Eenentwintig jaar later
PRINS EMERIEL.
"Hij is zo knap," mompelde een stem.
"Het is de vrouwelijke prins," zei een ander.
De derde man had lust in zijn ogen. "Geen enkele man zou zulk prachtig haar moeten hebben."
Prins Emeriel negeerde hen allemaal terwijl hij van het paleisterrein het gebouw binnenging, met opgeheven hoofd.
Dat hij gewend was aan de ongewenste aandacht, betekende niet dat het zijn huid niet deed kriebelen van afkeer.
Hij had zijn hele leven als jongen geleefd, maar dat hield hem niet bepaald veilig. Mannen van Navia zouden hun geslachtsdeel overal in steken waar een gat zat, vooral als het er enigszins vrouwelijk uitzag.
Maar Emeriels zintuigen stonden altijd op scherp. Waarschijnlijk was hij daarom de enige eenentwintigjarige maagd in Navia.
Dat, en zijn zus, Prinses Aekeira, deed altijd alles wat in haar macht lag om hem te beschermen. Om ervoor te zorgen dat zijn geheimen streng bewaard bleven.
Een koetsongeluk had hun ouders vijftien jaar geleden het leven gekost, en Koning Orestus had hen geadopteerd. Die tiran maakte hun leven tot een ware hel.
Emeriel betrad de gang naar Aekeira's kamers toen hij het hoorde.
Gekreun.
Zacht, pijnvol gekreun.
Dat geluid kwam van…
Woede laaide op in Emeriel. Niet weer!
Vastberaden stormde hij de gang door en duwde de deur open, terwijl hij zijn zwaard trok.
"Weg van mijn zus, Lord Murphy, of ik zweer bij de hemel dat ik je ter plekke neerhak!" gromde Emeriel.
Het gezicht van de minister van menselijke aangelegenheden vertrok geërgerd en hij stopte zijn bewegingen. "Wegwezen, kleine prins. Je verpest het plezier."
Emeriel haatte de sneer 'kleine prins', maar niet zo erg als 'magere prins'. Door de jaren heen hadden de Naviërs hem veel namen gegeven dankzij zijn kleine en vrouwelijke uiterlijk.
"Weg van haar, nu!" Emeriel liep vastberaden naar het bed, greep Lord Murphy vast en duwde hem bij Aekeira vandaan.
Met een bevredigende bons tuimelde de oude lomperd op de vloer. Aekeira kwam overeind, haar kwetsbare lichaam omklemmend, haar gezicht rood van het huilen, haar ogen moe en gezwollen.
Emeriel sloot zijn zus in zijn armen en hield haar stevig vast. "Het spijt me, het spijt me zo, Keira."
"Het was niet jouw schuld."
"Waarom zou je zoiets doen!?" Lord Murphy kwam woedend overeind. "Ik heb Prinses Aekeira eerlijk gewonnen bij het kaartspel op het feest gisteravond. De koning zette haar in en verloor aan mij! Ik zou haar minstens twee uur mogen hebben!"
Emeriels ogen vlamden toen hij zich omdraaide en hem aankeek. "Als je haar nog één keer aanraakt, zweer ik bij de hemel dat ik je mannelijkheid eraf hak, Lord Murphy."
"Dat durf jij niet!"
"Ik neem met plezier de straf van de koning," zei hij vastberaden, "maar jij zult zonder je mannelijkheid zijn. Kies verstandig."
Lord Murphy’s ogen werden groot, zijn handen vlogen beschermend naar zijn kruis, zijn gezicht werd rood van woede.
"De koning zal hiervan horen!" snauwde de minister. Zijn kleren pakkend, marcheerde hij de kamer uit.
"Oh, Em, waarom deed je dat?" Aekeira's ogen vulden zich met bezorgdheid. "De koning straft je misschien weer met de hete zweep."
"Het kan me niet schelen. Laten we naar mijn kamer gaan." Emeriel borg zijn zwaard op en kon zijn zus nauwelijks aankijken, zelf gevaarlijk dichtbij tranen. Hij hielp Aekeira haar kleren aan te trekken en leidde haar de gang uit.
Dat oude schuldgevoel kroop langs Emeriels ruggengraat. Aekeira beschermde Emeriel altijd, zelfs als dat betekende dat zij het enige doelwit was. Zijn zus had hem nooit gehaat, maar Emeriel haatte zichzelf daarom.
Aekeira was altijd vrolijk en blij. Maar op dit soort momenten, wanneer haar lichaam was geschonden, zag ze er vooral moe uit. Moe van de wereld.
Bezorgd over de volgende aristocraat aan wie de koning haar zou overleveren.
Veel later, opgefrist, lag Aekeira op het bed, haar ogen gesloten.
"Em? Mijn ergste nachtmerrie toen ik jonger was was dat ik verkocht zou worden aan een aristocraat in Cavar, maar nu zou ik bijna willen dat die harteloze koning het toch had gedaan, in plaats van zich te bedenken," fluisterde Aekeira.
"Alsjeblieft, zeg dat niet." Emeriel pakte haar hand. "Dat koninkrijk is een horrorsprookje. Overal is beter dan Cavar, zus. Nou ja, behalve voorbij de grote berg, natuurlijk."
Alleen al de gedachte deed Emeriel beven. De Urekai woonden voorbij die bergen.
"Soms wou ik dat ik dit godvergeten koninkrijk kon verlaten." Een enkele traan gleed uit Aekeira’s ooghoek.
Ik ook, Keira. Ik ook.
•••••••••
Die nacht, na het baden, stond Emeriel voor de spiegel en staarde naar zijn spiegelbeeld.
Zijn lange, zijdeachtige zwarte haar viel over zijn schouders, als een waterval. Met zijn haar los zag hij eruit zoals hij werkelijk was. Een meisje.
Hoe zou het voelen om vrij te leven, zoals de persoon die de spiegel weerspiegelde? Om niet bang te zijn voor de volgende man die misschien van hem zou willen profiteren, zoals bij zijn zus?
Emeriel droomde ervan om met de man van zijn dromen te trouwen. Een beschermer. Iemand die krachtig genoeg was om hem veilig te houden, hem af te schermen van roofdieren, en hem omver te blazen met immense kracht en liefde.
Alles illusie. Maar wel een zoete.
De werkelijkheid was veel te lelijk.
Hij schudde dat gevoel van zich af, kroop in bed en sloot zijn ogen, liet de slaap hem meenemen.
••••••
De droom begon zoals altijd.
De man vulde de deuropening, gehuld in schaduwen. Hij was groot, groter en mannelijker dan welke man Emeriel ooit had gezien.
Lang als een reus, liet hij Emeriel zich klein voelen, als een opgejaagd prooidier.
"Wie ben jij?" Emeriels slaperige stem was trillend, vol angst. "Wat wil je van mij?"
"Jij bent van mij," zei hij, zijn stem diep als rollend onweer. "Gemaakt om voor mij op je knieën te zijn. Op je rug. Om zo hard geneukt te worden dat je benen beven. Je te doorboren tot je openstaat, gapend voor mij. Je hoort altijd om mijn lul te smeken. Alleen om de mijne."
Emeriels gezicht werd rood van schrik. Zo geschokt kroop hij overeind. "J-je mag zulke ongepaste dingen niet tegen mij zeggen! Dat is verkeerd!"
Maar de mysterieuze man stapte Emeriels slaapkamer binnen, uit de schaduwen. Terwijl hij dat deed, veranderde zijn lichaam in een... beest.
Het angstaanjagendste dat Emeriel ooit had gezien.
Een Urekai.
"O goden, o goden," haperde Emeriels adem van angst, paniek sloeg toe. Van alle gedaantewisselaars in de wereld, waarom een UREKAI!?
Hij kwam doelbewust dichterbij. Zijn gloeiende gele ogen boorden zich in Emeriel, vol honger.
Hevig schuddend met zijn hoofd kroop Emeriel achteruit. "Nee, nee, nee! Laat me met rust!" riep hij, "Wachters! Iemand, help!"
Maar niemand kwam.
Het beest sprong op het bed, kwam bovenop Emeriel en klemde hem onder zich. Klauwen scheurden door zijn kleding, Emeriels kwetsbare vrouwelijke lichaam werd blootgesteld aan de gele ogen.
Zijn krachtige dijen dwongen Emeriels benen uit elkaar, en een enorme monsterlul duwde tegen zijn onaangeroerde vrouwelijke kern en drong naar binnen...!
•••••••••
Emeriel schoot gillend overeind. Zijn lichaam beefde en was doorweekt van het zweet terwijl hij om zich heen keek in de donkere, lege kamer.
"Het was maar een droom," fluisterde hij, trillend. "Dank de goden. Slechts een droom."
Weer diezelfde droom. Hij had deze droom nu al maanden.
Hij slikte moeilijk en ging met een bevende hand door zijn haar. "Waarom blijf ik zo'n angstige nachtmerrie hebben?"
Het maakte Emeriel doodsbang.
Een Urekai?
Niemand ter wereld hoopte ooit een Urekai tegen te komen in zijn leven. Zeker Emeriel niet.
Toch, ondanks alle angst vanbinnen, bleef de hitte van de droom in zijn lichaam hangen. Zijn vrouwelijke kern voelde anders. Nat.
Wat betekent dit?
Veeg omhoog om door te gaan
PRINS EMERIEL
Toen hij de volgende ochtend naar buiten stapte, werden twee krijgers voor Emeriel gestopt. "De koning roept u, mijn prins," zei een van hen. "Uw aanwezigheid is vereist in de rechtszaal."
Verdomme. Die dwaze minister heeft geen tijd verspild om hem te verklikken.
Emeriel leidde de weg naar het hof. Het is maar geseling, hij komt er wel bovenop.
Maar terwijl hij door de gang liep richting de deur, was het akelig stil.
Er klopte iets niet.
Het hof was altijd rumoerig van buitenaf. Gemompel, gefluister, discussies waren altijd te verwachten.
Zijn ongerustheid nam toe toen de deur openging en alle ogen zich niet hooghartig op hem richtten. In plaats daarvan staarden alle ogen naar het midden van de koninklijke zaal.
Emeriels blik volgde die van hen.
Twee mannen, gekleed in geheel witte gewaden, met lang, steil, tot op de heupen reikend zwart haar, stonden daar ogenschijnlijk onschuldig.
Maar bij langer kijken zag Emeriel de spieren die nauwelijks onder hun gewaad verborgen zaten, hun licht puntige oren en hun ongelooflijk onnatuurlijk knappe, volkomen ondoorgrondelijke gezichten.
Hij verstijfde.
Urekai.
Deze zagen er duur en aristocratisch uit.
Emeriels keel werd droog. Niemand bidt om een Urekai van aangezicht tot aangezicht te ontmoeten.
"Wat zegt u, koning Orestus?" sprak de Urekai met het lange litteken dat van zijn wang liep. Hij zag er het meest intimiderend uit.
"Nee, dit kan niet gebeuren," protesteerde koning Orestus, zichtbaar doodsbang en hij deed geen moeite om het te verbergen.
De frons op het gezicht van de Urekai met het litteken werd dieper. Het was duidelijk dat deze wezen geen genoegen nam met nee als antwoord.
"U vergist zich als u denkt dat wij u een keuze geven, mensenkoning," zei hij, terwijl hij dreigend naar voren stapte.
De ministers van het hof snakten naar adem en deinsden achteruit in hun stoelen.
"Rustig, heer Vladya," sprak de andere Urekai, zijn stem zachter. Smekend in plaats van bevelend.
De Urekai met het litteken, heer Vladya, wierp de koning een vernietigende blik toe waar iedere man van zou beven. "Het is het minste wat u kunt doen, mensenkoning. Geef ons de prinses en wij vertrekken in stilte."
"We zijn bereid voor haar te betalen," voegde de andere Urekai toe, terwijl hij in zijn gewaad greep en een grote zak munten tevoorschijn haalde.
De angst week. De oren van de koning spitsen zich van interesse. "Geld?"
"Niet alleen geld, er zijn ook goudstukken," zei de Urekai zonder litteken.
Iedereen slaakte een kreet, inclusief Emeriel. Goudstukken waren zeldzaam en zeer waardevol.
De Urekai vervolgde: "Alles wat u hoeft te doen is de prinses overhandigen, en deze zak is van u."
Wacht…
Prinses?
Ze konden toch niet bedoelen…
De grote ingang opende opnieuw terwijl twee wachters Aekeira de rechtszaal binnenleidden.
Nee, nee, nee, niet mijn zus.
Emeriel zette een stap naar voren, maar de wachters die hem begeleid hadden, hielden hem tegen. Hij beet hard op zijn lip, probeerde geen aandacht te trekken, maar het was onmogelijk moeilijk.
Dit kon toch niet zijn wat hij dacht dat het was. Het moest een droom zijn.
Er was geen enkele mogelijkheid dat de Urekai hier waren om zijn zus als slaaf te kopen...!
De twee wachters brachten Aekeira tot het midden van de zaal en stopten een paar passen van de Urekai vandaan.
De angst op Aekeira's gezicht weerspiegelde Emeriels gevoelens.
"Dus, laat ik het goed begrijpen," begon koning Orestus, "Het enige dat ik hoef te doen, is haar aan jullie verkopen, en al dat geld is van mij? Geen andere voorwaarden? Niets verder?"
"Ja," antwoordde de Urekai zonder litteken.
Heer Vladya liep naar voren, verkleinde de afstand tussen hem en Aekeira, die nu zichtbaar beefde.
Hij pakte Aekeira's wang vast, kantelde haar gezicht opzij om haar beter te bekijken. Hij keek uitermate minachtend. "Ze is goed genoeg."
Koning Orestus nam zijn hamer en sloeg hard op zijn bureau. "Verkocht! Vanaf dit moment behoort prinses Aekeira aan de Urekai."
"WAT!?"
Hij rende naar het midden van de rechtszaal en viel op zijn knieën. "Verkoop mijn zus alsjeblieft niet aan hen. Niet aan de Urekai! Alstublieft, Majesteit."
De koning keek hem verveeld aan. "Het ligt niet meer in mijn handen, Emeriel."
Het ligt niet meer in zijn…
Emeriel kon niet geloven wat hij hoorde. "U kunt dit niet laten gebeuren. Zij is ook uw nicht! Hoe kunt u dit doen!?"
Hij schaamde zich niet dat zijn stem oversloeg tot het hoge van een meisje, terwijl hij praktisch schreeuwde. "U weet dat haar een lot erger dan de dood wacht voorbij de grote berg! Hoe kunt u instemmen haar aan hen te verkopen?"
"Alsof hij een keuze heeft," sneerde heer Vladya, zijn diepe bariton doordrenkt van cynisme.
Emeriel draaide zich naar hen om, woede op zijn gezicht. Maar terwijl hij in die intimiderende grijze ogen staarde, kon hij zich niet overgeven aan zijn woede.
Hij had ergens gelezen dat een Urekai het leven van iemand kon nemen zonder fysiek contact. Misschien was het maar een gerucht, maar met zijn zus' leven op het spel, was hij niet van plan die theorie te testen.
"Ik ga ook mee. Waar Aekeira gaat, ga ik," zei Emeriel, terwijl hij zijn kin trots hief.
Aekeira draaide haar hoofd naar Emeriel, haar ogen sperden zich wijd open van angst. "Nee! Wat doe je, Em?"
"Ik ga met je mee," zei Emeriel vastberaden.
Heer Vladya trok een perfect gevormde wenkbrauw op. "Nee. Wij hebben jou niet nodig; alleen je zus."
Emeriel stond op. "Het kan me niet schelen. Neem mij ook mee. Als je me hier laat, zal ik altijd proberen bij haar te komen. Ik zal de grote bergen oversteken als het moet!"
Heer Vladya lachte. Er klonk geen greintje humor in het kille geluid. "Zonder de overgangsrite zal de grote berg je volledig opslokken. Je zult nooit de overkant bereiken."
"Ik neem het risico," zwoer Emeriel.
"Nee! Mijn broer komt niet mee," viel Aekeira hem in de rede, voordat ze haar smekende blik op Emeriel richtte. "Doe dit niet, Em. Ik ben al verdoemd. Ik wil niet dat jij hetzelfde lot ondergaat!"
"Als je met ons meegaat, word je onze slaaf," stelde heer Vladya, terwijl hij Emeriel strak aankeek. "Urekai geven niet om man of vrouw; je zult dienen op elke manier die je meester verlangt. Of het nu in de mijnen is of in de kelder, op je rug, gebogen of op je knieën. Als je ermee instemt ook onze slaaf te zijn, eindigt je vrije wil vandaag."
Een rilling trok door Emeriels ruggengraat.
"Weet je wat het betekent om een slaaf van een Urekai te zijn, klein mens? Je bent een mooie jongen; je zult geen gebrek hebben aan meesters om te bedienen."
Angst sijpelde tot in zijn kern. Als alles wat hij in zijn jeugd had gehoord en in boeken had gelezen waar was, was een slaaf van een Urekai zijn erger dan een slaaf van een mens.
En mijn dromen...
Ik zou de andere kant op moeten rennen...!
Maar hij rechtte zijn rug. "Waar mijn zus gaat, ga ik."
"We zijn niet overeengekomen twee slaven te nemen," zei de tweede Urekai.
"Dat is dan geregeld," ging heer Vladya verder alsof hij niets had gehoord.
Hij stak zijn hand in zijn gewaad, haalde nog een zak munten tevoorschijn en gooide beide op de grond richting de koning. "We nemen ze allebei."
"Verkocht!" riep koning Orestus opnieuw met zijn hamer.
Veeg omhoog om door te gaan
PRINS EMERIEL.
Aekeira huilde meer dan een uur nadat ze de rechtszaal hadden verlaten.
Aanvankelijk was ze woedend geweest, had ze Emeriel toegeschreeuwd over zijn dwaze beslissing. Daarna was ze ingestort, huilend alsof haar hart in duizend stukken was gebroken. Nu waren ze alleen achtergebleven in een piepklein kamertje op de boot.
Emeriel bleef gedurende de inzinking van zijn zus stil, het gewicht van zijn beslissing drong nu pas echt tot hem door.
Bij de Lichtgoden, hij was nu een slaaf. Lager dan een laaggeborene. Lager dan een tapijtbediende.
En niet zomaar een slaaf, maar een Urekai-slaaf. Of misschien wel vele Urekai, Emeriel had geen idee.
Hij zou die harteloze, meedogenloze wezens moeten dienen die mensen verachten.
"Je bent een mooie jongen; het zal je niet aan meesters ontbreken om te dienen."
Een rilling trok over Emeriels ruggengraat. Ze zouden zijn lichaam schenden.
Waar hij altijd van gedroomd had, zou eindelijk uitkomen. Maar nu zou het niet slechts één beest zijn, maar velen. Zoveel als zijn meester wilde.
Ze zouden hem spreiden, hem onderwerpen aan die vreselijke daad van seks.
Emeriel slikte het gal weg dat in zijn keel opkwam. Zijn adem stokte terwijl paniek bezit van hem nam.
"Adem, Em. Kom op," Aekeira verscheen aan zijn zijde en wreef over zijn rug. "In... en uit... kom op, Em."
Aekeira's stem was zacht, geruststellend, en Emeriel had geen andere keus dan het geluid ervan te volgen.
Aekeira bleef over zijn rug wrijven. "Goed zo, meisje. Dat is mijn meisje."
Twee Urekai kwamen binnen en dwongen hen een onbekend pilletje te slikken.
Ze hadden toch niet al dat geld betaald om hen te doden voordat ze zelfs maar slaaf konden worden, toch?
Enkele minuten later vielen ze allebei bewusteloos op de vloer.
•••••••
Veel later werd Emeriel wakker door het schokkende hotsen van de koets. Zijn hoofd was duizelig, zijn zintuigen verward terwijl hij meerdere keren knipperde om zijn zicht aan te passen.
Hij stond op, liep naar het houten raam van de koets en duwde het open. Een hijgende zucht ontsnapte hem.
Ze waren in Urekai-land. Emeriel zag er tientallen.
Maar wat zijn mond deed openvallen, waren de mensen.
Er waren er heel wat te zien. Veel vrouwen, bijna evenveel als mannen.
Iedereen wist dat de Urekais na de oorlog talloze mensen gevangen hadden genomen en gehouden, maar het aantal dat hij nu zag, overtrof zijn verwachtingen.
En ze waren allemaal slaven.
Sommigen werkten op het land, hun vermoeide lichamen gebogen onder het gewicht van hun arbeid. Anderen sleepten zware lasten, hun spieren gespannen bij elke stap, onder het waakzame oog van de Urekai.
Sommige Urekais hielden zwepen vast, anderen zwaarden. De aanblik deed Emeriels maag omdraaien van misselijkheid.
Is dit nu ons leven?
Aekeira's kreun van ontwaken weerklonk achter hem en Emeriel draaide zich snel om naar zijn zus, bezorgdheid op zijn gezicht geëtst.
"Gaat het, Kiera?" vroeg hij, zijn stem gedempt.
Aekeira knikte, wreef in haar ogen. "Waar zijn we?" vroeg ze, haar ogen scannend over de omgeving.
"Hun koninkrijk, Urai," fluisterde Emeriel, zijn stem laag houdend zodat de koetsmeester het niet zou horen.
Samen namen ze het enorme fort in zich op dat voor hen lag. De koets reed er recht op af.
"Deze plek ziet er buitengewoon luxe uit," zei Aekeira.
Emeriel knikte. Als koninklijke familie waren ze wel wat luxe gewend, maar dit was van een geheel andere orde.
Wat de vraag deed rijzen...
Wie waren precies de mannen die hen hadden gekocht? En als zij niet de meester van hem en zijn zus waren, wie dan wel...?
*******
Ze werden na het passeren van talloze kamers en gangen in een lege kamer gebracht.
"Dit zullen voorlopig jullie vertrekken zijn," kondigde een soldaat aan.
De kamer was verrassend ruim en smaakvol ingericht.
Niet lang nadat de soldaten vertrokken waren, klonk het geluid van naderen voetstappen, elke seconde dichterbij.
De deur zwaaide open en een oudere menselijke vrouw marcheerde naar binnen. Vergezeld door een jongere vrouw en drie Urekai-mannen.
De blik van de oudere vrouw viel op Emeriel en ze keek nog eens goed. "Jij bent een bijzonder knappe jongeman. Ik heb in mijn tijd veel mooie mannen gezien, maar ik kan er nauwelijks één bedenken die zelfs maar half zo mooi is als jij."
Zich ongemakkelijk voelend deed Emeriel een stap achteruit, zocht bescherming achter Aekeira die haar armen beschermend spreidde om hem af te schermen van nieuwsgierige blikken.
"Wat jammer dat jij niet degene bent voor wie we kwamen," zei de vrouw afkeurend, terwijl ze zich omdraaide. "Maak haar klaar, jongens. Amie, maak het bad klaar."
De drie mannen gingen op Aekeira af en begonnen haar uit te kleden. Hun handen verwijderden haar kleren, terwijl een ander voor haar haar zorgde en de knopen eruit haalde.
"Wat doen jullie?" vroeg Emeriel bezorgd.
"Haar klaarmaken voor wat komen gaat." De oudere vrouw keek hem niet aan. "Je mag blijven of vertrekken, het kan me niet schelen. Maar als je me stoort, zal ik je aangeven bij de soldaten en je in de kerker laten gooien."
Talloze vragen tolden door Emeriels hoofd, maar een hoofdschudden van Aekeira bracht hem tot zwijgen.
Hij keek hulpeloos toe hoe ze haar uitkleedden, terwijl het jongere meisje, Amie, een groot bad liet vollopen met water.
Uiteindelijk besloot Emeriel de kamer te verlaten en te gaan verkennen, zwervend door de gangen zonder doel. Hij volgde er één naar een afgelegen gang die verborgen leek voor toevallige blikken.
In de verte weerklonken stemmen, dus hij sloop dichterbij.
"Wat moeten we met de jongen? Hij was niet onderdeel van het plan," zei een stem.
"Het kan me niet schelen, Lord Ottai. Misschien verzinnen we later wel iets." Lord Vladya's stem klonk. "Voor nu richten we ons op het meisje. Het slechte weer heeft onze reis vertraagd, ik had verwacht dat we gisteren al terug zouden zijn."
Zijn stem, kil en autoritair, voegde Lord Vladya toe: "De tijd dringt; ze moet vannacht in de verboden kamers zijn."
Verboden kamers?
Emeriel vond dat helemaal geen prettig idee.
"Kalm aan, Vladya. Dat jonge meisje kan het beest niet aan," voegde Lord Ottai toe.
"Het kan me niet schelen. Ze hebben hun bed opgemaakt, nu moeten ze erin liggen," zei Vladya koppig.
Een diepe zucht volgde. "Het zou harteloos zijn om dat meisje naar het beest te sturen zonder enig idee van wat haar te wachten staat. Ik weet dat je geen liefde voelt voor mensen, en eerlijk gezegd, ik ook niet, maar we kunnen toch beter dan dat," redeneerde Lord Ottai.
"Doe wat je wilt, Ottai. Vertel ze alles of vertel ze niets. Het kan me niet schelen," verklaarde Vladya. "Of ze nu leeft of sterft, het interesseert me ook niet. Ik gooi die mooie kleine prins er daarna wel bij, en als hij ook sterft, zit ik in de volgende koets naar het volgende mensenkoninkrijk om een andere prinses voor hem uit te zoeken. Dat is het enige wat mij hier aan kan schelen."
Na hun uitwisseling viel er een stilte, die Emeriels gedachten vulde met angst en ongeloof.
Het beest dienen? Sterven?
Veeg omhoog om door te gaan