passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Score me, Captain - Hoofdstuk #2 - door itsvlada

Score me, Captain

/

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 1

Ashers perspectief

De overstapstudenten betreden een voor een de arena, en het kan me werkelijk niets schelen wie ze zijn.

Mijn schaatsen zijn al gestrikt, mijn stick vanmorgen vers getaped, en mijn gedachten gefixeerd op maar één ding: de aanvoerdersband waar ik al verdomme drie jaar achteraan jaag.

Coach Wellington liet doorschemeren dat de scrimmage van vandaag de doorslag zou geven. Drie jaar lang zes uur ’s ochtends trainen, bebloede knokkels en spieren die om genade smeekten. Drie jaar lang als eerste het ijs op en als laatste er weer af.

Dit is mijn moment, en niemand neemt het mij af.

Ik rek mijn schouders, rol de spanning uit mijn nek, wanneer een lach het rumoer doorsnijdt. Niet zomaar een lach. Een lach die ik overal uit duizenden zou herkennen, zelfs na al die tijd.

Mijn hart stokt.

Ik draai me om, en daar staat hij. Blaze Wilson. Slordig haar dat in warme bruine ogen valt, datzelfde moeiteloze zelfvertrouwen dat als golven van hem afstraalt. Nu langer, bredere schouders, maar onmiskenbaar hij.

De jongen die leerde schaatsen omdat ik hem op zijn tiende over bevroren vijvers meesleepte.

De jongen die huilde toen zijn familie aankondigde dat ze naar de andere kant van het land verhuisden.

‘Beloof me dat we ooit weer samen op hetzelfde ijs staan.’ Zijn hand kneep die van mij zo strak dat het pijn deed. ‘Beloof het me, Ash.’

Ik beloofde het. En ik meende elk woord.

Jarenlang gaf die belofte me kracht op genadeloze ochtenden en bij pijnlijke spieren. Elke keer dat ik wilde opgeven, dacht ik aan zijn gezicht. Nooit gedacht dat het op deze manier zou uitkomen.

Blaze die mijn arena binnenloopt, in de kleuren van mijn school, grijnzend naar mij van over de baan.

‘Ash! Jij bent het!’ In grote passen overbrugt hij de afstand tussen ons, en zijn gezicht breekt open in die lach die alles altijd weer goed leek te maken. ‘Zie je wel dat we hier zouden eindigen!’

Mijn borst vult zich met iets warms en onbekends. Mijn beste vriend is terug. We staan eindelijk op hetzelfde team, hetzelfde ijs, met dezelfde droom.

‘Blaze.’ Zijn naam voelt vreemd op mijn tong na al die tijd. ‘Ik kan niet geloven dat je hier echt bent. Wanneer ben je… Hoe—’

‘Vorige week overgestapt. Ik wilde je verrassen.’ Hij slaat een arm om mijn schouders, knijpt even stevig. Zijn greep is sterker dan ik me herinner. ‘Ik heb je gemist, man. We hebben een hoop in te halen. Je hebt geen idee hoe lang ik hiernaar uitgekeken heb.’

Ik wil hem vastpakken, alles vragen wat ik gemist heb, zeggen hoe die jeugdherinneringen me door eenzame nachten sleurden waarop hockey zinloos voelde. De woorden hopen zich op in mijn keel, maar voor ik iets kan zeggen klinkt de fluit van Coach Wellington scherp door de lucht.

‘Goed, luister allemaal!’ Zijn stem galmt door de arena en snijdt door alle gesprekken heen. ‘De scrimmage van vandaag bepaalt jullie posities voor de toekomst. Ik wil zien wat jullie waard zijn. Iedereen binnen vijf minuten op het ijs!’

De overstapstudenten haasten zich om hun spullen aan te trekken. Blaze knijpt nog één keer in mijn schouder voor hij een stap achteruit doet, die grijns nog steeds op zijn gezicht.

‘Tot daar, Ash. Probeer me bij te houden.’

Ik kijk hem na, iets onrustigs roert zich in mijn buik.

Probeer me bij te houden.

Wat betekent dat? Doet hij ook mee om de aanvoerdersband?

De scrimmage begint, en ik stort me in elke actie met alles wat ik in me heb. Hier heb ik voor getraind. Elke oefening, elk offer, elk moment van pijn—het draait allemaal om dit moment. Ik ga harder, sneller, vastbesloten te bewijzen dat ik die C op mijn trui verdien.

En dan zie ik Blaze.

Hij beweegt over het ijs met een souplesse die mijn maag doet samentrekken. Elke schaatsslag, elk schot, iedere verdedigende actie gaat hem moeiteloos af. Natuurlijk. De technieken waar ik jaren op heb moeten zwoegen, voert hij uit zonder na te denken.

Ik ontfutsel de puck van een verdediger en rijd op het doel af, benen pompend, blik gefixeerd op het net. Maar Blaze duikt uit het niets op, checkt me keihard uit mijn lijn met een bodycheck waardoor ik tot op het bot rammel.

De puck belandt op zijn stick, en drie seconden later ligt hij achter in het net.

‘Goede poging.’ Hij schaatst langs me, dichtbij genoeg dat ik zijn cologne ruik onder het ijs en zweet. Hij knipoogt. ‘Je had me bijna.’

Mijn kaak spant zo hard dat mijn tanden pijn doen.

Bijna.

Het verhaal van mijn verdomde leven.

De scrimmage gaat door, en elke minuut wordt het duidelijker. Blaze is niet gewoon goed—hij is buitengewoon. Hij leest het spel drie zetten vooruit, voorspelt passes voor ze gebeuren, commandeert het ijs zonder zijn stem te verheffen.

De andere spelers trekken instinctief naar hem toe, volgen zijn aanwijzingen, vertrouwen op zijn beslissingen. Ik heb jaren getraind om zo goed te worden. Feestjes afgewezen, relaties opgeofferd, slaap gelaten.

En hij is het gewoon.

Als Coach eindelijk op zijn fluit blaast, branden mijn longen en trillen mijn benen. Het zweet druipt langs mijn ruggengraat, doorweekt mijn trui. Maar de fysieke uitputting is niets vergeleken bij de ijzige angst die zich in mijn borst verzamelt.

‘Kom erbij!’ Coach Wellington wacht tot we een losse cirkel vormen. Zijn blik glijdt over de groep, blijft even op mij hangen, gaat dan naar Blaze. ‘Sterk gespeeld vandaag. Precies wat ik wilde zien.’

Ik strek mijn rug, negeer het trillen in mijn spieren.

Dit is het. Hier heb ik alles voor gedaan.

‘We hebben een nieuwe aanvoerder nodig die ons naar het kampioenschap kan leiden,’ vervolgt Coach, zijn stem galmend over de stille arena. ‘Iemand die zowel op als naast het ijs het voortouw neemt. Iemand die het team volgt tot het bittere eind.’

Mijn hart bonkt in mijn borstkas.

Drie jaar. Drie jaar lang over het hoofd gezien, wachten op mijn kans, mezelf keer op keer bewijzen.

‘Gebaseerd op vandaag…’ Coach pauzeert, de stilte rekt zich uit. ‘Blaze Wilson zal dit team leiden.’

De woorden raken me recht in het hart, slaan de adem uit mijn longen.

Even kan ik niet ademen. Niet denken. Niets doen behalve naar het ijs onder mijn schaatsen staren terwijl de arena om me heen draait.

Alle teamgenoten klappen en juichen. Iemand slaat Blaze op de rug. Hij ontvangt het allemaal met zijn moeiteloze charme, knikt naar het team, lacht die perfecte golden-boy glimlach. Dan zoeken zijn ogen de mijne in de kring.

Hij knipoogt. Echt. Alsof dit gewoon weer een spelletje tussen ons is.

Misschien is het dat voor hem ook.

Ik zoek in zijn gezicht naar iets—een verontschuldiging, aarzeling, erkenning dat hij me net alles heeft afgenomen. Maar er is niets. Alleen zelfvertrouwen. Alleen die charme waar iedereen zonder aarzelen voor valt.

De warmte die ik eerder voelde draait zich om tot iets bitters. Iets scherps en lelijks dat tussen mijn ribben wringt en niet meer loslaat.

‘Ash!’ Blaze schaatst naar me toe, nog steeds grijnzend. ‘Laten we straks samen vieren, ja? De aanvoerder moet de eerste ronde geven, toch? Laat mij je meenemen, goed bijpraten. Het is veel te lang geleden, man.’

Ik kijk hem aan. Naar die jongen die hockey is gaan liefhebben omdat ik dat ook deed. Die beloofde dat we ooit samen op hetzelfde ijs zouden staan. Die zonder enige moeite mijn enige droom heeft afgepakt.

Mijn handen ballen zich tot vuisten langs mijn zij. De jeugdvriend die ik jaren heb gemist voelt ineens als een vreemdeling met een bekend gezicht. Als een vijand.

‘Gefeliciteerd, aanvoerder.’ De woorden klinken vlak. Dood. Niets zoals ik ons weerzien had voorgesteld.

Blaze’ glimlach wankelt, verwarring flitst door zijn bruine ogen. ‘Wacht, wh– Ash, doe niet zo. We zitten nu samen in het team. Dit is toch wat we altijd wilden?’

Wat we wilden.

Alsof dit ook maar in de buurt komt van wat ik wilde.

‘Ik moet gaan.’ Ik draai me om voordat hij kan zien wat er achter mijn ogen breekt. ‘Vroeg college morgen.’

‘Ash, wacht—!’

Maar ik loop al weg, het geluid van zijn stem achtervolgt me door de arena.

Ik kijk niet om. Als ik dat doe, ziet hij het misschien—de verwoesting, het verraad. Het bittere besef dat beloften van een tienjarige niets betekenen als natuurlijk talent jaren van opoffering overtreft.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 2

Ashers perspectief

Die nacht komt de slaap niet. Tegen de ochtend geef ik het op om het te proberen.

De arena is leeg om vijf uur ‘s ochtends. Alleen ik, het ijs en het geluid van mijn schaatsen die de stilte doorsnijden. Ik ben hier al een uur, doe oefeningen tot mijn spieren schreeuwen en mijn longen branden van de koude lucht.

Als ik geen aanvoerder kan zijn, zal ik onmiskenbaar zijn. Ik zal zo verdomd goed zijn dat ze geen andere keuze hebben dan me eindelijk op te merken.

Mijn stick raakt puck na puck, die met bevredigende klappen in het net belanden. Zweet druipt langs mijn ruggengraat ondanks de kou. Dit is wat mij onderscheidt van de rest—terwijl zij slapen, feesten of neuken, werk ik.

Gisteren speelt zich onafgebroken af in mijn hoofd. De stem van coach die Blaze als aanvoerder aankondigt. Hoe mijn maag samenkneep. Hoe Blaze me toeknikte van over de kring, zich niet bewust van de ravage die op mijn gezicht stond geschreven.

De deuren slaan open rond half zeven, en stemmen vullen de ruimte. Ik kijk niet op. Erken de binnenstromende teamgenoten niet, het geschuifel van sporttassen, het lome ochtendgepraat. Ik richt me op mijn houding, mijn snelheid, mijn precisie. Alles wat ik kan controleren.

Dan hoor ik hem. Blazes lach klinkt door de hele ijsbaan, warm en moeiteloos, en mijn kaak verstrakt instinctief. Toch kan ik niet anders dan kijken.

Hij wordt al omringd door teamgenoten, slaat op schouders, maakt grappen, straalt die vanzelfsprekende charme uit waardoor mensen naar hem toe worden getrokken. Één dag als aanvoerder en hij is meteen de baas.

Ik richt me weer op mijn oefeningen, knijp harder om mijn stick.

Schaatsen glijden fluisterend achter me langs. Dichtbij. Te dichtbij.

"Mooie moves," zegt hij.

De manier waarop hij het zegt—langzaam, bedachtzaam—doet iets in mijn binnenste draaien. Ik negeer het. "Heb je niet een team om te leiden, Kapitein?"

"Ik leid nu." Hij kantelt zijn hoofd, bestudeert me met die warme bruine ogen. "Vroeg komen om mijn hardst werkende speler te checken."

"Ik hoef niet gecheckt te worden."

"Natuurlijk niet." Zijn grijns wordt breder. "Daarom ben je hier al sinds zonsopgang, dezelfde oefeningen herhalend. Helemaal normaal gedrag."

"Dat heet toewijding. Moet je ook eens proberen."

"Au." Hij legt een hand op zijn borst, quasi-gekwetst. "Die deed pijn, Ash."

Het fluitsignaal van coach Wellington redt me. We verzamelen ons op het midden van het ijs en ik zorg dat ik zo ver mogelijk van Blaze af sta. Het maakt niet uit. Ik voel zijn blik op me terwijl coach de formaties van vandaag uitlegt.

De oefeningen zijn meedogenloos. Precies wat ik nodig heb. Ik stort me in elke aanval, ga harder dan wie dan ook. Maar Blaze evenaart me bij elke stap. Sneller. Soepeler. Ziet het spel drie zetten vooruit, terwijl ik nog met de eerste bezig ben.

"Partneroefeningen!" brult coach. "Carpenter, Wilson—jullie samen."

Mijn maag draait om. Blaze komt aangeschaatst, veel te tevreden met zichzelf. "Geluksvogel."

"Hou je mond en doe de oefening."

We gaan door de formaties heen, lichamen gedwongen tot nabijheid. Passeren, ontvangen, draaien, herhalen. Zijn stick raakt de mijne. Onze schouders botsen in een bocht. Elk contactpunt laat een ongewenst bewustzijn door mijn zenuwen schieten.

Tijdens een korte pauze leunt Blaze naar me toe. Zijn adem strijkt langs mijn oor, warm in de vrieslucht. "Waarom span je je aan? Elke keer als ik dichtbij kom."

Ik deins terug, hartslag omhoog. "Ik doe—"

"Ontspan, Ash." Zijn stem zakt lager, plagerig, bijna intiem. "Ik bijt niet. Tenzij je erom vraagt."

Hitte kruipt omhoog in mijn nek. "Raak me nog eens aan en ik breek je stick over je hoofd."

Er flikkert iets in zijn ogen—geen woede, maar vreugde. "Probeer maar. Maar we weten allebei dat je dat niet kunt."

Genoeg. Ik ram mijn schouder tegen de zijne als ik langs hem schaats, hard genoeg om hem achteruit te laten wankelen. Kinderachtig? Misschien. Bevredigend? Absoluut.

Zijn lach achtervolgt me over het ijs. "Daar is ‘ie. Heb dat vuur gemist!"

Ik reageer niet. Kan niet reageren. Want als ik mijn mond opendoe, zeg ik iets wat verraadt hoeveel hij me raakt.

De rest van de training gaat in een waas voorbij. Als coach het afblaast, doet alles pijn en is mijn hoofd een chaos.

In de kleedkamer trek ik zwijgend mijn spullen uit. Om me heen drommen teamgenoten samen rond Blaze. Iedereen hangt aan zijn lippen, gefascineerd.

Eén dag. Dat is alles wat het kostte om ieders lieveling te worden. Drie jaar heb ik respect opgebouwd in dit team, en hij wandelt binnen en overtreft het zonder moeite.

Ik grijp mijn tas en verdwijn. De koude lucht buiten slaat in mijn gezicht en ik adem langzaam uit.

"Zware dag, liefje?"

Ik draai me om. Amelia staat bij de ingang, gehuld in haar oversized jas, donker haar over haar schouders.

"Zoiets." Ik loop naar haar toe en ze staat op om een kus op mijn wang te drukken.

"Wil je erover praten?"

"Niet echt."

Ze dringt niet aan. Dat is een van de dingen die ik waardeer aan mijn vriendin—ze weet wanneer ze moet loslaten. Haar vingers glijden door de mijne, en even wordt het chaos in mijn hoofd stiller.

Ik heb dit. Ik heb haar. Ik heb Blazes vriendschap of goedkeuring niet nodig.

We lopen richting de parkeerplaats. Ze vertelt iets—over haar colleges, misschien—maar mijn gedachten dwalen af.

"Ash." Ze trekt aan mijn hand, stopt me naast haar auto. "Je hebt geen woord gehoord van wat ik zei, hè?"

"Sorry. Gewoon moe."

Ze zucht, stapt dichterbij, haar armen om mijn nek. "Je bent de laatste tijd altijd moe." Haar vingers spelen met het haar in mijn nek. "Weet je hoe lang het is sinds we echt tijd samen hebben doorgebracht? Echt tijd?"

"Ik weet het. Het spijt me."

"Drie weken, Ash." Ze gaat op haar tenen staan, haar lippen langs mijn kaak. "Drie weken sinds je me echt hebt aangeraakt. Ik mis je." Haar stem wordt zachter. "Ik mis je handen op mijn lijf. Mis je tegen me aan."

Ze kust me—eerst zacht, dan dieper. Ik kus haar terug omdat dat van me wordt verwacht. Omdat zij mijn vriendin is en mooi is en elke normale jongen haar nu de achterbank in zou trekken.

Maar mijn hoofd wordt niet stil. Blijft bruine ogen afspelen die me over het ijs volgen.

Voorzichtig trek ik me terug. "Ik ben echt moe vandaag, Ames. Training was zwaar."

Teleurstelling flitst over haar gezicht. "Het is altijd de training."

"Ik weet het." Ik druk een kus op haar voorhoofd. "Na het seizoen haal ik het in, beloofd."

"Je bedoelt: als je uitgevogeld hebt wat er aan de hand is met de nieuwe transfer?" Ze zegt het luchtig, maar er zit iets scherps onder.

Ik verstijf. "Wat?"

"Blaze." Ze kantelt haar hoofd. "Je hebt zijn naam al zes keer genoemd sinds hij er is. Meer dan je in drie jaar over iemand van het team hebt gepraat."

"Omdat hij irritant is. Hij heeft mijn aanvoerderspositie afgepakt. Natuurlijk praat ik over hem."

"Hmm." Ze klinkt niet overtuigd. "Laat hem gewoon niet in je hoofd kruipen, oké?"

"Hij zit niet in mijn hoofd."

Ze glimlacht, maar het bereikt haar ogen niet. "Als jij het zegt."

Ze rijdt weg. Ik sta alleen op de parkeerplaats, haar woorden blijven hangen.

Je hebt zijn naam al zes keer genoemd.

Heb ik? Misschien ben ik zo gefocust op hoe erg hij me irriteert dat ik niet merk hoeveel ruimte hij in mijn hoofd inneemt.

En dan voel ik het. Dat prikkelende gevoel in mijn nek.

Ik kijk over mijn schouder.

Blaze staat bij de deuren van de arena, armen over elkaar, nog in zijn trainingskleding. Hij lacht niet meer. Die makkelijke charme is verdwenen, vervangen door iets wat ik niet kan plaatsen. Iets waardoor mijn borst strak trekt en mijn keel droog wordt.

Onze blikken kruisen. Eén hartslag. Twee.

Ik dwing mezelf me om te draaien. Loop naar mijn auto. Niet omkijken.

Maar ik voel zijn blik in mijn rug branden tot ik bij mijn auto ben. Ik vertel mezelf dat het me niet kan schelen wat Blaze denkt. Vertel mezelf dat die blik niets betekende.

Ik blijf het mezelf vertellen, uren later, liggend in bed, starend naar het plafond, achtervolgd door bruine ogen die te veel zien.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

Blaze’s POV

De bar zit vol met teamgenoten, en ik ben precies waar ik wil zijn—midden in de belangstelling, omringd door mensen die echt graag bij me in de buurt zijn.

In tegenstelling tot een bepaalde norse klootzak die in een hoekbank zit te sippen aan een drankje alsof hij allergisch is voor plezier.

Ik vertel weer een verhaal over mijn oude universiteitsteam en krijg iedereen aan het lachen, maar mijn ogen dwalen steeds door de ruimte. Asher zit alleen, kaak gespannen, starend naar zijn glas alsof het hem persoonlijk heeft beledigd.

Hij heeft nog geen enkele keer opgekeken. Heeft niet erkend dat ik besta.

Eén week. Ik ben hier nu een week, en hij behandelt me als een vreemde. Erger dan een vreemde. Als een vijand. Alsof ik niet jaren gedroomd heb over precies dit moment—wij, samen, weer op hetzelfde ijs.

Ik heb geprobeerd aardig te zijn. Geduldig te zijn. Hem de ruimte gegeven om zelf bij te draaien.

Prima. Als hij onredelijk wil doen, dan doe ik onredelijk terug.

"Ash!" roep ik, luid genoeg om boven het geroezemoes uit te komen. "Hou op met je te verstoppen in de hoek als een chagrijnige vampier en kom hier."

Hij beweegt niet. Staart me gewoon aan met die vlakke, kille blik waardoor mijn bloed op manieren gaat koken die ik niet wil onderzoeken.

Ik kantel mijn hoofd, laat een grijns om mijn lippen spelen. Als hij dit spel wil spelen, speel ik het beter.

"Wat is er, bang dat je me buiten de ijsbaan niet aankunt?" Ik leun achterover, spreid mijn armen breed. "Bang dat ik je bijt?"

Er flikkert iets van hitte in zijn ogen. Goed. Boosheid is beter dan die ijzige onverschilligheid. Boosheid betekent dat hij iets voelt.

"Ik ben nergens bang voor. Zeker niet voor jou."

"Bewijs het dan."

De uitdaging hangt tussen ons in. Teamgenoten kijken heen en weer, voelen de spanning in de lucht kraken, maar het kan me niet schelen. Laat ze zich maar afvragen. Laat ze maar zien dat hun zogenaamd onaantastbare Asher Carpenter niet zo onaantastbaar is als hij zich voordoet.

Ashers kaakspieren spannen zich. Dan draait hij zich naar Amelia, neemt haar gezicht tussen zijn handen en kust haar. Geen vluchtig kusje—een diepe, weloverwogen, bezitterige kus die lang genoeg duurt om een paar teamgenoten te laten fluiten en juichen. Zijn ogen blijven de hele tijd open.

Gefixeerd op de mijne. Uitdagend. Trotserend.

Kijk wat ik heb. Kijk wat jij niet mag aanraken.

Er draait iets heets en lelijks in mijn borst. Ik houd mijn glimlach krampachtig in stand, weiger hem het genoegen te geven te zien dat het aankomt. Als hij haar eindelijk loslaat, kijkt Amelia verdwaasd, tevreden, haar wangen rood.

Ze heeft geen idee dat ze net als wapen is gebruikt.

Ik laat mijn glimlach even wankelen—heel even, net genoeg voor hem om het te zien—voordat iemand anders mijn aandacht opeist. Ik draai me om, begin aan een nieuw verhaal, maar het moment blijft hangen. De smaak van nederlaag. Het beeld van zijn mond op de hare, gebrand in mijn netvlies.

Ik haat dat het gewerkt heeft.

Haat dat ik nog steeds hoop op iets wat hij duidelijk niet wil geven.

De avond sleept zich voort. Teamgenoten vertrekken een voor een tot de bar stil wordt. Ik zie hoe Amelia Asher op zijn wang kust, iets zegt over een vroege les, haar jas pakt en vertrekt. Hij biedt niet aan haar thuis te brengen. Loopt niet eens met haar mee naar de deur. Kijkt haar alleen na met een uitdrukking die ik niet kan lezen, en bestelt dan nog een drankje.

Interessant. De vriendin vertrekt, maar hij blijft.

Uiteindelijk glipt hij richting de achteruitgang, schouders opgetrokken, waarschijnlijk denkend dat ik het niet doorheb.

Hij zou beter moeten weten. Ik merk alles aan hem op.

Ik volg hem de schemerige gang in, mijn stappen opzettelijk. Laat hem me horen aankomen. Laat hem het bewustzijn voelen langs zijn ruggengraat kruipen, precies zoals ik het altijd voel als hij in de buurt is.

"Loop je weer weg?"

Hij stopt. Draait zich om. Die ijsblauwe ogen vernauwen zich. "Ik ga naar huis. Sommige van ons hebben vroeg training."

"Bullshit." Ik verklein de afstand tussen ons, drijf hem tegen de muur. Ingesloten. Precies waar ik hem wil hebben. "Je ontloopt me al de hele week. Gaat er elke keer vandoor als ik in de buurt kom."

"Misschien wil ik gewoon niet bij jou in de buurt zijn."

Ik leun dichterbij, dichtbij genoeg om de whisky op zijn adem te ruiken. Dichtbij genoeg om zijn hartslag te zien kloppen in zijn keel.

"Ik begin te denken dat je niet alleen geïrriteerd bent, Ash." Ik laat mijn stem lager worden, plagerig, intiem. "Ik begin te denken dat ik degene ben die je zenuwachtig maakt."

Zijn kaak spant zich. "Jij maakt me helemaal niets behalve moe."

"Leugenaar." Ik zeg het zacht, bijna teder, terwijl ik zie hoe hij even zijn adem inhoudt. "Je spant je meteen aan als ik een kamer binnenkom. Je ogen volgen me zelfs als je doet alsof dat niet zo is."

Ik kantel mijn hoofd, bestudeer die blauwe ogen die al jaren door mijn dromen spoken. "Ik merk alles aan je op, Ash. Altijd al gedaan."

Er verandert iets in zijn blik. Een barst in dat harnas dat hij zo zorgvuldig heeft opgebouwd.

Ik druk nog verder door. "Ik dacht dat je blij zou zijn dat we eindelijk weer samen zijn. Zelfde ijs, zelfde team. Alles wat we elkaar beloofden als kinderen."

De woorden komen harder aan dan ik bedoelde. Zijn muren beginnen te brokkelen—ik zie het gebeuren—maar dan schieten ze dubbel zo hard weer omhoog.

"Ja, het was een belofte," snauwt hij, zijn stem schor van ingehouden woede. "Maar nooit om iemand anders zijn droom af te pakken. Nooit om zomaar op te duiken en alles wat ik heb opgebouwd af te nemen."

Dus dáár gaat het om. Het aanvoerderschap.

"Afpakken?" Ik knipper, echt verbaasd. "Ash, ik heb niks afgepakt."

"Het aanvoerderschap hoorde van mij te zijn." Zijn stem breekt. "Drie jaar heb ik ervoor gewerkt. Drie jaar als eerste op het ijs en als laatste eraf. Toen kwam jij binnenwandelen en werd het je gewoon gegeven."

De pijn in zijn stem snijdt door mijn frustratie heen. Maar ik ben het zat om gestraft te worden voor iets waar ik niet om gevraagd heb. Zat om me steeds te verontschuldigen omdat ik goed ben in wat we allebei liefhebben.

Als hij mij de schuld wil geven, prima. Dan geef ik hem iets om de schuld van te geven.

Dit keer leun ik nog dichterbij, sluit de laatste afstand tot we elkaars adem kunnen voelen. "Ik heb het niet afgepakt, Ash." Mijn stem wordt laag, uitdagend. "Ik heb het opgeëist. Dat is iets anders."

Woede laait op in zijn ogen. Zijn handen ballen zich tot vuisten. "Ga uit mijn gezicht."

"Laat me dan gaan."

We zijn nog maar centimeters van elkaar verwijderd. De lucht tussen ons knettert. Elke zenuw in mijn lijf schreeuwt om de afstand te overbruggen, om eindelijk iets te doen met de spanning die zich heeft opgebouwd sinds ik weer in zijn leven ben.

Maar onder de woede zie ik nog iets anders. Iets wat angstaanjagend veel op verlangen lijkt.

Het plagen verdwijnt uit me. Ik ben het zat om spelletjes te spelen. Zat om te doen alsof ik niets voel.

"Praat gewoon met me." Mijn stem breekt, en ik laat het gebeuren. Laat hem de echte ik zien, onder alle bravoure. "Zeg me wat ik fout deed en ik los het op. Wat het ook is."

Ik pauzeer, hart bonkend tegen mijn ribben.

"Ik heb je gemist, Ash. Elke dag, jarenlang, heb ik je gemist… Dit is absoluut niet hoe ik dacht dat het tussen ons zou gaan na al die jaren."

De bekentenis hangt in de lucht, naakt en angstaanjagend.

Een ademloze tel zie ik zijn muren volledig instorten. Zie ik de jongen met wie ik ben opgegroeid, degene die me leerde van hockey te houden. Degene op wie ik al verliefd was voor ik begreep wat dat betekende.

Dan wordt zijn blik weer hard. "We waren kinderen, Blaze. Beloftes betekenen niks."

Hij duwt me opzij, hard genoeg om me te laten wankelen. Ik volg hem niet als hij wegloopt en achter de hoek verdwijnt. Roep hem niet na.

Wat heeft het voor zin?

De achterdeur slaat dicht. De stilte slokt alles op. Ik sta alleen in de schemerige gang, borst vol pijn, terwijl ik opnieuw afspeel hoe hij haar kuste terwijl hij mij aankeek—alsof hij iets wilde bewijzen aan mij of aan zichzelf.

Hij liegt. Dat moet wel. Er zit iets onder de woede om het aanvoerderschap heen, iets dat hij zichzelf niet toestaat te erkennen.

Ik pak mijn jas en stap de koude nacht in.

Later, als ik in bed lig, hoor ik zijn woorden weer. We waren kinderen. Beloftes betekenen niks.

Maar de manier waarop zijn adem stokte toen ik dichtbij kwam. De manier waarop hij zijn vriendin kuste als een toneelstukje alleen voor mijn ogen. Hij voelde het ook. Dat weet ik zeker.

Asher Carpenter denkt dat als hij hard genoeg duwt, ik het opgeef en wegloop.

Hij zou beter moeten weten. Ik heb hier jaren op gewacht. Op hem. En ik geef niet zo makkelijk op.

Veeg omhoog om door te gaan

Score me, Captain

Score me, Captain

150 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

150

Inhoud

Aa