passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate - Hoofdstuk #6 - door Kiss Leilani

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

/

Hoofdstuk 6

HOOFDSTUK 4. JOUW DOEL HIER.

PRINS EMERIEL

Emeriel was doodsbang. Ik moet Aekeira redden! We moeten ontsnappen!

"Ik weet dat je daar bent, mooie prins. Ik kan je ruiken," galmde de stem van Heer Vladya.

Emeriel hapte naar adem, verstijfd van schrik toen het imposante gestalte van Heer Vladya uit de deuropening trad. Zijn kille, levenloze grijze en gele ogen priemden in Emeriel.

Instinctief deed Emeriel een stap achteruit. Toen nog één.

Heer Vladya grijnsde. "Ik zou je afraden wat je ook aan het bedenken bent in dat kleine hoofd van je. Je hebt geen idee waar je bent, of wel?"

Emeriel kon enkel onderscheiden dat ze zich in het hoogste, meest versterkte fort bevonden dat hij ooit had gezien. Hij schudde zijn hoofd, zijn angst bijna tastbaar.

"Je bent in Ravenshadow," zei Heer Ottai, terwijl hij achter de gehavende heer kwam staan.

Ravenshadow?

De Ravenshadow!?

Nee, bij het Licht, dit kan niet gebeuren.

"R-Ravenshadow Citadel? Het thuis van de v-vier grote heersers van de Urekais. De Fluisterende Afgrond van grote macht?" stootte Emeriel uit, niet langer in staat zijn angst te verbergen.

Heer Ottai snoof. "Zo noemen mensen het. Wij niet. Maar ja, je hebt gelijk. Je bent in de Ravenshadow Citadel, Prins Emeriel."

"Je hoeft niet van mij te horen dat dit de meest beveiligde plek in Urai is, met uitgestrekte landen waarin je voorgoed zou verdwalen als je probeert te ontsnappen." Heer Vladya grijnsde. "Een vortex die je opslokt, om nooit meer gezien te worden. Er is geen ontsnapping uit Ravenshadow."

Emeriel hoorde hun woorden, maar zijn gedachten werden overspoeld door een veel grotere angst.

"De vier grote heersers van de Urekais wonen hier?" mompelde Emeriel met afgrijzen.

"Dat doen ze." Heer Ottai klonk licht geamuseerd, waardoor Emeriel's aandacht naar hem werd getrokken.

Emeriel had niet door dat hij dat hardop had gezegd.

Hij schoof dichter naar Heer Ottai—hij leek op dat moment de minst intimiderende en dus betere keuze—en wierp zenuwachtige blikken op de gehavende heer. "Ik heb geruchten gehoord over de Urekai."

"Wat heb je precies gehoord?" vroeg Heer Ottai.

"Er wordt gezegd dat ze dodelijk zijn, onvoorspelbaar en bijna wild in hun doen en laten." Emeriel telde op zijn vingers terwijl hij ratelde. "Hun paringsgewoonten zouden net zo wreed zijn als hun moorden, en hoewel ze bloedgasten hebben, geven ze de voorkeur aan het leegzuigen van mensenbloed. En, nadat hun koning losgeslagen raakte, toen—"

"Geweldig. Precies wat ik nodig had om te horen," voegde Heer Vladya droog toe.

Heer Ottai, nog steeds enigszins geamuseerd, sprak: "Ik laat de uitleg aan Heer Vladya over. Ik moet naar de raad."

Wat!? Laat me alsjeblieft niet met hem achter!

Heer Vladya hield zich echter niet in. "Denk nog maar eens na, Heer Ottai. Er is geen enkele manier waarop ik—"

"Wil je liever dat Heer Zaiper de uitleg doet dan?" vroeg Heer Ottai zachtjes.

Een spier trok bij Heer Vladya’s kaak en hij keek Emeriel streng aan, alsof hij de optie daadwerkelijk overwoog.

Heer Ottai leek dat door te hebben en voegde snel toe: "Je weet dat je dat niet wilt laten gebeuren. Laten we bovendien niet vergeten dat je me nog een gunst verschuldigd bent. Weet je dat nog?"

Heer Vladya wierp hem een vernietigende blik toe, waarop Heer Ottai hem een wolfachtige glimlach schonk. "Het is tijd om te innen, denk ik. Jij doet de uitleg. Ik ga." En met die woorden liep Heer Ottai weg, elke stap straalde een verfijnde elegantie uit.

Uiteindelijk stonden Emeriel en Heer Vladya tegenover elkaar.

"Kom." Heer Vladya begon te lopen en Emeriel volgde hem op de voet.

"Vergeet wat er in de mensenwereld aan geruchten rondgaat. Sommigen bevatten een kern van waarheid, maar de meesten zijn werkelijk bizar." Heer Vladya keek lichtelijk geïrriteerd. "Toch ga ik niet in op de omvangrijke kennis van ons soort, want die is te groot om te omvatten. In plaats daarvan deel ik alleen datgene met je wat betrekking heeft op de aanwezigheid van je zus hier."

Emeriel zette zich schrap.

"Vijfhonderd jaar geleden, en zelfs daarvoor, leefden mijn volk en de mensen vredig samen. Grootkoning Daemonikai zorgde daarvoor."

Grootkoning Daemonikai.

Alleen al het noemen van die naam joeg Emeriel kippenvel over de huid, zijn knieën bibberden van nauwelijks verholen angst.

Eén van de oudste Urekai die ooit had bestaan, zijn reputatie was over de hele wereld bekend, zelfs bij een kind dat nu geboren werd.

Hij was niet zomaar één van de vier heersers, hij was de allereerste. De ultieme heerser.

Zijn kracht en macht waren legendarisch. Sommigen beweerden zelfs dat hij niet gedood kon worden.

Die naam, Daemonikai,

"Zijn zoon, Alvin, raakte bevriend met een menselijke prins," vervolgde Heer Vladya. "Tijdens een gesprek onder het genot van een glas champagne, vertelde Alvin, in dronken toestand, de prins de geheimen van ons volk. De Nacht van de Eclipsmaan."

"Een nacht waarin de Urekai door de maan op natuurlijke wijze van hun kracht en macht werden ontdaan, toch?" vroeg Emeriel, zich afvragend of de geruchten waar waren. "Het gebeurt elke vijfhonderd jaar en maakt jullie extreem zwak. Zwakker dan een pasgeboren baby. Kwetsbaar voor aanvallen."

De getekende Urekai stopte en keek Emeriel aan, knikte, en liep vervolgens weer verder. "Wat Alvin niet wist, was dat de vader van de prins zijn zoon gebruikte om informatie over ons te verzamelen. Koning Memphis had zijn oog laten vallen op ons land. Om een lang verhaal kort te maken: de mensen braken door onze verdediging en vielen ons aan op de Nacht van de Eclipsmaan, waardoor ons koninkrijk grote schade opliep."

Een schaduw gleed over de ogen van Heer Vladya. "Velen van ons volk werden gedood. Het voortbestaan van de Urekai was grotendeels te danken aan de inspanningen van de vier heersers, vooral Daemonikai." Hij keek afwezig, alsof hij die nacht weer voor zich zag afspelen. "Daemonikai gaf elke gram van zijn kracht om zijn volk te redden. Offerede alles wat hij had... wetende welke gevolgen het zou hebben."

Gevolgen?

Emeriel voelde zich plotseling schuldig. De mensen beschouwden die nacht als een overwinning. Ze spraken erover als een groot wapenfeit. Maar nu hij het zo hoorde, was het niets minder dan barbaars.

"Na die nacht veranderde alles," zei Heer Vladya. "Veel Urekai verloren hun levenspartners en kinderen. Degenen die overbleven, werden gehard door het verlies. Zelfs onze wraak verzachtte de pijn in ons hart niet."

"Jullie soort heeft de menselijke populatie bijna uitgeroeid, waardoor velen zich moesten verstoppen." Emeriel kon de bitterheid niet uit zijn stem houden. "De Urekai namen talloze slaven en ontvolkten de mensenlanden bijna van hun vrouwen. En het hielp helemaal niets?"

Terwijl die ijzige ogen hem opnieuw aankeken, klapte Emeriel zijn mond dicht.

"Toen gaf Grootkoning Daemonikai zich over aan zijn beest en werd krankzinnig. Zijn geest was volledig verloren, en is dat al vijfhonderd jaar. Het volk dat hij koste wat het kost probeerde te beschermen, is nu in gevaar door hem." Heer Vladya sloeg een hoek om. "Het beest breekt periodiek uit en gaat dan op meedogenloze, wrede moordtochten. Om verder verlies te voorkomen, wordt het beest hier in Ravenshadow opgesloten."

Oké... dat klonk als een goed idee. Wat was dan het probleem?

"Maar alleen opsluiting is niet genoeg. Onze innerlijke beesten hebben twee basisstoffen nodig om te overleven: bloed en seks," Heer Vladya keek Emeriel doordringend aan. "En daar komt jouw zus in beeld."

Emeriel werd ongemakkelijk. Hij vond deze wending niet prettig.

"Prinses Aekeira zal voorzien in de seksuele behoeften van het beest. Daarom is ze meegenomen. Wat jou betreft, aangezien ik geen nut voor je heb, behoren jullie beiden toe aan het beest," verklaarde Heer Vladya resoluut.

"Wat?" De ongelovige fluistering schoot uit Emeriel. "Dat kun je toch niet menen."

"Zeg tegen prinses Aekeira dat ze zich moet presenteren aan het beest. Als ze het goed doet, wie weet? Misschien overleeft ze nog een dag. Het kan me weinig schelen wat er gebeurt."

Emeriel zakte op zijn knieën, tranen vertroebelden zijn zicht. "Alsjeblieft, Heer Vladya, onderwerp haar hier niet aan. Een seksslaaf zijn? Voor een beest... het beest van de koning? Mijn zus zal sterven!!" schreeuwde hij, zijn woorden doordrenkt met woede.

Heer Vladya trok geen spier. "Veel succes met proberen te ontsnappen uit Ravenshadow. Voor elke poging krijg je vijftig zweepslagen." Daarmee draaide hij zich om en liep weg.

Woede overtrof de angst, en Emeriel stoof achter hem aan, maar de Urekai-soldaten versperden zijn pad.

"Wie denk je wel dat je bent!?" schreeuwde Emeriel. "Denk je echt dat je zo almachtig bent dat je over het lot van levende wezens mag beslissen!? Je bent niet meer dan beesten! Je bent een monster, Heer Vladya!"

Heer Vladya hield halt bij de deur en wierp een blik over zijn schouder. "Dat is een compliment, mensenprins. En voor jou is het Grootheer Vladya."

Emeriel verstijfde.

Grootheer?

Als in, één van de vier heersers van de Urekai, die GROOTHEER!?

Heilige lichtgoden, we zijn verloren.

Veeg omhoog om door te gaan

HOOFDSTUK 5: HET BEEST DIENEN

PRINS EMERIEL

De nacht was over hen neergedaald.

Aekeira’s gezicht werd bleek toen ze alles van Emeriel hoorde. Ze had al uren geen woord meer gezegd. In plaats daarvan stroomden de tranen over haar wangen.

Emeriel kon Aekeira nauwelijks herkennen na de "behandeling" die Livia haar had gegeven.

Aekeira was ongelooflijk mooi, verzorgd en helemaal opgedoft in dat schamele stukje niets.

Hij verafschuwde het doel achter haar transformatie en vreesde de dreigende komst van de Urekai-wachters, die haar spoedig zouden meenemen.

"Laten we ontsnappen," stelde Emeriel dringend voor. "Deze plek is uitgestrekt, en—"

Aekeira schudde haar hoofd. "Ik kan jouw leven niet op het spel zetten, Em. Grootheer Vladya heeft je gewaarschuwd voor de zware gevolgen van een ontsnappingspoging. Bovendien, als we gepakt worden, zullen ze ongetwijfeld jouw geheim ontdekken als ze je uitkleden om je te geselen. Het is simpelweg geen optie."

Emeriel liep naar zijn zus toe en schudde haar stevig door elkaar. "Pak jezelf bij elkaar, Aekeira! Je zult gedwongen worden een UREKAI te dienen in zijn BEESTVORM! Een die zijn verstand heeft verloren en al meer dan vijfhonderd jaar wild is gebleven! Je kunt jezelf niet aan zo’n lot onderwerpen! Je zult sterven als je dit doet!" schreeuwde hij.

"We hebben geen andere keus!" schreeuwde Aekeira terug, "Ik zal jou niet in gevaar brengen, Emeriel. Begrijp je dat dan niet? Jij bent mijn jongere zus. Onze ouders hebben alles op het spel gezet om jou te beschermen, en ik zal alles doen wat in mijn macht ligt om hetzelfde te doen. Niet omdat je een last bent, maar omdat ik je oudere zus ben, en zielsveel van je hou!"

Emeriel beet op zijn lip en deed zijn uiterste best zijn tranen te bedwingen. "En wie zal jou beschermen, Aekeira? Wie zal jouw veiligheid garanderen?"

Aekeira’s wanhopige armen grepen Emeriel vast, terwijl ze hem in de ogen keek. "Ze mogen nooit ontdekken dat jij een meisje bent, Emeriel. Nooit! Noch de mensen, noch de Urekais mogen het weten."

De deur zwaaide open en kondigde de terugkeer van Livia aan, vergezeld door het jonge meisje Amie en een andere groep Urekai-soldaten.

"Het is tijd. Laten we gaan," verklaarde Livia terwijl haar ogen wijd opengingen. "Het is nu onverstandig haar aan te raken. Je wilt je geur niet op haar achterlaten. Laat haar onmiddellijk los."

"Wat bedoel je? Wat gebeurt er als ik mijn zus aanraak?" vroeg Emeriel, die snel achteruit deinsde.

"Het beest mag geen andere geur op haar ruiken. Als het een geur ruikt die het haat, kan het nog wreder worden—misschien scheurt het haar zelfs aan stukken. Daarom mag je haar niet aanraken, Emeriel."

Livia knikte naar de mannen om Aekeira uit de kamer te begeleiden, en Emeriel volgde hen.

De tocht was lang en stil, met veel bochten en omwegen.

Ze passeerden menselijke slaven en Urekai-dienstmeiden binnen het uitgestrekte fort, maar naarmate ze hun bestemming naderden, werden de gezichten schaars en werd de omgeving akelig stil.

Angst en kippenvel bekropen Emeriel toen ze een spookachtige gang betraden.

Een vreemde sensatie overviel Emeriel, en de stilte werd bijna oorverdovend. Het voelde alsof ze door een kerkhof liepen.

"Dit is zo ver als we gaan," fluisterde Livia bij de ingang van de gang. "Je kunt vanaf hier verder, Aekeira."

Emeriel negeerde de woorden van het hoofd van de dienstmeiden over het niet aanraken van zijn zus en greep Aekeira stevig bij haar arm.

"Doe het niet," smeekte hij, terwijl hij heftig zijn hoofd schudde.

Aekeira keek hem niet aan terwijl ze haar hand zachtjes losmaakte en verder liep.

.

Terug in hun kamers begon Emeriel heen en weer te lopen.

Hij krabde aan zijn arm, voelde zich rusteloos en prikkelbaar.

Het enige wat hij wilde, was dat zijn zus tot de volgende dag in leven bleef.

Of ze nu gewond was of pijn had, het maakte niet uit, zolang ze maar in leven was. Misschien was dat egoïstisch van hem, maar het kon hem niets schelen.

Maar terwijl hij ijsbeerde, voelde Emeriel zich echt, echt vreemd.

Heet. Zo heet.

Alsof hij van binnenuit verbrandde.

*****************

PRINSES AEKEIRA

De verboden kamers waren gehuld in pikzwarte duisternis. Zonder iets te kunnen zien, schoot Aekeira’s angst omhoog.

Maar ze voelde dat ze niet alleen was. Iets hield haar in de gaten.

Kippenvel trok over haar hele lichaam.

Met bevende handen begon Aekeira zich uit te kleden. De Urekais beschikten over uitzonderlijk nachtzicht, dus Aekeira wist zeker dat dit beest haar duidelijk kon zien.

Presenteer je aan het beest. Misschien overleef je het als je je goed presenteert.

Naakt viel ze op haar knieën, haar lichaam trilde. Ze boog haar bovenlichaam omlaag totdat haar schouder het koele vloeroppervlak raakte, haar knieën wijd uit elkaar gespreid om haar schaamdelen volledig te onthullen.

Presenteer je anus niet.

Er is geen bewustzijn in het beest. Alleen seks, bloedvoeding, en doden.

Aekeira liet een lange adem los in een poging haar trillende lichaam tot rust te brengen.

Hij zal niet van je bloed drinken, zijn bloedgast kwam gisteren.

Voorzichtig vermeed Aekeira haar billen aan te raken. In plaats daarvan greep ze net daarachter, reikte naar haar schaamlippen en spreidde ze zo ver als haar houding toeliet.

Een gegrom klonk vanuit de donkere kamer.

Aekeira slaakte een gil, geschrokken. Het klonk veel dichterbij dan ze had verwacht...!

Bevend als een blad staarde ze vooruit in de duisternis, wachtend op het onvermijdelijke.

De houding die ze aannam was ongemakkelijk, maar Livia had haar opgedragen deze zo lang mogelijk vol te houden.

Een grote hand rustte op haar smalle heup. De schaduw was enorm... een torenhoge gestalte die achter haar zweefde.

Aekeira hield haar adem in, tot in het diepst van haar wezen bang.

Het beest besnuffelde haar. Daarna verstijfde het.

Nam nog een snuif.

Zijn gegrom werd intenser... alsof het een andere geur had opgepikt?

Voordat Aekeira erover na kon denken, drukte het beest zijn koude neus tegen haar arm en inhaleerde diep.

Dezelfde plek waar Emeriel haar vasthield voordat ze uit elkaar gingen.

Een luid gebrul weerklonk achter Aekeira.

Toen besteeg hij Aekeira en drong met kracht in haar binnen.

Ze gilde het uit van pijn toen het grote beest haar genadeloos en gedachteloos teisterde.

De pijn was ondraaglijk, erger dan ze ooit had gekend.

Haar kreten echoden door de stilte, deden de muren trillen.

Het beest bleef aan haar arm snuffelen, kreunend en grommend. Het wilde meer van die geur. Geërgerd dat het niet meer kon krijgen...!

Het tempo was onmenselijk, snel en krachtig, alsof het Aekeira's ziel wilde binnendringen.

"Alsjeblieft!!!" schreeuwde ze, overweldigd.

Haar kleine lichaam voelde zich volledig door hem opgeslokt. En hij was werkelijk een beest.

Ze voelde de harde schubben tegen haar huid. Ledematen als boomstammen. Klauwen zo scherp als dolken.

Ze was bang dat ze haar zouden opensnijden, zo stevig hield het beest haar vast.

O, goden, ik ga sterven!

*********

PRINS EMERIEL

Er klopte iets niet.

Wat er met Emeriel gebeurde, was het afgelopen uur verergerd. Nog vóór Aekeira's angstige kreten de nacht doorkliefden.

Hij wilde niets liever dan de verboden vertrekken in stormen en zijn zusje redden, maar zijn lichaam deed zo'n pijn. Hij was bovendien zo opgewonden.

Op een gegeven moment had Emeriel zich uitgekleed. De sensatie van kleding op zijn brandende huid was ondraaglijk geworden.

Nu lag hij opgerold op het bed, geplaagd door weer een golf van pijn en opwinding. Ze kwamen in golven.

"Nee, nee, alsjeblieft," jammerde hij bij de eerste tekenen van pijn.

Pijn wrong zijn lichaam, liet hem verstijven terwijl het door hem heen stroomde... vooral gericht op zijn edele delen.

Emeriels vrouwelijke delen stonden in brand en de vlammen wilden niet doven. Het jeukende gevoel was ondraaglijk.

Krabben met zijn vingers, zoals Emeriel herhaaldelijk had geprobeerd, maakte de pijn alleen maar erger.

Ik wil mezelf daar beneden aanraken.

Nooit eerder had hij die drang gehad, maar nu was het alles waar Emeriel aan kon denken. Op het witte doek na dat zijn borsten strak omwikkelde, was hij volledig naakt.

Maar zelfs zijn borsten gaven hem ongemak. Met trillende handen maakte Emeriel het borstverband los. Toegevend aan zijn instinct streelde hij zijn eigen borsten, draaide aan zijn tepels.

Emeriel slaakte een kreet bij het zoete genot dat door hem heen golfde.

Ik weet niet wat er met me gebeurt.

Aekeira's geschreeuw klonk in de verte, en hij jammerde. Hij had haar nog nooit zo hard, zo wanhopig horen schreeuwen.

Goden, hij moest zijn arme zus redden voordat dat beest haar zou doden.

Maar hoe hij ook probeerde, Emeriel kon zijn pijnlijke lichaam niet bewegen.

"Iemand... help," riep hij, terwijl zijn hand wanhopig aan zijn gezwollen tepels kneep.

Oh, bij de hemel, wat is er met me aan de hand!?

Veeg omhoog om door te gaan

HOOFDSTUK 6:

SLAAF AMIE

Amie deed haar best om de kreten te negeren.

Ze maakten haar altijd ongemakkelijk, herinnerden haar aan de misselijkmakende dingen die de slavendrijvers haar aandeden in de schuur.

Ze hoefde alleen maar de badolie op te halen die ze vergeten was nadat ze een bad voor Prinses Aekeira had klaargemaakt.

Toen ze de vertrekken naderde, hoorde ze gedempte kreten, doordrenkt van pijn.

De kreten werden luider naarmate ze dichterbij kwam. Amie versnelde haar pas, volgde het geluid tot ze het einde van de gang bereikte.

Ze bleef staan voor de gesloten deur van Prinses Aekeira’s kamer. Is Prins Emeriel niet de enige die daarbinnen is?

Amie opende de deur en stapte de kamer binnen.

Een vrouwelijke gestalte lag op het bed, met de rug naar haar toe, kronkelend van de pijn, volledig naakt. De gestalte trilde en slaakte een luide snik.

"G-gaat het wel goed met u?" Amies stem trilde zachtjes terwijl ze de persoon op het bed naderde.

Enkel jammerlijke geluiden antwoordden haar.

Amie liep dichter naar de voorkant van de gestalte en verstijfde.

"Prins Emeriel?" Amie kon haar ogen niet geloven.

Ze knipperde hard om haar zicht te herstellen. Misschien was het schoonmaken van de hele westvleugel gisteren, vrijwel zonder pauze, toch geen goed idee geweest. Ik zie vast dingen die er niet zijn.

Maar zelfs na de derde keer knipperen bleef de gestalte hetzelfde. Het was nog steeds Prins Emeriel... als een meisje.

Een meisje.

"H-help me," huilde Prins Emeriel, zijn stem gespannen. Nieuwe tranen vulden zijn ogen. "Iemand... alsjeblieft help me."

Juist. Amie was zijn pijn bijna vergeten.

"Bent u ziek? Hoe voelt u zich? Moet ik de genezer halen?" vroeg ze, terwijl ze zich naar de deur draaide.

"Nee, roep niemand! Niemand... mag... mij zo zien," hijgde hij, zijn hand om zijn gezwollen tepels geklemd. "Ik heb overal pijn. Ik weet niet wat er met me aan de hand is."

Met haar negentien jaar maakten de andere slaven vaak grapjes over Amie en zeiden dat ze niet al te slim was.

Misschien was dat wel de reden dat het haar moeite kostte om volledig te begrijpen wat Prins Emeriel bedoelde. Ik moet mevrouw Livia waarschuwen.

"Blijf volhouden, ik ben zo terug!" riep Amie uit voordat ze snel wegrende.

PRINS EMERIEL

Emeriel hijgde door een nieuwe pijnlijke stuiptrekking in zijn buik, die doortrok tot zijn intieme delen.

Ondanks de angst dat iemand zijn geheim zou ontdekken en Amies voornemen om hulp te zoeken, kon hij de energie niet opbrengen om in paniek te raken.

De pijn was te hevig, maakte hem te ongemakkelijk om zich op iets anders te concentreren.

Ik trek dit niet langer!

Emeriel draaide zich op zijn rug, spreidde zijn benen en drukte een vinger stevig tegen het gezwollen knobbeltje tussen zijn benen dat hevig klopte.

Genot tintelde langs zijn ruggengraat.

Oh? Interessant.

Hij herhaalde de beweging, en schreeuwde het uit toen het genot intenser werd.

Al snel wreef Emeriel over zijn overgevoelige clitoris, niet in staat zijn kreunen te onderdrukken terwijl zijn rug van het bed boog.

Hij speelde met zijn vrouwelijke deel, luisterde naar zijn kronkelende lichaam, herhaalde elke handeling die hem goed liet voelen.

Niet lang daarna overspoelde een orgasme hem, waardoor de pijn werd overstemd.

Ja, zo goed. Zo goed.

Emeriels lichaam ontspande zich eindelijk. De pijn werd doffer, en voor het eerst sinds hij de verboden kamer had verlaten, werd zijn verwarde geest iets helderder.

Wat moet ik met Amie doen?

Hij stond op en maakte zichzelf zo goed en zo kwaad als het kon schoon. Het wasbekken was nu leeg en hij moest zich wassen.

Met een grimas trok Emeriel zijn bevuilde kleren aan, tilde toen de stevige houten emmer met een vaste greep op en verliet de kamer om de waterput te zoeken.

De nachtelijke lucht leefde, verre van de stilte die je zou verwachten. De harde bevelen van de slavendrijvers doorbraken de duisternis, hun meedogenloze streven naar productiviteit hield nooit op, zelfs niet onder de sluier van de nacht.

Ze dreven hun slaven genadeloos aan, het geluid van rinkelende kettingen mengde zich met het verre, droevige gekerm dat door de lucht echode.

Met voorzichtige stappen vond Emeriel de verborgen route die afdaalde naar de ingewanden van het terrein, richting de achtertuin. Daar vulde hij de emmer met water.

Maar, toen hij het fort en de vertrekken weer binnenkwam, daagde het bij Emeriel.

Aekeira’s stem. Het was weg.

Paniek greep zijn hart. Zou mijn zus dood kunnen zijn?

Ik moet me snel wassen en naar haar toe gaan!

Maar terwijl Emeriel naar de houten emmer reikte, roerde dat al te bekende hete gevoel zich weer in zijn onderbuik.

"Wat!?" gilde hij. "Nee, nee, nee, niet weer!"

Binnen enkele seconden golfde er een nieuwe reeks spasmes door hem heen.

Hij boog dubbel van pure pijn. Hoe hard hij ook probeerde zich af te leiden van de ellende, niets hielp.

Hij liet de emmer voor wat het was, trok een oud, met stof bedekt boek met bevende handen uit de lade van de enige tafel in de kamer, hopend zichzelf te verliezen in de bladzijdes. Maar het bleek vergeefs.

Er zat een knoop van spanning in zijn maag. Het ongemak maakte het onmogelijk zich te concentreren.

Eén gedachte bleef aan hem knagen. Een gedachte die hem niet zou mogen storen, maar hem niet losliet.

Welke van deze Urekai die ik heb ontmoet, zou het beest uit mijn dromen kunnen zijn?

Bestaat hij echt?

Ja, ze waren allemaal groot en intimiderend, maar diep vanbinnen wist Emeriel dat geen van degenen die ze had ontmoet, overeenkwam met de aanwezigheid die hij voelde in die levendige nachtmerries. Lord Vladya kwam in de buurt, maar hij was het niet.

Wie was het?

Met een gefrustreerde zucht haalde hij een hand door zijn haar. Wat voor onzin denk ik eigenlijk?

Rusteloos verschoof Emeriel zijn houding, drukte zijn benen tegen elkaar in een vergeefse poging de pijn te verzachten. Maar hoe meer hij probeerde, hoe erger het werd.

Het werkte gewoon niet!

Als de Urekai uit zijn dromen hier was, zou die dit vuur in Emeriels schaamdelen kunnen blussen?

"Je bent van mij," had zijn diepe stem gezegd. "Bedoeld om voor me op je knieën te gaan. Op je rug. Zo hard geneukt te worden dat je benen beven. Je doorboren totdat je open staat, gapend voor mij. Je was bedoeld om altijd om mijn lul te smeken. Alleen de mijne."

Een orgasme rukte zich uit hem los, gebroken kreten ontsnapten zijn lippen, zijn hele lichaam schokkend.

*******

Even later lag Emeriel naakt op de vloer, vingers driftig wrijvend over zijn gevoelige clitoris. Zelfs zijn borstbanden lagen weggegooid.

Hij was de tel kwijtgeraakt van het aantal orgasmes dat hij had gehad, maar verlichting bleef uit.

Een korte pauze was alles wat hij ooit kreeg tussendoor, voordat de nietsontziende pijn meedogenloos terugkeerde.

Elke keer werd zelfs het genot doffer. En de pijn, die ooit slechts een kloppende dreun was geweest, werd steeds dieper.

Hij had geen idee hoelang hij deze beproeving nog kon volhouden. Zijn arm deed pijn van het moeizame wrijven, en zijn clitoris brandde rood. Ruw van het eindeloze misbruik.

Zweet en tranen mengden zich terwijl hij hulpeloos op de vloer lag, zijn lichaam verteerd door ondraaglijke pijn. Emeriel zou deze marteling zijn ergste vijand niet toewensen.

Toen de deur openging en twee figuren binnenkwamen, moest Emeriel herhaaldelijk met zijn ogen knipperen om zijn wazige zicht voldoende te herstellen om hen te kunnen onderscheiden.

"Oh, ze is er nog erger aan toe dan eerst! Ik zei het toch, Mevrouw Livia," galmde Amies stem terwijl ze dichterbij kwam.

"Bij de goden..." volgde de geschokte stem van Mevrouw Livia, en haar hand vloog naar haar mond. "Hij is echt een vrouw."

"Ik zei het toch, Mevrouw," boog Amie zich over Emeriel heen. "Gaat het, Prinses Emeriel?"

"N-nee!" Emeriel wilde schreeuwen, maar zijn stem kwam er slechts uit als een zwakke fluistering, vol uitputting. "N-noem me zo niet."

"Hoelang is ze al zo?" vroeg Mevrouw Livia met grote ogen, voorzichtig dichterbij komend om hem te bekijken.

"Ik weet het niet, Mevrouw Livia. Ik vond haar zo en rende weg om u te halen. Weet u wat haar mankeert?"

Emeriels ogen flakkerden hoopvol terwijl hij verwachtingsvol naar Livia keek.

"Ik ben nog niet zeker," zei het hoofd van het dienstmeisje. "Amie, help me. Laten we haar op het bed leggen."

Het jonge meisje haastte zich om te helpen. Ze verplaatsten Emeriels verzwakte lichaam terug op het bed, maar hij voelde nauwelijks de koelte van het matras tegen zijn rug.

Zijn onophoudelijke zelfstimulatie ging door, zijn vrouwelijkheid samentrekkend en nat van het vocht.

Weer schudde een orgasme zijn lichaam, en Emeriel schreeuwde om de verwarrende mix van pijn en genot die door hem heen trok.

Toen de aanval voorbij was, bleef hij slechts half bij bewustzijn achter.

Veeg omhoog om door te gaan

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

284 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

284

Inhoud

Aa