat het nodig heeft, en hij is daar, en…
Ik dwing mezelf verder te gaan. Eén voet voor de ander. Door de gang. Om de hoek. Bijna bij mijn kamers waar ik—
Een gestalte stapt uit de schaduw, blokkeert mijn pad. Ik kijk op en mijn bloed verandert in ijs als ik die roofzuchtige glans in zijn ogen zie. Die grijns op zijn gezicht.
Ik doe een stap achteruit. Hij zet er een naar voren.
"Wel, wel," zegt de man, zijn stem koel en glad. "Kijk eens wat we hier hebben."
Veeg omhoog om door te gaan